ویلیام اینج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از ویلیام اینگ)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
ویلیام اینج
LOCInge.jpg
زادروز ۳ مهٔ ۱۹۱۳
ایندیپندنس، کانزاس
مرگ ۶ اکتبر ۱۹۷۳ (۶۰ سال)
لس‌آنجلس، کالیفرنیا
ملیت آمریکایی
علت مرگ خودکشی توسط مسمومیت با مونوکسید کربن
پیشه فیلمنامه‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس
نمایشنامه‌ها پیک نیک
فیلم‌نامه‌ها شکوه علفزار
فرزندان سگارد
دانشگاه دانشگاه کانزاس
کالج ایالتی آیووا
صفحه در دادگان فیلم‌ها

ویلیام اینج (به انگلیسی: William Motter Inge) فیلمنامه‌نویس و نمایشنامه نویس مشهور آمریکایی است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

ویلیام موتِر اینج نمایشنامه‌نویس و فیلمنامه‌نویس آمریکایی در سوم ماه مه ۱۹۱۳ در ایندیپِندنس واقع در ایالت کانزاس به دنیا آمد. او کار تئاتر را از همان ابتدا و با شرکت در گروه‌های تئاتری مدرسه و کلاس‌های تابستانی آغاز کرد. او تحصیلاتش را در دانشگاه کانزاس و کالج ایالتی آیووا دنبال نمود و در سال ۱۹۳۷ فارغ‌التحصیل شد. در طی سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۳ به شغل آموزگاری پرداخت. مدتی به نوشتن نقد تئاتر و فیلم روی آورد و از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ در دانشگاه واشینگتن مدرس ادبیات انگلیسی بود. او نمایشنامه‌نویسی را از سال ۱۹۴۷ به صورت جدی دنبال نمود. شهرت اینج بیشتر به لحاظ نگارش نمایشنامه‌ها و فیلمنامه‌هایی است که با نگاهی واقع‌گرا همراه با مفاهیم فرعی تمثیلی، مسائل خانوادگی و عاطفی انسان‌ها به رشته تحریر درآمده‌اند. علی‌رغم انتقاد برخی از منتقدین از آثار او، گروه بسیاری از آن‌ها اینج را به عنوان یکی از بهترین، حساس‌ترین و باهوش‌ترین نمایشنامه‌نویسان معاصر آمریکایی می‌شناسند.

هنگامی که در سال ۱۹۵۰ تئاتر گیلد نمایشنامه جذاب «سبای کوچک، بازگرد» را برای تماشاگرانِ برادوِی به روی صحنه آورد، ویلیام اینج حکمرانی خود را به عنوان یکی از برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویسان آمریکا آغاز کرد.

در سال ۱۹۵۳ او این موفقیت را دوباره با نمایشنامه «پیک‌نیک» تکرار کرد، نمایشنامه‌ای که دو جایزه مهم «پولیتزر» و «مجمع منتقدان تئاتر نیویورک» را برای او به ارمغان آورد. در شب افتتاحیه این نمایش در برادوِی، منتقد معروف «ریچارد واتزِ پسر» نوشت :

«اثر جدید ویلیام اینج، همان‌گونه که ما از وی انتظار داشتیم، قدرت، شناخت، احساس و درک و استعداد او را در بررسی مسائل بشری آشکار ساخت. ما با نمایشنامه‌نویسی مواجه‌ایم که می‌داند چطور رفتارها، تفکرات و گفته‌های آدم‌ها را به رشته تحریر درآورد، کسی که می‌تواند احساسات آدم‌های شهر کوچک کانزاس را بازسازی کند و قادر است که صحنه‌هایی سرشار از سرزندگی و شور و نشاط بیافریند. در وجود این نمایشنامه‌نویسِ تازه‌کار، احساس حقیقی غم و حیرت از زندگی در این جهان، تبلور یافته‌است».

در ۱۹۵۵ ویلیام اینج با نمایشنامه «ایستگاه اتوبوس» حلقه‌ای دیگر به زنجیرة موفقیت‌هایش افزود، و دو سال بعد «تاریکی در بالای راه‌پله» ـ بازنویسی مجددی از اولین اثر نمایشی خود، «فراتر از بهشت» که خانم مارگو جونز در سال ۱۹۴۷ در تئاتر شهر دالاس آن را اجرا کرده بود. ـ به عنوان پژوهشی عمیقاً دردناک و تأثربرانگیز در مورد روابط خانوادگی، مورد استقبال رسانه‌ها و عموم مردم قرار گرفت. اگرچه کار بعدی وی نوعی خودنگاری محسوب می‌شد، اما محل وقوع نمایش را از کانزاس ـ جایی که او در سال ۱۹۱۳ در آن متولد شده بود ـ به اوکلاهاما منتقل نمود. ویلیام اینج به عنوان یکی از نمایشنامه‌نویسان بسیار باهوش و حساس سال‌های میانی قرن بیستم، همگام با دیگران، با درکی درست و با ابداع و خلق آثاری چون «دوران درخشان سنت لوییس» برای تماشاگران صحنه و بینندگان تلویزیونی و «شکوه علفزار» برای مخاطبان سینما که جایزه اسکار را از آن خود ساخت، تسلط خود را در این زمینه نیز آشکار نمود. علاوه بر آثار یادشده، از دیگر آثار صحنه‌ای او می‌توان به «مردم در باد»، «پژمردن گل‌های سرخ»، «باس رایلی به شهر بازمی‌گردد»، «عشق طبیعی» و «پدر کجاست؟» اشاره کرد.

اینج افزون بر آثار بلند خود، چندین نمایشنامه کوتاه نیز نگاشته است که از آن میان می‌توان «تماس»، «برای بوبو لینک، به خاطر روحش»، «انهدام» و «پسری در زیرزمین» را نام برد. همچنین بسیاری از آثار او به فیلم درآمده و مورد استقبال عمومی نیز واقع شدند.

ویلیام اینج با خلق آثاری انسانی و تلاش در جهت کشف پیچیدگی‌های روانِ بشری، نام خود را در ادبیات نمایشی جهان جاودان ساخت و بالاخره در سال ۱۹۷۳ و در سن شصت سالگی چشم از جهان فروبست.

پیوند به بیرون[ویرایش]

William Inge, 4. September 1954
Fotografie von Carl van Vechten, aus der Van Vechten Collection der Library of Congress

William Motter Inge (* 3. Mai 1913 in Independence, Kansas; † 10. Juni 1973 in Hollywood Hills) war ein US-amerikanischer Dramatiker.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

William Inge wuchs in der Kleinstadt Independence, Kansas, auf und brachte später auch die prägenden Jahre des Kleinstadtlebens in seine Stücke ein.

Inge studierte an der University of Kansas und schloss das Studium 1935 mit dem Bachelor of Arts Degree for Speech and Drama ab. Nach diversen Jobs holte er 1943 seinen Master of Arts Degree am George Peabody College for Teachers nach. Anschließend erhielt er eine Stelle als Theater- und Musikkritiker bei der St. Louis Times. Dort traf er auch zum ersten Mal auf Tennessee Williams, der Inge an der Produktion Die Glasmenagerie beteiligte.

Von der Arbeit Williams beflügelt, schrieb er sein erstes eigenes Stück Farther Off from Heaven (1947), das von Williams sofort zur Aufführung empfohlen wurde. Das Stück wurde dann in Dallas von Margo Jones produziert. Mit seinem nächsten Stück Come back, little Sheba (1950) wurde Inge als "meistversprechender Schriftsteller der Broadway Saison 1950" ausgezeichnet. Sein nächster Erfolg war Picnic (1952), der ihm u. a. den Pulitzer-Preis einbrachte. Als Nächstes schrieb Inge Bus Stop (1955), das später mit Marilyn Monroe verfilmt wurde und sein bekanntestes Werk werden sollte. Zwei Jahre später The Dark at the Top of the Stairs (1957), eine Umbearbeitung seines ersten Stücks, das am Broadway Premiere feierte. Während dieser Zeit wurde er als zweiter Tennessee Williams gefeiert.

Seine späteren Werke wurden jedoch dieser Auszeichnung nicht mehr gerecht. Hierzu gehören The Dark at the Top of the Stairs, A Loss of Roses (1960), Natural Affection (1963), Where's Daddy? (1966) und The Last Pad (1970). Die einzige Ausnahme dieser Reihe von Misserfolgen war Fieber im Blut (1961) für den er den Academy Award für das beste Original-Drehbuch bekam. Die Regie führte Elia Kazan, der mit ihm eng befreundet war, und die Hauptrollen spielten Natalie Wood und Warren Beatty.

In der festen Überzeugung, nicht mehr schreiben zu können, fiel er in eine tiefe Depression. Am 10. Juni 1973 nahm er sich zu Hause in den Hollywood Hills das Leben.

Heute erleben William Inges Stücke eine Wiederbelebung auch in Deutschland. Davon zeugen v. a. die Inszenierungen von Bus Stop der Neuen Bühne Darmstadt unter der Regie von Regine Renken und die vielbeachtete Produktion der Theatergruppe lila aus Ansbach unter der Regie von Thorsten Siebenhaar.

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Literarische Vorlage:

Drehbuch:

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]