پرش به محتوا

تفاوت میان نسخه‌های «عملیات بارباروسا»

پاکسازی بزرگ علاوه بر افراد، افکار آن‌ها را نیز مورد هدف قرار داد. هنگامی که [[میخائیل توخاچفسکی]]، بانی نظریه «عملیات در عمق»<ref group="یادداشت">Deep Operation</ref> از صحنه حذف شد، تمامی آرا و اقدامات او در پیشبرد ارتش سرخ به سمت یک نیروی مکانیزه مدرن نیز با عنوان «ایده‌های امپریالیستی بورژوازی که با رویکردی مکانیکی تجهیزات را بیش از اندازه بزرگ کرده و انسان‌ها را کوچک می‌کند» از میان رفت. افسرانی نیز که زیر نظر توخاچفسکی آموزش دیده بودند و ممکن بود بتوانند اصلاحات جدید را راهبری کنند، همگی پاکسازی شدند. اطاعت حزبی در نیروهای مسلح جای هر ملاحظه دیگری را گرفته و ارتش سرخ پر از افراد «بله قربان گو» شده بود که نه آموزش لازم را جهت اجرای اصلاحات دیده بودند و نه قابلیت فردی لازم جهت طرح‌ریزی و اقدام مستقلانه داشتند و از ترس تشکیک در وفاداریشان هر فرمان مخربی را اجرا می‌کردند. این افراد از درگیر شدن در اصلاحات واهمه داشتند چرا که می‌ترسیدند ورق مجدداً بازگردد و حامیان اصلاحات دوباره برچسب ضدانقلابی بخورند.{{sfn|Stahel|2012|p=۲۷–۲۹}}
 
شوروی در ضمن [[برنامه‌های پنج‌ساله اتحاد جماهیر شوروی|برنامه‌های پنج‌ساله]]، از سال ۱۹۲۸ شروع به نوسازی ارتش خود نموده بود.{{sfn|Stahel|2012|p=۲۸–۲۹}} البته این برنامه‌ها صنعتی‌سازی مشخصا با هدف ارتقا نیروهای مسلح صورت نمی‌گرفت بلکه انقلاب فناورانه در تسلیحات ارتش سرخ تاثیر جانبی آن به حساب می‌آمد.{{sfn|Gorodetsky|1999|p=۱۱۷}} این ارتش تا سال ۱۹۳۵ ده هزار [[تانک]] در اختیار داشت که آن را به قدرتمندترین ارتش‌های جهان مشابه ساخته بود. تابستان سال ۱۹۴۰، نخستین نیروهای مکانیزه در قالب ۹ سپاه دوباره در ارتش سرخ پدیدار گشتند و ۲۰ سپاه دیگر در ماه‌های فوریه و مارس سال بعد به آن‌ها اضافه شدند. مکانیزه‌سازی گسترده و مجدد این نیرو به اندازه‌ای سریع بود که تجهیزات و نفرات لازم برای آن تا هنگام آغاز جنگ مهیا نشد. اغلب ادوات زرهی ارتش سرخ از انواع قدیمی و تعداد بسیاری از آن‌ها نیازمند صورتی از تعمیرات بودند. از مجموع قریب به ۲۴ هزار تانک ارتش سرخ در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، تنها اندکی بیش از ۱۸۰۰ دستگاه شامل تانک‌های جدید [[کی‌وی-۱|کی‌وی]] و [[تی-۳۴]] می‌شد. همین تعداد نیز با خدمه‌ای با آموزش اندک و بدون ذخایر کافی سوخت و مهمات بودند.{{sfn|Stahel|2012|p=۲۸–۲۹}} یکی از کاستی‌های سازمانی نیروی زمینی ارتش سرخ نبود یگان‌های معادل گروه‌های زرهی یا ارتش‌های زرهی آلمانی قادر به انجام عملیات‌های ادامه‌دار در عمق اراضی تحت سلطه دشمن بود. بزرگ‌ترین آرایش زرهی ارتش سرخ سپاه مکانیزه با ساختاری خشک و انعطاف‌ناپذیر با تعداد بیش از اندازه‌ای تانک بود که با تشکیل عجولانه در سال ۱۹۴۰ از پشتیبانی کافی نیز برخوردار نبود. پراکندگی این سپاه‌های مکانیزه در اثر استقرار بد آن‌ها در مناطق مختلف بدون داشتن ارتباطی مؤثر با یکدیگر، امکان اجرای عملیات‌های تعیین‌کننده تهاجمی بر اساس طرح دفاعی شوروی را از آن‌ها گرفته{{sfn|Glantz|2001|p=۲۳–۲۴}} و فرماندهی و آموزش ضعیف نیروها شرایط را وخیم‌تر ساخته بود.{{sfn|Kirchubel|2013|p=۱۰۶}}
 
{| class="wikitable" style="font-size:100%; text-align:center" align="center"