پرش به محتوا

تفاوت میان نسخه‌های «انتروکوک»

۱۲۱ بایت اضافه‌شده ،  ۷ ماه پیش
جز
تمیزکاری
جز (جایگزینی با اشتباه‌یاب: بطور⟸به‌طور)
جز (تمیزکاری)
 
'''انتروکوک''' {{انگلیسی|''Enterococcus''}} یک [[سرده]] از [[لاکتوباسیلالس]] از [[شاخه (زیست‌شناسی)|شاخه]] [[فیرمیکوت‌ها]] هستند.
 
انتروکوک‌ها٬انتروکوک‌ها، [[کوکسی]]‌های گرم مثبت بودههستند که به صورت جفت (دیپلوکوک) یا زنجیره‌های کوتاه دیده می‌شوند. تمایز انتروکوک‌ها از استرپتوکوک‌ها از روی ویژگی‌های ظاهری، بسیار مشکل است. دو گونه مهم همزیست از انتروکوک در رودهرودهٔ انسان (مدفوع) عبارتند از: '''انتروکوک فکالیس''' (۹۰% تا ۹۵%) و '''انتروکوک فاسیوم''' (۵% تا ۱۰%). سایر گونه‌های انتروکوک که به ندرت ایجاد بیماری می‌کنند عبارتند از انتروکوک کاسلی فلاووس، انتروکوک گالیناروم و انتروکوک رافینوسوس.<ref>Gilmore MS, et al, ed. (2002). The Enterococci: Pathogenesis, Molecular Biology, and Antibiotic Resistance. Washington, D.C. : ASM Press. {{ISBN|978-1-55581-234-8|en}}.</ref>.
 
== فیزیولوژی و طبقه بندی ==
انتروکوک‌ها،انتروکوک‌ها بی هوازی[[بی‌هوازی اختیاری]] هستند و اسپور تولید نمی‌کنند.<ref>Fischetti VA, Novick RP, Ferretti JJ, Portnoy DA, Rood JI, ed. (2000). Gram-Positive Pathogens. ASM Press. {{ISBN|1-55581-166-3|en}}.</ref>. آن‌ها گسترهگسترهٔ بزرگی از شرایط محیطی را تحمل می‌نمایند: دمای ۱۰ تا ۴۰ [[درجه سانتی گراد]]، pH از ۴ تا ۱۰ و غلظت‌های بالای کلرید سدیم.<ref name="Fisher K 2009">Fisher K, Phillips C (June 2009). "The ecology, epidemiology and virulence of Enterococcus". Microbiology 155 (Pt 6): 1749–57. doi:10.1099/mic.0.026385-0. PMID 19383684.</ref> انتروکوک‌ها بر روی آگار خوندار گوسفندی، همولیز گاما ایجاد می‌کنند.<ref>Ryan KJ, Ray CG, ed. (2004). Sherris Medical Microbiology (4th ed.). McGraw Hill. pp. 294–5. {{ISBN|0-8385-8529-9|en}}.</ref>
انتروکوک‌ها بر روی آگار خوندار گوسفندی، همولیز گاما ایجاد می‌کنند<ref>Ryan KJ, Ray CG, ed. (2004). Sherris Medical Microbiology (4th ed.). McGraw Hill. pp. 294–5. {{ISBN|0-8385-8529-9|en}}.</ref>.
 
== تاریخچه ==
اعضای جنس انتروکوک تا سال ۱۹۸۴ همراه با [[استرپتوکوک|استرپتوکوک‌های گروه D]] طبقه بندی می‌شدند. آنالیز ژنومی انتروکوک‌ها نشان داد که آن‌ها، جنس متفاوتی از استرپتوکوک‌های D هستند.<ref>Schleifer KH; Kilpper-Balz R (1984). "Transfer of Streptococcus faecalis and Streptococcus faecium to the genus Enterococcus nom. rev. as Enterococcus faecalis comb. nov. and Enterococcus faecium comb. nov.". Int. J. Sys. Bacteriol. 34: 31–34. doi:10.1099/00207713-34-1-31.</ref>.
 
== پاتولوژی ==
مهمترین عفونت‌های ایجاد شده توسط انتروکوک‌ها عبارتند از: عفونت‌های[[عفونت مجرای ادراری،ادراری]]، باکتریمی، [[اندوکاردیتالتهاب درون‌شامه قلب]] و [[مننژیت]]. سویه‌های حساس را می‌توان با استفاده از [[آمپی سیلینآمپی‌سیلین]] و [[وانکومایسین]] درمان کرد.<ref name="Fisher K 2009"/>.
 
از دیدگاه پزشکی، انتروکوک‌ها از نظر مقاومت آنتی بیوتیکی ذاتی اهمیت دارند. برخی از انتروکوک‌ها به‌طور ذاتی به آنتی بیوتیک‌های بتالاکتام (پنی سیلین، سفالوسپورین‌ها و کارباپنم) و آمینوگلوکوزیدها
از دیدگاه پزشکی، انتروکوک‌ها از نظر [[مقاومت آنتی‌بیوتیکی|مقاومت آنتی‌بیوتیکی ذاتی]] اهمیت دارند. برخی از انتروکوک‌ها به‌طور ذاتی به [[آنتی‌بیوتیک‌های بتا-لاکتام]] ([[پنی‌سیلین]]، [[سفالوسپورین‌ها]] و [[کارباپنم]]) و [[آمینوگلیکوزید|آمینوگلیکوزیدها]] مقاوم هستند. در دو دههدههٔ گذشته، سویه‌های انتروکوکی مقاوم به وانکومایسین (VRE) در بیماران بستری در بیمارستان‌ها افزایش یافته‌اند. برای درمان سویه‌های مقاوم به وانکومایسین، از آنتی بیوتیک‌هاییآنتی‌بیوتیک‌هایی مانند کوئینوپریستین/دالفوپریستین (سینرسید) یا تیگسیکلین استفاده می‌شود.<ref>Tünger A, Aydemir S, Uluer S, Cilli F (2004). "In vitro activity of linezolid & quinupristin/dalfopristin against Gram-positive cocci". Indian J Med Res 120 (6): 546–52. PMID 15654141.</ref>.
 
== منابع ==
۴۶۳

ویرایش