ویلیام هاوارد تفت
ویلیام هاوارد تفت | |
|---|---|
.jpg) تفت در ۱۹۰۸، اندکی پیش از انتخاب به ریاستجمهوری | |
| بیستوهفتمین رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا | |
| دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۹۰۹ – ۴ مارس ۱۹۱۳ | |
| معاون رئیسجمهور | جیمز شرمن (۱۹۰۹–۱۹۱۲) خالی (۱۹۱۲–۱۹۱۳) |
| پس از | تئودور روزولت |
| پیش از | وودرو ویلسون |
| دهمین قاضی ارشد ایالات متحده آمریکا | |
| دوره مسئولیت ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۲۱[۱] – ۳ فوریهٔ ۱۹۳۰ | |
| نامزد کننده | وارن جی. هاردینگ |
| پس از | ادوارد دی. وایت |
| پیش از | چارلز ایوانز هیوز |
| نخستین فرماندار موقت کوبا | |
| دوره مسئولیت ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۶ – ۱۳ اکتبر ۱۹۰۶[۲] | |
| گمارنده | تئودور روزولت |
| پس از | توماس استرادا پالما (رئیسجمهور کوبا) |
| پیش از | چارلز ادوارد ماگون |
| چهلودومین وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا | |
| دوره مسئولیت ۱ فوریهٔ ۱۹۰۴ – ۳۰ ژوئن ۱۹۰۸ | |
| رئیسجمهور | تئودور روزولت |
| پس از | الیو روت |
| پیش از | لوک ادوارد رایت |
| نخستین فرماندار مدنی فیلیپین | |
| دوره مسئولیت ۴ ژوئیهٔ ۱۹۰۱ – ۲۳ دسامبر ۱۹۰۳[۳] | |
| گمارنده | ویلیام مککینلی |
| پس از | آرتور مکآرتور جونیور (فرماندار نظامی) |
| پیش از | لوک ادوارد رایت |
| قاضی دادگاه استیناف حوزه ششم ایالات متحده آمریکا | |
| دوره مسئولیت ۱۷ مارس ۱۸۹۲ – ۱۵ مارس ۱۹۰۰[۱] | |
| نامزد کننده | بنجامین هریسون |
| پس از | ایجاد کرسی |
| پیش از | هنری فرانکلین سورنز |
| ششمین سلیسیتر کل ایالات متحده آمریکا | |
| دوره مسئولیت فوریهٔ ۱۸۹۰ – مارس ۱۸۹۲[۴] | |
| رئیسجمهور | بنجامین هریسون |
| پس از | اورلو دبلیو. چپمن |
| پیش از | چارلز اچ. آلدریچ |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۵ سپتامبر ۱۸۵۷ سینسیناتی، اوهایو، ایالات متحده |
| درگذشته | ۸ مارس ۱۹۳۰ (۷۲ سال) واشینگتن، دی.سی.، ایالات متحده |
| آرامگاه | گورستان ملی آرلینگتون، ویرجینیا |
| حزب سیاسی | جمهوریخواه |
| همسر(ان) | هلن هرون تفت (ازدواج ۱۸۸۶) |
| فرزندان | رابرت تفت هلن تفت منینگ چارلز فلپس تفت دوم |
| والدین | آلفونسو تفت لوئیزا توری |
| محل تحصیل | دانشگاه ییل (بیای) دانشگاه سینسیناتی (الالبی) |
| تخصص | وکیل، قاضی و سیاستمدار |
| امضا |  |
ویلیام هاوارد تفت (انگلیسی: William Howard Taft، ۱۵ سپتامبر ۱۸۵۷ – ۸ مارس ۱۹۳۰) حقوقدان و سیاستمدار آمریکایی بود که از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳ بهعنوان بیستوهفتمین رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا و از ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۰ بهعنوان دهمین قاضی ارشد ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. او تنها شخص در تاریخ ایالات متحده است که هر دو این مناصب را برعهده داشته است.[۵] مسیر حرفهای تفت بیش از سیاست انتخاباتی با حقوق، قضاوت و مدیریت دولتی پیوند داشت. پیش از رسیدن به کاخ سفید، سلیسیتر کل ایالات متحده، قاضی فدرال، رئیس کمیسیون فیلیپین، فرماندار مدنی آن مجمعالجزایر و وزیر جنگ دولت تئودور روزولت بود.[۱][۳]
تفت در دورهای وارد سیاست ملی شد که ایالات متحده پس از جنگ آمریکا و اسپانیا بر قلمروهایی در کارائیب و اقیانوس آرام حاکم شده بود. او از ۱۹۰۰ در ادارهٔ آمریکایی فیلیپین نقشی محوری یافت و انتقال تدریجی حکومت از ادارهٔ نظامی به ساختار مدنی را پی گرفت. سیاست او شامل ایجاد نهادهای اداری، گسترش آموزش و زیرساخت و افزایش محدود مشارکت فیلیپینیها در حکومت بود، در حالی که ادامهٔ حاکمیت ایالات متحده و آمادهسازی تدریجی برای خودگردانی را ضروری میدانست.[۶] همین تجربه او را به یکی از مدیران اصلی سیاست استعماری آمریکا در آغاز سدهٔ بیستم تبدیل کرد.
تفت در انتخابات ۱۹۰۸ با حمایت روزولت نامزد جمهوریخواهان شد و ویلیام جنینگز برایان را شکست داد. ریاستجمهوری او با مجموعهای از اصلاحات اقتصادی و اداری عصر ترقیخواهی همراه بود، اما اختلاف بر سر تعرفهها، حفاظت از اراضی عمومی، سیاست ضدتراست و شیوهٔ اعمال قدرت ریاستجمهوری رابطهٔ او را با ترقیخواهان و سرانجام با روزولت تیره کرد. شکاف جمهوریخواهان در انتخابات ۱۹۱۲ به شکست سنگین تفت در برابر وودرو ویلسون انجامید.[۷] اهمیت دیرپای تفت تا حد زیادی به دورهٔ پس از ریاستجمهوری او نیز مربوط است. او در مقام قاضی ارشد اصلاحات مهمی در ادارهٔ دستگاه قضایی فدرال و نحوهٔ انتخاب پروندههای دیوان عالی ایالات متحده آمریکا پیش برد و از ایجاد ساختمان مستقل دیوان عالی حمایت کرد.[۸]
زندگی و فعالیت پیش از ریاستجمهوری
[ویرایش | اشتراکگذاری]تفت در سینسیناتی در خانوادهای مرفه و فعال در حقوق و سیاست زاده شد. پدرش آلفونسو تفت قاضی، وزیر جنگ و دادستان کل ایالات متحده بود. ویلیام تفت در ۱۸۷۸ از دانشگاه ییل فارغالتحصیل شد و در ۱۸۸۰ مدرک حقوق خود را از دانشکدهٔ حقوق سینسیناتی گرفت. پس از مدتی وکالت و خدمت در دستگاه قضایی اوهایو، بنجامین هریسون او را در ۱۸۹۰ به مقام سلیسیتر کل ایالات متحده منصوب کرد. او در این مقام از دولت فدرال نزد دیوان عالی دفاع میکرد و سپس از ۱۸۹۲ تا ۱۹۰۰ قاضی حوزهٔ ششم دادگاههای فدرال بود.[۴][۱] علاقهٔ شخصی تفت از همین دوره بیشتر متوجه قضاوت بود و دستیابی به کرسی دیوان عالی برای سالها مهمترین آرزوی حرفهای او باقی ماند.[۶]
ویلیام مککینلی در ۱۹۰۰ تفت را به ریاست دومین کمیسیون فیلیپین منصوب کرد. این کمیسیون در هنگامی فعالیت خود را آغاز کرد که جنگ فیلیپین و آمریکا هنوز ادامه داشت و حکومت نظامی آمریکا بر بخشهایی از مجمعالجزایر برقرار بود. در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۰۱ بخشی از قدرت اجرایی به حکومت مدنی انتقال یافت و تفت نخستین فرماندار مدنی شد.[۹] دولت او شبکهای از ادارات مدنی، دادگاهها، مدارس و طرحهای راهسازی را توسعه داد و برخی مناصب محلی را در اختیار فیلیپینیها گذاشت. یکی از پیچیدهترین مسائل دورهٔ او زمینهای وسیعی بود که فرقههای کاتولیک در دوران اسپانیا در اختیار داشتند. تفت در ۱۹۰۲ برای مذاکره دربارهٔ خرید این زمینها به رم رفت و توافقی برای خرید بخش بزرگی از املاک موسوم به «زمینهای راهبان» از سوی حکومت آمریکا شکل گرفت.[۶]
سیاست تفت در فیلیپین از نگاه او بر ایجاد دولت مدنی و توسعهٔ ظرفیت خودگردانی استوار بود، اما در چارچوب یک حکومت استعماری اعمال میشد که خود فیلیپینیها در ایجاد آن نقش تعیینکنندهای نداشتند. او با بهرهبرداری صرف از مجمعالجزایر به سود سرمایهگذاران آمریکایی مخالفت میکرد و شعار «فیلیپین برای فیلیپینیها» را به کار میبرد، در عین حال استقلال سریع را مناسب نمیدانست و خودگردانی کامل را فرایندی تدریجی میدید.[۶] این ترکیب اصلاح اداری، پدرسالاری استعماری و اعتقاد به تداوم موقت حکومت آمریکا از ویژگیهای اصلی کارنامهٔ او در فیلیپین بود.
تفت در ۱۹۰۴ به درخواست روزولت به واشینگتن بازگشت و وزیر جنگ شد. مسئولیت او از امور ارتش فراتر میرفت و بخش مهمی از قلمروها و مسائل خارجی آمریکا، از فیلیپین و کانال پاناما تا بحرانهای کوبا، به او ارجاع میشد. در جریان بحران سیاسی کوبا در ۱۹۰۶، روزولت او را برای میانجیگری فرستاد. پس از استعفای رئیسجمهور توماس استرادا پالما، تفت از ۲۹ سپتامبر تا ۱۳ اکتبر همان سال بهعنوان فرماندار موقت کوبا ادارهٔ کشور را تحت اقتدار ایالات متحده برعهده گرفت و سپس حکومت موقت را به چارلز ماگون سپرد.[۲] نزدیکی او به روزولت و نقش گستردهاش در کابینه، تفت را به جانشین مورد حمایت رئیسجمهور در انتخابات ۱۹۰۸ تبدیل کرد. او با ۳۲۱ رأی الکترال در برابر ۱۶۲ رأی برایان به پیروزی رسید.[۱۰]
ریاستجمهوری
[ویرایش | اشتراکگذاری]
تفت هنگام ورود به کاخ سفید خود را ادامهدهندهٔ بخش بزرگی از برنامهٔ اصلاحی روزولت میدانست، اما برداشت او از اختیارات ریاستجمهوری حقوقیتر و محدودتر بود. نخستین بحران سیاسی بزرگ دولت او بر سر قانون تعرفهٔ پین–آلدریچ در ۱۹۰۹ شکل گرفت. تفت در مبارزات انتخاباتی از کاهش تعرفهها حمایت کرده بود، اما قانونی را امضا کرد که کاهش آن محدودتر از انتظار ترقیخواهان بود. حمایت او از این قانون به شکاف میان دولت و جناح ترقیخواه حزب جمهوریخواه کمک کرد.[۱۱] اختلاف دیگری در ماجرای بالینگر–پینچو پدید آمد. تفت از ریچارد بالینگر، وزیر کشور، در برابر انتقادهای رئیس خدمات جنگلداری گیفورد پینچو حمایت کرد و پس از حملات علنی پینچو او را برکنار کرد. این مناقشه تصویر دولت را در میان بسیاری از فعالان حفاظت از طبیعت تضعیف کرد، هرچند پژوهشهای جدید نشان دادهاند که سیاست حفاظت از اراضی عمومی در دورهٔ تفت کاملاً متوقف نشد و برخی اقدامات مهم نیز ادامه یافت.[۱۲]
کارنامهٔ داخلی تفت در همان حال مجموعهای از اصلاحات مهم عصر ترقیخواهی را در بر میگرفت. وزارت دادگستری دولت او بیش از هفتاد پروندهٔ ضدتراست آغاز کرد و در مواردی شرکتهایی را هدف گرفت که دولت روزولت با فعالیت آنها مدارا کرده بود.[۱۳] قانون من–الکینز در ۱۹۱۰ اختیارات کمیسیون تجارت بینایالتی را بر شرکتهای راهآهن و ارتباطی افزایش داد و در همان سال نظام پسانداز پستی فدرال ایجاد شد. تفت همچنین از اصلاح قانون اساسی برای دادن اختیار وضع مالیات بر درآمد به دولت فدرال حمایت کرد. اصلاحیهٔ شانزدهم و اصلاحیهٔ هفدهم دربارهٔ انتخاب مستقیم سناتورها در دورهٔ او از کنگره عبور کردند و اندکی پس از پایان ریاستجمهوریاش به تصویب ایالتها رسیدند.[۱۳] او همچنین شش عضو دیوان عالی را منصوب کرد که یکی از گستردهترین تغییرات ترکیب دادگاه در یک دورهٔ چهارسالهٔ ریاستجمهوری بود.[۴]
در سیاست خارجی، تفت و وزیر خارجهاش فیلاندر ناکس راهبردی را دنبال کردند که به «دیپلماسی دلار» شهرت یافت. دولت میکوشید سرمایهگذاری خصوصی و اعتبار مالی آمریکا را برای افزایش ثبات و نفوذ ایالات متحده در آمریکای لاتین و شرق آسیا به کار گیرد. بانکهای آمریکایی در طرحهای مالی چین مشارکت داده شدند و واشینگتن در کشورهایی مانند نیکاراگوئه و جمهوری دومینیکن برای حفاظت از ترتیبات مالی و منافع آمریکا فشار سیاسی و در مواردی نیروی نظامی به کار برد.[۱۴] دیپلماسی دلار تجارت و سرمایهگذاری را ابزار سیاست خارجی میدانست، اما در عمل نتوانست از بیثباتی سیاسی در بسیاری از کشورهای هدف جلوگیری کند و پیوند میان سرمایهٔ خصوصی آمریکا و مداخلهٔ دولت فدرال را تقویت کرد.[۱۴]
اختلاف تفت و روزولت از ۱۹۱۰ به بعد به شکافی آشکار در حزب جمهوریخواه تبدیل شد. روزولت معتقد بود جانشینش مسیر ترقیخواهی را تضعیف کرده است، در حالی که تفت سیاست خود را اجرای اصلاحات از راه قانون و نهادهای موجود میدانست.[۷] روزولت در انتخابات مقدماتی ۱۹۱۲ برای نامزدی جمهوریخواهان به رقابت با رئیسجمهور برخاست. تفت در کنوانسیون حزب نامزدی رسمی را حفظ کرد، اما روزولت با تشکیل حزب ترقیخواه وارد انتخابات عمومی شد. تقسیم آرای جمهوریخواهان به پیروزی وودرو ویلسون انجامید. تفت تنها در یوتا و ورمانت پیروز شد و ۸ رأی الکترال به دست آورد، در برابر ۸۸ رأی روزولت و ۴۳۵ رأی ویلسون.[۱۵] این شکست یکی از سنگینترین شکستهای یک رئیسجمهور مستقر در تاریخ انتخابات آمریکا بود و شکاف میان جناحهای محافظهکار و ترقیخواه جمهوریخواهان را آشکار کرد.
قاضی ارشد و سالهای پایانی
[ویرایش | اشتراکگذاری]پس از ترک کاخ سفید، تفت به دانشگاه ییل رفت و از ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۱ استاد حقوق اساسی بود. او از زندگی سیاسی روزمره فاصله گرفت، اما در مسائل عمومی فعال ماند. در جریان جنگ جهانی اول از آمادگی نظامی آمریکا حمایت کرد و از ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ بهطور مشترک ریاست هیئت ملی کار جنگ را برعهده داشت. او همچنین از رهبران «لیگ برای تحمیل صلح» بود که پیش از تشکیل جامعه ملل برای ایجاد یک سازمان بینالمللی جهت جلوگیری از جنگ فعالیت میکرد.[۳] علاقهٔ تفت به دستگاه قضایی در تمام این سالها ادامه داشت و هنگامی که ادوارد داگلاس وایت در ۱۹۲۱ درگذشت، وارن جی. هاردینگ در ۳۰ ژوئن او را برای ریاست دیوان عالی نامزد کرد. سنا همان روز انتصاب را تأیید کرد و تفت در ۱۱ ژوئیه سوگند خورد.[۵]
ریاست تفت بر دیوان عالی تنها به آرای قضایی او محدود نبود. بخش مهمی از فعالیتش به اصلاح ادارهٔ دادگاههای فدرال اختصاص داشت. به ابتکار او، کنگره در ۱۹۲۲ کنفرانس قضات ارشد حوزههای فدرال را ایجاد کرد که بعدها به کنفرانس قضایی ایالات متحده تبدیل شد و سازوکاری برای هماهنگی و مدیریت دستگاه قضایی فراهم کرد.[۵] مهمترین اصلاح دیگر «قانون قضات» ۱۹۲۵ بود. این قانون بخش بزرگی از حق تجدیدنظر اجباری در دیوان عالی را کاهش داد و اختیار بیشتری به دادگاه داد تا از طریق صدور قرار رسیدگی، پروندههایی را که دارای اهمیت حقوقی و قانون اساسی گسترده بودند انتخاب کند. این تغییر نقش دیوان عالی را از دادگاه نهایی برای حجم بزرگی از تجدیدنظرها به نهادی متمرکزتر بر مسائل مهم فدرال و قانون اساسی نزدیک کرد.[۸]
تفت از نظر حقوقی عموماً قاضی محافظهکاری بود و دربارهٔ حدود قدرت فدرال و برخی قوانین اقتصادی دیدگاه محدودکنندهای داشت، هرچند مواضع او در همهٔ پروندهها یکدست نبود. او برای نمونه در پروندههای مربوط به استفاده از قدرت مالیاتی برای تنظیم کار کودکان با گسترش اختیار کنگره مخالفت کرد، در حالی که در پروندهٔ مربوط به حداقل دستمزد زنان در واشینگتن با اکثریت محافظهکار دیوان مخالفت کرد.[۴] پژوهشگران تاریخ دیوان عالی نقش اداری او را از ماندگارترین وجوه ریاستش میدانند. تفت همچنین سالها برای ایجاد ساختمانی مستقل برای دیوان عالی تلاش کرد. در ۱۹۲۹ کنگره سرانجام ساخت آن را تصویب کرد و تفت معمار کس گیلبرت را برای طراحی بنا برگزید. او پیش از تکمیل ساختمان در ۱۹۳۵ درگذشت.[۱۶]
سلامتی تفت در سالهای پایانی بهتدریج رو به ضعف گذاشت و او در ۳ فوریهٔ ۱۹۳۰ از ریاست دیوان عالی استعفا کرد. یک ماه بعد، در ۸ مارس، در خانهاش در واشینگتن درگذشت. پیکرش پس از قرارگرفتن در ساختمان کنگره در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد. او نخستین رئیسجمهور آمریکا بود که در آرلینگتون دفن شد و تا امروز یکی از دو رئیسجمهور مدفون در این گورستان است.[۱۷] ارزیابی تاریخی از تفت میان دو مرحلهٔ اصلی کارنامهٔ او تفاوت میگذارد. ریاستجمهوریاش تا مدتها زیر سایهٔ روزولت و شکاف جمهوریخواهان در ۱۹۱۲ قرار داشت، اما پژوهشهای جدید به استمرار بخشی از اصلاحات ترقیخواهانه و توان اداری او توجه بیشتری کردهاند.[۷][۶] کارنامهٔ او در مقام قاضی ارشد، بهویژه اصلاح ساختار و مدیریت دستگاه قضایی فدرال، جایگاهی پایدارتر در تاریخ حقوق آمریکا یافته است.[۵]
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]پانویس
[ویرایش | اشتراکگذاری]- 1 2 3 4 "Taft, William Howard" (in English). Federal Judicial Center. Retrieved 20 اوت 2026.
- 1 2 "Papers Relating to the Foreign Relations of the United States, 1906" (in English). Office of the Historian, U.S. Department of State. Retrieved 20 اوت 2026.
- 1 2 3 "William Howard Taft (1857 to 1930): Timeline" (in English). Library of Congress. Retrieved 20 اوت 2026.
- 1 2 3 4 "Solicitor General: William Howard Taft" (in English). United States Department of Justice. 19 سپتامبر 2023. Retrieved 20 اوت 2026.
- 1 2 3 4 "William Howard Taft, 1921–1930" (in English). Supreme Court Historical Society. Retrieved 20 اوت 2026.
- 1 2 3 4 5 Jonathan Lurie (2012). William Howard Taft: The Travails of a Progressive Conservative (in English). Cambridge University Press. ISBN 9780521514217.
- 1 2 3 Lewis L. Gould (2009). The William Howard Taft Presidency (in English). University Press of Kansas. ISBN 9780700616749.
- 1 2 "Landmark Legislation: The Judges' Bill" (in English). Federal Judicial Center. Retrieved 20 اوت 2026.
- ↑ Theodore Roosevelt و William H. Taft (1902). The Philippines: The First Civil Governor (in English). New York: The Outlook Company.
- ↑ "1908 Electoral College Results" (in English). National Archives and Records Administration. Retrieved 20 اوت 2026.
- ↑ "William Taft: Domestic Affairs" (in English). Miller Center, University of Virginia. Retrieved 20 اوت 2026.
- ↑ John D. Leshy (2022). Our Common Ground: A History of America's Public Lands (in English). Yale University Press. ISBN 9780300235784.
- 1 2 "The Life and Presidency of William Howard Taft" (in English). White House Historical Association. Retrieved 20 اوت 2026.
- 1 2 "Dollar Diplomacy, 1909–1913" (in English). Office of the Historian, U.S. Department of State. Retrieved 20 اوت 2026.
- ↑ "1912 Presidential Election" (in English). The American Presidency Project, University of California, Santa Barbara. Retrieved 20 اوت 2026.
- ↑ "Building History" (in English). Supreme Court of the United States. Retrieved 20 اوت 2026.
- ↑ "President William Howard Taft Memorial Grave" (in English). Arlington National Cemetery. Retrieved 20 اوت 2026.
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- Lewis L. Gould (2009). The William Howard Taft Presidency (in English). University Press of Kansas. ISBN 9780700616749.
- Jonathan Lurie (2012). William Howard Taft: The Travails of a Progressive Conservative (in English). Cambridge University Press. ISBN 9780521514217.
- Theodore Roosevelt و William H. Taft (1902). The Philippines: The First Civil Governor (in English). New York: The Outlook Company.
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراکگذاری]- مجموعهٔ اسناد ویلیام هاوارد تفت در کتابخانهٔ کنگره
- زندگینامهٔ قضایی تفت در مرکز قضایی فدرال
- تفت در انجمن تاریخی دیوان عالی ایالات متحده
| سده هجدهم |  | |
|---|---|---|
| سده نوزدهم | توماس جفرسون • جیمز مدیسون • جیمز مونرو • جان کوئینسی آدامز • اندرو جکسون • مارتین ون بیورن • ویلیام هنری هریسون • جان تایلر • جیمز ناکس پولک • زکری تیلور • میلارد فیلمور • فرانکلین پیرس • جیمز بیوکنن • آبراهام لینکلن • اندرو جانسون • یولیسیز سایمن گرانت • رادرفورد بیرچارد هیز • جیمز آبرام گارفیلد • چستر آلن آرتور • گروور کلیولند • بنجامین هریسون • گروور کلیولند • ویلیام مککینلی | |
| سده بیستم | ||
| سده بیست و یکم | ||
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانههای ملی | |
| واژهنامههای زندگینامهای | |
| پایگاههای دادهٔ علمی | |
| سایر | |
- استادان مدرسه حقوق ییل
- اعضای فرهنگستان هنر و دانش آمریکا
- اعضای کابینه تئودور روزولت
- اعضای مجمع فیلسوفان آمریکا
- افراد آمریکایی انگلیسیتبار
- افراد آمریکایی ایرلندی-اسکاتلندیتبار
- اهالی سینسیناتی، اوهایو
- جمهوریخواهان اهل اوهایو
- خاکسپاریها در گورستان ملی آرلینگتون
- دانشآموختگان دانشگاه ییل
- دانشآموختگان کالج ییل
- درگذشتگان ۱۹۳۰ (میلادی)
- دور از وطنهای اهل ایالات متحده آمریکا در فیلیپین
- دوره ترقی در ایالات متحده آمریکا
- رئیسجمهورهای ایالات متحده آمریکا
- رئیسجمهورهای حزب جمهوریخواه ایالات متحده آمریکا
- رئیسجمهورهای سده ۲۰ (میلادی) ایالات متحده آمریکا
- زادگان ۱۸۵۷ (میلادی)
- سلیسیترهای کل ایالات متحده آمریکا
- سیاستمداران اهل سینسیناتی، اوهایو
- سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
- قاضیهای دادگاه استیناف حوزه ششم ایالات متحده آمریکا
- قاضیهای سده ۱۹ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
- قاضیهای سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
- قضات دیوان عالی ایالات متحده آمریکا
- قضات عالی ایالات متحده آمریکا
- محافظهکاران اهل ایالات متحده آمریکا
- نامزدهای انتخابات ریاستجمهوری ایالات متحده آمریکا ۱۹۰۸ (میلادی)
- نامزدهای انتخابات ریاستجمهوری ایالات متحده آمریکا ۱۹۱۲ (میلادی)
- نامزدهای ریاستجمهوری آمریکا از حزب جمهوریخواه
- وزیران جنگ ایالات متحده آمریکا
- وکیلان اهل اوهایو
- ویلیام هاوارد تفت
- یونیتارینهای اهل ایالات متحده آمریکا
- یونیتارینهای سده ۱۹ (میلادی)
- یونیتارینهای سده ۲۰ (میلادی)