پاراگلایدر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از پاراگلایدینگ)
پرش به: ناوبری، جستجو
یک خلبان چتربال در حال پريدن از بالای کوه؛ شوانگاو، آلمان

ورزش چترپرى يا پرش با چتربال[۱] يا یا چتربال سواری پاراگلایدينگ (به انگلیسی: Paragliding) یک ورزش تفریحی و رقابتی مخاطره آميز است. در هنگام پرواز، خلبان آن پروازى با ويژگى هايى مثل سبک وزنى و پرواز آزاد را به طور همزمان با يک چتربال (به انگلیسی: Paraglider) كه در واقع نوعى بادپر است تجربه مى كند. چتربال موتور ندارد و نشست و برخاست آن توسط پاهاى خلبان انجام مى گيرد. در هنگام پرش، خلبان خود را با تسمه‌هایی به یک چتربال، وصل مى كند. این چتربال مانند بال هواپیما باعث تعلیق می‌شود و خلبان با استفاده از طناب‌هایی چتربال را کنترل می‌کند تا جهت و سرعت حرکت خود را تغییر دهد. چتربال یک وسیله نوظهور پروازی است که به سرعت در جهان در حال توسعه می باشد. این وسیله ساده ترین وآخرین دستاورد بشر برای پرواز شخصی است. این وسیله با توجه به اینکه وزن و حجم کوچکی دارد به راحتی قابل حمل میباشد. سازه بال از نوعی پارچه خاص نایلونی و توسط بندهایی بسیار محکم از جنس کولار ترکیب یافته اند، که توسط یک قفل فولادی بنام کارابین به هارنس که همان صندلی و در بر گیرنده خلبان است متصل می گردد.

چگونگی ورزش چترپری[ویرایش]

پرواز می‌تواند به چند شکل آغاز شود. در روش اول خلبان با سرعت در جهت مخالف باد می‌دود و چتر را پشت سر خود می‌کشد. برخورد باد به زیر چتر آن را به احتزاز در می‌آورد و نهایتاً موجب به پرواز در آمدن خلبان می‌شود. اگر باد شدیدتر باشد گاهی خلبان ابتدا در جهت مخالف می‌ایستد تا باد چتربال را از زمین جدا کند و سپس برگشته و شروع به دویدن می‌کند تا از زمین جدا شود. این روش‌ها معمولاً در نواحی کوهستانی انجام می‌شود تا خلبان بتواند از تفاوت ارتفاعش با زمین پست‌تر نیز برای تداوم مدت پرواز استفاده کند.

در روش دوم که معمولاً در نواحی پست استفاده می‌شود، خلبان به کمک یک وسیله دیگر کشیده می‌شود تا به ارتفاع مناسب برسد (معمولاً زیر ۳۰۰۰ پا) و بعد خود را از طنابی که توسط آن کشیده شده جدا می‌کند و مستقلاً پرواز می‌کند.

تاریخچه[ویرایش]

Parapente - 166.jpg

اولین قدم‌ها در جهت شکل گیری چتربال در دهه ۱۹۶۰ میلادی توسط ناسا صورت گرفت. در آن دوره برای کاهش آسیب سفینه‌های فضایی به هنگام فرود از چتر استفاده می‌شد این روش تا قبل از اختراع شاتل‌ها رواج داشت اما در خلال این مطالعات فعالیت‌های مثبتی در جهت پیشرفت چترهای اتوماتیک و سقوط آزاد انجام گرفت. تا سال ۱۹۸۵ میلادی وسیله‌ای بنام چتربال وجود نداشت تا اینکه در حدود سال ۱۹۸۶ میلادی کوهنوردان سوئیسی برای پایین آمدن از کوه از این وسیله استفاده کردند. البته وسیله‌ای که آنها از آن استفاده می‌کردند بیشتر به چتر سقوط آزاد شباهت داشت و به مرور زمان به شکل امروزی تغییر شکل داد. پایین آمدن از کوه با چتربال انگیزه‌ای شد برای پیشرفت این ورزش بطوری که امروزه به ورزشی مستقل در نقاط مختلف جهان تبدیل شده‌است. در این راستا کارخانه‌هایی برای تولید این وسیله بوجود آمد که در پیشرفت و تکامل چتربال بسیار بسیار مؤثر بودند.

با اختراع کایت در دهه ۷۰ میلادی، پرواز جنبه مردمی تری به خود گرفت ولی پرواز با کایت به دلایلی مانند سختی فراگیری، حمل و نقل و وزن، برای همه آسان نبود. اواسط دهه ۸۰ میلادی و با آمدن چتربال، بخشی از این مشکلات حل شد و پرواز دیگر مختص افراد خاص نبود.

ورزش چترپری در ایران[ویرایش]

ورزش چتر پری در ایران، زیر مجموعه ای از ورزش های هوایی است. انجمن ورزش های هوایی ایران بعنوان متولی این ورزش در کشور زیر نظر فدراسیون انجمن های ورزشی فعالیت می کند. محمود لشگری از خلبانان و مربیان قزوین در مسابقات چترپری آکروباسی قهرمانی جهان که در سوئد برگزار شد توانست مقام چهارم جهان را برای اولین بار به نام ایران کسب کند.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. «چتربال» [حمل‌ونقل هوایی] هم‌ارزِ «paraglider»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر حسن حبیبی، «فارسی»، در دفتر اول، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۶۴-۷۵۳۱-۳۱-۱ (ذیل سرواژهٔ چتربال) 
  2. «خلبان محمود لشگری بر سکوی چهارمی جهان ایستاد». کمیته ورزش های هوایی استان قزوین، ۱۳۹۴/۷/۲۲. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Paragliding»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ مرداد ۱۳۸۹).