پرش به محتوا

ویلهلم دوم، پادشاه وورتمبرگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ویلهلم دوم
پادشاه ویلهلم دوم در سال ۱۸۹۲
پادشاهی وورتمبرگ
سلطنت۶ اکتبر ۱۸۹۱ – ۳۰ نوامبر ۱۹۱۸
پیشینکارل یکم، پادشاه وورتمبرگ[۱]
جانشینسلطنت ملغی شد
زاده۲۵ فوریه ۱۸۴۸
اشتوتگارت[۲]، پادشاهی وورتمبرگ
درگذشته۲ اکتبر ۱۹۲۱ (۷۳ سال)
ببن‌هاوزن[۳]، جمهوری وایمار
همسر(ان)
فرزند(ان)شاهزاده پائولین وورتمبرگ، شاهزاده اولریش
نام کامل
ویلهلم کارل پائول هاینریش فریدریش
خاندانخاندان وورتمبرگ[۶]
پدرشاهزاده فریدریش وورتمبرگ[۷]
مادرشاهزاده کاترین وورتمبرگ[۸]

ویلهلم دوم[۹] چهارمین و آخرین پادشاه پادشاهی وورتمبرگ[۱۰] بود که از سال ۱۸۹۱ تا فروپاشی سلطنت در پی انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ بر این سرزمین حکومت کرد. او به عنوان یکی از محبوب‌ترین حاکمان تاریخ آلمان شناخته می‌شود که با رویکردی دموکراتیک و سبک زندگی متواضعانه، پیوندی عمیق با اتباع خود برقرار کرد. ویلهلم دوم برخلاف بسیاری از هم‌عصران خود، بدون تشریفات نظامی در خیابان‌های اشتوتگارت قدم می‌زد و به همین دلیل به «پادشاه محبوب مردم» شهرت یافت.

منش پادشاهی و محبوبیت اجتماعی

[ویرایش]

دوران پادشاهی ویلهلم دوم با شکوفایی فرهنگی و ثبات سیاسی در وورتمبرگ همراه بود. او به جای تکیه بر قدرت استبدادی، ترجیح می‌داد به عنوان یک میانجی در مسائل سیاسی عمل کند و همواره از پارلمان و نهادهای مدنی حمایت می‌کرد. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد او، قدم زدن روزانه در شهر به همراه سگ‌هایش بدون محافظ بود که باعث شده بود مردم او را بخشی از جامعه بدانند. او همچنین حامی پرشور هنر بود و نقش مهمی در توسعه تئاتر سلطنتی اشتوتگارت و دیگر نهادهای فرهنگی ایالت ایفا کرد[۱۱].

انقلاب نوامبر و کناره‌گیری از سلطنت

[ویرایش]

با پایان جنگ جهانی اول و آغاز انقلاب ۱۹۱۸ آلمان، موج جمهوری‌خواهی به اشتوتگارت رسید. ویلهلم دوم که نمی‌خواست باعث خون‌ریزی در میان مردمش شود، در ۳۰ نوامبر ۱۹۱۸ داوطلبانه از تخت سلطنت کناره‌گیری کرد. برخلاف قیصر ویلهلم دوم که به تبعید رفت، پادشاه وورتمبرگ در میهن خود باقی ماند. گفته می‌شود هنگام خروج او از کاخ، جمعیت معترض نه تنها به او حمله نکردند، بلکه با احترام و سکوت پادشاه محبوب سابق خود را بدرقه کردند که نشانی از پیوند عاطفی میان او و مردم بود[۱۲].

زندگی شخصی و بحران جانشینی

[ویرایش]

زندگی خصوصی ویلهلم دوم با تراژدی‌هایی همراه بود. مرگ همسر اولش ماری و تنها پسرش اولریش در سنین جوانی، باعث شد که او در تمام طول عمر از غم فقدان وارث مستقیم رنج ببرد. ازدواج دوم او با شارلوت[۱۳] نیز فرزندی به دنبال نداشت. این موضوع باعث شد که پس از مرگ او در سال ۱۹۲۱، شاخه اصلی و پروتستان خاندان وورتمبرگ منقرض شود و ریاست خاندان به شاخه کاتولیک آن منتقل گردد. او سال‌های پایانی عمر خود را در آرامش در صومعه ببن‌هاوزن سپری کرد[۱۴].

میراث و خاکسپاری

[ویرایش]

ویلهلم دوم در اکتبر ۱۹۲۱ درگذشت و طبق وصیت خودش، در کنار همسر اول و پسرش در قبرستان خانوادگی در لودویگزوبورگ به خاک سپرده شد. تشییع جنازه او با حضور هزاران نفر از مردم برگزار شد که نشان‌دهنده احترام پایدار آن‌ها به پادشاهی بود که همواره منافع مردم را بر قدرت خود ترجیح می‌داد. امروزه از او به عنوان نمادی از گذار آرام و محترمانه از دوران پادشاهی به دموکراسی در تاریخ ایالت بادن-وورتمبرگ یاد می‌شود و مجسمه‌ها و بناهای بسیاری در شهر اشتوتگارت به یاد او نام‌گذاری شده‌اند[۱۵].

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ (به آلمانی: Karl I.)
  2. ↑ (به آلمانی: Stuttgart)
  3. ↑ (به آلمانی: Bebenhausen)
  4. ↑ (به آلمانی: Marie von Waldeck-Pyrmont)
  5. ↑ (به آلمانی: Charlotte von Schaumburg-Lippe)
  6. ↑ (به آلمانی: Haus Württemberg)
  7. ↑ (به آلمانی: Friedrich von Württemberg)
  8. ↑ (به آلمانی: Katharine von Württemberg)
  9. ↑ (به آلمانی: Wilhelm II.)
  10. ↑ (به آلمانی: Württemberg)
  11. ↑ Korn, Gerd (2012). The Last King: William II of Württemberg. Bayerische Schlösserverwaltung. p. 25. ISBN 978-3941637153.
  12. ↑ Korn, Gerd (2012). The Last King: William II of Württemberg. Bayerische Schlösserverwaltung. p. 52. ISBN 978-3941637153.
  13. ↑ (به آلمانی: Charlotte)
  14. ↑ Korn, Gerd (2012). The Last King: William II of Württemberg. Bayerische Schlösserverwaltung. p. 78. ISBN 978-3941637153.
  15. ↑ Korn, Gerd (2012). The Last King: William II of Württemberg. Bayerische Schlösserverwaltung. p. 94. ISBN 978-3941637153.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=ویلهلم_دوم،_پادشاه_وورتمبرگ&oldid=43625562»