پرش به محتوا

تفاوت میان نسخه‌های «گرشاسپ‌نامه»

۱٬۶۱۲ بایت اضافه‌شده ،  ۴ ماه پیش
بدون خلاصه ویرایش
 
خود اسدی سرچشمه ی داستان را از کتابی یادگار مهان در کردار گرشاسب می داند که مکمل روایت فردوسی است. ازینجا روشن است که این منظومه از منبعی مکتوب برگرفته شده است با آنکه از کلیشه های راوی دهقان و موبد نیز مکررا بهره گرفته شده است.
 
[[تاریخ سیستان]] نقل قولی دارد از گرشاسب نامه ی سروده [[ابوالمؤید بلخی|ابوالموید]] که درباره ی ساخت آتشکده کرکوی است و اینکه گرشاسب درآن به نیایش می پرداخته است و بعدها کیخسرو و رستم آن آتشکده را بازسازی کرده و نوشته ای در ستایش گرشاسب برآن آتشکده حک کردند. گرچه نشانی از این حکایت در گرشاسب نامه اسدی نیست اما در روایت تاریخچه ی زندگی گرشاسب و تبار او با آن تطابق دارد.
شاید نوشته ی ابوالموید منبع اسدی و تاریخ سیستان باشد ولی این امر به طور قطعی مبرهن نیست.
ازسوی دیگر [[محمد بن جریر طبری|طبری]] و [[بندهشن]] گرشاسب از نوادگان توز پسر بدکار فریدون (فارسی امروزی [[تور]]) می دانند ولی اسدی و تاریخ سیستان گرشاسب را از تبار تور پسر جمشید بر می شمرند. با این اوصاف بسیاری از نامها اجداد گرشاسب تا به نیای او تور در میان آنها مشترک است. <ref>{{یادکرد ژورنال |نام خانوادگی۱=de Blois |نام۱=François |عنوان=GARŠĀSP-NĀMA |ژورنال=Iranica |تاریخ=February 2, 2012 |جلد=X |صفحات=318-319 |پیوند=https://iranicaonline.org/articles/garsasp-nama |تاریخ بازبینی=3 مه 2021}}</ref>
 
 
این منظومه میان ۷۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ بیت دارد و در بحر متقارب (همچو ''[[شاهنامه]]'') سروده شده‌ و دربارهٔ دلاوری‌های است. پایان سرایش نظم ''گرشاسپ‌نامه'' در محدوده سال۴۵۵ هجری قمری بوده‌است. که به درخواست محمد بن اسماعیل حصی وزیر ابودلف شیبانی سروده شد.