ویروس رایانه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ویروس رایانه‌ای (به انگلیسی: Computer virus) نوعی برنامه رایانه ای است که در هنگام اجرای برنامه ، با اصلاح سایر برنامه های رایانه ای و وارد کردن کد مخصوص به خود ، خود را تکرار می کند. هنگامی که این تکثیر موفقیت آمیز باشد ، گفته می شود مناطق آسیب دیده به ویروس رایانه ای آلوده می شوند.

نویسندگان ویروس از فریب های مهندسی اجتماعی استفاده می کنند و از دانش دقیق در مورد آسیب پذیری های امنیتی برای ابتلا به سیستم ها و شیوع ویروس استفاده می کنند. اکثریت قریب به اتفاق ویروس ها سیستم های مایکروسافت ویندوز را اجرا می کنند ، مکانیسم های متنوعی را برای آلوده کردن میزبان جدید به کار می گیرند ، و اغلب با استفاده از استراتژی های پیچیده ضد ردیابی / مخفیکاری برای فرار از نرم افزار آنتی ویروس. انگیزه های ایجاد ویروس می تواند شامل جستجوی سود باشد (به عنوان مثال با باج افزار) ، تمایل به ارسال پیام سیاسی ، سرگرمی شخصی ، برای نشان دادن آسیب پذیری در نرم افزار ، برای خرابکاری و تکذیب سرویس یا صرفاً به دلیل اینکه مایل به کشف مسائل مربوط به امنیت سایبری هستند. ، زندگی مصنوعی و الگوریتم های تکاملی.

در حال حاضر ویروس های رایانه ای سالانه میلیاردها دلار خسارت اقتصادی وارد می کنند که علت آن خرابی سیستم ، هدر رفتن منابع رایانه ای ، خراب کردن اطلاعات ، افزایش هزینه های نگهداری یا سرقت اطلاعات شخصی است. در پاسخ ، ابزارهای ضد ویروس رایگان و منبع باز آزاد تولید شده اند ، و صنعتی از نرم افزارهای ضد ویروس ، محافظت از ویروس را در اختیار کاربران سیستم های مختلف عملیاتی قرار داده است ، فروش یا توزیع رایگان می کند. از سال 2005 ، حتی اگر هیچ نرم افزار آنتی ویروس موجود قادر به کشف همه ویروس های رایانه ای (به ویژه نسخه های جدید) نباشد ، محققان امنیت رایانه به طور جدی در حال جستجوی روش های جدیدی هستند تا بتوانند راه حل های ضد ویروس را برای شناسایی موثرتر ویروس های نوظهور ، قبل از اینکه آنها به طور گسترده ای کشف شده اند ، جستجو کنند. توزیع شده

اصطلاح ویروس همچنین با استفاده از برنامه افزودنی برای اشاره به انواع دیگر بدافزارها سوءاستفاده می شود. "بدافزار" شامل ویروس های رایانه ای همراه با بسیاری از اشکال دیگر نرم افزارهای مخرب مانند "کرمهای رایانه ای" ، باج افزارها ، جاسوس افزارها ، نرم افزارهای تبلیغاتی مزاحم ، اسبهای تروجان ، keyloggers ، rootkits ، bootkits ، مخرب Browser Helper Object (BHOs) و سایر نرم افزارهای مخرب است. بیشتر تهدیدات بدافزارهای فعال در واقع برنامه های اسب تروجان یا کرم های رایانه ای به جای ویروس های رایانه ای هستند. اصطلاح ویروس رایانه ای ، که توسط فرد کوهن در سال 1985 ابداع شده است ، نادرست است. ویروس ها معمولاً نوعی فعالیت مضر را بر روی رایانه های میزبان آلوده مانند دستیابی به فضای دیسک سخت یا واحد پردازش مرکزی (CPU) ، دسترسی و سرقت اطلاعات شخصی (مانند شماره کارت اعتباری ، شماره کارت بدهی ، شماره تلفن ، نام ، و غیره) انجام می دهند. آدرس های ایمیل ، رمزهای عبور ، اطلاعات بانکی ، آدرس خانه و غیره) ، خراب کردن اطلاعات ، نمایش پیامهای سیاسی ، طنزآمیز یا تهدیدآمیز روی صفحه کاربر ، اسپم کردن مخاطبین پست الکترونیکی آنها ، ورود به صفحه کلیدهای آنها یا حتی استفاده از این رایانه بی فایده است. با این حال ، همه ویروس ها دارای "payload" مخرب نیستند و سعی در مخفی کردن خود دارند. مشخصه اصلی ویروس ها این است که آنها خود برنامه های رایانه ای را تکرار می کنند. ویروس که در سلولهای زنده تکثیر می شود.[۱]

توسعه تاریخی[ویرایش]

کارهای اولیه دانشگاهی در برنامه های تکرار شونده[ویرایش]

اولین کار آکادمیک در زمینه تئوری برنامه های خود تکراری رایانه ای در سال 1949 توسط جان فون نویمان انجام شد که در دانشگاه ایلینویز درباره "تئوری و سازمان خودکارسازی خودکار" به سخنرانی پرداخت. کار فون نویمان بعداً با عنوان "تئوری خودکار تولید مثل" منتشر شد. در مقاله خود فون نویمان توضیح داد که چگونه یک برنامه کامپیوتری می تواند برای تولید مثل خودش طراحی شود. طراحی فون نویمان برای یک برنامه کامپیوتری خود تولید مثل ، اولین ویروس رایانه ای در جهان به حساب می آید و وی به عنوان "پدر" نظری ویروس شناسی رایانه در نظر گرفته می شود. در سال 1972 ، ویت ریزاک به طور مستقیم بر روی کارهایی که فون نویمن در زمینه تکثیر خود دارد ، بنا کرد ، مقاله خود را "ماشین های خود تولید مثل با انتقال اطلاعات مینیمالیسم" (خودکار تولید مثل خودکار با حداقل تبادل اطلاعات) منتشر کرد. در این مقاله یک ویروس کاملاً کاربردی نوشته شده به زبان برنامه نویسی اسمبلر برای سیستم رایانه ای SIEMENS 4004/35 شرح داده شده است. در سال 1980 یورگن کراوس پایان نامه دیپلم خود را "Selbstreproduktion bei Programmen" (خود بازتولید برنامه ها) در دانشگاه دورتموند نوشت. در کار خود کراوس تصریح کرد که برنامه های رایانه ای می توانند به روشی مشابه ویروس های بیولوژیکی رفتار کنند.[۱]

داستان علمی[ویرایش]

اولین توصیف شناخته شده از یک برنامه بازتولید خود در داستان ، در داستان کوتاه سال 1970 The Scarred Man توسط گریگوری بنفورد است که یک برنامه کامپیوتری به نام VIRUS را توصیف می کند که هنگام نصب بر روی رایانه ای با قابلیت شماره گیری مودم تلفنی ، به طور تصادفی شماره های تلفن را شماره گیری می کند تا اینکه به مودمی برخورد می کند که توسط یک رایانه دیگر به آن پاسخ داده می شود و سپس سعی می کند رایانه پاسخ دهنده را با برنامه خود برنامه ریزی کند ، به طوری که کامپیوتر دوم نیز با جستجوی کامپیوتر دیگری که می تواند شماره گیری کند ، شماره گیری تصادفی را شروع می کند. این برنامه به سرعت از طریق رایانه های مستعد گسترش می یابد و فقط با برنامه دیگری به نام VACCINE قابل مقابله است.

این ایده در دو رمان 1972 با نام HARLIE One توسط David Gerrold و The Terminal Man توسط مایکل کریچتون بیشتر مورد بررسی قرار گرفت و موضوع اصلی رمان سال 1975 توسط The Shockwave Rider توسط جان برونر شد.

فیلم علمی تخیلی مایکل کریچتون در سال 1973 Westworld در ابتدای مطالعه به مفهوم ویروس رایانه ای اشاره کرد ، که یک موضوع اصلی نقشه است که باعث می شود آندروئیدها آموک را اجرا کنند. شخصیت آلن اوپنهایمر با بیان این مطلب که "... در اینجا الگوی روشنی وجود دارد که نشان از قیاس یک روند بیماری های عفونی دارد و از یک منطقه به منطقه دیگر گسترش می یابد." در مورد این پاسخ ها آمده است: "شاید شباهت های سطحی با بیماری وجود داشته باشد" و "باید اعتراف کنم که باور داشتن بیماری ماشین آلات را دشوار کرده ام."

اولین مثال[ویرایش]

ویروس Creeper اولین بار در ARPANET ، پیشرو اینترنت ، در اوایل دهه 1970 کشف شد. Creeper یک برنامه تکرارکننده آزمایشی بود که توسط Bob Thomas در BBN Technologies در سال 1971 نوشت. Creeper از ARPANET برای آلوده کردن رایانه های DEC PDP-10 که در حال اجرای سیستم عامل TENEX بودند استفاده کرد. [28] Creeper از طریق ARPANET دسترسی پیدا کرد و خود را به سیستم ریموت کپی کرد که در آن پیام "من خزنده هستم ، اگر می توانید مرا گیر دهید!" نمایش داده شد برنامه Reaper برای حذف Creeper ایجاد شد.

در سال 1982 ، برنامه ای به نام "Elk Cloner" اولین ویروس رایانه شخصی بود که "در طبیعت" ظاهر شد - این در خارج از آزمایشگاه یک کامپیوتر یا [رایانه] است که در آن ایجاد شده است. [30] در سال 1981 توسط ریچارد اسکرنتا ، دانش آموز پایه نهم در دبیرستان کوه لبنان در نزدیکی پیتسبورگ نوشته شده ، خود را به سیستم عامل Apple DOS 3.3 3.3 وصل کرده و از طریق فلاپی دیسک پخش شده است. با استفاده از 50مین ویروس ، Elk Cloner ویروس فعال می شود ، رایانه شخصی را آلوده می کند و شعری کوتاه با عنوان "Elk Cloner: برنامه با شخصیت" را نمایش می دهد.

در سال 1984 فرد کوهن از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی مقاله خود را "ویروس های رایانه ای - نظریه و آزمایش" نوشت. این اولین مقاله بود که صریحاً یک برنامه بازتولید خود را "ویروس" می نامید ، اصطلاحی که توسط مربی کوهن لئونارد آدلمن معرفی شد. در سال 1987 ، فرد کوهن نمایشی را منتشر کرد مبنی بر اینکه هیچ الگوریتمی وجود ندارد که بتواند تمام ویروس های ممکن را کاملاً تشخیص دهد. ویروس فشرده سازی نظری فرد کوهن نمونه ای از ویروس بود که از نرم افزارهای مخرب (بدافزار) استفاده نمی کرد ، اما از نظر ظاهری خیرخواهانه (با ذکاوت) بود. با این حال ، متخصصان آنتی ویروس مفهوم "ویروس های خیرخواهانه" را نمی پذیرند ، زیرا هر عملکرد دلخواه می تواند بدون درگیر شدن ویروس عملی شود (برای مثال ، فشرده سازی اتوماتیک تحت انتخاب ویندوز در دسترس کاربر است). هر ویروس بنا به تعریف ، تغییراتی غیرمجاز در رایانه ایجاد می کند ، که حتی اگر هیچ آسیبی نباشد یا در نظر گرفته شده باشد ، نامطلوب است. در صفحه یکی از دائرyclالمعارف ویروس دکتر سلیمان ، نامطلوب بودن ویروس ها ، حتی آنهایی که چیزی جز تولید مثل ندارند ، به طور کامل توضیح داده شده است.

مقاله ای که "عملکردهای مفید ویروس" را توصیف می کند ، توسط جی بی گان با عنوان "استفاده از توابع ویروس برای تهیه یک مترجم APL مجازی تحت کنترل کاربر" در سال 1984 منتشر شد. اولین ویروس IBM PC در "وحشی" یک ویروس بخش boot بود. لقب (ج) مغز ، ایجاد شده در سال 1986 توسط برادران فاروک الوی در لاهور ، پاکستان ، به گفته جلوگیری از کپی کردن غیرمجاز نرم افزاری که نوشته بودند. اولین ویروس که بطور اختصاصی مایکروسافت ویندوز را هدف قرار داد ، WinVir در آوریل 1992 ، دو سال پس از انتشار ویندوز 3.0 کشف شد. در عوض با تکیه بر وقفه های DOS ، ویروس حاوی هیچ تماس API ویندوز نبود. چند سال بعد ، در فوریه 1996 ، هکرهای استرالیایی از ویروس نوشتن ویروس VLAD ویروس Bizatch (همچنین به عنوان ویروس "Boza" معروفند) ایجاد کردند ، که اولین ویروس شناخته شده برای هدف قرار دادن ویندوز 95 بود. در اواخر 1997 رمزگذاری شده ، حافظه ویروس مخفی مخفی Win32.Cabanas منتشر شد - اولین ویروس شناخته شده که ویندوز NT را هدف قرار داد (همچنین این میزبان توانست میزبان ویندوز 3.0 و ویندوز 9 را آلوده کند).

حتی کامپیوترهای خانگی نیز تحت تأثیر ویروس قرار گرفتند. اولین کسی که در Commodore Amiga ظاهر شد ، ویروس بخش boot به نام SCA virus بود که در نوامبر 1987 کشف شد.[۱]

عملیات و توابع[ویرایش]

قطعات[ویرایش]

ویروس رایانه ای زنده باید دارای روال جستجو باشد که پرونده ها یا دیسک های جدیدی را که اهداف ارزشمندی برای عفونت دارند ، در آن پیدا کند. ثانیا ، هر ویروس رایانه ای باید حاوی یک روال برای کپی کردن خود در برنامه ای باشد که روال جستجو در آن قرار دارد. سه قسمت اصلی ویروس عبارتند از:

مکانیسم عفونت[ویرایش]

مکانیسم عفونت (که به آن "بردار عفونت" نیز گفته می شود) نحوه انتشار یا انتشار ویروس است. یک ویروس به طور معمول یک روال جستجو دارد که پرونده های جدید یا دیسک های جدیدی را برای عفونت پیدا می کند.

ماشه[ویرایش]

ماشه ، که به عنوان بمب منطقی نیز شناخته می شود ، نسخه کامپایل شده ای است که می تواند هر زمان که در یک پرونده اجرایی است به هنگام اجرا ویروس فعال شود که این رویداد یا شرط تعیین کننده "بار بار" مخرب را فعال یا تحویل می دهد مانند یک تاریخ خاص ، یک زمان خاص ، حضور خاص یک برنامه دیگر ، ظرفیت دیسک بیش از حد مجاز یا دوبار کلیک کردن که یک پرونده خاص را باز می کند.

ظرفیت ترابری[ویرایش]

"payload" بدن یا داده واقعی است که هدف مخرب واقعی ویروس را انجام می دهد. فعالیت payload ممکن است قابل توجه باشد (به عنوان مثال ، زیرا باعث کندی سیستم یا "یخ زدگی" سیستم) می شود ، زیرا بیشتر اوقات "payload" به خودی خود فعالیت مضر یا بعضی مواقع غیر مخرب اما توزیع کننده است که به آن ویروس گفته می شود. فریب

فاز[ویرایش]

مراحل ویروس چرخه عمر ویروس رایانه است که با استفاده از قیاس زیست شناسی توصیف شده است. این چرخه زندگی را می توان به چهار مرحله تقسیم کرد:

مرحله خفته[ویرایش]

برنامه ویروس در این مرحله بیکار است. برنامه ویروس توانسته است به رایانه یا نرم افزار کاربر هدف دسترسی پیدا کند ، اما در این مرحله ویروس هیچ اقدامی انجام نمی دهد. سرانجام ویروس توسط "ماشه" فعال می شود که بیان می کند کدام واقعه ویروس را اجرا خواهد کرد. همه ویروس ها این مرحله را ندارند.

مرحله تکثیر[ویرایش]

ویروس شروع به تکثیر می کند ، یعنی تکثیر و تکثیر می شود. ویروس یک نسخه از خود را در برنامه های دیگر یا در مناطق خاص سیستم روی دیسک قرار می دهد. نسخه ممکن است با نسخه تبلیغی یکسان نباشد. ویروس ها غالباً "به صورت مورفین" تغییر می یابند و برای جلوگیری از تشخیص توسط متخصصان فناوری اطلاعات و نرم افزار ضد ویروس تغییر می کنند. هر برنامه آلوده اکنون حاوی یک کلون از ویروس است که خود وارد یک مرحله تکثیر می شود.

مرحله شروع[ویرایش]

ویروس خفته با فعال شدن به این مرحله حرکت می کند و اکنون عملکردی را که برای آن در نظر گرفته شده انجام می دهد. مرحله تحریک می تواند ناشی از انواع مختلفی از وقایع سیستم باشد ، از جمله شمارش تعداد دفعاتی که این نسخه از ویروس نسخه هایی از خودش ساخته است. محرک ممکن است وقتی کارمند از کار خود خاتمه یابد یا بعد از گذشت مدت زمانی مشخص ، به منظور کاهش سوء ظن رخ دهد.

مرحله اجرا[ویرایش]

این کار واقعی ویروس است ، جایی که "payload" منتشر خواهد شد. این می تواند مخرب باشد مانند پاک کردن پرونده ها بر روی دیسک ، خراب کردن سیستم یا خراب کردن پرونده ها یا نسبتاً بی ضرر مانند ظاهر پیام های طنز آمیز یا سیاسی روی صفحه.[۱]

اهداف عفونت و تکنیک های تکثیر[ویرایش]

ویروس های رایانه ای انواع زیر سیستم های مختلف را در رایانه ها و نرم افزارهای میزبان خود آلوده می کنند. یک روش طبقه بندی ویروس ها ، تجزیه و تحلیل این است که آیا آنها در دستگاه های اجرایی باینری (مانند فایل های .EXE یا .COM) ، پرونده های داده (مانند اسناد مایکروسافت ورد یا پرونده های PDF) زندگی می کنند ، یا در بخش بوت هارد دیسک میزبان (یا ترکیبی از همه اینها)

رزیدنت در مقابل ویروس های غیر مقیم[ویرایش]

ویروس مقیم حافظه (یا به سادگی "ویروس مقیم") هنگام اجرا ، خود را به عنوان بخشی از سیستم عامل نصب می کند ، و پس از آن از زمان بوت شدن کامپیوتر در هنگام خاموش شدن ، در RAM باقی می ماند. ویروس های رزیدنت کد دست زدن به وقفه یا کارکردهای دیگر را بازنویسی می کنند ، و هنگامی که سیستم عامل تلاش می کند به پرونده هدف یا بخش دیسک دسترسی پیدا کند ، کد ویروس درخواست را رهگیری می کند و جریان کنترل را به ماژول همانند سازی تغییر می دهد و هدف را آلوده می کند. در مقابل ، یک ویروس غیر حافظه (یا "ویروس غیر مقیم") هنگام اجرای ، دیسک را برای اهداف اسکن می کند ، آنها را آلوده می کند و بعد از آن خارج می شود (یعنی بعد از اجرای آن در حافظه باقی نمی ماند).

ویروس های ماکرو[ویرایش]

بسیاری از برنامه های رایج مانند Microsoft Outlook و Microsoft Word اجازه می دهند تا برنامه های کلان در اسناد یا ایمیل ها تعبیه شوند ، به طوری که ممکن است با باز شدن سند ، برنامه ها به طور خودکار اجرا شوند. ویروس ماکرو (یا "ویروس اسناد") ویروسی است که به زبان ماکرو نوشته شده است و در این اسناد تعبیه شده است به گونه ای که با باز کردن کاربران پرونده ، کد ویروس اجرا می شود و می تواند کامپیوتر کاربر را آلوده کند. این یکی از دلایلی است که برای باز کردن پیوستهای غیر منتظره یا مشکوک در نامه های الکترونیکی خطرناک است. در حالی که عدم باز کردن پیوست در نامه های الکترونیکی افراد یا سازمان های ناشناخته می تواند به کاهش احتمال انقباض ویروس کمک کند ، در برخی موارد ویروس به گونه ای طراحی شده است که به نظر می رسد نامه الکترونیکی از یک سازمان معتبر (به عنوان مثال عمده) باشد. شرکت بانکی یا کارت اعتباری).

ویروس های بخش بوت[ویرایش]

ویروس های بخش بوت به طور خاص بخش بوت و / یا Master Boot Record (MBR) هارد دیسک میزبان ، درایو حالت جامد یا رسانه ذخیره سازی قابل جابجایی (فلش مموری ، فلاپی دیسک و غیره) را هدف قرار می دهند.

ویروس ایمیل[ویرایش]

ویروس های ایمیل ویروس هایی هستند که عمدا به جای اتفاقی از سیستم ایمیل برای پخش استفاده می کنند. در حالی که پرونده های آلوده به ویروس ممکن است بصورت تصادفی به عنوان پیوست های ایمیل ارسال شوند ، ویروس های ایمیل از عملکرد سیستم ایمیل آگاه هستند. آنها معمولاً نوع خاصی از سیستم ایمیل را هدف قرار می دهند (مایکروسافت چشم انداز رایج ترین استفاده است) ، آدرس های ایمیل را از منابع مختلف برداشت می کنید ، و ممکن است نسخه هایی از خود را به تمام ایمیل های ارسال شده اضافه کنند ، یا ممکن است پیام های ایمیل حاوی کپی از خود را به عنوان فایل ضمیمه تولید کنند.

تکنیک های خفا[ویرایش]

به منظور جلوگیری از شناسایی توسط کاربران ، برخی ویروس ها انواع مختلفی از فریب را به کار می گیرند. برخی از ویروس های قدیمی ، به ویژه در بستر DOS ، اطمینان حاصل می کنند که تاریخ "آخرین اصلاح شده" یک فایل میزبان در هنگام آلوده شدن این ویروس به همان صورت باقی می ماند. این رویکرد نرم افزار آنتی ویروس را احمق نمی کند ، به ویژه ، به ویژه آنهایی که بررسی های افزونگی چرخه ای در تغییرات پرونده را حفظ و تاریخ می کنند. برخی از ویروس ها می توانند فایل ها را بدون افزایش اندازه یا آسیب رساندن به پرونده ها آلوده کنند. آنها این کار را با نوشتن نواحی بلااستفاده از پرونده های اجرایی انجام می دهند. این ویروس های حفره ای نامیده می شوند. به عنوان مثال ، ویروس CIH یا ویروس Chernobyl ، پرونده های قابل حمل قابل حمل را آلوده می کند. از آنجا که آن پرونده ها دارای شکاف های خالی زیادی هستند ، ویروس که طول آن 1 کیلوبایت بود ، به اندازه پرونده اضافه نشد. برخی از ویروس ها سعی می کنند با از بین بردن وظایف مرتبط با نرم افزار آنتی ویروس قبل از اینکه بتواند آنها را تشخیص دهد (از جمله Conficker) از شناسایی جلوگیری کنند. در دهه 2010 ، با افزایش بزرگتر و پیچیده تر رایانه ها و سیستم عامل ها ، تکنیک های پنهان سازی قدیمی نیاز به بروزرسانی یا جایگزینی دارند. دفاع از رایانه در برابر ویروس ها ممکن است یک سیستم پرونده ای را به سمت اجازه های دقیق و صریح برای هر نوع دسترسی پرونده مهاجرت کند.

خواندن رهگیری درخواست[ویرایش]

در حالی که برخی از نرم افزارهای ضد ویروس از روشهای مختلفی برای مقابله با مکانیسم های خفا استفاده می کنند ، در صورت بروز هرگونه عفونت برای تمیز کردن سیستم غیرقابل اعتماد است. در سیستم عامل های ویندوز مایکروسافت ، سیستم فایل NTFS اختصاصی است. این باعث می شود نرم افزار آنتی ویروس جایگزین کمی برای ارسال درخواست "خواندن" به پرونده های ویندوز که چنین درخواست هایی را دارند ارسال شود. برخی ویروس ها با رهگیری درخواست های آن به سیستم عامل ، آنتی ویروس را فریب می دهند. یک ویروس می تواند با متوقف کردن درخواست برای خواندن پرونده آلوده ، رسیدگی به درخواست خود ، و برگرداندن نسخه غیر عفونی شده پرونده به نرم افزار آنتی ویروس پنهان شود. رهگیری می تواند با تزریق کد پرونده های سیستم عامل واقعی که درخواست خواندن را انجام می دهند رخ دهد. بنابراین ، به یک نرم افزار آنتی ویروس که اقدام به شناسایی ویروس می کند ، اجازه خواندن پرونده آلوده داده نمی شود ، یا درخواست "read" با نسخه ضد عفونی شده از همان پرونده ارائه می شود.

تنها روش قابل اعتماد برای جلوگیری از ویروس های "خفا" ، "راه اندازی مجدد" از رسانه ای است که "پاک" شناخته شده است. سپس می توان از نرم افزار امنیتی برای بررسی پرونده های سیستم عامل خفته استفاده کرد. اکثر نرم افزارهای امنیتی به امضاهای ویروس متکی هستند ، یا از آنها استفاده می کنند. همچنین ممکن است نرم افزار امنیتی از پایگاه داده ای از "هش" پرونده برای پرونده های Windows OS استفاده کند ، بنابراین نرم افزار امنیتی می تواند پرونده های تغییر یافته را شناسایی کند ، و از رسانه نصب ویندوز بخواهد که آنها را با نسخه های معتبر جایگزین کند. در نسخه های قدیمی ویندوز ، عملکردهای هشدار رمزنگاری پرونده های Windows OS که در ویندوز ذخیره شده اند — برای بررسی صحت / صحت فایل allow امکان بررسی کامل بودن آن وجود دارد — می توان آنرا رونویسی کرد تا سیستم File Checker گزارش دهد که فایل های سیستم تغییر یافته معتبر هستند ، بنابراین با استفاده از هشدار فایل اسکن پرونده های تغییر یافته همیشه تضمین کننده عفونت نیست.

اصلاح خود[ویرایش]

اکثر برنامه های ضد ویروس مدرن سعی می کنند با اسکن آنها برای امضاهای به اصطلاح ویروس ، الگوهای ویروس را در داخل برنامه های معمولی پیدا کنید. متأسفانه این اصطلاح گمراه کننده است ، به این دلیل که ویروس ها به طریقی که انسان انجام می دهد ، امضاهای منحصر به فردی ندارند. چنین "امضای" ویروس صرفاً دنباله ای از بایت ها است که یک برنامه آنتی ویروس به دنبال آن است زیرا به عنوان بخشی از ویروس شناخته شده است. اصطلاح بهتر می تواند "رشته های جستجو" باشد. در هنگام شناسایی ویروس ها ، برنامه های مختلف ضد ویروس رشته های مختلف جستجو و در واقع روش های مختلف جستجو را به کار می گیرند. اگر یک اسکنر ویروس چنین الگویی را در یک پرونده پیدا کند ، بررسی های دیگری را انجام می دهد تا مطمئن شود که ویروس را پیدا کرده است ، و نه صرفاً یک توالی تصادفی در یک پرونده معصوم ، قبل از اینکه کاربر را آگاه کند که پرونده آلوده است. کاربر می تواند پرونده آلوده را پاک یا پاک کند یا در بعضی موارد حذف کند. بعضی از ویروس ها از تکنیک هایی استفاده می کنند که تشخیص با استفاده از امضاها را دشوار می کند اما احتمالاً غیرممکن نیست. این ویروس ها کد خود را بر روی هر عفونت اصلاح می کنند. یعنی هر پرونده آلوده حاوی نوع متفاوتی از ویروس است.

ویروس های رمزگذاری شده[ویرایش]

یك روش برای جلوگیری از امضای امكان استفاده از رمزگذاری ساده برای رمزگذاری (رمزگذاری) بدن ویروس است و تنها كد رمزگذاری و ماژول رمزنگاری ایستا در cleartext باقی مانده است كه از یك عفونت به حالت دیگر تغییر نمی كند. در این حالت ، ویروس از یک ماژول رمزگشایی کوچک و یک نسخه رمزگذاری شده از کد ویروس تشکیل شده است. اگر ویروس با یک کلید متفاوت برای هر پرونده آلوده رمزگذاری شود ، تنها قسمت ویروس که ثابت می ماند ، ماژول رمزگشایی است که (برای مثال) تا انتها ضمیمه می شود. در این حالت ، یک اسکنر ویروس نمی تواند به طور مستقیم ویروس را با استفاده از امضاها تشخیص دهد ، اما هنوز هم می تواند ماژول رمزگشایی را تشخیص دهد ، که هنوز هم تشخیص غیرمستقیم ویروس را ممکن می کند. از آنجایی که اینها کلیدهای متقارن هستند که روی میزبان آلوده ذخیره می شوند ، رمزگشایی ویروس نهایی کاملاً امکان پذیر است ، اما احتمالاً این مورد نیازی نیست ، زیرا کد اصلاح شده خود چنان نادر است که ممکن است حداقل دلیل آن برای اسکنر ویروس باشد. پرونده را به عنوان مشکوک پرچم گذاری کنید. که عملیات منحصر به فرد یا عملی فقط برای رمزگشایی باید تکرار شود. برای تغییر یک کد مشکوک است ، بنابراین کد برای انجام رمزگذاری / رمزگشایی ممکن است در بسیاری از تعاریف ویروس بخشی از امضا باشد. یک رویکرد قدیمی ساده تر از یک کلید استفاده نمی کند ، جایی که رمزگذاری فقط شامل عملیات بدون پارامترهایی است مانند افزایش و کاهش ، چرخش بیتی ، نفی حسابی و غیر منطقی. برخی از ویروس ها ، به نام ویروس های چند شکل ، از ابزار رمزگذاری در داخل یک دستگاه اجرایی استفاده می کنند که در آن ویروس تحت رویدادهای خاصی رمزگذاری می شود ، مانند اسکنر ویروس برای به روزرسانی ها یا رایانه ای که مجدداً راه اندازی می شود. به این روش رمزنگاری گفته می شود. در زمان های گفته شده ، اجرایی ویروس را رمزگشایی و اجرای زمان های پنهان آن ، آلوده کردن رایانه و گاهی غیرفعال کردن نرم افزار آنتی ویروس.

کد چند شکل[ویرایش]

کد چند شکل اولین تکنیکی بود که تهدیدی جدی برای اسکنرهای ویروس ایجاد می کرد. درست مانند ویروس های رمزگذاری شده معمولی ، یک ویروس پلی مورفیک پرونده ها را با یک نسخه رمزگذاری شده از خود آلوده می کند ، که توسط یک ماژول رمزگشایی رمزگشایی می شود. در مورد ویروسهای چند شکل ، این ماژول رمزگشایی نیز بر روی هر عفونت اصلاح شده است. بنابراين ويروس چندشكلي خوب نوشته شده هيچ بخشي را كه بين عفونت ها يكسان بماند ، تشخيص مستقيم با ​​استفاده از "امضاها" بسيار دشوار مي كند. نرم افزار آنتی ویروس می تواند با رمزگشایی ویروس ها با استفاده از یک شبیه ساز یا تجزیه و تحلیل الگوی آماری از بدن ویروس رمزگذاری شده ، آن را تشخیص دهد. برای فعال کردن کد چند شکل ، ویروس باید یک موتور چند شکل (همچنین به آن "موتور جهش" یا "موتور جهش" نیز گفته می شود) در مکانی در بدن رمزگذاری شده خود داشته باشد. برای جزئیات فنی درباره نحوه عملکرد این موتورها به کد چند شکل مراجعه کنید.

برخی ویروس ها کد چند شکل را به گونه ای به کار می گیرند که سرعت جهش ویروس را به میزان قابل توجهی محدود می کند. به عنوان مثال ، یک ویروس می تواند برنامه ریزی شود تا با گذشت زمان ، اندکی جهش یابد ، یا می توان از برنامه ریزی برای جلوگیری از جهش در هنگام آلوده کردن پرونده به رایانه ای که از قبل حاوی نسخه های ویروس است ، خودداری کرد. مزیت استفاده از چنین کد پلی مورفیک آهسته این است که به دست آوردن نمونه های نماینده ویروس برای متخصصان و محققان آنتی ویروس سخت تر می شود ، زیرا پرونده های "طعمه" که در یک اجرا آلوده می شوند ، معمولاً حاوی نمونه های یکسان یا مشابه ویروس هستند. این امر باعث می شود احتمال شناسایی توسط اسکنر ویروس غیرقابل اعتماد باشد و برخی از موارد ویروس بتواند از شناسایی جلوگیری کند.

کد دگرگونی[ویرایش]

برای جلوگیری از شناسایی در اثر تقلید ، برخی از ویروس ها در هر بار که بخواهند مجری جدید را آلوده کنند ، کاملاً بازنویسی می شوند. گفته می شود ویروس هایی که از این تکنیک استفاده می کنند در کد دگرگونی قرار دارند. برای فعال کردن دگردیسی ، "موتور دگرگونی" لازم است. ویروس دگردیسی معمولاً بسیار بزرگ و پیچیده است. به عنوان مثال ، W32 / Simile شامل بیش از 14000 خط کد زبان مونتاژ بود که 90٪ آن بخشی از موتور دگرگونی است.

آسیب پذیری ها و بردارهای عفونی[ویرایش]

اشکالات نرم افزار[ویرایش]

از آنجا که نرم افزار غالباً با ویژگی های امنیتی برای جلوگیری از استفاده غیر مجاز از منابع سیستم طراحی می شود ، بسیاری از ویروس ها باید از باگ های امنیتی که نقص امنیتی در یک سیستم یا نرم افزار کاربردی هستند ، بهره برداری و دستکاری کنند تا خود را گسترش دهند و سایر رایانه ها را آلوده کنند. استراتژی های توسعه نرم افزار که تعداد زیادی از "اشکالات" را تولید می کنند ، به طور کلی "سوراخ" یا "ورودی" قابل استفاده برای ویروس نیز ایجاد می کنند.

مهندسی اجتماعی و شیوه های امنیتی ضعیف[ویرایش]

به منظور تکثیر خود ، باید ویروس مجاز به اجرای کد و نوشتن بر روی حافظه باشد. به همین دلیل ، بسیاری از ویروس ها خود را به پرونده های اجرایی متصل می کنند که ممکن است بخشی از برنامه های قانونی باشد (به تزریق کد مراجعه کنید). اگر کاربر اقدام به ایجاد یک برنامه آلوده کند ، ممکن است کد ویروس به طور همزمان اجرا شود. در سیستم عامل هایی که از برنامه های افزودنی پرونده برای تعیین انجمن های برنامه استفاده می کنند (مانند Microsoft Windows) ، ممکن است برنامه های افزودنی به طور پیش فرض از کاربر پنهان شود. این امر باعث می شود که پرونده ای ایجاد کنید که از نوع دیگری متفاوت از آنچه در نظر کاربر است ، باشد. به عنوان مثال ، ممکن است یک اجرایی ایجاد شود و "picture.png.exe" نامگذاری شود ، که در آن کاربر فقط "تصویر.png" را می بیند و بنابراین فرض می کند که این پرونده یک تصویر دیجیتالی است و به احتمال زیاد بی خطر است ، اما با باز شدن ، آن را قابل اجرا در دستگاه مشتری است. ممکن است ویروس ها بر روی رسانه های قابل جابجایی مانند فلش مموری ها نصب شوند. این درایوها ممکن است در یک پارکینگ ساختمان دولتی یا هدف دیگر باقی بمانند ، با این امید که کاربران کنجکاو درایو را به یک رایانه وارد کنند. در یک آزمایش 2015 ، محققان دانشگاه میشیگان دریافتند که 45-98 درصد از کاربران فلش مموری را با منشا ناشناخته وصل می کنند.

آسیب پذیری سیستم عامل های مختلف[ویرایش]

اکثریت قریب به اتفاق ویروس ها سیستم های Microsoft Windows را هدف قرار می دهند. این به دلیل سهم بازار مایکروسافت از کاربران رایانه رومیزی است. تنوع سیستم های نرم افزاری در شبکه پتانسیل های مخرب ویروس ها و بدافزارها را محدود می کند. سیستم عامل های منبع باز مانند لینوکس به کاربران این امکان را می دهد تا از محیط های مختلف رومیزی ، ابزارهای بسته بندی و غیره انتخاب کنند ، این بدان معناست که کد های مخرب که هر یک از این سیستم ها را هدف قرار می دهند ، فقط روی یک زیر مجموعه از همه کاربران تأثیر خواهد گذاشت. بسیاری از کاربران ویندوز همان مجموعه برنامه ها را اجرا می کنند ، این ویروس ها را قادر می سازد با هدف قرار دادن همان بهره برداری ها در تعداد زیادی از میزبان ها ، به سرعت در بین سیستم های ویندوز مایکروسافت گسترش یابند.

در حالی که لینوکس و یونیکس به طور کلی همیشه بومی بطور طبیعی از ایجاد تغییرات در محیط سیستم عامل بدون اجازه جلوگیری کرده اند ، اما از کاربران ویندوز به طور کلی جلوگیری از ایجاد این تغییرات جلوگیری می شود ، به این معنی که ویروس ها به راحتی می توانند کنترل کل سیستم را روی میزبان های ویندوز به دست آورند. این تفاوت تا حدی به دلیل استفاده گسترده از حسابهای سرپرست در نسخه های معاصر مانند Windows XP ادامه یافته است. در سال 1997 ، محققان ویروس را برای لینوکس ایجاد و آزاد کردند - معروف به "سعادت". با این وجود سعادت نیاز دارد که کاربر آن را به صراحت اجرا کند ، و فقط می تواند برنامه هایی را که کاربر امکان تغییر آن را دارد آلوده کند. بر خلاف کاربران ویندوز ، بیشتر کاربران یونیکس به عنوان یک مدیر یا "کاربر اصلی" وارد نمی شوند ، جز نصب یا پیکربندی نرم افزار. در نتیجه ، حتی اگر کاربر ویروس را اجرا کند ، نمی تواند به سیستم عامل آنها آسیب برساند. ویروس Bliss هرگز رواج گسترده ای پیدا نکرد ، و اساساً یک کنجکاوی تحقیقاتی است. خالق آن بعداً کد منبع را به Usenet ارسال کرد و به محققان این امکان را داد تا ببینند که چگونه کار می کند.

اقدامات متقابل[ویرایش]

نرم افزار آنتی ویروس[ویرایش]

بسیاری از کاربران نرم افزار ضد ویروس را نصب می کنند که می تواند ویروس های شناخته شده را هنگام آزمایش رایانه برای بارگیری یا اجرای پرونده اجرایی نصب کند (که ممکن است به عنوان یک پیوست ایمیل یا در درایوهای فلش USB توزیع شود). برخی از نرم افزارهای ضد ویروس وب سایتهای مخرب شناخته شده را که سعی در نصب بدافزار دارند ، مسدود می کنند. نرم افزار آنتی ویروس توانایی اساسی میزبان ها برای انتقال ویروس را تغییر نمی دهد. کاربران باید نرم افزار خود را به طور مرتب بروزرسانی کنند تا از آسیب پذیری های امنیتی ("سوراخ") استفاده کنند. همچنین برای شناسایی آخرین تهدیدها ، باید نرم افزار آنتی ویروس به طور مرتب به روز شود. دلیل این امر این است که هکرهای مخرب و افراد دیگر همیشه ویروس های جدید ایجاد می کنند. موسسه آلمانی AV-TEST ارزیابی هایی از نرم افزار آنتی ویروس را برای ویندوز و اندروید منتشر می کند.

نمونه هایی از نرم افزارهای ضد ویروس و ضد ویروس مایکروسافت ویندوز شامل موارد ضروری مایکروسافت امنیتی (برای ویندوز XP ، ویستا و ویندوز 7) برای محافظت در زمان واقعی ، ابزار حذف نرم افزار مخرب ویندوز ویندوز (اکنون با Windows (Security) به روزرسانی می شود " Patch Tuesday "، دومین سه‌شنبه هر ماه) و Windows Defender (بارگیری اختیاری در مورد ویندوز XP). علاوه بر این ، چندین نرم افزار ضد ویروس قادر به صورت رایگان از اینترنت بارگیری می شود (معمولاً محدود به استفاده غیر تجاری). برخی از چنین برنامه های رایگان تقریباً به اندازه رقبای تجاری خوب هستند. آسیب پذیری های امنیتی مشترک به شناسه های CVE اختصاص داده شده و در بانک اطلاعات ملی آسیب پذیری ایالات متحده ذکر شده است. Secunia PSI نمونه ای از نرم افزارهای رایگان برای استفاده شخصی است که رایانه ای را برای نرم افزارهای قدیمی و آسیب پذیر به روز می اندازد و سعی در بروزرسانی آن دارد. هشدارهای مربوط به کلاهبرداری باج افزار و فیشینگ به عنوان اطلاعیه های مطبوعاتی در مرکز توجه به شکایت مرکز جرم اینترنتی ظاهر می شوند. Ransomware ویروسی است که پیامی را روی صفحه کاربر ارسال می کند و می گوید تا زمان پرداخت باج ، صفحه یا سیستم قفل یا غیرقابل استفاده خواهد بود. فیشینگ فریبی است که فرد بدخواه در آن وانمود می کند که دوست ، کارشناس امنیت رایانه یا دیگر فرد خیرخواه است و با هدف متقاعد کردن فرد هدفمند برای فاش کردن گذرواژه‌ها یا اطلاعات شخصی دیگر.

سایر اقدامات پیشگیرانه که معمولاً استفاده می شود شامل بروزرسانی به موقع سیستم عامل ، به روزرسانی نرم افزار ، مرور دقیق اینترنت (اجتناب از وب سایت های سایه دار) و نصب تنها نرم افزار قابل اعتماد است. برخی مرورگرها از سایتهایی پرچم گذاری می کنند که به Google گزارش شده اند و به عنوان میزبان بدافزار توسط Google تأیید شده اند.

دو روش رایج وجود دارد که یک نرم افزار آنتی ویروس برای شناسایی ویروس ها از آن استفاده می کند ، همانطور که در مقاله نرم افزار آنتی ویروس توضیح داده شده است. اولین و متداول ترین روش تشخیص ویروس استفاده از لیستی از تعاریف امضای ویروس است. این کار با بررسی محتوای حافظه رایانه (حافظه دسترسی تصادفی آن (RAM) ، و بخش های بوت) و پرونده های ذخیره شده بر روی درایوهای ثابت یا قابل جابجایی (هارد دیسک ، فلاپی ، یا درایوهای فلش USB) کار می کند ، و مقایسه آن پرونده ها در برابر پایگاه داده ای از "امضاها" شناخته شده ویروس. امضاهای ویروس فقط رشته هایی هستند که برای شناسایی ویروس های فردی استفاده می شوند. برای هر ویروس ، طراح آنتی ویروس سعی می کند رشته امضای بی نظیری را انتخاب کند که در یک برنامه مشروعیت یافت نمی شود. برنامه های ضد ویروس های مختلف از "امضاها" مختلف برای شناسایی ویروس ها استفاده می کنند. ضرر این روش تشخیص این است که کاربران فقط از ویروس هایی محافظت می شوند که در آخرین نسخه بروزرسانی تعریف ویروس توسط امضا ها شناسایی می شوند و از ویروس های جدید محافظت نمی شوند (به "حمله صفر روز" مراجعه کنید).

روش دوم برای یافتن ویروس ها استفاده از الگوریتم اکتشافی مبتنی بر رفتارهای رایج ویروس است. این روش توانایی شناسایی ویروس های جدید را دارد که هنوز شرکت های امنیتی ضد ویروس برای تعیین "امضا" تعریف نکرده اند ، اما همچنین باعث افزایش مثبت کاذب بیشتر از استفاده از امضاها می شود. مثبت کاذب می تواند مختل کننده باشد ، به خصوص در یک محیط تجاری ، زیرا ممکن است باعث شود شرکتی به کارکنان دستور دهد تا زمانی که خدمات IT سیستم ویروس ها را بررسی نکرده اند ، از سیستم رایانه شرکت استفاده نکنند. این می تواند باعث کاهش بهره وری برای کارگران عادی شود.

راهبردها و روشهای بازیابی[ویرایش]

ممکن است با ایجاد پشتیبان گیری منظم از داده ها (و سیستم عامل ها) بر روی رسانه های مختلف ، آسیب های وارد شده توسط ویروس ها را کاهش داده ، که یا بدون اتصال به سیستم هستند (بیشتر اوقات ، مانند هارد دیسک) ، فقط خواندنی باشد یا خیر. به دلایل دیگر مانند استفاده از سیستم فایلهای مختلف در دسترس است. به این ترتیب ، اگر داده ها از طریق ویروس از بین بروند ، می توان دوباره با استفاده از نسخه پشتیبان (که امیدوارم اخیر باشد) دوباره شروع شود. اگر جلسه پشتیبان گیری در رسانه های نوری مانند CD و DVD بسته باشد ، فقط خواندنی می شود و دیگر نمی تواند تحت تأثیر ویروس قرار گیرد (تا زمانی که ویروس یا پرونده آلوده بر روی CD / DVD کپی نشده است). به همین ترتیب ، در صورت غیرقابل استفاده بودن سیستم عامل های نصب شده ، می توان از سیستم عامل روی CD قابل بوت استفاده کرد. تهیه پشتیبان از رسانه های قابل حمل قبل از ترمیم باید با دقت بررسی شود. به عنوان مثال ویروس Gammima از طریق درایوهای فلش قابل جابجایی پخش می شود.

حذف ویروس[ویرایش]

بسیاری از وب سایت ها که توسط شرکت های نرم افزاری آنتی ویروس اداره می شوند ، اسکن ویروس آنلاین رایگان را ارائه می دهند ، با امکانات محدود "تمیز کردن" (از همه اینها ، هدف وب سایت ها فروش محصولات و خدمات ضد ویروس است). برخی از وب سایتها - مانند شرکت تابعه Google VirusTotal.com - به کاربران امکان می دهند تا یک یا چند پرونده مشکوک را توسط یک یا چند برنامه آنتی ویروس در یک عمل بارگیری و بارگیری کنند. علاوه بر این ، چندین نرم افزار ضد ویروس قادر به صورت رایگان از اینترنت بارگیری می شود (معمولاً محدود به استفاده غیر تجاری). مایکروسافت یک ابزار ضد ویروس رایگان اختیاری به نام Microsoft Security Essentials ، یک ابزار حذف نرم افزارهای مخرب ویندوز را که به عنوان بخشی از رژیم به طور منظم بروزرسانی ویندوز به روز می شود ، ارائه می دهد و یک ابزار ضد ویروس مخرب قدیمی (حذف بدافزار) قدیمی ویندوز مدافع که به روز شده است محصول آنتی ویروس در ویندوز 8.

برخی ویروس ها بازیابی سیستم و سایر ابزارهای مهم Windows مانند Task Manager و CMD را غیرفعال می کنند. نمونه ای از ویروس که این کار را انجام می دهد CiaDoor است. بسیاری از این ویروس ها با راه اندازی مجدد رایانه ، وارد کردن "حالت ایمن" ویندوز با شبکه سازی ، و سپس با استفاده از ابزارهای سیستم یا Microsoft Security Scanner می توانند از بین بروند. بازیابی سیستم در ویندوز من ، ویندوز XP ، ویندوز ویستا و ویندوز 7 می توانند رجیستری و پرونده های مهم سیستم را به یک بازرسی قبلی بازگرداند. غالباً ویروس باعث می شود كه سیستم آویزان شود و یا یخ بزند ، و راه اندازی مجدد سخت بعدی باعث شود كه نقطه نقص سیستم از همان روز خراب شود. بازگرداندن امتیاز از روزهای قبل باید کار کند ، مشروط بر اینکه ویروس برای خراب کردن پرونده های بازیابی طراحی نشده باشد و در نقاط بازیابی قبلی وجود ندارد.

نصب مجدد سیستم عامل[ویرایش]

جستجوگر فایل سیستم مایکروسافت (در ویندوز 7 و بعد از آن بهبود یافته است) می تواند برای بررسی و تعمیر فایل های خراب سیستم استفاده شود. بازیابی یک نسخه اولیه "تمیز" (بدون ویروس) از کل پارتیشن از یک دیسک کلون شده ، یک تصویر دیسک ، یا یک نسخه پشتیبان از آن یکی از راه حل هاست. بازیابی دیسک پشتیبان قبلی "تصویر" نسبتاً ساده است ، معمولاً هرگونه حذف بدافزار ، و ممکن است سریعتر از "ضد عفونی کردن" رایانه یا نصب مجدد و تنظیم مجدد سیستم عامل و برنامه ها از ابتدا ، همانطور که در شکل زیر آورده شده است ، سپس تنظیمات برگزیده کاربر را بازیابی کنید. نصب مجدد سیستم عامل روش دیگری برای از بین بردن ویروس است. ممكن است با استفاده از بوت شدن از سی دی زنده ، یا كپی كردن هارد به رایانه دیگر و بوت كردن سیستم عامل رایانه دوم ، كپی های داده های كاربری اساسی را بازیابی كنید ، با این كار بسیار مراقب باشید كه با اجرای هرگونه برنامه آلوده روی آن ، آلوده به آن رایانه نشوید. درایو اصلی سپس هارد دیسک اصلی قابل تغییر مجدد است و سیستم عامل و کلیه برنامه های نصب شده از رسانه اصلی. پس از ترمیم سیستم ، باید اقدامات احتیاطی صورت گیرد تا مجدداً از هرگونه فایل اجرایی بازیابی شده جلوگیری کنید.

ویروس ها و اینترنت[ویرایش]

قبل از گسترده شدن شبکه های رایانه ای ، بیشتر ویروس ها در رسانه های قابل جابجایی ، به ویژه فلاپی دیسک ها پخش می شوند. در اوایل رایانه شخصی ، بسیاری از کاربران مرتباً اطلاعات و برنامه هایی را در مورد فلاپی ها رد و بدل می کردند. برخی ویروس ها با آلوده کردن برنامه هایی که در این دیسک ها ذخیره شده اند ، گسترش می یابند ، در حالی که برخی دیگر خود را در بخش دیسک دیسک نصب می کنند ، و این اطمینان حاصل می شود که در صورت بوت شدن کاربر رایانه از دیسک ، معمولاً ناخواسته ، آنها را اجرا می کنیم. اگر شخصی در درایو مانده بود ، رایانه های شخصی عصر سعی می کردند ابتدا از یک فلاپی بوت شوند. تا زمانی که فلاپی دیسک ها از کار بیفتند ، این موفق ترین استراتژی عفونت بود و ویروس های بخش بوت متداول ترین سال ها در "وحشی" بودند. ویروس های رایانه ای سنتی در دهه 1980 پدیدار شدند که با گسترش رایانه های شخصی و افزایش نتیجه آن در سیستم بولتن بورد (BBS) ، استفاده مودم و به اشتراک گذاری نرم افزار ایجاد شده است. به اشتراک گذاری نرم افزار مبتنی بر تابلوی اعلانات مستقیماً در گسترش برنامه های اسب Trojan نقش داشت و ویروس ها برای آلوده کردن نرم افزارهای داد و ستد رایج نوشتند. نرم افزارهای Shareware و bootleg بردارهای یکسان مشترک برای ویروسهای BBSs بودند. ویروس ها می توانند با آلوده کردن پرونده ها به یک سیستم فایل شبکه یا یک سیستم پرونده ای که به رایانه های دیگر دسترسی پیدا می کنند ، شانس خود را در سایر رایانه ها افزایش دهند.

ویروسهای ماکرو از اواسط دهه 1990 متداول شده اند. بیشتر این ویروس ها به زبان های اسکریپت نویسی برای برنامه های مایکروسافت مانند مایکروسافت ورد و مایکروسافت اکسل نوشته شده اند و با آلوده کردن اسناد و صفحه گسترده در سراسر Microsoft Office پخش می شوند. از آنجا که Word و Excel برای Mac OS نیز در دسترس بودند ، بیشتر آنها نیز می توانند در رایانه های Macintosh پخش شوند. اگرچه بیشتر این ویروس ها توانایی ارسال پیام های الکترونیکی آلوده را ندارند ، اما ویروس هایی که از رابط کاربری مدل Outlook Component Object Model (COM) استفاده کردند. برخی نسخه های قدیمی مایکروسافت ورد به ماکرو اجازه می دهد تا خود را با خطوط خالی اضافی تکرار کند. اگر دو ویروس ماکرو به طور همزمان یک سند را آلوده کنند ، ترکیب این دو اگر به صورت خود تکراری باشد ، می تواند به عنوان یک "جفت گیری" از این دو ظاهر شود و احتمالاً به عنوان یک ویروس منحصر به فرد از "والدین" شناخته می شود.

یک ویروس همچنین ممکن است یک لینک آدرس وب را به عنوان یک پیام فوری برای کلیه مخاطبین (به عنوان مثال ، آدرس های ایمیل دوستان و همکاران) ذخیره شده در یک دستگاه آلوده ارسال کند. اگر گیرنده ، فکر کند که لینک از یک دوست (یک منبع قابل اعتماد) پیوند وب سایت را دنبال کرده است ، ویروس میزبانی شده در سایت ممکن است بتواند این رایانه جدید را آلوده کرده و به انتشار خود ادامه دهد. ویروس هایی که با استفاده از برنامه نویسی cross-site گسترش یافته اند ، برای اولین بار در سال 2002 گزارش شد ، و در سال 2005 توسط دانشگاه ها نشان داده شد. چندین مورد از ویروس های کراس سایت در سطح "وحشی" وجود داشته است و از وب سایت هایی مانند MySpace (با کرم Samy) استفاده می کند. و یاهو!

ویروس های رایانه ای در هنر[ویرایش]

مجموعه ای از هنرمندان رسانه ای جدید اوکراینی استپان ریابچنکو ، که در سال 2007 آغاز شد ، در پی کشف ماهیت ویروس های رایانه ای و تأثیرات آنها بر جامعه با تجسم برنامه ها با ماده محسوس و جسمی بود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]