Jump to content

منوی ناوبری

تفاوت میان نسخه‌های «محمدرضا اصلانی»

بدون خلاصه ویرایش
برچسب: متن دارای ویکی‌متن نامتناظر
برچسب: متن دارای ویکی‌متن نامتناظر
-[[اکبر عالمی]]
 
به گزارش روابط عمومی جشنواره بین المللی سینما حقیقت، اکبر عالمی در ابتدای آیین رونمایی از کتاب «دگر خوانی سینما مستند» پنج شنبه 26 آذر 1394 در سالن شماره 3 سینما فلسطین ، گفت: «اگر فرانسوی ها به ژان کوکتو هنر شناس و فیلم ساز خلاق خود می بالند منبنده به عنوان معلمی که 42 سال در دانشگاه تدریس کرده ام به محمدرضا اصلانی می نازم که بدون اغراق برای مناینجانب اقیانوس خرد و تفکر است.»
وی با بیان اینکه اگر بخواهی فیلم بسازی، سخن بگویی و عقل و خرد خود را ارتقاء دهی باید خوب ببینی و بشنوی، افزود: «اصلانی از جمله هنرمندانی ایرانی است که تمام این خصیصه ها را دارد.»
این استاد دانشگاه ادامه داد: «کتاب اصلانی هیچ شباهتی با کتاب های دیگری که تا به حال خوانده و در دانشگاه درس داده ام، ندارد. تنوع حیرت انگیز در صفحات و فصل های کتاب نشان می دهد او از هیچ منبع خارجی ای حتی به اندازه یک کلمه، استفاده نکرده است.»
 
به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در مراسم بزرگداشت محمدرضا اصلانی که شامگاه 21 دی‌ماه 1392 در خانه هنرمندان برگزار شد، مجید سرسنگی مدیرعامل خانه هنرمندان از محمدرضا اصلانی به عنوان چهره‌ی فرهیخته و خلاق یاد کرد و برگزاری این برنامه را در خانه هنرمندان به عنوان ادای دینی به پاس یک عمر تلاش‌های هنری و فرهنگی این فیلمساز و شاعر توصیف کرد.در این مراسم خسرو سینایی متنی را خطاب به محمدرضا اصلانی خواند و تصریح کرد: صحبت درباره‌ی محمدرضا اصلانی به شناخت بسیاری نیاز دارد و برای این‌که سطحی سخن نگویم مجددا برخی از آثار این فیلم‌ساز را دیدم.
این کارگردان یادآور شد: ما در 50 سال اخیر دور و نزدیک از هم کار کرده‌ایم. نخستین‌بار چهل سال پیش در یکی از اتاق‌های تدوین وزارت فرهنگ و هنر سابق، محمدرضا اصلانی را دیدم که با همراهی منوچهر طیاب در کار ساختن نخستین اثرش بود. در واقع اولین‌بار محمدرضا اصلانی ریتم کُند را در سینمای ایران مطرح کرد و بعدها به نام دیگران ثبت شد. منبنده به محمدرضا اصلانی احترام می‌گذارم زیرا هر بار که شاهد رفتار این هنرمند و آثارش بودم هیچ‌گاه دانش،‌شعور و سلیقه مخاطب را دست کم نگرفته است.
این سینماگر با تشریح و تعریف «فن و منایگو»، همچنین رابطه‌ی آن‌ها تصریح کرد: محمدرضا اصلانی از آن دست سینماگرانی است که از فن و مهارت‌های سینما و هنری برای تبیین منایگ.و و فردیتش بهره می‌گرفت. منایگو همواره ایشان را به عنوان کسی می‌شناختم که ذهن و ضمیر خویش را از تاریخ، ادبیات، فلسفه انباشته است و بازتاب این همه فهم و دانش در فیلم‌ها و دیگر آثارش به وضوح دیده می‌شود، از این رو معتقدم مخاطب ناگزیر است که با دقت و تأمل بیش‌تری آثار اصلانی را دنبال کند.
وی ادامه داد:متأسفانه در روزگاری که بسیاری خوشحال‌اند، از شناخت ژان لوک گدار اما خود را بی‌نیاز از شناخت محمدرضا اصلانی می‌دانند که پنجاه سال است کار می‌کند، این جای تأسف دارد. به اعتقاد منبنده تنها گناه محمدرضا اصلانی این بود که هم‌رنگ جماعت نشد و تسلیم سلیقه‌های نازل بازار نشد و همواره با حفظ استقلال کار خودش را کرد.
خسرو سینایی در بخش دیگری از صحبت‌هایش با یاد کردن از فیلم‌های «[[شطرنج باد]]»، «[[چیق]]»، «[[آتش سبز]]» به طرح دیدگاه‌هایش درباره این آثار از محمدرضا اصلانی پرداخت و تصریح کرد: وقتی که اصلانی فیلم «[[تهران هنر مفهومی]]» را ساخت منبنده به او غبطه خوردم و از خودم پرسیدم، چرا منچنین این فیلمفیلمی را نساختم، البته هرگز حسادت نکردم. سال‌ها فکر می‌کردم فیلمی بلند بسازم که چون اثری موسیقیایی باشد و اصلانی در این فیلم به آن ایده دست پیدا می‌کند.
 
-[[محمدرضا درویشی]]
 
به گزارش ایسنا، در مراسم بزرگداشت محمدرضا اصلانی که شامگاه 21 دی‌ماه 1392 در خانه هنرمندان برگزار شد ، محمدعلی سپانلو گفت: درباره‌ی شخصیت پیچیده و خلاق محمدرضا اصلانی می‌توان بسیار سخن گفت. نیم قرن از آشنایی ما می‌گذرد، نیم قرن پیش محمدرضا اصلانی با نخستین کتابش به تهران آمد و آل‌احمد درباره‌ی آن اثر مقاله نوشت.
این شاعر با مروری بر زمینه‌های فرهنگی، تربیتی این فیلم‌ساز تصریح کرد: محمدرضا اصلانی در آن سال‌هایی که فیلم «سمک عیار» را در تلویزیون ساخت علی‌رغم این‌که، تلویزیون محدودیت‌های خاص خودش را داشت و دارد اما به تلویزیون باج نداد و آن‌چه را که می‌خواست خلق کرد و این ویژگی در همه‌ی فعالیت‌های هنری، ادبی اصلانی دیده می‌شود. به اعتقاد منبنده کاری را که اصلانی پنجاه سال پیش شروع کرد حالا زبان بخشی از سینمای نسل جوان‌تر شده است و همان‌طور که آندره مارلو می‌گفت باید داستان‌هایی نوشته شود تا آیندگان براساس آن‌ها زندگی کنند؛ به معنایی این اتفاق و تأثیر سینمای اصلانی بر جوان‌ترها دیده می‌شود. در بخش‌هایی دیگر منبنده اما فکر می‌کنم که جامعه ایرانی بیش‌تر مثل رمان‌های اسماعیل فصیح زندگی می‌کند. تفکر هنری، فلسفی در ذهن و آثار اصلانی در هم آمیخته است وبی‌جهت نیست که برنامه‌ی بزرگداشتش عنوان کاشف از یاد رفته‌ها گرفته است.
سپانلو به تجربه همکاری‌اش با اصلانی در فیلم «تهران هنر مفهومی» پرداخت و تصریح کرد: محمدرضا اصلانی گفتار فیلم را بر اساس شعرهای انتخابی از منبنده تنظیم کرد و بهمعتقدم اعتقاد منکه اصلانی در این فیلم نگاهی خلاقانه دارد و اثری ماندگار را خلق کرده است.
 
-[[ناصر فکوهی]]
 
سینمای اصلانی یا بهتر است بگویم تجربه هستی شناختی اصلانی در قالب سینما، شاید بیشتر از هر کارگردانی که من می شناسم، تجربه ای ساختار گرایانه است و فیلم هایش هرچند رساله های فلسفی – شاعرانه هستند، اما شکل و محتوایی دارند که به قول لوی استروس گویی برای یک پارتیسیون ارکستر نوشته شده باشند. فیلم های اصلانی بر اساس روایت چند صدایی پیش می رود که هم در تصاویر ، هم در موسیقی و هم در صدا به یک موسیقی جند صدایی یا پولی فونیک شباهت دارد. وقتی بسیاری از تک خوانی های آتش سبز یا تهران هنر مفهومی را می شنویم، گویی در حال شنیدن قطعه ای در قالب یک فوگ چند صدایی از باخ هستیم. یک قطعه پولی فونیک که می تواند مهیب، هراس آور، مایوس کننده همچون در تهران هنر مفهومی باشد ، یا لطیف و پر احساس همچون در آتش سبز. اما این لایه های متعددی که بر هم می نشینند. این تصاویری که به یکدیگر ختم می شوند تا در یکدیگر آغاز شوند. همگی گویای تجربه ای بی مانند هستند که برای من سینمای اصلانی را تبدیل به نوعی ساختار بسیار پیچیده از ترکیب خودآگاهی و ناخودآگاهی در معنای لاکانی این رویکرد، میان نقاشی، سینما، شعر، فلسفه و موسیقی، می کند. بنابراین باز هم سئوال خود را تکرار می کنیم که ایا اصلانی فیلم می سازد یا فیلم را تجربه می کند. که برای منبرایم پاسخ بدون شک در دومین گزاره است.
(منبع : http://anthropology.ir/article/31098.html)
 
۵۶

ویرایش