پرش به محتوا

رافائل پاتکانیان: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: خاچاتور⟸خاچاطور، بیشری⟸بیشتری، بادکانیان⟸پاتکانیان، آزارندگان⟸آزاردهندگان
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: خاچاتور⟸خاچاطور، بیشری⟸بیشتری، بادکانیان⟸پاتکانیان، آزارندگان⟸آزاردهندگان)
پاتکانیان در سال ۱۸۵۲ هنگامی که در [[دانشگاه دولتی مسکو]] تحصیل می‌نمود باشگاهی ادبی را به اتفاق دیگر دانشجویان ارمنی تأسیس نمود. بین سال‌های ۱۸۵۵ تا ۱۸۶۰ در [[دانشگاه سن پترزبورگ]] در رشته زبان‌های شرقی تحصیل می‌نماید.
 
از نخستین کسانی بود که به آموزش کودکان پیش دبستانی پرداخت.<ref>{{پک|خاچیکیان|۱۳۸۱|ک=''آشنایی با بنیاد پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان ایران''|ص=}}</ref> او کودکستانی برای کودکان ارمنی بنیاد نهاد و کوشید با نوشتن کتاب‌های ساده برای این گروه سنی، آنها را با طبیعت و محیط اطراف خود آشنا کند.<ref>{{پک|خاچیکیان|۱۳۸۱|ک=''آشنایی با بنیاد پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان ایران''|ص=}}</ref> پاتکانیان همچنین بنیانگذار مدرسه ای برای کودکان تهیدست بود که در آن پیشه‌های گوناگونی همچون کفاشی، آهنگری و نجاری آموزش داده می‌شد.<ref>{{پک|خاچیکیان|۱۳۸۱|ک=''آشنایی با بنیاد پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان ایران''|ص=}}</ref> او کتاب‌های درسی گوناگونی منتشر کرده‌است که آزگایین یِرکاران هایوتس (دفتر سرودهای ملی ارمنیان) و نور آیبناران هایکاکان (الفبا آموز جدید ارمنی) از شناخته‌ترین آنها هستند.<ref>{{پک|خاچیکیان|۱۳۸۱|ک=''آشنایی با بنیاد پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان ایران''|ص=}}</ref> بادکانیان،پاتکانیان، رابینسون کروزوئه را نیز به زبان ارمنی ترجمه کرده‌است.<ref>{{پک|خاچیکیان|۱۳۸۱|ک=''آشنایی با بنیاد پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان ایران''|ص=}}</ref>
 
[[پرونده:ArmenianStamps-336.jpg|بندانگشتی|110px|راست]]
رافائل پاتکانیان با پیروی از نظرات هنری و زیبایی‌شناسانهٔ خاچاتورخاچاطور آبوویان شعر را از «پرسه گردی در آسمان‌ها» به زمین کشاند و با مردم ساده و زحمتکش شهر و ده آشتی داد و راهی را که آبوویان در زمینهٔ آفرینش شعر و داستان کوتاه گشود بود، هموارتر و گسترده‌تر کرد و ادبیات ارمنی را غنی بیشریبیشتری بخشید.<ref>{{پک|نوری‌زاده|۱۳۸۴|ک=''صد سال شعر ارمنی: از اواخر قرن نوزدهم تا اواخر قرن بیستم''|ص=۱۳۸}}</ref>
 
شعرها و نوشته‌های پاتکانیان لبریز از شور میهن‌پرستی، آزادی‌خواهی، انسان‌دوستی و مبارزه به خاطر زیبایی زندگی و پیکار بر ضد دشمنان مردم و زندگی است.<ref>{{پک|نوری‌زاده|۱۳۸۴|ک=''صد سال شعر ارمنی: از اواخر قرن نوزدهم تا اواخر قرن بیستم''|ص=۱۳۸}}</ref> حوادث تاریخی نیمهٔ دوم قرن نوزدهم با همهٔ جزئیات، و بیم‌ها و امیدهای مردم، در آثار این هنرمند بازتاب می‌یابد و او با هنر خود تمام مظاهر فریب و ستم عقب‌ماندگی اجتماعی را بی‌امان به باد انتقاد می‌گیرد و مبارزهٔ مردم برای رهایی و نیکبختی را می‌ستاید.<ref>{{پک|نوری‌زاده|۱۳۸۴|ک=''صد سال شعر ارمنی: از اواخر قرن نوزدهم تا اواخر قرن بیستم''|ص=۱۳۸}}</ref>
 
[[پرونده:PatkanyanNalbandyan.jpg|بندانگشتی|آرامگاه پاتکانیان (چپ) و [[میکائیل نعلبندیان|نعلبندیان]] (راست)]]
این شاعر مردم ارمنی به سبب انتقادهای بی‌رحمانه و توفنده اش از بی‌عدالتی‌ها و دشمنان مردم، پیوسته از سوی آنان تحت فشار و آزار قرار داشت و یگانه پاسخش به آزارندگانآزاردهندگان و دشمنان این بود:<ref>{{پک|نوری‌زاده|۱۳۸۴|ک=''صد سال شعر ارمنی: از اواخر قرن نوزدهم تا اواخر قرن بیستم''|ص=۳۹–۱۳۸}}</ref> {{گفتاورد| «من تا زمانی که زشتی و پلیدی در جهان موج می‌زند، دست از نوشتن برخواهم دااشت! نه تشویق و نه تکفیر! نه تطمیع و نه ارعاب! تا در سرم عقل و در سینه ام قلب است، من خواهم نوشت! وای بر آن کسی که بکوشد تا قلم را از دست من بدر آورد … چرا که قلم من به خاطر نیکبختی و افتخار ملت من است!»}}
 
رافائل پاتکانیان سال‌های آخر عمرش را صرف آموزگاری و تربیت کودکان و سرودن شعر کودکان کرد.<ref>{{پک|نوری‌زاده|۱۳۸۴|ک=''صد سال شعر ارمنی: از اواخر قرن نوزدهم تا اواخر قرن بیستم''|ص=۱۳۹}}</ref>