پرش به محتوا

تفاوت میان نسخه‌های «احمد بن محمد بن خلف»

جز
ویرایش املایی، افزودن منابع و اطلاعات
(اصلاح ارقام/ افزودن جدول مشخصات و تکمیل اطلاعات آن)
جز (ویرایش املایی، افزودن منابع و اطلاعات)
 
{{جعبه اطلاعات حاکم|عنوان=امیر [[صفاریان|صفاری]]|تصویر=|اندازه تصویر=|زیرنویس تصویر=|دوران=۳۱۱–۳۵۲ هجری|تاجگذاری=|تفویض=|تعمید=|نام کامل='''ابوجعفر احمد بن محمد بن خلف بن لیث صفاری'''|لقب=|زادروز=|زادگاه=|تاریخ درگذشت= ۳۵۲ هجری|محل درگذشت= [[سیستان]]|آرامگاه=|پیش از=[[خلف بن احمد]]|پس از=[[عمرو بن یعقوب]]|شهبانو=|همسر=|همسر ۱=|همسر ۲=|همسر ۳=|کاخ=|دودمان=دودمان [[صفاریان|صفاری]]|آواز سلطنتی=|شعار سلطنتی=|پدر=محمد بن خلف بن لیث|مادر= بانو بنت محمد بن [[عمرو بن لیث| عمرو لیث]]|فرزندان=|دین=|امضاء=}}
'''احمد بن محمد بن لیث بن فَرقَد بن سُلَیْم بن‌ ماهان‌''' یا '''ابوجعفر احمد بن محمد بن خلف بن لیث صفاری''' معروف به '''ابوجعفر بانویه''' ششمین شاهان (امرای)شاه [[صفاریان|صفاری]] است که به تاریخ [[۳۱۱ (قمری)|۳۱۱]] هجری قمری با کمک مردم [[سیستان باستان|سیستان]] به تخت نشست. در سال ۲۹۸ [[سامانیان]] دولت صفاریان را تصرف کرده و پادشاه آن زمان صفاریان یعنی [[محمد بن علی بن لیث]] را شکست داده و در زندان حبس نمودند. یکی از امیرزادگان صفاری به نام [[عمرو بن یعقوب بن محمد بن عمرو بن لیث]] از همین سال ادعای امارت سیستان را کرد و تا سال ۳۱۱ بر این ادعا بود تا به وسیله شاهان سامانی کشته شد. پس از آن احمد بن محمد بن خلف بن لیث با کمک مردم سیستان قیام کرده و دولت صفاریان را از نوعنو احیااحیاء کرد و سربازان و عاملان سامانی را از سیستان بیرون کردراند.
 
در باب جنگ‌های وی و چگونگی به قدرت رسیدن وی اطلاع زیادی دردست نیست، اما چنان دانسته‌است که وی با امرای سامانی پس از مدتی دارای روابط حسنه شده و با [[نصر دوم سامانی|نصر بن احمد]] ممدوح [[رودکی]] هم روابط خوبی داشته و رودکی نیز وی را در سروده‌ای، ستوده است.<ref>{{یادکرد وب|نویسنده=رودکی|کد زبان=fa|تاریخ=|وبگاه=گنجور|نشانی=https://ganjoor.net/roodaki/baghimande/sh89/|عنوان=قصیده‌ی «مادر می» رودکی}}</ref> در این قصیده، رودکی وی را از تبار [[شاهنشاهی ساسانی|ساسانیان]] دانسته است:<blockquote><big>خلق ز خاک و ز آب و آتش و بادند / وین ملک از آفتاب گوهر ساسان</big><ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=دیوان رودکی سمرقندی|کوشش=سعید نفیسی|others=ص 101}}</ref></blockquote>ابوجعفر بانویه را مردی فاضل و کافی و کاردان و حکیم دانسته‌اند که در عهد سلطنت وی سیستان غرق در شادی و آرامش بوده‌است و همچنین دربار وی محفل علما و فضلا بسیاری بوده که به نام او در زمینه‌های مختلف کتبی نوشته‌اند. وی در سال ۳۵۲ هجری قمری به دست گروهی از خدمتکاران خود در مجلسی پس از ۴۱ سال سلطنت به قتل رسید.
 
 
== منابعپانویس ==
{{پانویس}}
 
* به نقل از تاریخ کامل ایران (ایران پس از اسلام)، دکتر عباس اقبال آشتیانی، چاپ سوم سال ۱۳۹۰ ، انتشارات اروند، تهران.
== منابع ==
* [http://rch.ac.ir/article/Details?id=5798&&searchText= بانویه ابوجعفر]، [[دانشنامه جهان اسلام]]
* رودکی، ابو عبد الله جعفر بن محمد؛ (1376) ''دیوان رودکی سمرقندی''، به کوشش [[سعید نفیسی]]، تهران، مؤسسه‌ی [[انتشارات نگاه]]، چاپ دوم.
*[[عباس اقبال آشتیانی|اقبال آشتیانی، عباس]]؛ (1390) ''تاریخ کامل ایران: ایران بعد از اسلام''، تهران، [[انتشارات اروند]]، چاپ سوم.
* [http://rch.ac.ir/article/Details?id=5798&&searchText= بانویه ابوجعفر] ، [[دانشنامه جهان اسلام]]
 
== پیوند به بیرون ==
۸۶

ویرایش