پرش به محتوا

قاعده استنتاج: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
{{ویکی‌سازی|تاریخ=ژوئیه ۲۰۱۶}}
در منطق هر قاعده استنتاج، قاعده‌ای است که با دریافت دسته‌ای از مقدمات به عنوان ورودی٬ با توجه به شکل آن‌ها٬ نتیجه(یا نتایجی) را بازمی‌گرداند. برای مثال در قاعده وضع مقدم، از دو مقدمه (به صورت کلی) "اگر الف آنگاه ب" و "الف"٬ به نتیجه "ب" می‌رسد(که "الف" و "ب" هر جمله‌ای خبری‌ دلخواهی می‌توانند باشند). این قاعده بر اساس [[معناشناسی|semantics]] [[منطق کلاسیک|classical logic]] (و برخی منطق‌های غیر کلاسیک) [[معتبر|valid]] است به این معنا که در هر استنتاج با این فرم٬ ممکن نیست که مقدمات درست باشند اما نتیجه غلط باشد.
 
به این معنا قواعد استنتاج معتبر٬ حافظ‌االصدق هستند: یعنی از مقدمات درست ضرورتا به نتیجه درست می‌رسند. با این حال٬ قواعد استنتاج صرفا بر اساس شکل مقدمات عمل می‌کنند.
مهم‌ترین قواعد استنتاج در [[منطق گزاره‌ها|propositional logic]] شامل [[وضع مقدم]]٬ [[نفی تالی]] و [[عکس نقیض]] می‌شود. منطق مرتبه اول به رابطه استنتاجی میان جملات دارای [[سور منطقی ]] می‌پردازد--مثل سور کلی "همه" یا "هر" (هر که دل‌آرام دید از دلش آرام رفت) و سور جزئی "برخی" (برخی دخترها زیبا هستند).
 
== فرم استاندارد قوانین استنتاج ==
۱۲۳

ویرایش