پرش به محتوا

تفاوت میان نسخه‌های «ناصرالدین‌شاه»

بدون خلاصه ویرایش
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه ویرایش پیشرفته تلفن همراه
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه ویرایش پیشرفته تلفن همراه
}}
'''ناصرالدین‌شاه''' (۲۵ تیر ۱۲۱۰ – ۱۲ اردیبهشت ۱۲۷۵) که پیش از دوران [[پادشاهی]] '''ناصرالدین میرزا''' خوانده می‌شد، معروف به «'''قبلهٔ عالم'''»، «'''سلطان صاحبقران'''» و بعد از کشته شدن توسط [[میرزا رضای کرمانی]] «'''شاه شهید'''»، چهارمین شاه از دودمان [[قاجاریان|قاجار]] [[ایران]] بود. او با نزدیک به ۵۰ سال پادشاهی، پس از [[شاپور دوم|شاپور دوم ساسانی]] و [[شاه تهماسب یکم|تهماسب اول صفوی]] طولانی‌ترین دورهٔ پادشاهی در میان [[فهرست شاهان ایران|تمامی شاه‌های تاریخ ایران]] را داراست. او به افتخار نیم قرن سلطنت بر ایران، خود را صاحبقران نامید. او همچنین نخستین پادشاه ایران بود که خاطرات خود را نوشت.<ref name="qajarpages.org">{{یادکرد وب|نویسنده= M. Eskandari-Kadjar|نشانی= http://www.qajarpages.org/mohammadshahchildren.html|عنوان= Children of Mohammad Shah Qajar|ناشر= qajarpages|تاریخ= |تاریخ بازبینی= ۲۲ اسفند ۱۳۹۰|archiveurl= https://web.archive.org/web/20100923073154/http://www.qajarpages.org/mohammadshahchildren.html|archivedate= ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۰|dead-url= yes}}</ref>
 
همچنین، ناصرالدین‌شاه اولین پادشاه ایرانی بود که در رأس هیئت حاکمه برای بازدید از تمدن و تکنولوژی غرب عازم [[اروپا]]<nowiki>ی</nowiki> نوین شد. او اولین صدراعظم خود، [[امیرکبیر]] را کشت و [[سید علی‌محمد باب|سید محمدعلی]]، مؤسس [[بابیه|آئین بابی]] را نیز توسط امیرکبیر اعدام کرد. ناصرالدین‌شاه در سال ۱۲۷۵ خورشیدی و در آستانه مراسم پنجاهمین سال پادشاهی‌اش به ضرب گلوله در سن ۶۵ سالگی ترور شد. او را در [[حرم عبدالعظیم حسنی]] در [[شهر ری]] در جنوب شهر [[تهران]] به خاک سپردند.