ونکوور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ونکوور
شهر
شهر ونکوور
Clockwise from top: Downtown Vancouver as seen from the southern shore of False Creek, The دانشگاه بریتیش کلمبیا، پل لاینز گیت، a view from the Granville Street Bridge, Burrard Bridge, The Millennium Gate (Chinatown), and totem pole in پارک استنلی
Clockwise from top: Downtown Vancouver as seen from the southern shore of False Creek, The دانشگاه بریتیش کلمبیا، پل لاینز گیت، a view from the Granville Street Bridge, Burrard Bridge, The Millennium Gate (Chinatown), and totem pole in پارک استنلی
پرچم ونکوور
پرچم
نشان رسمی ونکوور
نشان رسمی
نشان‌وارهٔ رسمی ونکوور
Logo
شعار: "By Sea, Land, and Air We Prosper"
Location of Vancouver within مترو ونکوور in British Columbia, Canada
Location of Vancouver within مترو ونکوور in British Columbia, Canada
ونکوور در کانادای غربی قرار گرفته‌است
ونکوور
ونکوور
Location of Vancouver in Canada
مختصات: ۴۹°۱۵′ شمالی ۱۲۳°۶′ غربی / ۴۹٫۲۵۰°شمالی ۱۲۳٫۱۰۰°غربی / 49.250; -123.100مختصات: ۴۹°۱۵′ شمالی ۱۲۳°۶′ غربی / ۴۹٫۲۵۰°شمالی ۱۲۳٫۱۰۰°غربی / 49.250; -123.100
کشور  کانادا
استان  بریتیش کلمبیا
منطقه لوئر مین‌لند
ناحیه مترو ونکوور
ثبت‌شده ۶ آوریل ۱۸۸۶
وجه تسمیه جرج ونکوور
حکومت
 • شهردار Gregor Robertson
(Vision Vancouver)
 • City Council
 • MPs (Fed.)
 • MLAs (Prov.)
مساحت
 • شهر ۱۱۴٫۹۷ کیلومتر مربع (۴۴ مایل مربع)
 • منطقه کلان‌شهری ۲۸۷۸٫۵۲ کیلومتر مربع (۱٬۱۰۰ مایل مربع)
ارتفاع ۰–۱۵۲ متر (۰–۵۰۱ پا)
جمعیت (۲۰۱۱)
 • شهر 603,502 (8th)
 • تراکم ۵٬۲۴۹/km۲ (۱۳٬۵۹۰/sq mi)
 • منطقهٔ شهری ۲۱۳۵۲۰۱
 • منطقهٔ کلان‌شهری ۲٬۳۱۳٬۳۲۸ (۳rd)
نام اهلیت Vancouverite
منطقهٔ زمانی PST (یوتی‌سی −۸)
 • تابستان (DST) PDT (یوتی‌سی −۷)
Postal code span V5K to V6Z
پیش‌شماره(های) تلفن 604، 778، 236
NTS Map 092G03
GNBC Code JBRIK
GDP دلار آمریکا 109.8 billion
GDP per capita US$ ۴۴٬۳۳۷
وبگاه City of Vancouver

ونکوور (به انگلیسی: Vancouver) یک شهر ساحلی و بندرگاهی مهم در کانادا است که در منطقه لوئر مین‌لند در استان بریتیش کلمبیا قرار دارد. براساس آخرین سرشماری‌های معتبر توسط اداره آمار کانادا در سال ۲۰۱۶، جمعیت ونکوور، پرجمعیت‌ترین شهر استان بریتیش کلمبیا، از ۶۰۳٬۵۰۲ نفر در سال ۲۰۱۱ به ۶۳۱٬۴۸۶ نفر در سال ۲۰۱۶ رسیده‌است. ونکوور بزرگ در سال ۲۰۱۶ دارای جمعیت ۲٬۴۶۳٬۴۳۱ نفر بوده‌است، که این رقم آن را به سومین کلانشهر کشور کانادا تبدیل می‌کند. بر اساس آخرین آمارهای اداره آمار کانادا در سال ۲۰۱۱، در هر کیلومتر مربع ۵٬۴۰۰ نفر در ونکوور زندگی می‌کنند[۱][۲] که بیشترین تراکم جمعیت در کشور کانادا و چهارمین در آمریکای شمالی، بعد از نیویورک سیتی، سانفرانسیسکو[۳] و مکزیکو سیتی به‌شمار می‌رود. این کلان‌شهر یکی از متنوع‌ترین گوناگونی و گستردگیِ زبانی و نژادی در کانادا را دارا است. براساس منابع دولت کانادا، ۵۲٪ از جمعیت ونکوور دارای زبان مادری به جز انگلیسی هستند.[۴][۵] ونکوور در رده شهرهای بتاگلوبال دسته‌بندی می‌شود.

ونکوور همواره به عنوان یکی از پنج شهر برتر دنیا از لحاظ کیفیت و قابلیت زندگی انتخاب شده‌است[۶][۷] و مجله اکونومیست برای پنج سال متوالی ونکوور را در در صدرِ فهرستِ زیست پذیرترین شهرهای دنیا از لحاظ کیفیت زندگی،[۸] بهترین شهر دنیا برای سکونت انتخاب کرد.[۹] شهر ونکوور همواره میزبان رویدادها و همایش‌های بین‌المللیِ زیادی بوده‌است؛ از جمله بازی‌های اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع در سال ۱۹۵۴، اولین کنفرانس سازمان ملل متحد با تمرکز بر توافق‌های بشری، اکسپو ۸۶، بازی‌های جهانی پلیس و آتش‌نشانی در سال‌های ۱۹۸۹ و ۲۰۰۹ و بازی‌های المپیک و پاراالمپیک زمستانی ۲۰۱۰ که در ونکوور و ویستلر برگزار شد.[۱۰] در سال ۲۰۱۴، همایش تد بعد از سی سال، ونکوور را به عنوان مقرِ اصلی خود انتخاب کرد. چندین بازی از جام جهانی فوتبال زنان در سال ۲۰۱۵ در ونکوور، و فینال آن مسابقات در استادیوم بی‌سی پلیس برگزار شد.[۱۱]

سکونتگاه اصلیِ این شهر به نام گستاون برای اولین بار بر روی محل جنگل‌هایی رشد کرد که در غرب مستملکاتِ چوب‌بُری"هیستینگ میل" و "سَمویل" بعد از قطع درختان بنا شده بود؛ جایی که یک میخانه موقتی روی یک تخته چوب، بین دو کُندهٔ درخت بنا شده بود. مالک این زمین‌ها، گَسی جک (جکِ گازدار) در یکم ژوئیه ۱۸۶۷، کارگران را برای ساختِ این میخانه متقاعد کرده و گمارده بود. بعد از این سرمایه‌گذاری بود که که مغازه‌ها و چندین هتل در آن منطقه و در راستای اسکله در جهت غرب به سرعت پدیدار شدند. گستاون به‌طور رسمی به عنوان یک منطقه روستاییِ با اسم رسمی گرنویل، بی آی("B.I" اشاره به شاخاب بورارد) ثبت شد. به عنوان بخشی از زمین و بر اساسِ توافقی سیاسی، این منطقهٔ روستایی به منشعب کنندهٔ اصلیِ راه‌آهن کانادا پسیفیک(CPR) تبدیل گشت و نام ونکوور برای آن انتخاب شد و بعد از مدتی در سال ۱۸۸۶ به عنوان شهر به رسمیت شناخته شد. تا سال ۱۸۸۷، راه‌آهن بین قاره‌ایِ کانادا پسفیک در راستای غربِ شهر گسترش پیدا کرد تا از مزیتِ بندرگاهِ طبیعیِ بزرگِ آن در ساحلِ اقیانوس آرام استفاده کند. همین گسترش، پس از مدت کوتاهی آن را به یک راه ارتباطی حیاتی در یک مسیر تجاری بین شرق آسیا و شرق کانادا و اروپا تبدیل کرد[۱۲][۱۳] بندرگاه ونکوور بزرگ سومین بندرگاه بزرگ قاره آمریکا براساس وزن بار مبادله‌ای بر حسب تُن (اخیراً جایگزین نیویورک سیتی در این فهرست شده‌است)، ۲۷ام در جهان،[۱۴] بزرگترین در کانادا و از لحاظ نوع کالای مبادله‌ای متنوع‌ترین در آمریکای شمالی است.[۱۵] در حالی که جنگلداری بزرگترین صنعت ونکوور محسوب می‌شود، این شهر به یک مرکزِ شهری خاص، محصور در طبیعتی منحصر بفرد مشهور شده‌است که صنعت توریسم در این شهر را به دومین صنعتِ اصلی تبدیل کرده‌است.[۱۶] استودیوهای اصلی فیلم‌سازی در ونکوور و حومه ونکوور بزرگ(برنابی) این کلان‌شهر را به یکی از بزرگترین مراکز تولید فیلم و سریال تلویزیونی در آمریکای شمالی تبدیل کرده‌است،[۱۷][۱۸] و به این شهر لقبِ «هالیوودِ شمال» داده‌اند.[۱۹][۲۰][۲۱]

ریشهٔ نامگذاری[ویرایش]

این شهر به احترام جورج ونکوور، ناخدای بریتانیایی ونکوور نام گرفت. این ناخدا بخش‌های داخلیِ خلیج بورارد را در سال ۱۷۹۲ کشف کرد و به بسیاری از این بخش‌ها و مکان‌ها نام بریتانیایی داد.[۲۲] نام خانوادگیِ ونکوور ریشه از زبانِ هلندی دارد که متعلق به شخصی از شهرِ کوردن در هلند بوده‌است. اجداد این کاشف از کوردن به انگلیس آمدند که نام خانوادگیِ آن‌ها به افتخارِ اکتشافات جورج ونکوور برای این شهر انتخاب شد.[۲۳][۲۴]

پیشینه[ویرایش]

قبل از ۱۸۵۰[ویرایش]

اسناد باستان‌شناسان حاکی از حضور اقوام بومی در ونکوور در حدود ۸۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ سال قبل هستند.[۲۵][۲۶][۲۷] این شهر بر روی مناطق سنتی و در حال حاضر بر سرزمین‌های تاریخیِ بومیانِ "اسکوامیش"، "موسکوویم" و "تسلیل-واوتوث" از مردمان قبایل ساکن در مناطق ساحلی "سالیش" قرار گرفته‌است.[۲۸] آن‌ها دهکده‌هایی در مناطق مختلفِ ونکوور کنونی داشتند، از جمله استنلی پارک، نهر فالس، کیتسیلانو، پوینت گری و مناطق نزدیک به دهانهٔ رود فریزر.[۲۷]

اروپایی‌ها برای اولین بار زمانی با منطقهٔ کنونیِ ونکوور آشنا شدند که کاشف اسپانیایی، خوزه ماریا نارواز، ساحل پوینت‌گریِ کنونی و بخش‌هایی از شاخاب بورارد را در سال ۱۷۹۱ کشف کرد (اگرچه یک نویسنده ادعا کرده‌است که فرانسیس دریک، دریاسالارِ انگلیسی در سال ۱۵۷۹ از این منطقه دیدار کرده‌است)[۲۹]

کاشف و تاجر کمپانی شمال غرب سایمون فریزر و خدمه کشتی‌اش اولین اروپایی‌هایی بودند که پا بر مناطق کنونی شهر ونکوور نهادند. در سال ۱۸۰۸، آن‌ها از بخش پایینیِ شرق رود فریزر به این منطقه سفر کردند و احتمالاً تا پوینت گری پیش‌روی داشتند.[۳۰]

رشد اولیه[ویرایش]

هنگام هجوم جویندگان طلا به این منطقه در سال ۱۸۵۸، بیش از ۲۵٬۰۰۰ مرد، اکثراً از کالیفرنیا به نزدیکی نیو وست مینستر (بنا شده در سال ۱۸۵۹) بر رود فریزر آورده شدند تا در نهایت با دور زدنِ منطقه‌ای که امروزه ونکوور نامیده می‌شود به «فریزر کَنیِن» منتقل شوند.[۳۱][۳۲][۳۳] ونکوور در میان شهرهای بریتیش کلمبیا از جوان‌ترین‌هاست؛[۳۴] اولین سکونت‌گاه اروپایی در منطقه‌ای که اکنون ونکوور نامیده می‌شود در سال ۱۸۶۲ در مزرعهٔ مک‌کلیری در شرقِ دهکدهٔ باستانی "موسکوویم" در ناحیه‌ای که اکنون "مارپول" نامیده می‌شود بر رود فریزر بنا شد. در سال ۱۸۶۳، یک کارخانه چوب‌بری در مودی‌ویل (اکنون شهر نورث ونکوور) بنا شد که بزرگترین ارتباطِ شهر با چوب‌بری را رقم زد. این صنعنت به سرعت توسطِ کارخانه‌های دیگری که تحت مالکیت کاپیتان ادوارد استمپ در جنوبِ ساحلِ جنوبیِ شاخاب بنا شده بودند رشد کرد. استمپ که چوب‌بری را در منطقه پورت آلبرنی آغاز کرده بود، ابتدا تلاش کرد که یک کارخانه در براکتون پوینت بنا کند، اما جریان‌های سخت و جزیره‌نماها در سال ۱۸۶۷، آن‌ها را وادار به تعیین مکانی جدید در نزدیکی خیابان دانلِوی کرد. این کارخانه که به نام کارخانه هیستینگ شناخته می‌شود به نوعی هستهٔ صنعتی تبدیل شد که در اطراف آن ونکوورِ کنونی شکل گرفت. نقش اصلی این کارخانه در شهر با ظهور راه‌آهن کانادا پسیفیک(CPR) در سال ۱۸۸۰ کمرنگ شد و از اهمیت آن به مرور کاسته شد و تا اینکه در سال ۱۹۲۰ بسته شد.[۳۵]

نمایی از گستاون از کارال و خیابان واتر در سال ۱۸۸۶. گستاون سکونت‌گاهی بود که به سرعت به مرکزی برای تجارت و دادوستد در شاخاب بورارد تبدیل شد.

سکونت‌گاه اصلی که به نام گستاون مشهور شد در اطراف میخانه موقتی که توسط "گسی "، جک دیتون در سال ۱۸۷۰ بر لبهٔ مستملکات کارخانه هستینگ تأسیس شد، به سرعت پیشرفت کرد.[۳۴][۳۶] در سال ۱۸۷۰، دولت مستعمراتی دوباره از سکونت‌گاه نقشه‌برداری کرد و یک منطقه روستایی تأسیس کرد و به احترام وزیر مشاور در امور خارجه و مشترک‌المنافع، لرد گرونویل آن را گرنویل نام نهاد. این منطقه در سال ۱۸۸۴ به همراه بندرگاه طبیعی آن به عنوان پایانه‌ای برای راه‌آهن کانادا پسیفیک انتخاب شد؛[۳۷] در حالی که پورت مودی، نیو وست مینستر و ویکتوریا برای این عنوان با آن رقابت می‌کردند. احداثِ یک مسیر راه‌آهن از انگیزه‌های بریتیش کلمبیا در سال ۱۸۷۱ برای پیوستن به کنفدراسیون کانادا بود؛ اگرچه رسواییِ پسفیک و مناقشات برای استفاده یا عدم استفاده از کارگران چینی ساخت این پروژه را تا سال ۱۸۸۰ به تأخیر انداخت.[۳۸]

شکل‌گیری شهر ونکوور[ویرایش]

شهر ونکوور در ۶ام آوریل ۱۸۸۶ به‌طور رسمی شکل گرفت، همان سالی که اولین قطار بین قاره‌ای آمد. مدیر راه‌آهن کانادا پسیفیک(CPR) ویلیام فن هورن در همان سال به پورت مودی آمد تا پایانهٔ CPR که توسط هنری جان کمبی پیشنهاد شده بود را تأسیس کند و به افتخار جورج ونکوور، نام ونکوور را بر این شهر نهاد.[۳۴] آتش‌سوزی بزرگِ شهر ونکوور در ۱۳ام ژوئن ۱۸۸۶، تمام شهر را ویران کرد. در همان سال سازمان آتش‌نشانی ونکوور تأسیس شد و شهر به سرعت بازسازی شد.[۳۵] جمعیت ونکوور از ۱٬۰۰۰ نفر در سال ۱۸۸۱ به ۲۰٬۰۰۰ نفر در شروع سدهٔ جدید و به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر سال ۱۹۱۱ رسید.[۳۹]

اولین شورای شهر ونکوور به هنگام آتش‌سوزی بزرگ در سال ۱۸۸۶ .

تاجران ونکوور در جریانِ مهاجرت جویندگان طلا به منطقه در سال ۱۸۹۸ُ، آن‌ها را مجهز و موظف به کار کردند.[۳۱] یکی از آن تاجران، «چارلز وودوارد» اولین فروشگاه وودوارد را در خیابان‌های ابوت و کورداوا در سال ۱۸۹۲ تأسیس کرد؛ همزمان شعبه‌های فروشگاه‌های اسپنرسز و هادسونز بی در هستهٔ اصلی شهر تأسیس شدند که برای دهه‌ها از بزرگترین فروشگاه‌های زنجیره‌ای کانادا هستند.[۴۰]

اقتصاد ونکوور اولیه توسط شرکت‌های بزرگی نظیر راه‌آهن کانادا پسیفیک(CPR) تسخیر شد که به فعالیت‌های اقتصادی این شهر رونق بخشید و رشد سریع شهر جدید را رقم زد.[۴۱] در حقیقت (CPR) اولین بنگاه معاملاتی املاک و سازنده مسکن در ونکوور بود. در حالی که بعضی واحدهای تولیدی ونکوور نظیرِ تشکیلات تصفیه شکر بریتیش کلمبیا با مدیریت بنجامین تاینگلی راجرز در سال ۱۸۹۰ رشد و رونق قابل ملاحظه‌ای داشتند،[۴۲] منابع طبیعی به رکنِ اصلیِ اقتصاد ونکوور تبدیل شد. بخش منابع طبیعی در ابتدا متکی به صنعت چوب‌بُری و صادرات چوب از طریق بندرگاه بود و تا سال ۱۹۳۰ این ترافیک تجاری بزرگترین بخش اقتصادی ونکوور به‌شمار می‌رفت.[۴۳]

قرن بیستم[ویرایش]

سلطه اقتصادی توسط بازرگانان بزرگ با یک جنبش مبارزه‌ای توسط کارگران همراه شد. اولین نشانه‌های اصلی این جنبش، اعتصابِ کارکنان راه‌آهن علیه شرکت راه‌آهن کانادا پسیفیک(CPR) برای به رسمیت شناختنِ اتحادیه‌شان بود. رهبر کارگران فرانک راجرز در حالی که پیشقراول اعتصابات در بندرگاه بود، توسط پلیس CPR کشته شد و اولین قربانی این جنبش در بریتیش کلمبیا لقب گرفت.[۴۴] ظهور تنش‌های اقتصادی در سال ۱۹۱۸ در استان به اولین اعتصاب عمومیِ کانادا در معادن ذغال‌سنگ کامبرلند در جزیره ونکوور منجر شد.[۴۵] بعد از یک دوره آرامش نسبی در دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰، اعتصابات در ۱۹۳۵ به اوج خود رسید و سیل مردانِ بی‌شغل به شهر سرازیر شد تا به شرایطِ اردوگاه‌هایی که توسط ارتش در مناطق دور در استان اداره می‌شدند اعتراض و تظاهرات کنند.[۴۶][۴۷] بعد از دو ماه تنش روزانه و تظاهرات‌های فلج‌کننده، اعتصاب‌کننده‌های اردوگاه‌ها تصمیم گرفتند تا شکایت خود را به دولت فدرال ببرند و به سمت اتاوا مهاجرت کردند. این مهاجرت بعدها به «کوچ به اتاوا» مشهور شد،[۴۷] اگرچه این پیاده‌رویِ دسته جمعی با زور سرکوب شد. کارگران در نزدیکیِ میشن دستگیر شدند و محکوم به کار اجباری در اردوگاه‌های کار شدند.[۴۸]

افسران پلیس مخفیِ پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا به تظاهرات‌کننده‌های اتحادیه کارگران اردوگاه‌ها در سال ۱۹۳۸ حمله می‌کنند. در طولِ رکود بزرگ چندین راه‌پیمایی در اعتراض به بیکاری در شهر رخ داد.

جنبش‌های اجتمای دیگر، از جمله موج اول فمینیسم، رفُرمِ اخلاقی و جنبش‌های میانه‌رو نیز در توسعهٔ ونکوور مؤثر بودند. مری الن اسمیث، یک فعال حقوق زنان و فعالِ منع تولید و فروش و مصرف نوشابه‌های الکلی و اهل ونکوور، اولین زنی شد که در انتخابات پارلمان کانادا در سال ۱۹۱۸ انتخاب شد.[۴۹] ممنوعیت فروش الکل در جنگ جهانی اول آغاز شد و تا سال ۱۹۲۱، که دولت استانی نظارتی دقیق بر فروش الکل را سازمان‌دهی کرد، ادامه یافت. سازوکارِ این نظارت تا به امروز، بدنهٔ اصلیِ نظارت دولت کانادا بر فروش و مصرف مشروبات الکلی را شکل داده‌است.[۵۰] اولین قانون مواد مخدرِ کانادا به دنبال یک همه‌پرسی عمومی، برگزار شده توسط وزیر کار فدرال و نخست‌وزیر بعدیِ کانادا، ویلیام لیون مکنزی کینگ در سرتاسر کانادا الزامی شد. کنیگ برای بازرسی و برآورد خساراتِ ادعایی که توسط یک آشوب خیابانی انجام شده بود فرستاده شد. این آشوب بعد از پیمان اخراج مهاجران آسیایی رخ داد و یک سلسله اعتراضات به شدت خشونت‌آمیز در محله چینی‌ها و محله ژاپنی‌ها صورت گرفت. دو نفر از مدعیان خسارت، تولیدکنندگان تریاک بودند و بعد از بازرسی‌ها، کینگ پی برد که زنان سفیدپوست به صورت مکرر فروش مخفیانه تریاک را گزارش کرده‌اند. این گزارش‌ها توسط چینی‌ها نیز ارسال شده بود. بر اساس این گزارش‌ها، یک قانون فدرال که تولید، فروش و انتقال تریاک را برای مقاصد غیر پزشکی ممنوع می‌کرد وضع شد.[۵۱] این آشوب‌های خیابانی و شکل‌گیری پیمان اخراج مهاجران آسیایی، به عنوان نشانه‌ای از رشد روزافزون ترس از ژاپنی‌هایی که در شهر ونکوور و استان بریتیش کلمبیا زندگی می‌کردند و عدم اعتماد به آن‌ها قلمداد شد. این ترسِ همگانی بعد از حمله به پرل هاربر تشدید شد که سرانجام به بازداشت یا اخراج تمام ژاپنی-کانادایی‌های ساکن در ونکوور و استان منجر شد.[۵۲] بعد از جنگ، این مردان وزنانِ ژاپنی-کانادایی اجازهٔ بازگشت به شهرهایی نظیر ونکوور و محله‌های ژاپنی‌ها را پیدا نکردند و این محله‌ها و مناطق مشابهِ ژاپنی نشین هیچ‌گاه مجدداً دایر و احیا نشدند.[۵۳]

ادغامِ پوینت گری و ونکوور جنوبی به شهر ونکوور، آخرین مرزبندی‌های شهری را رقم زد و مدتی بعد آن را به سومین کلان‌شهر کانادا تبدیل کرد. تا سال ۱۹۲۹ٌ، جمعیت ونکوور بزرگ ۲۲۸٬۱۹۳ بود.[۵۴]

جغرافیا[ویرایش]

۲۳ محله رسمی ونکوور (ممکن است منابع محلی نقشه‌ای متفاوت ارائه کنند)

ونکوور بین خلیجک بورارد در شمال و دلتای رودخانه فریزر در جنوب قرار گرفته‌است.[۵۵] تنگه جورجیا در غرب، با پوشش توسط جزیره ونکوور از اقیانوس آرام جدا شده‌است. شهر (شامل زمین‌های مسطح و تپه‌ای) مساحتی معادل ۱۱۴ کیلومتر مربع دارد و در منطقه زمانی اقیانوس آرام و منطقه محیط زیستیِ دریایی اقیانوس آرام قرار دارد.[۵۶] تا زمان نامگذاری شهر در سال ۱۸۸۵، نام «ونکوور» به کل جزیره ونکوور اطلاق می‌شد و همچنان عده‌ای به غلط تصور می‌کنند که شهر ونکوور در جزیره ونکوور واقع شده‌است.[۵۷][۵۸] برای جزیره و شهر هر دو (همچنین شهر ونکوور در ایالت واشینگتن آمریکا) به احترام کاپیتان و ناخدای سلطنتی، جورج ونکوور، نام ونکوور در نظر گرفته شده‌است.

ونکوور استنلی پارک را با مساحت ۴۰۴/۹ هکتار (۱۰۰۱ جریب) دربردارد که یکی از بزرگترین پارک‌های شهری در آمریکای شمالی است.[۵۹] کوه‌های نورث شور بالاتر از تمام نقاظ شهر قرار دارد و از بسیاری نقاط نمایان است؛ همچنین در یک روز آفتابی، چشم‌اندازهای زیبایی از جمله کوه آتشفشانی مونت بیکر در ایالت واشینگتن در جنوب شرق، جزیره ونکوور در میان تنگه جورجیا در غرب و جنوب غرب و جزیره بووین در شمال غرب پدیدار می‌شوند.[۶۰]

بوم‌شناسی[ویرایش]

پوشش گیاهی در ونکوور در اصل جنگل‌های استوایی پرباران و معتدل بود که شامل گیاهان و درختان مخروطی با توزیع پراکندهٔ درخت افرا و توسکا و باتلاق‌های زیادی حتی در مناطق بالایی (به دلیل زهکشی ضعیف) می‌شد.[۶۱] گیاهان و درختان مخروطی ترکیبی از درختان و گیاهان بومی بریتیش کلمبیا به نام‌های صنوبر داگلاس، سدر قرمز غربی و صنوبر کانادایی غربی بود.[۶۲] گمان می‌رود این منطقه بزرگترین درختانِ این گونه‌ها را در سواحل بریتیش کلمبیا داشته‌است. تنها در منطقه الیوت بی، سیاتل، بزرگیِ درختان با گونه‌های مشابه در خلیجک بورارد و انگلیش بی قابل قیاس است. بزرگترین درختان در جنگل‌های کهن ونکوور در منطقه گستاون قرار داشت که اولین موج قطع درختان و رشد صنعت چوب‌بُری در آن‌جا رخ داد. این درختان عظیم همچنین در سراشیبی‌های مجاور نهر فالس، انگلیش بی و مخصوصاً اطراف ساحل جریکو رشد کرده بودند. درختانِ جنگل واقع در استنلی پارک بین سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۸۰ قطع شدند و شواهدی از روش‌های قدیمی چوب‌بری همچنان در این مناطق قابل مشاهده است.[۶۳]

بسیاری از گیاهان و درختانی که در ونکوور و لوئر مین‌لند رشد می‌کنند از مناطق دیگری از قاره و سواحل دیگرِ اقیانوس آرام به این منطقه منتقل شده‌اند؛ از جمله درخت معمای میمون، افرای ژاپنی و همچنین گیاهان غیربومی شکوفه‌دار مانند ماگنولیا، بتهٔ آزالیا و گل صدتومانی. گونه‌های دیگری که از اقلیم‌های ناملایم‌تر از لحاظ آب و هوا در شرق کانادا و اروپا آورده شده‌اند در سایزهای متفاوت رشد کرده‌اند. صنوبر داگلاس بومی نیز می‌تواند به اندازه‌های بسیار عظیم رشد کند. بسیاری از خیابان‌های شهر با درختان شکوفه‌دار مختلف از جمله درخت گیلاس ژاپنی (ساکورا) آراسته شده‌اند که بین سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ توسط دولت ژاپن به این شهر اهدا شدند. این درختان شکوفه‌دار جندین هفته در اوایل بهار شکوفه می‌دهند و این مناسبت توسط جشنواره شکوفه‌های گیلاس ونکوور جشن گرفته می‌شود. خیابان‌های دیگر با درختان شاه بلوط، شاه بلوط اسب و دیگر درختان سایه‌دار زینتی آراسته شده‌اند.[۶۴]

آب‌وهوا[ویرایش]

یک روز بارانی در پارک استنلی، ونکوور. این شهر، بیشترین تعداد روزهای بارانی در کانادا را دارد. به‌طور میانگین ۱۶۱ روز از سال در ونکوور بارانی است.
ونکوور
نمودار آب و هوا (راهنما)
ژفمآمژژآساُند
 
 
۱۶۸
 
۷
۱
 
 
۱۰۵
 
۸
۲
 
 
۱۱۴
 
۱۰
۳
 
 
۸۹
 
۱۳
۶
 
 
۶۵
 
۱۷
۹
 
 
۵۴
 
۲۰
۱۲
 
 
۳۶
 
۲۲
۱۴
 
 
۳۷
 
۲۲
۱۴
 
 
۵۱
 
۱۹
۱۱
 
 
۱۲۱
 
۱۴
۷
 
 
۱۸۹
 
۹
۴
 
 
۱۶۲
 
۶
۱
میانگین بالاترین و پایین ترین دما به مقیاس سانتیگراد
بارندگی به مقیاس میلی‌متر

ونکوور یکی از گرم‌ترین شهرهای کانادا در زمستان است. آب‌وهوای ونکوور بر اساس استانداردهای کانادایی معتدل است و در دستهٔ اقلیم اقیانوسی یا ساحل دریایی غربی قرار می‌گیرد. (بر حسب سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن در دستهٔ Cfb قرار می‌گیرد که این دسته در لبهٔ مرزبندی تابستان گرم قرار دارد) در طول ماه‌های تابستان، دمای مناطق داخلی ونکوور به مراتب بالاتر است. ونکوور به‌طور متوسط، خنک‌ترین تابستان را در میان تمام کلان‌شهرهای کانادایی داراست. این ماه‌های تابستان معمولاً خشک هستند و از هر پنج روز، تنها یک روزِ بارانی را می‌توان در ماه‌های ژوئیه و اوت انتطار داشت؛ اگرچه بارش باران از اواسط نوامبر تا مارس قابل انتظار است.[۶۵]

ونکوور همچنین یکی از پرباران‌ترین شهرهای کاناداست. اگرچه، میزان بارش باران در مناطق مختلف این کلان‌شهر متفاوت است. میزان متوسط بارش باران سالانه که توسط فرودگاه بین‌المللی ونکوور در ریچموند محاسبه شده‌است، ۱٬۱۸۹ میلی‌متر است؛ این مقدار برای منطقه دان‌تاون ۱٬۵۸۸ میلی‌متر و برای منطقه نورث ونکوور ۲٬۰۴۴ میلی‌متر است.[۶۶][۶۷] بیشترن میزان دمای روزانه ۲۲ درجه سانتی‌گراد در ژوئیه و اوت است که گاهی (البته به ندرت) به ۳۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد.[۶۸]

بیشترین دمای ثبت شده در فرودگاه ۳۴٫۴ درجه سانتی‌گراد در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۹ بود[۶۹] و بیشترین دمای ثبت شده در داخل شهر ونکوور ۳۵ درجه سانتی‌گراد برای اولین بار در ۳۱ ژوئیه ۱۹۶۵ بوده‌است.[۷۰] این دما دوباره در ۸ اوت ۱۹۸۱[۷۱] و در نهایت برای آخرین بار در ۲۹ مه ۱۹۸۳ برای این شهر اندازه‌گیری شد[۷۲]. سردترین دمای ثبت شده برای این شهر در ۱۴ ژانویه ۱۹۵۰، ۱۷/۸- درجه سانتی‌گراد در ۱۴ فوریه ۱۹۵۰ برای اولین بار[۷۳] و برای بار دوم در ۲۹ دسامبر ۱۹۶۸ اندازه‌گیری شد[۷۴].

به‌طور متوسط، بارش برف در این شهر ۹ روز در سال رخ می‌دهد که ۳ روز از آن ارتفاع بارش برف تا ۵ سانتی‌متر یا بیشتر می‌رسد. متوسط بارش برف در سال ۳۸/۱ سانتی‌متر است اما برف معمولاً مدت زیادی بر روی زمین باقی نمی‌ماند.[۶۸]

زمستان در ونکوور بزرگ چهارمین زمستان معتدل در بین شهرهای کانادایی بعد از ویکتوریا، نانایمو و دانکن (همگی در جزیره ونکوور) است.[۷۵] فصل رشد گیاهان در ونکوور به‌طور متوسط ۲۳۷ روز، از ۱۸ مارس تا ۱۰ نوامبر است.[۶۸]

منظرهٔ شهر[ویرایش]

برنامه‌ریزی شهری[ویرایش]

دید هوایی از مرکز شهر ونکوور(Downtown Vancouver). توسعهٔ شهری در ونکوور در قالبِ یک توسعهٔ چندمنظوره، توسط این واقعیت که یک جمعیت عظیم در مرکز شهر زندگی می‌کنند بارز است.

بر طبق آمار رسمی تا سال ۲۰۱۱، ونکوور بیشترین تراکم جمعیت در میان شهرهای کانادایی را داراست.[۳] برنامه‌ریزی شهری در ونکوور بارزترین خصوصیت خود را در ساختمان‌های مسکونلی بلند و توسعهٔ چندمنظوره در مراکز شهری (به جای حومه و اطراف شهر) به ما می‌شناساند.[۷۶] برنامه‌ریزی شهری در ونکوور (به عنوان بخشی از منطقهٔ ونکوور بزرگ) از یک برنامهٔ راهبردی و سیاست‌هایی که توسط دولت در قالب «استراتژی رشد منطقه‌ای در ونکوور بزرگ» تدوین شده‌است، تأثیر پذیرفته‌است.

ونکوور همواره در دههٔ اخیر، به عنوان یکی از بهترین شهرهای جهان برای زندگی انتخاب شده‌است.[۷] در بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰، مجله اکونومیست (واحد اطلاعات اکونومیست) ونکوور را بهترین شهر دنیا برای زندگی انتخاب کرد.[۷۷][۷۸] ونکوور در سال ۲۰۱۱ جای خود را به ملبورن داد و به رتبه سومین شهر برتر دنیا برای زندگی رسید.[۷۹] این رتبه تا سال ۲۰۱۷ حفظ شده‌است.[۸۰][۸۱][۸۲][۸۳][۸۴][۸۵] بر اساس گزارش فوربس، ونکوور ششمین بازار گران‌قیمتِ مسکن در جهان، و دومین در آمریکای شمالی بعد از لس آنجلس را دارد.[۸۶] ونکوور همچنین یکی گران‌ترین شهرهای کانادا برای زندگی است. هزینه فروش در فوریه ۲۰۱۶، ۵۶/۳٪ گران‌تر از متوسط ۱۰-ساله در یک ماه است.[۸۷][۸۸][۸۹] فوربس همچنین ونکوور را دهمین شهر تمیز در جهان معرفی کرده‌است.[۹۰]

خصوصیات بنیادینِ برنامه‌ریزی شهری در ونکوور در اواخر دهه ۱۹۵۰ تدوین شد؛ زمانی که برنامه‌ریزان شهری ساخت برج‌های مسکونی بلند در محلهٔ وست‌اند را در دستور کار قرار دادند[۹۱] و قوانین محکمی برای برای تأمین فضای مؤثر برای حفظ خطِ دید کافی در شهر و همچنین فضای سبزِ مناسب وضع کردند. موفقیت این محله‌های متراکم و البته با کیفیت بالا برای زندگی به توسعهٔ دوبارهٔ مناطق شهری-صنعتی در اواسط دهه ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ منجر شد؛ از جمله فالس‌کریک شمالی و کول‌هاربور. نتیجه این توسعه‌ها یک هستهٔ شهری متراکم است که همواره به عنوان یک منطقهٔ شهریِ مطبوع، با کیفیت بالای استانداردهای توسعه شهری برای زندگی با کیفیت در جهان مشهور شده‌است.[۹۲] اخیراً مسئولان شهر در پیِ استفاده از روشِ «تراکمِ اقتصادی» هستند که در آن، تراکم جمعیت، طراحی و استفاده از زمین می‌تواند به پایداری محیط زیستی، توجیه اقتصادی مناسب با توجه به توان مالی عمومی و کیفیت بالای زندگی منجر شود.[۹۳]

ونکوور به دلیل طیف وسیعی از مشکلات، از جمله پل‌های کوچک و قدیمی و کمبود بزرگراه‌های کافی در محدوده شهری، شلوغ‌ترین ترافیک شهری در کانادا را دارد.[۹۴]

یک عکس پاناروما از ونکوور. زاویه دید عکس به سمت شمال و مکان آن در مجاورت وست برودوی و خیابان اوک است. پلی که در سمت چپ مشهود است پلِ خیابان گرنویل است.

معماری[ویرایش]

میدان رابسون یک مرکز شهری و یک میدان عمومی است که توسط معمار محلی، آرتور اریکسون طراحی شده‌است.

گالری هنر ونکوور در مرکز شهر ونکوور در یک ساختمان نئوکلاسیک که قبلاً دادگاه اصلی ونکوور بوده‌است قرار دارد که در سال ۱۹۰۶ ساخته شده‌است. ساختمان دادگاه توسط فرانسیس رتنبری طراحی شده‌است که طراحی پارلمان بریتیش کلمبیا، هتل امپرس در ویکتوریا و تزئین پرخرجِ دومین هتل ونکوور را در کارنامهٔ خود دارد.[۹۵] هتل ۵۵۶ اتاقهٔ هتل-ونکوور (Hotel Vancouver) که در سال ۱۹۳۹ افتتاح شده‌است و دارای سقفی مسی است در مرکز شهر ونکوور قرار دارد. کلیسای جامع ونکوور که دارای سبک معماری گوتیک است در اطراف این هتل قرار دارد که در سال ۱۸۹۴ افتتاح شده‌است و این ساختمان را در سال ۱۹۷۶ به عنوان مالک ازآن خود کرده‌است.

ساختمان لیوینگ شانگری-لا بلندترین ساختمان ونکوور است که در سال ۲۰۰۸ افتتاح شده‌است.

چندین ساختمانِ مدرن در مرکز شهر ونکوور قرار دارند، از جمله هاربر سنتر، دادگاه عالی ونکوور، میدان رابسون (طراحی شده توسط آرتور اریکسونکتابخانه ونکوور (طراحی شده توسط موشه سفدی و DA Architects) که یادآور کولوسئوم در رم است و یک ساختمان چوبی بزرک به نام وودوارد (طراحی شده توسط شرکت Henriquez Partners Architects).

ساختمان مقر اصلی بی-سی هایدرو (طراحی شده توسط رون ثام و ند پرت) در خیابان‌های نلسون و بورارد یک برج بلند و مدرن است که مدتی است که تغییر کاربری داده‌است.[۹۶] یکی دیگر از نمونه‌های ساختمان مدرن در ونکوور یک ساختمان بتنی متعلق به مکمیلان بلودل (MacMillan Bloedel) است که در گوشهٔ شمال شرقی تقاطع جورجیا و ثورلو قرار دارد.

یکی از المان‌های مهم و مشهور از چشم‌انداز شهر ونکوور، یک سازهٔ عظیمِ غشایی (چادری) به نام کانادا پلِیس (Canada Place) (طراحی شده توسط زیدلر رابرتس- رابرتس پارتنرشیپ، MCMP و DA Architects)است که قبلاً یک نمایشگاه بوده‌است و برای اکسپو ۸۶ استفاده می‌شد. این سازه شامل بخشی از Convention Centre، هتل پن پسفیک و یک پایانه کشتی‌های کروز و تفریحی است. دو ساختمان مدرن دیگر که بخش جنوبیِ خط افق شهر را از بقیه بخش‌های مرکز شهر ونکوور متمایز می‌سازد، ساختمان شهرداری و بیمارستان عمومی ونکوور است که هردو توسط فرد تاونلی و متسن در سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۵۸ ساخته شده‌اند.[۹۷][۹۸]

یک سلسله ساختمان‌هایی که در هستهٔ قدیمیِ مرکز شهر ونکوور با سبک معماری ادواردین ساخته شده‌اند در دوران خودشان بلندترین ساختمان‌های امپراتوری بریتانیا به حساب می‌آمدند. این ساختمان‌ها شامل مقر Carter-Cotton (مقرِ قبلیِ روزنامهٔ The Vancouver Province)، ساختمان دامینیون(۱۹۰۷)، برج خورشید (Sun Tower)(۱۹۱۱) که در خیابان‌های کمبی، هستینگز، بیتی و پندر قرار دارند. برج خورشید در دههٔ ۱۹۲۰ بلندترین ساختمان تجاریِ امپراتوری بریتانیا محسوب می‌شد.[۹۹] ساختمان مارین (Marine Building) به دلیل پوشش و چهرهٔ کاشی کاری شدهٔ سرامیکیِ استادانه‌اش و همچنین بالابرها و درهای از جنس برنجی-طلایی‌اش یکی از مکان‌های موردعلاقهٔ فیلمسازان برای فیلمبرداری به حساب می‌آید.[۱۰۰] در صدرِ لیست بلندترین ساختمان‌های ونکوور، نام ساختمان لیوینگ شانگری-لا (Living Shangri-La) قرار دارد که دارای ارتفاعی معادل ۲۰۱ متر(۶۵۹ فوت) و ۶۲ طبقه است.[۱۰۱] دومین ساختمان بلند ونکوور برج و هتل بین‌المللی ترامپ است که دارای ۱۸۸ متر(۶۱۷ فوت) ارتفاع است. سومین و چهارمین ساختمان‌های بلند ونکوور هتل جورجیا با ۱۵۶ متر(۵۱۲ فوت) ارتفاع و ساختمان One Wall Centre با ۱۵۰ متر ارتفاع(۴۹۰ فوت) و ۴۸ طبقه هستند. پنجمین ساختمان بلند در این لیست، برج شاو(Shaw Tower) با ۱۴۹ متر ارتفاع(۴۸۹ فوت) است.[۱۰۲]

جمعیت[ویرایش]

<div class="transborder" style="position:absolute;width:100px;line-height:0;<div class="transborder" style="position:absolute;width:100px;line-height:0;<div class="transborder" style="position:absolute;width:100px;line-height:0;<div class="transborder" style="position:absolute;width:100px;line-height:0;<div class="transborder" style="position:absolute;width:100px;line-height:0;<div class="transborder" style="position:absolute;width:100px;line-height:0;<div class="transborder" style="position:absolute;width:100px;line-height:0;<div class="transborder" style="position:absolute;width:100px;line-height:0;

سهمِ ادیانِ مختلف در میان مردم در ونکوور بزرگ (۲۰۱۱)[۱۰۳]      مسیحی (۴۱٫۷%)     بی‌دین (۴۱٫۵%)     سیک (۶٫۸%)     بودایی (۳٫۴%)     مسلمان (۳٫۲%)     یهودی (۱٫۸%)     هندو (۱٫۸%)     دیگر ادیان (۰٫۸%)

براساس آمار ارائه شده توسط اداره آمار کانادا در سال ۲۰۱۱، منطقهٔ شهریِ ونکوور، مشهور به ونکوور بزرگ با بیش از ۲/۴ میلیون جمعیت، سومین کلانشهرِ بزرگ (از لحاظ وسعت و جمعیت) در کانادا و بزرگترین کلان‌شهر در غرب کاناداست.[۱۰۴] همچنین بیش از ۶۰۳٬۰۰۰ نفر در شهر ونکوور زندگی می‌کنند که این رقم آن را به هشتمین شهر بزرگ کانادا از لحاظ جمعیت تبدیل می‌کند. (شهرهای حومه ونکوور، همچون سوری، برنابی و ریچموند با وجود اینکه از توابع ونکوور و جزئی از ونکوور بزرگ محسوب می‌شوند در این آمار و جدول به صورت شهر جداگانه‌ای معرفی شده‌اند. با احتساب آن‌ها به عنوان بخشی از شهر ونکوور این آمار تغییر می‌کند) به‌طور دقیق‌تر ونکوور بعد از کلگری، ادمونتون و وینیپگ چهارمین شهر بزرگ (از لحاظ جمعیت) در غرب کاناداست.[۱۰۴] بخش جنوبِ غربیِ منطقهٔ اقتصادیِ لوئر مین‌لند (که شامل اسکوامیش لیلوئِت (Squamish-Lillooet)، فریزر ولی (Fraser Valley) و منطقه ساحلیِ سان‌شاین (Sunshine Coast Regional District) می‌شود، جمعیتی بالغ بر ۲/۹۳ میلیون نفر را در خود جای داده‌است.[۱۰۵] در شهر ونکوور، در هر کیلومترِ مربع ۵٬۲۴۹ نفر زندگی می‌کنند که آن را به متراکم‌ترین شهر کانادا از لحاظ جمعیتی تبدیل ساخته‌است.[۳] به‌طور تقریبی ۷۴ درصد از مردمِ ساکن در ونکوور بزرگ در خارج از شهر زندگی می‌کنند.

ونکوور به «شهرِ محله‌ها» مشهور شده‌است. هر کدام از محله‌های ونکوور یک ترکیب نژادی-فرهنگیِ متمایز و مخصوص خود را دارا هستند.[۱۰۶] در گذشته ساکنانِ ونکوور، با اصالتِ انگلیسی، اسکاتلندی و ایرلندی بزرگترین گروهِ قومیتی در این شهر به حساب می‌آمدند.[۱۰۷] اِلِمان‌های فرهنگی-اجتماعیِ یک جامعهٔ بریتانیایی همچنان در بعضی مناطقِ این شهر مشهود و بارز هستند، به خصوص در گرنویل جنوبی و کریزدِیل. آلمانی‌ها دومین جمعیتِ اروپاییِ غالب در ونکوور هستند که در قدیم بخشِ مهمی از نیروی اجتماعی-اقتصادیِ جامعهٔ ونکوور را تشکیل می‌دادند. با ظهورِ احساس و تفکرِ جمعیِ ضد آلمانی با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ این نقشِ آلمانی‌ها کمرنگ‌تر شد.[۱۳] امروزه چینی‌ها بزرگترین گروه قومیتی در شهر هستند که دارای یک جامعهٔ درون-محوری هستند و همگی به زبان چینی با لهجه‌های گوناگون صجبت می‌کنند؛ مانند کانتونی و ماندارین.[۳۵][۱۰۸] محله‌هایی در این شهر دارای مناطقی با توزیع نژادی یکنواخت و متمایزی هستند؛ مانند محله چینی‌ها، محلهٔ هندی‌ها (مشهور به بازار پنجابی)، محلهٔ ایتالیایی‌ها (مشهور به ایتالیای کوچک)، محلهٔ یونانی‌ها (Greektown) و محلهٔ ژاپنی‌ها.

محلهٔ چینی‌ها در ونکوور، بزرگترین محلهٔ چینی‌ها در کاناداست. این شهر یکی از بزرگترین تراکمِ جمعیتِ مردم چینی در آمریکای شمالی را داراست.

از سال ۱۹۸۰، مهاجرت به ونکوور به شدت افزایش یافته‌است که آن را به یکی از متنوع‌ترین شهرهای کانادا از لحاظ نژادی و زبانی تبدیل می‌کند. بیش از ۵۲٪ از مردم ونکوور دارای زبان مادری به جز انگلیسی هستند.[۴][۱۰۹] تقریباً ۳۰٪ از ساکنان شهر، دارای اصلیتی چینی هستند.[۱۱۰] در دههٔ ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰، هجوم خیلی عظیم از مهاجران از هنگ کنگ در جریانِ واقعهٔ اخراج چینی‌ها از بریتانیا به چین و افزایش چشمگیر مهاجرت از کشور چین و حضورِ مهاجران قبلی از تایوان، جامعهٔ چینی‌ها در ونکوور را به یکی از بزرگترین گروه‌های نژادیِ ساکن در این شهر تبدیل ساخته‌است و توزیعِ جمعیتیِ چینی‌ها در ونکوور، یکی از متراکم‌ترین‌ها در آمریکای شمالی شده‌است.[۱۱۱] این هجوم مهاجران آسیایی به ونکوور یک سنتِ مهاجرتیِ خاص در سراسر جهان را بنیان نهاده، که ونکوور را به دومین شهرِ محبوبِ مهاجران به کانادا، بعد از تورنتو تبدیل ساخته‌است.[۱۱۲] دیگر گروه‌های نژادیِ مهم در میانِ مهاجران ونکوور، مهاجران از جنوب آسیا (عموماً پنجابی) هستند که عموماً به هندی-کانادایی مشهور شده‌اند(۵/۷٪). دیگر گروه‌های مهاجرِ غالب، فیلیپینی‌ها(۵٪)، ژاپنی‌ها(۱/۷٪) و کره‌ای‌ها(۱/۵٪) هستند. مهاجرانِ ایرانی، ویتنامی، اندونزیایی و کامبوجی نیز دیگر گروه‌های نژادیِ ساکن در ونکوور را تشکیل می‌دهند.[۱۱۳] برخلاف افزایشِ تعداد مهاجران از آمریکای لاتین به ونکوور در دههٔ ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰، میزان مهاجرت از این منطقه در سال‌های اخیر چشمگیر نبوده‌است. (۳/۶٪ از کل جمعیت مهاجر) جمعیت آفریقایی‌های ساکن در ونکوور نیز قابل توجه نیست. (۳/۳٪ از کل جمعیت مهاجر).[۱۱۴] جمعیتِ سیاه‌پوستانِ ساکن در ونکوور، در قیاس با دیگر شهرهای کانادایی تقریباً ناچیز است (کم‌تر از ۰/۹٪). محلهٔ استراتکونا (Strathcona) هستهٔ محلهٔ یهودی نشینِ ونکوور بود. محلهٔ هوگانز اَلی (Hogan's Alley)، یک منطقهٔ کوچک در مجاورتِ محلهٔ چینی‌ها زمانی محلِ زندگیِ بخش مهمی از سیاه‌پوستانِ ونکوور بود.[۱۱۵][۱۱۶] در سال ۱۹۸۱، کم‌تر از ۷٪ جمعیت ونکوور متعلق به گروهِ اقلیت قابل مشاهده بودند. (نامی که دولتِ کانادا برای اقلیتی که از لحاظ نژادی هندواروپایی-قفقازی یا سفیدپوست نیستند در نظر گرفته‌است)[۱۱۷] در سال ۲۰۰۸، این نسبت تا ۵۱٪ بالا رفت.[۱۱۸]

قبل از دههٔ ۹۰ میلادی، بزرگترین گروهِ نژادیِ غیر انگلیسی در ونکوور ایرلندی و آلمانی بودند. بعد از این ملیت‌ها، بیشترین جمعیت غالب اهل اسکاندیناوی، ایتالیا، اوکراین و چین بودند. از اواسط دههٔ ۵۰ تا دههٔ ۸۰ میلادی، خیلی از مهاجران پرتغالی به ونکوور آمدند و در سال ۲۰۰۱ این شهر سومین جمعیت بزرگ پرتغالی‌ها در کانادا را دارا بود.[۱۱۹] خیلِ جمعیت مهاجرت از اروپای شرقی، شامل روسیه، چک، لهستان، رومانی و مجارستان بعد از تسلطِ شوروی بر اروپای شرقی بعد از جنگ جهانی دوم آغاز شد.[۱۳] مهاجرت یونانی‌ها از اواخر دههٔ ۶۰ و اوایل ۷۰ آغاز شد و اسکانِ آن‌ها غالباً در منطقهٔ کیتسیلانو (Kitsilano) صورت گرفت. ونکوور همچنین یک جمعیت قابل ملاحظه از بومیان کانادا را داراست (حدود ۱۱٬۰۰۰ نفر).[۱۲۰]

جمعیت بزرگی از دگرباشان جنسی در ونکوور زندگی می‌کنند[۱۲۱] که در محله‌های غربی و بخش وِست اِند (West End) و خیابان دِیوی (Davie Street)[۱۲۲] ساکن هستند؛ اگرچه جمعیتِ دگرباشان جنسی در مناطقی از یِیل تاون (Yaletown) نیز قابل توجه است. ونکوور هرساله میزبان یکی از بزرگترین رژه‌های دگرباشان جنسی در کاناداست.[۱۲۳]

ونکوور
سال جمعیت
۱۸۹۱ ۱۳٬۷۰۹
۱۹۰۱ ۲۶٬۱۳۳ ۹۰٫۶ ٪
۱۹۱۱ ۱۰۰٬۴۰۱ ۲۸۴٫۲ ٪
۱۹۲۱ ۱۱۷٬۲۱۷ ۱۶٫۷ ٪
۱۹۳۱ ۲۴۶٬۵۹۳ ۱۱۰٫۴ ٪
۱۹۴۱ ۲۷۵٬۳۵۳ ۱۱٫۷ ٪
۱۹۵۱ ۳۴۴٬۸۳۳ ۲۵٫۲ ٪
۱۹۵۶ ۳۶۵٬۸۴۴ ۶٫۱ ٪
۱۹۶۱ ۳۸۴٬۵۲۲ ۵٫۱ ٪
۱۹۶۶ ۴۱۰٬۳۷۵ ۶٫۷ ٪
۱۹۷۱ ۴۲۶٬۲۵۶ ۳٫۹ ٪
۱۹۷۶ ۴۱۰٬۱۸۸ ۳٫۸ ٪ −
۱۹۸۱ ۴۱۴٬۲۸۱ ۱٫۰ ٪
۱۹۸۶ ۴۳۱٬۱۴۷ ۴٫۱ ٪
۱۹۹۱ ۴۷۱٬۶۴۴ ۹٫۴ ٪
۱۹۹۶ ۵۱۴٬۰۰۸ ۹٫۰ ٪
۲۰۰۱ ۵۴۵٬۶۷۱ ۶٫۲ ٪
۲۰۰۶ ۵۷۸٬۰۴۱ ۵٫۹ ٪
۲۰۱۱ ۶۰۳٬۵۰۲ ۴٫۴ ٪
۲۰۱۶ ۶۳۱٬۴۸۶ ۴٫۶ ٪
ادارهٔ آمار کانادا جمعیت % درصد از کل جمعیت
گروهِ اقلیت قابل مشاهده
منبع:[۱۲۴]
چینی 167,180 ۲۸٫۳‏٪
آسیای جنوبی 37,130 ۶‏٪
سیاه‌پوست 6,345 ۱‏٪
فیلیپینی 36,460 ۵٫۹‏٪
آمریکای لاتین 10,935 ۱٫۸‏٪
عرب 2,965 ۰٫۵‏٪
آسیای جنوب شرقی 17,120 ۲٫۸‏٪
آسیای غربی 8,630 ۱٫۴‏٪
کُره‌ای 9,360 ۱٫۵‏٪
ژاپنی 10,315 ۱٫۷‏٪
دیگر اقلیت‌های قابل مشاهده 1,500 ۰٫۲‏٪
اقلیت قابل مشاهدهٔ چندنژادی-فرهنگی 11,070 ۱٫۸‏٪
کلِ جمعیتِ اقلیتِ قابل مشاهده 352,430 ۵۹٫۶‏٪
گروهِ بومی‌های کانادا
منبع:[۱۲۵]
اقوام اولیه کانادا 8,930 ۱٫۴‏٪
متی 4,405 ۰٫۷‏٪
اینوئیت 105 ۰‏٪
کل جمعیت بومی‌های کانادا 13,905 ۲٫۴‏٪
اروپایی-کانادایی 285,295 ۴۶٫۱‏٪
کل جمعیت ۵۹۱٬۲۱۰ ۱۰۰٪

اقتصاد[ویرایش]

بندر ونکوور بزرگترین بندر در کانادا، و سومین بندر بزرگ (بر اساس وزنِ کالای مبادلاتی بر حسب تُن) در قارهٔ آمریکا است.

به دلیلِ قرار داشتنِ ونکوور در حاشیهٔ اقیانوس آرام و در مجاورتِ غربی‌ترین پایانهٔ بزرگراهِ بین قاره‌ای(بزرگراه ترنس کانادا) و مسیرهای راه‌آهن، این شهر یکی از بزرگترین مراکز صنعتی در کشور کانادا است.[۶۰] از طریقِ بندرِ ونکوور بزرگ، بزرگترین بندر کانادا (از لحاظ تنوع و میزانِ کالای مبادله‌ای و انتقالی)، هر ساله حجم بزرگی از کالای تجاری (با بیش از ۱۷۲ میلیارد دلار ارزش مالی) با بیش از ۱۶۰ اقتصاد تجاری در جهان، مبادله و تجارت می‌شود. به‌طور سالیانه فعالیت‌های این بندر مهم، ۹/۷ میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی و ۲۰/۳ میلیادر دلار خروجی اقتصادی برای این شهر به ارمغان می‌آورد.[۱۲۶] ونکوور هم‌چنین مقرِ اصلی شرکت‌های مربوط به صنعت چوب و جنگل‌داری و معدن است. در سال‌های اخیر ونکوور به مرکزی برای توسعهٔ نرم‌افزار، زیست‌فناوری (بیوتکنولوژی)، هوافضا، توسعهٔ بازی‌های ویدئویی، استودیوهای انیمیشن و صنعت فیلم و تلویزیون تبدیل شده‌است.[۱۲۷] در هر سال، این شهر به‌طور تقریبی میزبانِ ۶۵ فیلم سینمایی و ۵۵ سریال تلویزیونی است که آن را به سومین مرکز تولید فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی در آمریکای شمالی تبدیل می‌کند. این صنعتِ مهم در شهر ونکوور بیش از ۲۰٬۰۰۰ شغل فراهم کرده‌است.[۱۲۸] تمرکز قویِ این شهر بر سبک زندگی و فرهنگ سلامت آن را به محلِ مقرهای اصلیِ بسیاری از برندهای مطرح تبدیل کرده‌است که همگی در این شهر تأسیس شده‌اند.

پارک استنلی یک پارک عمومی با مساحت ۴۰۵ هکتار است که به یکی از بزرگترین جاذبه‌های توریستی ونکوور تبدیل شده‌است. این پارک در مجاورت داون‌تاون قرار دارد.

مکانِ خاص و زیبایی که ونکوور در آن قرار گرفته‌است، این شهر را به یک مقصد توریستی جذاب و مهم تبدیل می‌کند. بیش از ۱۰/۳ میلیون نفر در سال ۲۰۱۷ از ونکوور بازدید کرده‌اند. هر ساله صنعت توریسم به‌طور تقریبی ۴/۸ میلیارد دلار به اقتصاد کلان‌شهرِ ونکوور کمک می‌کند و بیش از ۷۰٬۰۰۰ شغل برای مردم این شهر فراهم می‌سازد.[۱۲۹] از مهم‌ترین جاذبه‌های توریستی ونکوور، باغ‌های شهر، پارک استنلی، پارک ملکه الیزابت، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوسن و کوه‌ها، اقیانوس، جنگل‌ها و پارک‌هایی هستند در اطراف شهر قرار دارند. هرساله بیش از یک میلیون نفر به وسیلهٔ کشتی‌های کروز و تفریحی از ونکوور گذر می‌کنند.[۱۲۷]

بازار مسکنِ ونکوور، یکی از گران‌ترین بازارهای مسکن در کانادا است.[۱۳۰] در سال ۲۰۱۲، ونکوور توسط آکادمی و سازمانِ دموگرافیا، دومین شهر گران جهان برای بازار مسکن لقب گرفت که این وضعیت گرانی حتی از سال ۲۰۱۱ نیز وخیم‌تر شده بود.[۱۳۱][۱۳۲][۱۳۳][۱۳۴] مسئولان شهر برای کاهشِ هزینهٔ مسکن در این شهر استراتژی‌های مختلفی را اعمال کردند، از جمله تعاون مسکن، سوئیت‌های قانونی برای خانواده‌ها، تراکم افزایش یافته و نظریه رشد هوشمندانه. در سال ۲۰۱۰، یک خانهٔ دوطبقهٔ متوسط در ونکوور تا ۹۸۷٬۵۰۰ دلار قیمت‌گذاری می‌شد که در برابرِ قیمت متوسطِ خانه در کانادا(۳۶۵٬۱۴۱ دلار) اختلاف قابل توجهی داشت.[۱۳۵] یک عامل مهم در زمینهٔ قیمت بالای منزل در ونکوور ممکن است سیاست‌های دولت کانادا باشد، که در آن‌ها برای جلوگیری از فرایند «شستن برف» (اصطلاحی که به «پنهان‌سازیِ تراکنش‌های مالیِ غیر قانونی، معمولاً به قصدِ فرار مالیاتی در کشور کانادا» اطلاق می‌شود و زیرمجموعه‌ای از فرایند «پول‌شویی» محسوب می‌شود)، تمهیدات لازم صورت نگرفته‌است. فرایند «شستن برف» به افراد غیر کانادایی اجازه می‌دهد تا در کانادا ملک خریداری کنند تا از این املاک برای فرار از پرداخت مالیات به سازمان‌های مسئولِ اخذ مالیات در کشورشان و کانادا استفاده کنند. این فرایند به آن‌ها کمک می‌کند تا با استفاده از تراکنش‌های مالی در بازار مسکن ونکوور، راهی مهم و تأثیرگذار برای انجام عملیاتِ «پول‌شویی» برای خود هموار کنند.[۱۳۶]

از دههٔ ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰، بر توسعهٔ واحدهای مسکونی در برج‌های بلند در ونکوور و به خصوص داون‌تاون، به‌طور گسترده سرمایه‌گذاری شده‌است. این سرمایه‌گذاری از یک جریانِ سرمایه از مهاجران هنگ کنگی ناشی می‌شود که به دلیل استرداد مردم آسیایی به چین در سال ۱۹۹۷ وارد ونکوور شده بود.[۱۳۷] این توسعه، در مناطق ییل‌تاون (Yaletown) و کول هاربور (Coal Harbour) و اطراف بسیار از ایستگاه‌های ترن هوایی در شرق داون‌تاون متمرکز شده بود.[۱۲۷] انتخاب شهر ونکوور به عنوان میزبان المپیک زمستانیِ ۲۰۱۰ نیز یک عامل مهم و تأثیرگذار در توسعهٔ اقتصادی این شهر محسوب می‌شود. یکی از نگرانی‌هایی که در زمان المپیک زمستانی ابراز می‌شد، افزایشِ تعداد بی‌خانمان‌ها بود که ممکن بود توسط المپیک زمستانی تشدید شود؛ چرا که صاحبان هتل‌های اقامتیِ با واحدهای یک اتاقه که قبل از المپیک برای شهروندانِ با درآمد کم استفاده می‌شد، ترجیح می‌دادند تا املاک خود را برای اسکانِ قشر پردرآمدتر و توریست‌ها استفاده کنند.[۱۳۸] یکی دیگر از وقایع بین‌المللی مهم که در ونکوور برگزار شد، نمایشگاه بین‌المللی اکسپو ۸۶ بود که در سال ۱۹۸۶ در این شهر برگزار شد که توانست ۲۰ میلیون توریست به این شهر جذب کند و ۳/۷ میلیارد دلار به اقتصاد کانادا کمک کرد.[۱۳۹] تعدادی از مراکز مهم در ونکوور شامل سیستم حمل و نقل عمومیِ قطار هوایی و کانادا پلِیس (Canada Place) به عنوان بخشی از نمایشگاه ساخته شده‌است.[۱۳۹]

سیاست و دولت[ویرایش]

شهرداری ونکوور (افتتاح شده در سال ۱۹۳۶). ساختمان شهرداری همواره میزبانِ شورای شهر ونکوور است.

برخلاف شهرداری‌های دیگر بریتیش کلمبیا، شهرداری ونکوور تحت نظارت Vancouver Charter (یک منشور یا اساسنامهٔ استانی خاص که برای نظارت بر شهرداری ونکوور و تعیینِ استراتژی راهبردی برای شهرداری ونکوور تدوین شده‌است) فعالیت می‌کند.[۱۴۰] اساسنامه‌ای که در سال ۱۹۵۳ تدوین و وضع شد، تصویب‌نامهٔ الحاقیِ ۱۹۲۱ را ملغی کرد و برخلاف دیگر شهرداری‌های بریتیش کلمبیا، طیفی گسترده‌تر از قدرت‌های نظارتی و غیر نظارتیِ بیشتری را برای شهر ونکوور تضمین کرد.

دولت مدنی در ونکوور بعد از جنگ جهانی دوم توسط اتحادیهٔ مرکزی-راست‌گرای NPA(اتحادیهٔ غیر حزبی) تسخیر شد؛ اگرچه با بعضی شکاف‌های بین سازمانی در این اتحادیه تا سال ۲۰۰۸ این سلطه به سختی بدست آمد.[۳۵] اتحادیهٔ NPA در طیِ مناقشاتِ سیاسی در زمینهٔ مقابله مواد مخدر در سال ۲۰۰۲ متلاشی شد که به پیروزیِ قاطعِ حزبِ انتخاب‌کنندگانِ پیشرو(COPE) انجامید. پس از آن، تنها منطقهٔ امن تزریق به صورت قانونی برای تعداد قابل توجهی از معتادان هروئین(تزریقِ وریدی) در شهر ونکوور تأسیس شد.[۱۴۱]

ونکوور توسط شورای شهر ونکوور (متشکل از ۱۱ عضو)، یک هیئت مدرسه‌ای (با ۹ عضو) و یک هیئت پارک (با ۷ عضو) قانون‌گذاری می‌شود که همگی یک دورهٔ سه‌ساله خدمت می‌کنند. معمولاً برای کلان‌شهرهایی مانند ونکوور، انتخابات شهرداری در ابعاد وسیع برای کلِ شهر (نه منطقه‌ای- اصلاحاً at-large) برگزار می‌شود. از لحاظ تاریخی در تمامیِ سطوح حکومتی-قانونی، قشرِ متمول‌ترِ ساکن در بخش غربی ونکوور همواره به احزاب محافظه‌کار و لیبرال رأی داده‌اند؛ در حالی که بخشِ شرقیِ شهر به احزاب چپ گرایش داشته‌اند.[۱۴۲] اخیراً نتایج انتخاباتِ استانی ۲۰۰۵ و انتخابات فدرال کانادا در سال ۲۰۰۶ دوباره بر این ادعا صحه گذاشته‌اند.

برخلافِ فضای سیاسیِ دوقطبی، بر سرِ تعدادی از مسائل زیرساختی در ونکوور یک اجماع سیاسی رخ داده‌است؛ از جمله حفاظت از پارک‌های شهری، تمرکزی بر توسعه و رشد سریع سامانهٔ حمل و نقل شهری (به غیر از بزرگراه‌ها)، یک راهبردِ کاهش صدمات اجتماعی-بهداشتی بر پایهٔ مقابله با استفاده از موادِ مخدر و یک نگرانیِ عمومی دربارهٔ توسعه‌هایی بر اساس رشد تعدادِ اجتماعاتِ درون-گرا. این مشکلات و راهبردها توسط طیف وسیعی از سیاسیون در ونکوور حمایت و رسیدگی می‌شوند.[۱۴۳]

گرگور رابرتسون ۳۹امین شهردار ونکوور است. او در سال ۲۰۰۸ برای این سمت برگزیده شد.

در کمپینِ انتخابات شهرداری در سال ۲۰۰۸، رئیس حزب NPA، سَم سالیوان که برای شهرداری ونکوور کاندید شده بود، از حزب اخراج شد و پیتر لدنِر به عنوان کاندیدای جدیدِ حزب NPA معرفی شد. گرگور رابرتسن یک عضو مجلس قانون‌گذاریِ قدیمی و رئیس کارخانهٔ هپی پلنت، برای حزب Vision Vancouver، دیگر رقیب انتخاباتی بود. گرگور رابرتسن با بیش از ۲۰٬۰۰۰ رأی رقیب خود را با اختلاف قاطع شکست داد. تعادل قدرت تا حد قابل توجهی به سمت حزبِ Vision Vancouver متمایل شد که اعضای آن ۷ کرسی از ۱۰ کرسیِ شورای شهر را ازآن خود کردند. سه کرسی باقی‌مانده، به دو حزب COPE(دو کرسی) و NPA(یک کرسی) رسید. برای کمیساریای پارک ۴ کرسی به Vision Vancouver، یک کرسی به Green Party، یک کرسی به COPE و یکی به NPA رسید. برای هیئت مدرسه‌ای، چهار کرسی ازانِ Vision Vancouver شد و سه کرسی به COPE و دو تا به NPA رسید.[۱۴۴]

بودجهٔ شهر ونکوور شامل یک بخش سرمایه و یک بخش اجرایی می‌شود. در سال ۲۰۱۷، بودجهٔ اجرایی ۱/۳۲۳ میلیارد دلار بود، در حالی که این رقم در سال ۲۰۱۸ به ۱/۴۰۷ میلیارد دلار رسید (افزایش ۶/۴٪ پیدا کرد). بودجهٔ سرمایه‌ای برای سال ۲۰۱۸ در مقایسه با سال ۲۰۱۷ با رقمِ ۴۲۶/۴ میلیون دلار بی‌تغییر ماند.[۱۴۵] افزایش‌های بودجه‌ای به‌طور گسترده با افزایشِ مالیاتِ املاک و تسهیلاتِ مشارکتیِ اتحادیه‌ها، شرکت‌ها و سازمان‌ها که در عوضِ اجازهٔ شهرداری برای افزایشِ شاخصِ تراکم ساختمانی مجاز به عنوان بخشی از پروسهٔ اخذ مجوز برای ساخت و ساز فراهم می‌شود، توسط دولت و شهرداری سازماندهی و برنامه‌ریزی می‌شوند. هزینه‌های تاسیسات و دیگر هزینه‌های مشترکان نیز افزایش یافته‌اند؛ اگرچه بخشی کوچک از بودجهٔ کلی ونکوور را تشکیل می‌دهند.[۱۴۶][۱۴۷][۱۴۸][۱۴۹][۱۵۰]

دولت منطقه ای[ویرایش]

ونکوور یک شهرداریِ عضو در ونکوور بزرگ (مترو ونکوور- یک دولت منطقه‌ای) است. در مجموع ۲۲ شهرداری، یک منطقهٔ انتخاباتی و یک منطقه به موجوبِ پیمانِ اقوام اولیه کانادا در ونکوور بزرگ و یک دولت منطقه‌ای که کرسی‌اش در برنابی است در شهر ونکوور وجود دارند؛ در حالی که هر عضو از ونکوور بزرگ بدنهٔ قانون‌گذاریِ مربوط به خود را داراست، ونکوور بزرگ بر خدمات و برنامه‌ریزی‌های منطقه نظارت می‌کند؛ از جمله تأمین آبِ آشامیدنی، ساخت شبکه آب و فاضلاب و مدیریت زباله‌های جامد، حفاظت و نگهداری از پارک‌های منطقه‌ای، نظارت بر کیفیت هوا، گازهای گلخانه‌ای و سلامت اکولوژیکی، و هم‌چنین تأمین یک استراتژی برای رشد منطقه‌ای و استفاده از زمین.[۱۵۱]

نمایندگی فدرال و استانی[ویرایش]

در مجلس قانون‌گذاری بریتیش کلمبیا، ونکوور ۱۱ عضوِ مجلس قانون‌گذاری (MLAs) دارد. در ژوئیه ۲۰۱۷، سه کرسی توسط حزب لیبریالِ بی‌سی(BC Liberal Party) و هشت تا توسط حزب نوی دموکراتیکِ بی‌سی(BC New Democratic Party) تصرف شد.[۱۵۲]

در مجلس عوام کانادا، ونکوور ۶ نمایندهٔ پارلمانی دارد. در انتخابات فدرال اخیر در سال ۲۰۱۵، لیبرال‌ها دو کرسی خود (برای منطقهٔ انتخاباتی Vancouver Quadra و ونکوور مرکزی) را حفظ کردند و دو کرسی دیگر را نیز بدست آوردند؛ در حالی که حزب ان‌دی‌پی یا حزب دموکرات جدید دو کرسی خود (برای منطقهٔ انتخاباتی Vancouver East وVancouver Kingsway) را حفظ کرد و به آن‌ها قانع شد. حزب آن‌ها با انحلال گلاویز بود؛ در حالی که محافظه‌کاران در ونکوور این رقابت انتخاباتی را به‌طور کامل باخته بودند. در حال حاضر دو وزیر کابینه از شهر ونکوور انتخاب شده‌اند. جودی ویلسون ریبولد دادستان کل (وزیر دادگستری) کانادا است، در حالی که هارگیت ساجان به وزارت دفاع ملی کانادا انتخاب شده‌است.[۱۵۳][۱۵۴][۱۵۵][۱۵۶][۱۵۷]

پلیس و جرم و جنایت[ویرایش]

ادارهٔ پلیس ونکوور با ۱٬۳۲۷ نیروی قسم‌خورده و بودجهٔ اجراییِ ۲۵۷/۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۵، مسئولیت حفظ امنیت شهر ونکوور را بر عهده دارد.[۱۵۸] بیش از ۱۶٪ بودجهٔ شهر برای نیروی حفاظت پلیس در سال ۲۰۰۵ صرف شد.[۱۵۹]

افسرانِ سوارهٔ ادارهٔ پلیسِ ونکوور در پارک استنلی

بخش‌های عملیاتیِ ادارهٔ پلیس ونکوور، شامل جوخهٔ دوچرخه، جوخهٔ دریایی و جوخهٔ دارای سگ جستجوگر می‌شود. هم‌چنین یک جوخهٔ سواره نیز در ادارهٔ پلیس ونکوور سامان‌دهی شده که به‌طور عمده برای حفاظت از پارک استنلی و در مواقعی بخشِ شرقی مرکزشهر و West End و همچنین کنترل تجمعات استفاده می‌شود.[۱۶۰] نیروی پلیس با همکاریِ مراکز اجتماعیِ پلیس، متشکل از شهروندان داوطلب فعالیت می‌کند.[۱۶۱] ادارهٔ پلیس در سال ۲۰۰۶ به‌طور مستقل واحد ضد تروریستی تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۵ یک نیروی حفاظت مراکزِ حمل و نقل شهریِ جدید به نام ادارهٔ پلیس حمل و نقلِ ساحل جنوبی بریتیش کلمبیا در ونکوور بزرگ با قدرت کامل یک نیروی پلیس شهری تأسیس شد.[۱۶۲]

اگرچه این عمل غیرقانونی است، اما پلیس ونکوور معمولاً کسی را برای حمل مقدار کمی از ماری‌جوآنا دستگیر نمی‌کند.[۱۶۳] در سال ۲۰۰۰ ادارهٔ پلیس ونکوور یک گروهِ مبارزه با مواد مخدر تأسیس کرد(Growbusters)، تا یک عملیات بزرگ علیهِ رقمِ تقریبیِ ۴٬۰۰۰ واحد رشد و پرورشِ آبکشتی ماری‌جوآنا در مناطق مسکونی ونکوور اجرا کند.[۱۶۴] با اقدامات یکسانِ نیروهای قانونیِ دیگر علیهِ پرورش و فروش ماری‌جوآنا، این ابتکار عمل به شدت مورد انتقاد قرار گرفته‌است.[۱۶۵]

در سال ۲۰۰۸، در میان ۲۷ کلان‌شهر کانادا، ونکوور هفتمین آمار جرم و جنایت را داشت که از سال ۲۰۰۵، سه پله سقوط کرده بود.[۱۶۶] اگرچه همچون دیگر شهرهای کانادایی، نرخ کلی جرم و جنایت در سال‌های اخیر به‌طور چشم‌گیری کاهش یافته‌است.[۱۶۷] جرم‌های مربوط به سرقت از ملک شخصی، ماشین، فروشگاه‌ها، اجناس و دارایی‌های شخصی و به‌طور کلی جرم مالکیت در ونکوور به خصوص در میان شهرهای بزرگ آمریکای شمالی بالا است.[۱۶۸] اما حتی این رقم مربوط به آمار این دسته از جرم نیز بین سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ تا میزانِ ۱۰/۵٪ کاهش داشت.[۱۶۹] در سال ۲۰۰۶، ونکوور با عددِ ۴۵/۳ جرمِ خشونت‌آمیز با سلام گرم به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در ونکوور بزرگ (بالاتر از متوسط کشوری با عدد ۲۷/۵) بیش‌ترین نرخ جرم مربوط به سلاح گرم را در میان مناطق کلان‌شهری اصلی در کانادا دارا بود.[۱۷۰] یک سلسله حوادث مربوط به باندهای خلافکاری در اوایل سال ۲۰۰۹ شرایط را تا حدی وخیم کرد که پلیس آن را جنگ باندی(gang war) خواند.[۱۷۱] ونکوور میزبان رویدادهای خاص و مهمی، از جمله کنفرانس سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک، اجلاس سران کلینتون-ییلتسین و سمفونی آتش است که نیازهای محافظت امنیتی را پررنگ تر می‌کند. شورش جام استنلی در سال ۱۹۹۴ پلیس را دچار دردسرهای زیاد و ۲۰۰ نفر را مجروح کرد.[۱۷۲] شورش دوم در سال ۲۰۱۱ و بعد از فینال جام استنلی رخ داد.[۱۷۳]

نیروی نظامی[ویرایش]

ساحل جریکو در ونکوور مقرِ تیپ ۳۹ نیروهای مسلح کانادا است.[۱۷۴] واحدهای ذخیره محلی شامل The Seaforth Highlanders of Canada و لشکر بریتیش کلمبیا(Duke of Connaught's Own)، (به ترتیب مستقر در زرادخانهٔ Seaforth و Beatty Street Drill Hall) و تیپ ۱۵ نیروی زمینی متعلق به توپخانه سلطنتی کانادا می‌شوند.[۱۷۵] نیروی ذخیرهٔ دریایی HMCS Discovery در جزیرهٔ Deadman در پارک استنلی مستقر است.[۱۷۶] ایستگاه ساحل جریکو RCAF، اولین پایگاه هوایی در غرب کانادا، در سال ۱۹۴۷ وقتی هواپیماهای دریایی توسط هواپیماهای دوربرد جایگزین شدند، توسط ارتش کانادا تسخیر شد. بخش اعظمِ تجهیزاتِ پایگاه در سال ۱۹۶۹ به ونکوور منتقل شد و این منطقه به پارک جریکو تغییر نام داد.[۱۷۷]

آموزش[ویرایش]

مقر هیئت مدرسه‌ایِ ونکوور. ناحیهٔ تحصیلی انگلیسی زبان ناظر عملکرد تحصیلیِ مراکز در ونکوور است .

هیئت مدرسه‌ایِ ونکوور هرساله بیش از ۱۱۰٬۰۰۰ دانش‌آموز و دانشجو را در مؤسسات و مراکزِ دبستانی، دبیرستانی و دانشگاهی ثبت نام می‌کند که آن را دومین منطقهٔ تحصیلی بزرگ در استان تبدیل می‌کند.[۱۷۸][۱۷۹] این ناحیه شامل بیش از ۷۶ مدرسهٔ ابتدایی، ۱۸ دبیرستان، ۷ مرکزِ سوادآموزی برای بزرگسالان و دو مدرسهٔ آموزش از راه دور می‌شود[۱۸۰] که این مدرسه‌ها شامل ۱۸ مدرسهٔ دوزبانهٔ فرانسوی، یک مدرسهٔ دوزبانهٔ ماندارین، یک مدرسهٔ هنرهای زیبا و و چندین مدرسهٔ کودکان استثنایی می‌شوند. هیئت مدرسه فرانکفون (فرانسوی) بریتیش کلمبیا بر عملکرد سه مدرسهٔ فرانسوی زبان در شهر نظارت می‌کند.[۱۸۱] بیش از ۴۶ مدرسهٔ مستقل نیز واجد شرابط سهمیه مالی استانی و تحصیل هستند که به‌طور تخمینی ۱۰٪ از دانش‌آموزان شهر ونکوور در این مراکز تحصیل می‌کنند.[۱۸۲]

مرکز اصلی دانشگاه بریتیش کلمبیا (یوبی‌سی). یوبی‌سی یکی از ۵ دانشگاه عمومی در ونکوور است.

۵ دانشگاه عمومی در ونکوور بزرگ واقع شده‌است. بزرگترین دانشگاه‌های ونکوور دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBC) و دانشگاه سایمون فریزر (SFU) هستند که بیش از ۹۰٬۰۰۰ دانشجوی کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا و دانشجوهای حرفه‌ای و کاری در سال ۲۰۰۸ در این دانشگاه‌ها ثبت نام نمودند.[۱۸۳][۱۸۴] یوبی‌سی همواره به عنوان یکی از ۴۰ دانشگاه برتر جهان و همچنین یکی از ۲۰ دانشگاه عمومیِ جهان شناخته می‌شود.[۱۸۵] اس‌اف‌یو نیز همواره به عنوان یکی از برترین دانشگاه‌های کانادا شناخته شده‌است و همچنین در بین ۲۰۰ دانشگاه برتر جهان قرار دارد.[۱۸۶] پردیس دانشگاهیِ اصلی یوبی‌سی در بالاترین بخشِ شبه‌جزیره بورارد در بخش غربیِ The University Endowment Lands (UEL) قرار دارد. پردیس اصلیِ اس‌اف‌یو در برنابی قرار دارد؛ اگرچه هر دو دانشگاه دارای پردیس‌هایی در سوری و مرکز شهر هستند. دانشگاه عمومیِ دیگر که در این کلان‌شهر قرار دارند، شامل دانشگاه کاپیلانو (Capilano University) در ونکوور شمالی، دانشگاه هنر و طراحیِ امیلی کار (Emily Carr University) و دانشگاه پلی‌تکنیک کوانتلن (Kwantlen Polytechnic University) می‌شوند. شش کانون آموزشی خصوصی نیز در ونکوور مشغول به آموزش و جذب دانشجو هستند؛ دانشگاه غربی ترینیتی (Trinity Western University) در لنگلی، دانشگاه کانادا وست (University Canada West)، مؤسسهٔ فناوری نیویورک در کانادا (NYIT Canada)، دانشگاه فیرلی دیکنسون (Fairleigh Dickinson University)، کالج کلمبیا (Columbia College) و کالج اسپرات شاو (Sprott Shaw College) که همگی در ونکوور قرار دارند.

مؤسسهٔ فناوری بریتیش کلمبیا (BCIT) که دارای دو پردیسِ دانشگاهی در برنابی و داون‌تاون است، مشهورترین کالج شهر ونکوور و استان بریتیش کلمبیا در زمینهٔ تحصیلات در رشته‌های فنی و غیر فنی است. کالج عالیِ ونکوور (Vancouver Community College) و کالج لنگرا (Langara College) از جمله دیگر کالج‌های اصلی شهر ونکوور هستند. کالچ داگلاس (Douglas College) با سه پردیس در خارج از شهر ونکوور از دیگر کالج‌های مشهور در شهر ونکوور به حساب می‌آید. کالج‌ها و موسسه‌های آمورشی متعدد دیگر در حومهٔ کلان‌شهر ونکوور قرار دارند که برنامه‌ها و دوره‌های آموزشی متعدد در زمینه حرفه، تجارت و دوره‌های بینِ دانشگاهی ارائه می‌کنند. مدرسهٔ فیلم ونکوور (Vancouver Film School) یکی از مشهورترین کانون‌های آموزشی در زمینهٔ فیلم در کانادا است، که دوره‌های متعدد در زمینهٔ تولید فیلم و طراحی بازی‌های ویدئویی ارائه می‌کند.[۱۸۷][۱۸۸]

دانشجویان بین‌المللی و دانشجویانی که دارای زبان مادری به غیر از انگلیسی هستند، بخش مهمی از جمعیتِ ثبت نام کنندگان در این دانشگاه‌ها، کالج‌ها و مراکز آموزشی را تشکیل می‌دهند. در سال تحصیلی ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۵۳٪ از دانشجویان ونکوور، به زبانی به غیر از زبان انگلیسی صحبت می‌کردند.[۱۷۹]

هنر و فرهنگ[ویرایش]

مرکز بین‌المللیِ فیلمِ ونکوور که در سال ۲۰۰۵ افتتاح شد، مقر اصلیِ دفاتر و فضاهای تولید برای جشنواره فیلم ونکوور است.

تئاتر، رقص، فیلم و تلویزیون[ویرایش]

تئاتر[ویرایش]

شرکت‌های مهم تئاتر در ونکوور شامل شرکت تئاتر آرتس کلاب (Arts Club Theatre) در خیابان گرانویل آیلند و Bard on the Beach می‌شوند. شرکت‌های کوچکتر شامل تئاترِ Touchstone و Studio 58 می‌شوند. تئاترهای فصلی نظیر The Cultch و The Firehall Arts Centre نیز در این شهر همواره میزبانِ مخاطبان خود هستند. سازمان Theatre Under the Stars هرساله در تابستان نمایش‌های موزیکال در پارک استنلی برگزار می‌کند. فستیوال‌های سالانه که در ونکوور برگزار می‌شوند، شامل PuSh International Performing Arts Festival در ماه ژانویه و the Vancouver Fringe Festival در ماه سپتامبر می‌شوند.

شرکت تماشاخانه و تئاتر ونکوور برای پنجاه سال دایر بود که در مارس ۲۰۱۲ به کار خود پایان داد.[۱۸۹]

رقص[ویرایش]

مرکز رقص اسکوشیابانک که یک ساختمانِ تغییر کاربری داده شده مربوط به یک شعبهٔ قدیمی اسکوشیابانک بوده، در گوشهٔ خیابان دیوی و گرانویل قرار دارد که محلی برای گردهمایی و سالن اجرا برای رقصنده‌های ساکنِ ونکوور و طراحان رقص است.[۱۹۰]

فیلم[ویرایش]

جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور که سپتامبر هر سال به مدتِ دو هفته دایر است، بیش از ۳۵۰ فیلم را به نمایش درمی‌آورد که آن را به یکی از بزرگترین جشنواره‌های فیلم در آمریکای شمالی بَدَل می‌کند. تنها فیلم ایرانی که موفق به دریافت جایزه از این جشنواره شده‌است، فیلم جدایی نادر از سیمین ساخته اصغر فرهادی است که در سال ۲۰۱۱ موفق به برنده شدن مهم‌ترین جایزهٔ این جشنواره شد.[۱۹۱] سالنِ مرکز بین‌المللی فیلمِ ونکوور، سالن تئاتر و سینمای ون‌سیتی، در دیگر فصل‌های سال فیلم‌های مستقل و غیرتجاری را نمایش می‌دهد. دیگر سالن‌های سینما و تئاتر، همچون Pacific Cinémathèque و سالن تئاتر و سینمای ریو نیز هرساله فیلم‌های مختلف بین‌المللی را، در قالبِ جشنواره‌های بین‌المللی مختلف، برای مخاطبان نمایش می‌دهند.

بیش از ۳۰ سینمای مختلف در ونکوور به‌طور روزانه و شبانه‌روزی در حال نمایش فیلم هستند. همچنین یکی از بزرگترین مجتمع‌های سینمایی کانادا در پارک رویال، واقع در وست ونکوور در حال ساخت است.[۱۹۲]

صنعت سینما و فیلم[ویرایش]
مجموعه استودیوهای فیلمِ Bridge، یکی از چندین استودیوی فیلم در ونکوور است.

ونکوور همواره یک مکان اصلی تولید فیلم در جهان به‌شمار آمده‌است[۱۹۳] و در صنعت فیلمِ جهانی به هالیوودِ شمال مشهور شده‌است. این شهر در کنارِ بسیاری از شهرهای ایالات متحده آمریکا، از اصلی‌ترین شهرهای تولیدکنندهٔ فیلم و سریال و از بزرگترین مکان‌های فیلمبرداری برای فیلم‌های هالیوودی است. اگرچه در بسیاری از فیلم‌های سینمایی هالیوودی، نام دیگری برای شهر ونکوور استفاده می‌شده، اما این شهر در بسیاری از فیلم‌های مشهور جهان، به عنوان مکان اصلیِ فیلم در فیلمنامه شناخته شده‌است. فیلم کمدی-درام Cousins، تولید سال ۱۹۸۹، با هنرمندیِ تد دنسن و ایزابلا روسلینی، فیلم مهیجِ تقاطع، تولید ۱۹۹۴ با بازیگریِ ریچارد گی‌یر و شارون استون و فیلم دلهره‌آورِ آن‌ها منتظرند، با نقش آفرینیِ تری چن و جیمی کینگ، از مشهورترین فیلم‌های سینمایی بوده‌اند که ونکوور را به عنوان لوکیشن اصلیِ فیلم خود در فیلنامه و داستانِ فیلم انتخاب کرده‌اند.[۱۹۴][۱۹۵][۱۹۶]

سریال و برنامه‌های تلویزیونی تولید شده در ونکوور[ویرایش]

بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی در قدیم و امروز در ونکوور تولید و فیلم‌برداری شده‌اند. اولین سریال ملیِ کانادا، تولید شده در ونکوور جوخه سرد نام دارد[۱۹۷][۱۹۸] که خط داستانیِ آن در شهر ونکوور رخ می‌دهد. دیگر سریال‌های تولید و فیلمبرداری شده درون و در حومه شهر ونکوور، شامل تسلسل (Continuum)، بازجوییِ داوینچی (Da Vinci's Inquest)، خلیج خطر (Danger Bay)، اجمونت (Edgemont)، گودیواز (Godiva's)، هوش (Intelligence)، موتیو (Motive)، نورث‌وود (Northwood)، دوران کهن: جهان جدید (Primeval: New World), Robson Arms، بخشِ رومئو (The Romeo Section)، خردشده (Shattered) و کلید (The Switch) می‌شوند.

سریال‌های تلویزیونی دیگر که در ونکوور تولید شده‌اند، شامل خیابان جامپ شماره ۲۱، ۱۰۰ نفر، ۴۴۰۰، گرگ آسمان، آلموست هیومن، ارو، کاپریسیا، کرانه‌های چساپیک، فرشته تاریکی، آژانس کارآگاهی جامع دیرک جنتلی، فلش، دکتر خوب، نفرت‌انگیزها برین عقب!، گربه جهنمی، آی‌زامبی، کشتار، مردی در قلعهٔ بلند، روزی روزگاری، غیب‌گو، دروگر، ریوردیل، اسمالویل، دروازه ستارگان اس‌جی-۱، سوپرگرل، سوپرنچرال، انسان‌های فردا، جادوگران، تروکالینگ، ون هلسینگ، جادوگران شرقی، پرونده‌های ایکس می‌شوند.[۱۹۹]

کتابخانه‌ها و موزه‌ها[ویرایش]

دنیای علم، یک مرکز علمیِ تعاملی است. این ساختمان در اصل برای اکسپو۸۶ ساخته شد.

کتابخانه‌های ونکوور شامل کتابخانهٔ عمومی ونکوور می‌شود که شعبهٔ اصلی آن در میدانِ کتابخانه قرار دارد و توسط موشه سفدی طراحی شده‌است. شعبهٔ مرکزی شامل ۱/۵ میلیون جلد کتاب است. این کتابخانه شامل ۲۲ شعبه است که ۲/۲۵ میلیون جلد کتاب را در خود جای داده‌اند.[۲۰۰] کتابخانهٔ ابزار ونکوور، کتابخانهٔ قرضِ ابزارِ اصلی در کانادا است.

گالری هنر ونکوور کلکسیونی دائمی از نزدیک به ۱۰٬۰۰۰ شیء و میزبان تعداد زیادی از کارهای هنریِ امیلی کار است.[۲۰۱] اگرچه، تعداد کمی از کلکسیون دائمی در معرض عموم قرار داده شده‌است. داون‌تاون (هستهٔ شهر) نیز خانهٔ موزهٔ هنرهای معاصر ونکوور است که آخرین کارهای هنریِ هنرمندان ونکوور را نمایش می‌دهد. گالری هنر موریس و هلن بلکین با کلکسیونی کوچک از کارهای هنری معاصر بخشی از دانشگاه بریتیش کلمبیا است.

در منطقهٔ کیتسیلانو، موزهٔ دریانوردی ونکوور، مرکز فضایی اچ. آر مک‌میلان و موزهٔ ونکوور (بزرگترین موزهٔ شهری-مدنی در کانادا) قرار دارند. موزهٔ مردم‌شناسی در دانشگاه بریتیش کلمبیا، موزهٔ پیشرو و اصلی در زمینهٔ فرهنگ‌شناسی مردم بومی در منطقهٔ ساحلیِ غربی آمریکای شمالی است. موزهٔ تعاملی دیگر در ونکوور، دنیای علم در بخش بالایی نهر فالس است. شهر همچنین دارای کلکسیونی زنده و گوناگون از هنرهای مردمی و عمومی است.

هنرهای بصری[ویرایش]

اینکوکسوک در انگلیش بِی یکی از چندین اثر هنری در معرض عموم در طبیعت ونکوور است.

مدرسهٔ عکاسیِ کانسپچوالِ (مفهومی) ونکوور[۲۰۲](معمولاً به فتوکانسپچوال شناخته می‌شود)[۲۰۳] یک اصطلاح است که به گروهی از هنرمندان اهل ونکوور اطلاق می‌شود که در اوایل دههٔ هشتاد به شهرت جهانی رسیدند.[۲۰۲] هیچ مدرسهٔ رسمی وجود ندارد و این گروه هنری همجنان غیررسمی و حتی با اختلاف نظرهای زیاد[۲۰۴] میان هنرمندان اصلی این گروه (به دلیلِ به اصطلاح مقاومت آن‌ها برای رسمی شدنِ فعالیت) فعالیت می‌کند.[۲۰۴][۲۰۵]

موسیقی و نایت‌لایف[ویرایش]

موسیقی‌ای که هنرمندان ونکوور به جهان ارائه می‌دهند شامل کلاسیک، فولک و پاپ می‌شود. ارکستر سمفونی ونکوور یک ارکستر حرفه‌ای در ونکوور است. اپرای ونکوور اپرای اصلی در شهر است، و مرکز اپرای شهر ونکوور تالار اصلی حرفه‌ای برای اپرای ونکوور است. شهر محل زندگی تعدادی از آهنگسازان بزرگ کانادایی، شامل رادنی شرمن، جفری رایان و ژاکلین مورلاک است.

منطقهٔ تفریحی-سرگرمی گرانویل در هستهٔ شهر، هر شب جمعیت زیادی را به بارها و باشگاه‌های شبانه در خیابان‌ها می‌کشاند.

شهر ونکوور همواره تعداد قابل توجهی از گروه‌های موسیقیِ پانک راک را به جهان معرفی کرده‌است، از جمله D.O.A. از دیگر کروه‌های پانک قدیمی در ونکوور می‌توان به گروه ساب‌هیومنز(Subhumans)، کانادایی‌های جوان(Young Canadians), Pointed Sticks و UJ3RK5 اشاره کرد.[۲۰۶] زمانی که آلترناتیو راک در دههٔ ۹۰ محبوب شد، چندین گروه ونکووری به شهرت رسیدند، از جمله ۵۴–۴۰، Odds و Moist. امروزه، ونکوور میزبان تعداد زیادی از گروه‌های موسیقی مختلف است، از جمله گروه‌های راک Japandroids و Destroyer، گروه هندی-راکِ In Medias Res و گروه پاپِ Tegan and Sara و همچینین لیبل‌های مستقلی همچون Nettwerk و Mint. ونکوور همچنین گروه‌های متالِ تأثیرگذاری به جهان معرفی کرده‌است، از جمله Strapping Young Lad و گروه‌های نوآورِ الکترو-اینداستریال، مانند Skinny Puppy, Numb و Front Line Assembly. بیل لیب، در ونکوور گروه امبینت-پاپِ دلریوم را پایه نهاد. هنرمندان موسیقی محبوب دیگری که در ونکوور کار خود را آغاز کردند و از این شهر به شهرت رسیدندُ شامل کارلی ری جپسن، برایان آدامز، سارا مک‌لاکلن، گروه موسیقی هارت، منشور، تروپر، چیلوک، پایولاز، موو، مایکل بوبلی، استف لنگ و گروه روحیهٔ غرب می‌شوند.[۲۰۷]

اجراهای بزرگ موسیقی در ونکوور معمولاً در سالن‌های موسیقی عظیم، از جمله Rogers Arena، سالن Queen Elizabeth Theatre، استادیوم بی‌سی پلیس و همچنین the Pacific Coliseum برگزار می‌شوند؛ در حالی که اجراهای کوچکتر در مکان‌های مانند سالن موسیقیِ Commodore Ballroom، سالن شهریِ Orpheum Theatre و همچنین Vogue Theatre برگزار می‌شوند. چشنواره موسیقی فولک ونکوور و جشنواره بین‌المللی موسیقی جاز در ونکوور هرساله در ژانرهای مختلف و با هنرمندان مختلف از سراسر جهان در ونکوور برگزار می‌شوند. جمعیت هنگ‌کنگی و چینی ونکوور ستاره‌های کانتوپاپ مشهوری به موسیقی جهان و صنعت موسیقی هنک‌کنگ معرفی کرده‌اند. به‌طور مشابه هنرمندان هندی-کانادایی مختلفی، شامل بازیگر و خواننده به بالیوود یا دیگر صحنه‌های صنعت فیلم در هند، از این شهر معرفی شده‌اند.

ونکوور دارای نایت‌لایفی با طراوت است؛ چه از لحاظ غذا و شام یا بارها و چه از لحاظ باشگاه‌های شبانه. منطقه سرگرمی-تفریکی گرنویل دارای بیشترین تعداد بارها و باشگاه‌های شبانه است که همگی دارای ساعت کاری تا ساعت ۳ شب هستند. باشگاه‌های شبانه متعدد دیگری در این شهر آخر هفته‌ها تا صبح پذیرای مشتریان هستند. خیابان‌های ونکوور می‌توانند جمعیت قابل توجهی را در آخر هفته‌ها در شب و روز به خود جلب کنند. گستاون همچنین با تعداد زیادی رستوران متمول پسند و باشگاه شبانه، مکانی محبوب برای زندگیِ شبانه (نایت‌لایف) است.

رسانه‌ها[ویرایش]

میدان گرنویل (ساختمان مرکزی)، دفاتر مرکزیِ دو روزنامهٔ اصلی شهر، ونکوورسان (The Vancouver Sun) و پراونس (The Province) را در خود جای داده‌است.

ونکوور یک مرکز تولید فیلم و تلویزیون است. این شهر که همواره به هالیوود شمال مشهور بوده‌است،[۲۰۸][۲۰۹][۲۱۰] همواره به همراهِ تورنتو، در یک قرن گذشته به عنوان یک مکان اصلی برای فیلمبرداری و تولیدِ بسیاری از فیلم‌های هالیوودی استفاده شده‌است. اولین شرکت تولید فیلم در این شهر استودیوی ادیسون نام داشت.[۲۱۱] تنها در سال ۲۰۰۸ بیش از ۲۶۰ فیلم مختلف در ونکوور تولید شدند؛ اگرچه در سال ۲۰۱۱، ونکوور با ۱/۱۹ میلیارد دلار به جایگاه چهارم تولید فیلم و برنامه‌های تلویزیونی سقوط کرد، اما همچنان به عنوان شهر اول در زمینهٔ تولید فیلم و سریال در کانادا باقی ماند.[۲۱۲][۲۱۳]

هرروزه، ترکیبی مختلف از روزنامه‌های محلی، ملی و بین‌المللی در شهر ونکوور توزیع می‌شوند. دو روزنامهٔ اصلی به زبان انگلیسی در ونکوور، خورشید ونکوور(The Vancouver Sun) و استان(The Province) هستند. هم‌چنین دو روزنامهٔ ملی در این شهر توزیع می‌شوند، از جمله گلوب اند میل که در سال ۱۹۸۳ چاپ روزنامه در سطح ملی را در استان بریتیش کلمبیا آغاز کرد و اخیراً یک ضمیمهٔ سه صفحه‌ای متعلق به استان بریتیش کلمبیا اضافه نموده‌است. روزنامهٔ نشنال پست همچنین در این شهر توزیع می‌شود که اخبار روز ملی در سطح کانادا را نشر می‌دهد. دیگر روزنامه‌های محلی شامل روزنامهٔ ۲۴ساعت(24H) می‌شود که به‌طور رایگان عرضه می‌شود؛ همچنین نسخهٔ کانادایی مجله سوئدیِ مترو در قالب دو-هفته‌نامه و روزنامهٔ مستقلِ The Georgia Straight در ونکوور توزیع می‌شوند. دو روزنامهٔ چینی-زبان به نام‌های Ming Pao و Sing Tao and World Journal نیز برای جمعیت چینی و ماندارین زبانِ ونکوور به‌طور روزانه نشر می‌شوند. در منطقهٔ لوئر مین‌لند، تعدادی روزنامهٔ بین‌المللی و محلی دیگر مخاطبان خاص خود را دارا هستند.

خیابان بورارد مقر اصلی رسانهٔ بل(Bell Media) - شعبهٔ ساحل غربی کانادا و دفترِ منطقه‌ایِ گلوب اند میل است

تعدادی از ایستگاه‌های تلویزیونی از جمله، سی‌بی‌سی(CBC)، سیتی‌تی‌وی(Citytv)، سی‌تی‌وی(CTV) و گلوبال بی‌سی(Global BC) به‌طور روزانه، برنامه‌های خبری به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، کانتونی، ماندارین، پنجابی و کره‌ای و هم‌چنین به‌طور هفتگی به زبان تاگالوگ برای گروه‌های مختلف مخاطبان خود ارائه می‌کنند. همچنین گروه رسانه‌ایِ Fairchild Group نیز دارای دو شبکه مجزا است؛ Fairchild TV و Talentvision که به دو زبان کانتونی و ماندارین برای مخاطبان چینی و به‌طور کلی شرق آسیا برنامه پخش می‌کنند.

ایستگاه‌های رادیویی با دپارتمان‌های مجزای خبری، شامل سی‌بی‌سی رادیو یک، سی‌کِی‌اِندبلیو(CKNW) و خبر ۱۱۳۰(News 1130) می‌شوند. گروه مخاطبان فرانسوی-کلمبیایی (مردم فرانسوی زبان که در استان بریتیش کلمبیا زندگی می‌کنند) دارای چندین ایستگاه رادیویی مجزا هستند؛ از جمله رادیو کانادا و سی‌بی‌یواف‌تی چنل ۲۶ (CBUFT channel 26). جامعهٔ چند زبانهٔ جنوب آسیا دارای رادیویی اختصاصی به نام اسپایس رادیو(Spice Radio) بر روی موج اِی‌اِم ۱۲۰۰ هستند که در سال ۲۰۱۴ افتتاح شد.[۲۱۴]

تسلط و انحصارِ رسانه‌ای به‌طور پیوسته یک موضوع مورد بحث در ونکوور است؛ چرا که روزنامه‌های ونکوور سان، پراونس، ونکوور کریر و دیگر روزنامه‌های محلی از جمله اکنون سوری، اکنون برنابی و خبر ریچموند همگی تحت مالکیت گروه رسانه‌ایِ پست‌مدیا(Postmedia Network) هستند.[۲۱۵] تمرکزِ مالکیت رسانه‌ها به ظهور رسانه‌های مستقل قدرت بخشیده و ونکوور را به قطبی برای رسانه‌های آنلاین مستقل در کانادا تبدیل نموده‌است. رسانه‌هایی همچون The Tyee، ناظر ونکوور(Vancouver Observer) و NowPublic از جمله رسانه‌های خصوصی و مستقلی هستند که به صورت آنلاین مخاطبان خاص خود را دارند.[۲۱۶] همچنین رسان‌ه‌های نیمه محلیِ مختلف، همچون ونکوور فوق‌العاده است (Vancouver Is Awesome) به صورت نیمه خصوصی اداره می‌شوند و خبرها و بسته‌های سرگرمی مختلفی در قالب هنر، فرهنگ و وقایع روز شهر به مخاطبان خود ارائه می‌کنند.[۲۱۷]

سیستم حمل و نقل شهری[ویرایش]

نقشهٔ شبکه حمل و نقل سریع ونکوور، که توسط ترنس‌لینک اداره و اجرا می‌شود.

سیستم تراموای شهری (ترن خیابانی) در ۲۸ ژوئن ۱۸۹۰ طرح‌ریزی شد و از پل خیابان گرنویل تا خیابان وست‌مینیستر (اکنون خیابان اصلی و کینگزوی) اجرا شد. کم‌تر از یک سال بعد، شرکت تراموای ونکوور و وست‌مینیستر شروع به اجرا و ادارهٔ اولین خط بین شهری بین دو شهر (که بعدها تا چیلی‌وک گسترش یافت) کرد. در سال ۱۹۰۵ خط راه‌آهن ونکوور و لولو آیلند به‌طور موقت به خط راه‌آهن برقیِ بریتیش کلمبیا قرض داده شد که از خیابان پل گرانویل تا استیونسون از طریق کریزدِیل گسترده شد. این خط جدید، مقدمات گسترده شدن محله‌های مسکونی شهر از هستهٔ شهر تا اطراف ونکوور را فراهم کرد.[۲۱۸] از سال ۱۸۹۷ خط راه‌آهنِ برقیِ بریتیش کلمبیا (BCER) شرکتی شد که راه‌آهنِ شهری و بین شهری را عملیاتی و اداره می‌کرد. اگرچه در سال ۱۹۵۸ آخرین بقایای راه‌آهن برقی ونکوور اوراق شد و جای خود را به اتوبوس‌های برقیِ بی ریل و اتوبوس‌های گازوییلی و بنزینی داد.[۲۱۹] در همان سال BCER به شرکت تازه تأسیسِ بی‌سی هایدرو واگذار شد. ونکوور در حال حاضر از لحاظ وسعت و بزرگی و شعاع پوشش، دومین ناوگان اتوبوس برقی شهری در آمریکای شمالی بعد از سان‌فرانسیسکو را داراست.[۲۲۰]

رمپ‌های ورودی و خروجی که به آزادراهِ شمارهٔ ۱ بریتیش کلمبیا در ونکوور ختم می‌شوند. آزادراه شمارهٔ ۱ تنها آزاد راه با دسترسیِ کنترل شده در محدودهٔ شهری ونکوور است.

هر دو شورای شهر ونکوور در دههٔ ۷۰ و ۸۰ ساخت آزادراه‌های درون‌شهری به عنوان یک طرح بلندمدت را ممنوع ساختند.[۲۲۱] در نتیجه، تنها آزادراه اصلی درون شهر، آزادراه شمارهٔ ۱ است که از گوشهٔ شمال شرقی شهر می‌گذرد. اگرچه تعداد اتومبیل‌ها درون شهر ونکوور با رشد جمعیت به‌طور روز افزرون افزایش می‌یابد، اما نرخ مالکیت اتومبیل و مسافت متوسط رانندگی شده توسط جاده‌های بین شهری و درون‌شهری از اوایل دههٔ ۹۰ به تدریج کاهش یافته‌است.[۲۲۲][۲۲۳] ونکوور تنها شهر اصلی کانادایی است که با این آمار مواجه است. بر خلاف این واقعیت که زمان متوسط سفر برای هر اتومبیل به اندازهٔ یک-سوم افزایش یافنه است و حجم ترافیک رشد داشته‌است، اما تعداد اتومبیل‌هایی که به هستهٔ شهر سفر می‌کنند به میزان ۷٪ کاهش یافته‌است.[۲۲۲] در سال ۲۰۱۲، ونکوور بدترین ترافیک شهری در کانادا و دومین در آمریکای شمالی بعد از لس‌آنجلس را داشت.[۲۲۴] از سال ۲۰۱۳ به بعد، ونکوور بدترین ترافیک شهری در آمریکای شمالی را داراست.[۲۲۵] در سال‌های اخیر، ساکنان ونکوور بیشتر مایل بودند تا در مجاورت یا نزدیکی محل‌هایی زندگی کنند که به علایقشان نزدیک‌تر است یا از وسایل نقلیهٔ بهینه‌تر از لحاظ مصرف انرژی استفاده کنند، از جمله وسایل نقلیهٔ عمومی یا دوچرخه استفاده کنند. این روند، در واقع یک سیاست پنهان توسط طراحان شهری در سال‌های اخیر برای کنترل ترافیک شهری و حمایت از کارزارهای طرفدار محیط زیست بوده‌است. سیاست‌های مدیریت تقاضای حمل و نقل ونکوور ممنوعیت‌هایی وضع کرده‌است که توجیه اقتصادی برای افرادی که از اتومبیل استفاده نمی‌کنند، اندکی به صرفه‌تر از کسانی باشد که از اتومبیل شخصی بهره می‌برند. این اندک بهینه‌تر بودنِ اقتصادی اگرچه ناچیز است، اما نتایج مثبتی به همراه داشته‌است.[۲۲۲]

قطار هوایی(SkyTrain) در ونکوور. در پشت زمینهٔ عکس نمایی از داون‌تاون (هستهٔ شهر) قابل مشاهده است. سازهٔ سفید رنگ و گنبدمانند، سقف قدیمی مربوط به استادیوم بی‌سی پلیس است

ترنس‌لینک مسئول ادارهٔ جاده‌ها و سیستم حمل و نقل عمومی در ونکوور بزرگ است. این شرکت خدمات اتوبوس، یک مجموعه خدماتِ سازمان‌یافته برای انتقال مسافرانِ پیاده یا با دوچرخه از طریق آبی (در این خدمات از کشتی‌های کوچک و گران‌قیمت و منحصر بفردی استفاده می‌شود که مسافران را از ونکوور شمالی به هستهٔ شهر منتقل می‌کنند و سی‌باس یا کشتی دریایی نام دارند)، یک سرویس حمل و نقل سریع شهری و خودران به نامِ ترن هوایی(SkyTrain) و یک سامانهٔ قطار سریع‌السیر به نام WCE را کنترل، اداره، مدیریت و سامان‌دهی می‌کند. ترن هواییِ ونکوور در حال حاضر بر روی سه خط اصلی فعالیت و خدمت‌رسانی می‌کند، خط میلنیوم یا هزاره، خط اکسپو و خط کانادا یا کانادا لاین که دارای ۵۳ ایستگاه تا سال ۲۰۱۷ بود که ونکوور را به یکی از بزرگترین استفاده‌کنندگان از این نوع سیستم حمل و نقل شهری تبدیل می‌کند.[۲۲۶] تنها ۲۰ ایستگاه درون شهر و محدوده ونکوور قرار دارند و بقیهٔ ایستگاه‌ها در شهرهای حومه قرار دارند که این توزیع ایستگاه‌ها، پوشش این خط حمل و نقل شهری را منحصر بفرد و ساده می‌کند. تعدادی از بزرگترین جاذبه‌های توریستی شهر ونکوور، از جمله انگلیش بِی، استنلی پارک، آکواریوم ونکوور، [[دانشگاه بریتیش کلمبیا] و موزهٔ مردم‌شناسیِ آن و کیتسیلانو به این این سیستم حمل و نقل شهری متصل نیستند.

تغییرات بنیادین در سیستم حمل و نقل شهری ونکوور به عنوان جزئی از یک برنامهٔ ۱۰ ساله در حال رخ دادن است. کانادا لاین، که در ۱۷ اوت ۲۰۰۹ راه اندازی شد به وسیلهٔ ترن هوایی، فرودگاه بین‌المللی ونکوور(YVR) را به محله ریچموند متصل می‌کند. خط اورگرین (که امتداد خط میلینیوم است و در ۲ دسامبر ۲۰۱۶ افتتاح شده‌است) شهرهای کوکیتلام و پورت مودی را به وسیلهٔ ترن هوایی به هم متصل می‌کند.[۲۲۷] همچنین طرح‌هایی برای گسترش خط میلینیوم برای ترن هوایی در بخش غربی آن تا دانشگاه بریتیش کلمبیا به عنوان یک ترن زیرزمینی (مترو) از خیابان اصلی برودوِی و همچنین طرحی برای گسترش ظرفیت قابل انتقال و امتداد دادن خط اکسپو ارائه شده‌اند و در دست اجرا هستند. چندین پروژهٔ راه، به عنوان بخشی از برنامهٔ گیت‌وی (برنامه‌ای برای توسعهٔ سیستم حمل و نقل ونکوور با بودجهٔ ۳ میلیارد دلار که توسط دولت بریتیش کلمبیا طراحی و اجرا می‌شود) در چند سال آینده تکمیل خواهند شد.[۲۲۶]

تعداد دیگری روش‌های حمل و نقل شهری در ونکوور وجود دارند. خط راه‌آهن مسافربریِ سریع‌السیرِ درون‌شهری که از ایستگاه مرکزی پسفیک تا نقاط شرقی ادامه دارد، خط راه‌آهن آرمتراک کسکیدز که تا سیاتل و پورت‌لند امتداد دارد و همچنین خط راه‌آهن راکی ماونتینر از دیگر خطوط راه‌آهن شهری و بین شهری ونکوور هستند. کشتی‌های مسافری کوچکی در نهر فالس وجود دارند که مسافران را تا گرانویل آیلند، داون‌تاون (هستهٔ شهر) در ونکوور، و کیتسیلانو منتقل می‌کنند. ونکوور یک شبکهٔ شامل خطوط مختلف استاندارد برای دوچرخه را داراست که تمهیدات و تسهیلات منحصر بفردی را برای استفاده‌کنندگان از دوچرخه فراهم نموده‌است. رشد نرخ استفاده‌کنندگان از دوچرخه در ونکوور در سال‌های اخیر بی مانند و به شدت زیاد بوده‌است.[۲۲۸] سیستم اشتراک دوچرخه در ونکوور که موبی(Mobi) نام دارد در ژوئن ۲۰۱۶ افتتاح شده‌است.[۲۲۹]

فرودگاه بین‌المللی ونکوور(YVR)، واقع در سی‌آیلند در شهر ریچموند در جنوب ونکوور واقع شده‌است. فرودگاه ونکوور دومین فرودگاه شلوغ در کانادا[۲۳۰] و دومین دروازهٔ هوایی در غرب آمریکای شمالی برای مسافران بین‌المللی است.[۲۳۱] شرکت‌های بومیِ هلی‌جت و فلوت پلین پروازهای برنامه‌ریزی شده و منظم از بندر ونکوور و فرودگاه ونکوور در ترمینال جنوبی انجام می‌دهند. هم‌چنین دو ترمینال کشتی‌های کوچک بریتیش کلمبیا(BC Ferry) در ونکوور عضوی از سیستم حمل و نقل شهری هستند. یکی از این ترمینال‌ها در هورس‌شو بِی در وست ونکوور قرار دارد و دیگری در جنوب و در تواسن در دلتا قرار گرفته‌است.[۲۳۲]

ورزش و سرگرمی[ویرایش]

ساحل سوم، یکی از ساحل‌های متعددی است که در ونکوور واقع شده‌اند. از آنجایی که شهر در میان اقیانوس و کوه قرار گرفته‌است، منطقه ونکوور را به مکانی خاص و استثنایی از لحاظ چشم‌اندازهای طبیعی و خلق جاذبه‌چای توریستی متعدد تبدیل کرده‌است

آب و هوای ملایم و مطبوع و مجاورت این شهر با اقیانوس آرام، کوه‌های متعدد، رودها و دریاچه‌های مختلف، منطقه‌ای که ونکوور در آن محصور شده‌است را به مکانی منحصر بفرد از لحاظ جشم‌اندازهای طبیعی تبدیل ساخته و جاذبه‌های توریستیِ متعددی را برای این شهر به ارمفان آورده‌است. ونکوور بیش از ۱٬۲۹۸ هکتار پارک را در خود جای داده‌است، که از میان آهن‌ها تنها استنلی پارک ۴۰۴ هکتار از این مساحت را به خود اختصاص داده‌است.[۲۳۳] شهر چندین ساحل بزرگ دارد که خیلی از آن‌ها در مجاورت یکدیگر واقع شده‌اند که از خطِ ساحلی پارک استنلی در اطراف نهر فالس تا بخش جنوبیِ انگلیش بِی، از کیتسیلانو تا زمین‌های اندومنت گسترده شده‌اند. بسیاری از این ساحل‌ها در محدوده شهری ونکوور نیستند اما جزئی از ونکوور بزرگ محسوب می‌شوند. تعدادی از این ساحل‌ها شامل ساحل دوم و سوم در پارک استنلی، انگلیش بی (ساحل اول)، سان‌سِت، ساحل کیتسیلانو، جریکو، لوکارنو، اسپنیش بنکس، امتدادهای اسپنیش بنکس، بخش‌های غربی اسپنیش بنکس و دریاکنار رک که دارای طول تقریبی ۱۸ کیلیومتر هستند از روزانه تعداد زیادی از توریست‌ها را به خود جلب می‌کنند. خط ساحلی مراکز تفریحی مختلفی برای ورزش‌های آبی فراهم می‌کند و هم‌چنین شهر مکان محبوبی برای علاقه‌مندان به قایق‌سواری است.[۲۳۴]

به فاصلهٔ ۲۰ الی ۳۰ دقیقه‌ای از داون‌تاون (هستهٔ شهر) ونکوور کوه‌های نورث‌شور (ساحل شمالی) قرار دارد که حاوی سه منطقه برای اسکی است، به نام‌های کوه سرو(Cypress Mountain)، کوه سبزه (Grouse Mountain) و کوه مونت سیمور (Mount Seymour). دوچرخه‌سواران کوهستان دارای مسیرهای خاص در نورث‌شور (ساحل شمالی) هستند. رود کاپیلانو، نهر لین و رود سیمور در نورث‌شور فرصت‌های زیادی برای علاقه‌مندان به آبشار در دوره‌های بارندگی و ذوب برف‌ها در بهار فراهم نموده‌اند؛ اگرچه تنگه‌های آن رودها برای پیاده‌روی و شنا استفاده می‌شود.[۲۳۵]

مسابقات دوندگی در ونکوور شامل ونکوور سان ران(Vancouver Sun Run) شامل ۱۰ کیلومتر مسابقهٔ دو در آوریل هر سال است. ماراتن ونکوور در ماه می هر سال برگزار می‌شود و مسابقات نیمه-ماراتن اسکوشیابانک در ونکوور هر ساله در ژوئن برگزار می‌شود. مسابقات پیاده‌روی در ونکوور که به گراوی گریند مشهور است یک مسابقه راه‌پیمایی (پیاده‌روی) به‌طور ۲/۹ کیلومتر در کوه سبزه (Grouse Mountain) است که در طول ماه‌های تابستان و پاییز برگزار می‌شود که شامل مسابقه در کوه سبزه نیز می‌شود. مسیرهای پیاده‌روی در ونکوور شامل مسیر بی‌دن-پاول به شعاع ۴۲ کیلومتر پیاده‌روی از هورس شو بِی در وست ونکوور تا دیپ گوو در ونکوور شمالی می‌شود.[۲۳۶]

بی‌سی پلیس یک استادیوم چند منظوره است که میزبان بی‌سی لاینز(BC Lions) در لیگ فوتبال کانادایی(CFL) و ونکوور وایتکپس اف‌سی در لیگ برتر فوتبال آمریکا است.

ونکوور هم‌چنین میزبان مسابقات دوچرخه‌سواریِ مهمی در جهان است. در اکثر تابستان‌ها از سال ۱۹۷۳، مسابقات جهانی دوچرخه سواریِ استقامتی گستاون در خیابان‌های کبل‌استون در گس‌تاون برگزار شده‌است. این مسابقه و مسابقات بزرگ دوچرخه‌سواری دانشگاه بریتیش کلمبیا، یک سری از مسابقات حرفه‌ای دوچرخه سواری در ونکوور هستند که هر ساله برگزار می‌شوند.

در سال ۲۰۰۹، ونکوور بزرگ میزبان بازی‌های جهانی پلیس و آتش‌نشانی بود. استادیوم سوانگارد در همسایگی برنابی، میزبان بازی‌های جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال در سال ۲۰۰۷ بود.[۲۳۷]

ونکوور در کنار ویسلر و ریچموند، شهر میزبان برای بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ و بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۰ بود. در ۱۲ ژوئن ۲۱۰، ونکوور میزبان مبارزه قهرمانی نهایی ۱۱۵(UFC 115) بود که چهارمین مبارزه قهرمان نهایی بود که در کانادا (و اولین خارج از مونترئال) برگزار شد.

در سال ۲۰۱۱، ونکوور میزبان گری کاپ (قهرمانی مسابقات لیگ فوتبال کانادا) بود که هر ساله به یک شهر متفاوت در لیگ فوتبال کانادا اهدا می‌شود. بی‌سی تایتانز(BC Titans) در لیگ بین‌المللی بسکتبال بازی افتتحایه خود در سال ۲۰۰۹ را در ورزشگاه مرکزی لنگلی به عنوان میزبان خود برگزار کردند.[۲۳۸] ونکوور مرکزی برای ورزش رو به رشدِ آلتیمیت است. در طول تابستان سال ۲۰۰۸، ونکوور میزبان مسابقات قهرمانی آلتیمیت جهان بود.[۲۳۹]

تیم ونکوور کناکز (Vancouver Canucks) یک تیم حاضر در لیگ ملی هاکی است که بازی‌های خود را در استادیوم راجرز آرنا (Rogers Arena) برگزار می‌کند.

اتحادیه ملی بسکتبال(NBA) در ونکوور با تیم گریزلی‌های ونکوور(Vancouver Grizzlies) در سال ۱۹۹۵ حضور داشت. آن‌ها اولین بازی خود را در راجرز آرنا انجام دادند. بعد از ۶ سال حضور در ونکوور، در سال ۲۰۰۱ این تیم جای خود را به ممفیس در تنسی داد. در سال ۲۰۱۵، ونکوور یکی از ۶ محل برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال زنان بود و فینال این مسابقات بین دو تیم ژاپن و ایالات متحده آمریکا نیز در این شهر برگزار شد.

نرخ ۱۲٪ چاقی در بزرگسالان در ونکوور در قیاس با نرخ متسوط ۲۳٪ ونکوور را به چهارمین شهر لاغر کانادا بعد از تورنتو، مونترئال و هلفیکس تبدیل می‌کند؛ اگرچه بیش از ۵۱/۸٪ از کانادایی‌ها در ونکوور دچار اضافه وزن هستند.[۲۴۰][۲۴۱]

تیم‌های حرفه‌ای کنونی[ویرایش]

تیم حرفه‌ای لیگ ورزش ورزشگاه تأسیس شده قهرمانی‌ها
شیرهای بی‌سی (BC Lions) لیگ فوتبال کانادایی (CFL) فوتبال کانادایی بی‌سی پِلِیس ۱۹۵۴ ۶
ونکوور کناکز(Vancouver Canucks) لیگ ملی هاکی (NHL) هاکی روی یخ راجرز آرِنا (Rogers Arena) ۱۹۷۰ ۰ (در ۶ لیگ قبلی)
ونکوور وایتکپس لیگ برتر فوتبال آمریکا (MLS) فوتبال بی‌سی پِلِیس ۲۰۰۹ ۰ (در ۷ لیگ قبلی)
ونکوور کانادایی‌ها (Vancouver Canadians) لیگ شمال غرب بیسبال استادیوم نَت بیلی (Nat Bailey Stadium) ۲۰۰۰ ۴
غول‌های ونکوور (Vancouver Giants) لیگ هاکی غرب (WHL) هاکی روی یخ ورزشگاه مرکزی لنگلی ۲۰۰۱ ۱
اختفای ونکوور (Vancouver Stealth) لیگ ملی لاکراس (NLL) لاکراس استادیوم مرکزی لنگلی ۲۰۱۴ ۰ (یک قهرمانی زیر اسم خفای واشینگتن)

شهرهای خواهرخوانده[ویرایش]

شهر ونکوور یکی از اولین شهرهای کانادا بود که وارد قرارداد خواهرخواندگی (شهرها) شد.[۲۴۲] قراردادهای خاص فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی با این شهرها با نفع دوطرفه عقد شده‌است.[۶۰][۲۴۳][۲۴۴]

کشور شهرداری سال
 اوکراین اودسا[۲۴۵] ۱۹۴۴
 ژاپن یوکوهاما[۲۴۵] ۱۹۶۵
 بریتانیا ادینبورگ[۲۴۵] ۱۹۷۸
 چین گوانژو[۲۴۵] ۱۹۸۵
 ایالات متحده آمریکا لس آنجلس[۲۴۵] ۱۹۸۶

پایداری شهری[ویرایش]

سطل‌های نگهدارنده زباله‌های قابل بازیافت، زباله‌های کاغذی قابل بازیافت و زباله‌های غیرقابل بازیافت در ونکوور

شهر ونکوور قدم‌های مثبتی برای تبدیل شدن به یک شهر پایدار برداشته‌است. ۹۳٪ از برقی که در شهر ونکوور استفاده می‌شود با منابع انرژی تجدیدپذیر همچون نیروی برق-آبی تولید می‌شود. شهر همچنین به‌طور گسترده فعالانه در تلاش بوده‌است تا به شهری سبزتر تبدیل شود. شهر ونکوور یک طرح اجرایی برنامه‌ریزی کرده‌است تا در سال ۲۰۲۰ به یک سلسله اهداف از پیش تعیین شده برسد؛ از جمله کاهش گازهای گلخانه‌ای، تشویق رشد شغل‌ها و کسب‌وکارهای سبز، ساخت‌وسازِ سبز و کاهش زبالهٔ شهری.[۲۴۶]

پیشگامی برای سبزترین شهر شدن[ویرایش]

طرح اجراییِ سبزترین شهر که به GCAP شناخته می‌شود یک طرحی نو و پیش‌گامانه برای پایداری شهری در ونکوور است. این طرح برای تبدیل ونکوور به سبزترین شهر جهان در سال ۲۰۲۰ تدوین شد. GCAP بر اساس تیم فعالیت‌های یک تیم اجرایی به نام سبزترین شهر در سال ۲۰۰۹ شکل گرفت که شهردار ونکوور گرگور رابرتسون یکی از رئسای این تیم به حساب می‌آمد. طرح GCAP توسط شورای شهر ونکوور در سال ۲۰۱۱ تصویب شد.[۲۴۷]

نگارخانه[ویرایش]

نمایی از انگلیش بی در ونکوور

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

  1. "Population of Metro Vancouver outpaced national growth rate". Vancouver Sun. Vancouver. 8 February 2017. Retrieved 8 February 2017. 
  2. Campion-Smith, Bruce (8 February 2017). "Canada's population grew 1.7M in 5 years, latest census shows". Toronto Star. Toronto. Retrieved 8 February 2017. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ "Population and dwelling counts, for Canada and census subdivisions (municipalities) with 5,000-plus population, 2011 and 2006 censuses". Retrieved 9 February 2012. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ "Census 2006 Community Profiles: Vancouver, City and CMA". Government of Canada. 2006. Retrieved 10 October 2011. 
  5. «CityFacts2004». Statistics Cana، November 2004. بازبینی‌شده در November 2004. 
  6. "Vancouver and Melbourne top city league". BBC News. 4 October 2002. Retrieved 9 June 2011. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Frary, Mark (8 June 2009). "Liveable Vancouver". The Economist. Retrieved 9 June 2011. 
  8. "The Liveabililty Ranking and Overview August 2015". Retrieved 18 August 2015. 
  9. Koranyi, Balazs (21 February 2011). "Vancouver still world's most livable city: survey". Reuters. 
  10. "Vancouver 2010 Schedule". Official 2010 Olympic Site. 2010. Retrieved 9 June 2011. 
  11. "FIFA Women's World Cup Canada 2015™ match schedule unveiled". Official FIFA Site. Retrieved 30 April 2013. 
  12. Morley, A. (1974). Vancouver, from milltown to metropolis. Vancouver: Mitchell press [c9161]. LCCN 64026114. 
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ Norris, John M. (1971). Strangers Entertained. Vancouver, British Columbia Centennial '71 Committee. LCCN 72170963. 
  14. "World Port Rankings 2014". American Association of Port Authorities. 
  15. "Port Metro Vancouver Mid-Year Stats Include Bright Spots in a Difficult First Half for 2009". Port Metro Vancouver. 31 July 2009. Archived from the original on 15 June 2011. Retrieved 9 June 2011. 
  16. "Overnight visitors to Greater Vancouver by volume, monthly and annual basis" (PDF). Vancouver Convention and Visitors Bureau. Archived from the original (PDF) on 17 July 2011. Retrieved 9 June 2011. 
  17. "Industry Profile". BC Film Commission. Archived from the original on 7 July 2011. Retrieved 9 June 2011. 
  18. "Ontario film industry outperforming B.C.'s". Business In Vancouver. Archived from the original on 12 August 2012. Retrieved 12 August 2012. 
  19. Gasher, Mike (November 2002). Hollywood North: The Feature Film Industry in British Columbia. Vancouver: University of British Columbia Press. ISBN 978-0-7748-0967-2. 
  20. Shrimpton, James (17 August 2007). "Vancouver: Welcome to Brollywood". News Limited. Retrieved 16 March 2013. 
  21. "Canada's Hollywood Gets a Boost with New Studio". Miami Herald. 9 August 1988. Retrieved 16 March 2013. 
  22. "Dictionary of Canadian Biography: George Vancouver". biography.ca. 
  23. Davis, Chuck; W. Kaye Lamb (1997). Greater Vancouver Book: An Urban Encyclopaedia. Surrey, BC: Linkman Press. pp. 34–36. ISBN 978-1-896846-00-2. 
  24. Davis, Chuck. "Coevorden". The History of Metropolitan Vancouver. Retrieved 7 June 2011. 
  25. Davis, Chuck و Roy Carlson. «Greater Vancouver Book: An Urban Encyclopaedia»(انگلیسی)‎. Linkman Press، ۱۹۹۷. ۳۱–۳۶. ISBN: 978-1-896846-00-2. 
  26. Thom, Brian (1996). "Stó:lo Culture – Ideas of Prehistory and Changing Cultural Relationships to the Land and Environment". Archived from the original on 18 July 2007. Retrieved 23 November 2006. 
  27. ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ Carlson, Keith Thor (ed.) (2001). A Stó:lō-Coast Salish Historical Atlas. Vancouver, BC: Douglas & McIntyre. pp. 6–18. ISBN 978-1-55054-812-9. 
  28. Barman, J. (2005). Stanley Park's Secret. Harbour Publishing. p. 21. ISBN 978-1-55017-346-8. 
  29. Bawlf, R. Samuel (2003). The Secret Voyage of Sir Francis Drake: 1577–1580. Walker & Company. ISBN 978-0-8027-1405-3. 
  30. "History of City of Vancouver". Caroun.com. Retrieved 17 January 2007. 
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ Hull, Raymond; Soules, Christine; Soules, Gordon (1974). Vancouver's Past. Seattle: University of Washington Press. ISBN 978-0-295-95364-9. 
  32. Donald J. Hauka (2003). McGowan's War. New Star Books. ISBN 1-55420-001-6. 
  33. Matthews, J.S. "Skit" (1936). Early Vancouver. City of Vancouver. 
  34. ۳۴٫۰ ۳۴٫۱ ۳۴٫۲ Cranny, Michael; Jarvis, Graham; Moles, Garvin; Seney, Bruce (1999). Horizons: Canada Moves West. Scarborough, ON: Prentice Hall Ginn Canada. ISBN 978-0-13-012367-1. 
  35. ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ ۳۵٫۲ ۳۵٫۳ Davis, Chuck (1997). The Greater Vancouver Book: An Urban Encyclopaedia. Surrey, British Columbia: Linkman Press. pp. 39–47. ISBN 1-896846-00-9. 
  36. "Welcome to Gastown". Gastown Business Improvement Society. 28 March 2008. Archived from the original on 25 November 2009. Retrieved 5 December 2009. 
  37. "Chronology[1757–1884]". 
  38. Morton, James (1973). In the Sea of Sterile Mountains: The Chinese in British Columbia. Vancouver: J.J. Douglas. ISBN 978-0-88894-052-0. 
  39. Davis, Chuck; Richard von Kleist (1997). Greater Vancouver Book: An Urban Encyclopaedia. Surrey, BC: Linkman Press. p. 780. ISBN 978-1-896846-00-2. 
  40. "Our History: Acquisitions, Retail, Woodward's Stores Limited". Hudson's Bay Company. Archived from the original on 27 February 2007. Retrieved 9 June 2011. 
  41. "British Columbia facts – economic history". Archived from the original on 11 September 2011. Retrieved 12 June 2011. 
  42. "BC Sugar". The History of Metropolitan Vancouver. Retrieved 29 May 2014. The dream had become reality: B.C. Sugar was incorporated March 26, 1890. Its president, Benjamin Tingley Rogers, was 24. 
  43. McCandless, R. C. (1974). "Vancouver's 'Red Menace' of 1935: The Waterfront Situation". BC Studies (22): 68. 
  44. Phillips, Paul A. (1967). No Power Greater: A Century of Labour in British Columbia. Vancouver: BC Federation of Labour/Boag Foundation. pp. 39–41. 
  45. Phillips, Paul A. (1967). No Power Greater: A Century of Labour in British Columbia. Vancouver: BC Federation of Labour/Boag Foundation. pp. 71–74. 
  46. Manley, John (1994). "Canadian Communists, Revolutionary Unionism, and the 'Third Period': The Workers' Unity League," (PDF). Journal of the Canadian Historical Association, New Series. 5: 167–194. 
  47. ۴۷٫۰ ۴۷٫۱ Brown, Lorne (1987). When Freedom was Lost: The Unemployed, the Agitator, and the State. Montreal: Black Rose Books. ISBN 978-0-920057-77-3. 
  48. Schroeder, Andreas (1991). Carved From Wood: A History of Mission 1861–1992. Mission Foundation. ISBN 978-1-55056-131-9. 
  49. Robin, Martin (1972). The Rush for Spoils: The Company Province,. Toronto: McClelland and Stewart. p. 172. ISBN 978-0-7710-7675-6. 
  50. Robin, Martin (1972). The Rush for Spoils: The Company Province,. Toronto: McClelland and Stewart. pp. 187–188. ISBN 978-0-7710-7675-6. 
  51. Catherine Carstairs (2000). "'Hop Heads' and 'Hypes':Drug Use, Regulation and Resistance in Canada," (PDF). University of Toronto. Retrieved 9 June 2011. 
  52. Roy, Patricia E. (1990). Mutual Hostages: Canadians and Japanese during the Second World War. Toronto, Ontario: University of Toronto Press. p. 103. ISBN 0-8020-5774-8. 
  53. La Violette, Forrest E. (1948). The Canadian Japanese and World War II. Toronto, Ontario: University of Toronto Press. p. v. 
  54. Francis, Daniel (2004). L.D. :Mayor Louis Taylor and the Rise of Vancouver. Vancouver: Arsenal Pulp Press. p. 135. ISBN 978-1-55152-156-5. 
  55. «Vancouver»(انگلیسی)‎ (۲۰۰۷). Encyclopædia Britannica. بازبینی‌شده در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۶. 
  56. "Pacific Maritime Ecozone". Environment Canada. 11 April 2005. Archived from the original on 21 June 2004. Retrieved 1 December 2009. 
  57. "Vancouver Is Not On Vancouver Island". Archived from the original on 5 November 2011. 
  58. "Vancouver Island – "Victoria Island" and other Misconceptions". 
  59. "World66 – Vancouver Travel Guide". World 66. Retrieved 7 June 2016. 
  60. ۶۰٫۰ ۶۰٫۱ ۶۰٫۲ "About Vancouver". City of Vancouver. 17 November 2009. Retrieved 1 December 2009. 
  61. "Stanley Park History". City of Vancouver. 2009. Retrieved 1 December 2009. 
  62. ""Lower Mainland Ecoregion": Narrative Descriptions of Terrestrial Ecozones and Ecoregions of Canada (#196)". Environment Canada. Archived from the original on 27 January 2007. Retrieved 4 December 2009. 
  63. "Stanley Park: Forest – Monument Trees". City of Vancouver. 2009. Retrieved 1 December 2009. 
  64. "History". Vancouver Cherry Blossom Festival. 2009. Archived from the original on 3 May 2009. Retrieved 30 November 2009. 
  65. "Station Results: Vancouver City Hall, 1971–2000". Environment Canada. Archived from the original on 9 June 2012. Retrieved 21 November 2011. 
  66. "Station Results | Canada's National Climate Archive". Climate.weatheroffice.gc.ca. 4 February 2013. Archived from the original on 11 May 2013. Retrieved 27 February 2013. 
  67. "Station Results | Canada's National Climate Archive". Climate.weatheroffice.gc.ca. 4 February 2013. Archived from the original on 12 May 2013. Retrieved 27 February 2013. 
  68. ۶۸٫۰ ۶۸٫۱ ۶۸٫۲ "Canadian Climate Normals 1981–2010 Station Data". Environment Canada. Retrieved 15 January 2015. 
  69. "Temperature record broken in Lower Mainland – again". CBC News. 30 July 2009. Archived from the original on 27 March 2010. Retrieved 9 June 2011. 
  70. "Weather Data – Vancouver Kitsilano". Environment Canada. Retrieved 21 January 2013. 
  71. "Weather Data – Vancouver Dunbar South". Environment Canada. Retrieved 21 January 2013. 
  72. "Weather Data – Vancouver Wales St". Environment Canada. Retrieved 21 January 2013. 
  73. "Weather Data – VANCOUVER INT'L A". Environment Canada. Retrieved 17 March 2018. 
  74. "Weather Data – VANCOUVER INT'L A". Environment Canada. Retrieved 17 March 2018. 
  75. "Weather Winners – Mildest Winters". Environment Canada. Archived from the original on 25 November 2011. Retrieved 9 June 2011. 
  76. Julie Bogdanowicz (August 2006). "Vancouverism". Canadian Architect. Retrieved 9 June 2011. 
  77. «It's Vancouver, again». economist، Feb 11th 2010. 
  78. «Liveable Vancouver». economist، Jun 8th 2009. 
  79. «Melbourne Storm». economist، Aug 30th 2011. 
  80. «Australian gold». economist، Aug 14th 2012. 
  81. «The Melbourne Supremacy». economist، Aug 28th 2013. 
  82. «The Best Places to live». economist، Aug 19th 2014. 
  83. «The world’s most “liveable” cities». Economist، Aug 18th 2015. 
  84. «Liveability is declining». Economist، Aug 18th 2016. 
  85. «Global liveablity has imoroved for the first time in a decade». Economist، Graphic detail Aug 16th 2017. 
  86. Woolsey, Matt (24 August 2007). "World's Most Overpriced Real Estate Markets". Forbes. Retrieved 29 November 2009. 
  87. "Metro Vancouver home buyers set a record pace in February". Archived from the original on 11 March 2016. Retrieved 10 March 2016. 
  88. vom Hove, Tann (17 June 2008). "City Mayors: World's most expensive cities (EIU)". City Mayors Economics. Retrieved 30 March 2010. 
  89. Beauchesne, Eric (24 June 2006). "Toronto pegged as priciest place to live in Canada". The Vancouver Sun. Archived from the original on 27 December 2009. Retrieved 29 November 2009. 
  90. Malone, Robert (16 April 2007). "Which Are The World's Cleanest Cities?". Forbes. Retrieved 5 December 2009. 
  91. Bula, Frances (6 September 2007). "Some things worked: The best – or worst – planning decisions made in the Lower Mainland". Vancouver Sun. Canada.com. Archived from the original on 4 June 2011. Retrieved 4 December 2009. 
  92. Hutton, T. (2008). The New Economy of the Inner City. London & New York: Routledge. ISBN 978-0-415-77134-4.  Google Books link
  93. "Vancouver EcoDensity Initiative". City of Vancouver. Archived from the original on 13 May 2009. Retrieved 3 July 2009. 
  94. "Vancouver has worst traffic congestion in country: report". The Globe and Mail. Retrieved 12 October 2015. 
  95. Davis, Chuck. "Rattenbury". The History of Metropolitan Vancouver. Retrieved 23 November 2006. 
  96. The Electra, at vancouver.ca Archived 23 January 2005 at the Wayback Machine.
  97. "Townley, Matheson and Partners". Archives Association of British Columbia. 2009. Archived from the original on 28 July 2011. Retrieved 30 November 2009. 
  98. Kalman, Harold (1974). Exploring Vancouver: Ten Tours of the City and its Buildings. Vancouver: University of British Columbia Press. pp. 160–161. ISBN 978-0-7748-0028-0. 
  99. Kalman, Harold (1974). Exploring Vancouver: Ten Tours of the City and its Buildings. Vancouver: University of British Columbia Press. pp. 22, 24, 78. ISBN 978-0-7748-0028-0. 
  100. "Marine Building". Archiseek. Retrieved 23 November 2006. 
  101. "Living Shangri-La". Emporis Buildings. Retrieved 30 November 2009. 
  102. "Vancouver High-rise buildings (in ft)". Emporis Buildings. Retrieved 6 February 2007. 
  103. http://www.metrovancouver.org/services/regional-planning/PlanningPublications/PopulationbyReligionNHS2011.pdf
  104. ۱۰۴٫۰ ۱۰۴٫۱ Canada, Government of Canada, Statistics. "Population and dwelling counts, for Canada, census metropolitan areas, census agglomerations and census subdivisions (municipalities), 2011 and 2006 censuses". www12.statcan.gc.ca (in انگلیسی). Retrieved 21 July 2017. 
  105. "Canada 2011 Census Lower Mainland Economic Region". Retrieved 19 February 2012. 
  106. Thomas R. Berger (8 June 2004). "A City of Neighbourhoods: Report of the 2004 Vancouver Electoral Reform Commission" (PDF). City of Vancouver. Archived from the original (PDF) on 25 November 2011. 
  107. "Population by selected ethnic origins, by census metropolitan areas (2006 Census)". Statistics Canada. 2006. Archived from the original on 15 January 2011. Retrieved 1 December 2009. 
  108. "Visible minorities (2006 census)". Statistics Canada. Archived from the original on 10 August 2011. Retrieved 1 December 2009. 
  109. "City Facts 2004" (PDF). City of Vancouver. 2004. Archived from the original (PDF) on 12 May 2006. Retrieved 9 June 2011.  48.9% have neither English nor French as their first language.
  110. "Visible minority". Statistics Canada. 24 July 2009. Retrieved 9 June 2011. 
  111. Cernetig, Miro (30 June 2007). "Chinese Vancouver: A decade of change". Vancouver Sun. Canada. Archived from the original on 21 July 2011. Retrieved 25 January 2010. 
  112. "Canada's ethnocultural portrait: Canada". Statistics Canada. 2001. Retrieved 28 January 2007. 
  113. Canada, Government of Canada, Statistics. "Statistics Canada: 2006 Community Profiles". 
  114. Hiebert, D. , (June 2009). "The Economic Integration of Immigrants in Metropolitan Vancouver". IRPPChoices 15 (7), p. 6. Retrieved 13 July 2009. Archived 30 November 2012 at the Wayback Machine.
  115. Sarah-Jane (Saje) Mathieu, "North of the Colour Line: Sleeping Car Porters and the Battle Against Jim Crow on Canadian Rails,1880–1920" Archived 9 June 2012 at the Wayback Machine., Labour/Le Travail no. 47 (Spring 2001).
  116. Accessed 2006-09-27. Archived 30 September 2007 at the Wayback Machine. City of Vancouver Community Profiles
  117. Pendakur, Krishna (13 December 2005). "Visible Minorities and Aboriginal Peoples in Vancouver's Labour Market". Human Resources and Skills Development Canada. Archived from the original on 16 October 2008. Retrieved 24 January 2010. 
  118. Hamilton, Graeme (3 April 2008). "Visible minorities the new majority". National Post. Retrieved 24 January 2010. 
  119. Santos, Henrique (2006). "Portuguese-Canadians and Their Academic Underachievement in High School in British Columbia: The Case of an Invisible Minority". Simon Fraser University. Archived from the original (PDF) on 13 June 2011. Retrieved 23 May 2012. 
  120. "Community Highlights for Vancouver". Statistics Canada. 1 February 2007. Retrieved 24 January 2010. 
  121. "Gay U.S. couples can't get divorces for Canadian marriages". CBC News. 25 September 2009. Archived from the original on 29 September 2009. Retrieved 24 January 2010. 
  122. Burrows, Matthew (31 July 2008). "Gay clubs build community in Vancouver". The Georgia Straight. Retrieved 9 June 2011. 
  123. Weichel, Andrew (2 August 2009). "Milk protégé praises Vancouver Pride celebration". CTV News. Retrieved 9 June 2011. 
  124. http://www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=E&Geo1=CSD&Geo2=PR&Code2=01&Data=Count&SearchType=Begins&SearchPR=01&TABID=1&B1=All&Code1=5915022&SearchText=vancouver
  125. "Aboriginal Peoples – Data table". 2.statcan.ca. 6 October 2010. Retrieved 13 April 2013. 
  126. "Port Metro Vancouver". Port Metro Vancouver. 4 June 2013. Archived from the original on 10 February 2010. Retrieved 1 March 2014. 
  127. ۱۲۷٫۰ ۱۲۷٫۱ ۱۲۷٫۲ "Economy". Vancouver City Guide. Retrieved 11 July 2009. 
  128. "Film and Television Production in Vancouver". Vancouver Economic Commission. Retrieved 12 March 2018. 
  129. "Fast Facts about Vancouver's Tourist Industry". Tourism Vancouver. Retrieved 12 March 2018. 
  130. RBC Economics (May 2012). Housing Trends and Affordability (Report). Archived from the original on 13 August 2006. https://web.archive.org/web/20060813174549/http://www.rbc.com/economics/market/pdf/house.pdf.
  131. Wendell Cox; Hugh Pavletich (2012) (PDF). 8th Annual Demographia International Housing Affordability Survey: 2012 Ratings for Metropolitan Markets (Report). http://www.demographia.com/dhi.pdf. Retrieved 5 June 2012.
  132. Bula, Frances (22 January 2007). "Vancouver is 13th least affordable city in world". Vancouver Sun. Archived from the original on 17 July 2010. Retrieved 25 January 2010. 
  133. "Demographia International Housing Affordability Survey: 2006" (PDF). Wendell Cox Consultancy. Retrieved 12 November 2006. 
  134. "Housing Affordability" (PDF). RBC Financial Group. Archived from the original (PDF) on 13 August 2006. Retrieved 27 September 2006. 
  135. "Survey of Vancouver housing price increase exceeds rest of Canada". BIV Daily Business News. Business in Vancouver. 9 April 2010. Archived from the original on 28 July 2011. Retrieved 28 April 2010. 
  136. "Snow washing: Canada frets about anonymously owned firms -- Identity checks to obtain a library card are more onerous than those to form a private firm". The Economist. 4 January 2018. Retrieved 14 February 2018. ... 2009 the national police force estimated that up to C$15bn ($12bn) was being laundered in the country each year (an estimated annual $2trn is laundered globally). ... 
  137. Bhatty, Ayesha (25 May 2012). "Canada prepares for an Asian future". BBC News. Retrieved 29 May 2012. 
  138. "Homelessness could triple by 2010: report". CBC News. 21 September 2006. Archived from the original on 13 June 2009. Retrieved 25 January 2010. 
  139. ۱۳۹٫۰ ۱۳۹٫۱ O'Leary, Kim Patrick (2011). "Expo 86". The Canadian Encyclopedia (Historica-Dominion). Archived from the original on 28 December 2011. Retrieved 9 September 2012. 
  140. "Vancouver Charter". Queen's Printer (British Columbia). 18 November 2009. Retrieved 29 November 2009. 
  141. "Vancouver Insite drug-injection facility can stay open". BBC News. 30 September 2011. Retrieved 30 September 2011. 
  142. Andrea Barbara Smith (1981). "The Origins of the NPA: A Study in Vancouver Politics". MA thesis. University of British Columbia. 
  143. Ben Nelms/Bloomberg. «Politicians act like they’re 'solving' Canada’s housing problems while continually making them worse». Financial Post، January 2, 2018. 
  144. "Vancouver Votes Municipal Election 2008". City of Vancouver. Retrieved 29 November 2009. 
  145. "Vancouver 2018 Budget Highlights" (PDF). 25 January 2017. 
  146. Emily Lazatin. «City of Vancouver approves 2018 budget, with a last-minute property tax hike». globalnews، December 12, 2017. 
  147. Sam Cooper. «B.C. Budget 2018: B.C. NDP increases and extends housing taxes in effort to rein in speculation». vancouversun، February 21, 2018. 
  148. McCarthy Tétrault LLP. «2018 B.C. Budget: What It Means for B.C. Real Estate». mccarthy، March 08, 2018. 
  149. «2018 Utility Rates». westvancouver، November 2017. 
  150. . City of Vancouver. http://vancouver.ca/home-property-development/metered-rates.aspx. 
  151. "Who is Metro Vancouver". Metro Vancouver. Retrieved 9 August 2012. 
  152. "MLA Finder". Legislative Assembly of British Columbia. 21 July 2009. Archived from the original on 12 January 2012. Retrieved 30 January 2012. 
  153. «Members of Parliament». House of Commons. 
  154. «The Honourable Jody Wilson-Raybould». House of Commons. 
  155. «Meet Jody Wilson-Raybould». Jody Wilson-Raybould official website. 
  156. «Hon. Harjit S. Sajjan». liberal.ca. 
  157. Sima Shakeri. «Defence Minister Harjit Sajjan Talks Racism, Fighting To Be Seen 'As A Canadian’». huffingtonpost، 03/25/2018. 
  158. Vancouver Police Department. 2015 Annual Report. Retrieved 13 March 2017.
  159. "2005 Annual Report" (PDF). City of Vancouver. 2005. Archived from the original (PDF) on 19 April 2012. 
  160. "Mounted Squad: Patrol District One". Vancouver Police Department. 18 January 2005. Archived from the original on 21 February 2005. Retrieved 31 January 2010. 
  161. "Operations Division". City of Vancouver. 3 January 2006. Archived from the original on 17 May 2006. Retrieved 31 January 2010. 
  162. CHAD SKELTON,. «Transit police's reach far beyond stations, service routes». Vancouver Sun، 07.27.2010. 
  163. Cohen, Jackie (31 March 2001). "Getting Dot-Bombed in Vancouver". Wired. Retrieved 31 January 2010. 
  164. "Growbusters". CBC News. 26 July 2000. Retrieved 17 January 2007. 
  165. Burrows, Mathew (21 February 2002). "Who You Gonna Call?". The Republic. Archived from the original on 9 May 2008. Retrieved 31 January 2010. 
  166. "Police-reported crime statistics". Statistics Canada. 21 July 2009. Retrieved 1 December 2009. 
  167. "Police-reported Crime Severity Index". Statistics Canada. 21 April 2009. Retrieved 1 December 2009. 
  168. "Vancouver property crime down in 2005". CBC News. 1 September 2006. Archived from the original on 30 April 2008. Retrieved 12 June 2009. 
  169. "Beyond the Call" (PDF). Annual Report 2005. Vancouver Police Department. 2005. Retrieved 23 November 2006. 
  170. "Gun crime in Metro Vancouver highest per capita in Canada". Canada.com. 20 February 2008. Archived from the original on 14 February 2009. Retrieved 26 April 2009. 
  171. «2009 another year of B.C. gang violence». CBC News، December 31, 2009. 
  172. "200 Injured In Vancouver". New York Times. 16 June 1994. Retrieved 14 July 2008. 
  173. Greg Wyshynski (16 June 2011). "Shocking scenes from the Vancouver Game 7 riots". Yahoo!. Retrieved 16 June 2011. 
  174. "Land Force Western Area". National Defence Canada. 12 August 2008. Archived from the original on 5 May 2009. Retrieved 17 July 2009. 
  175. "Land Force Western Area Units". National Defence Canada. 30 September 2009. Archived from the original on 6 May 2009. Retrieved 17 July 2009. 
  176. "The Naval Reserve: Nearest Units". National Defence Canada. 29 January 2010. Archived from the original on 25 February 2009. Retrieved 17 July 2009. 
  177. "Jericho Beach Flying Boat Station". Royal Canadian Legion, BC/Yukon Command. Archived from the original on 6 July 2011. Retrieved 17 July 2009. 
  178. "About Us". Vancouver School Board. 2011. Retrieved 14 June 2011. 
  179. ۱۷۹٫۰ ۱۷۹٫۱ "District Review Report, School District No. 39 Vancouver" (PDF). British Columbia Education. 2011. Retrieved 14 June 2011. 
  180. "VSB webcat". Archived from the original on 14 November 2016. 
  181. "Carte des écoles." Conseil scolaire francophone de la Colombie-Britanique. Retrieved on 22 January 2015.
  182. "FISA History". Federation of Independent School Associations. 2011. Archived from the original on 16 April 2011. Retrieved 14 June 2011. 
  183. "About UBC". University of British Columbia. 2011. Retrieved 14 June 2011. 
  184. "About SFU". Simon Fraser University. 2011. Retrieved 14 June 2011. 
  185. "UBC: Our Place Among the World's Best". UBC. 2011. Archived from the original on June 7, 2011. Retrieved June 14, 2011. 
  186. "Times Higher Education's The World University Rankings 2010". 
  187. "Emily Carr University of Art + Design". Emily Carr University of Art and Design. 2011. Retrieved June 14, 2011. 
  188. "Message from the President of Vancouver Film School, James Griffin". Vancouver Film School. 2011. Retrieved June 14, 2011. 
  189. Hall, Neal & Lee, Jeff (March 9, 2012)."Vancouver Playhouse Theatre Company to close" The Vancouver Sun (Vancouver)
  190. Mark Robins. «Behind the façade: Scotiabank Dance Centre opens its doors for annual open house». Vancouver Presents، By Mark Robins - September 4, 2017. 
  191. Etan Vlessing. «'Nader and Simin' Wins Vancouver Film Festival's Top Audience Award». Hollywood Reporter، 10/16/2011. 
  192. Brent Richter. «Cineplex to open a VIP theatre at West Vancouver’s Park Royal». North Shore News، May 15, 2017. 
  193. "Vancouver, British Columbia". What's Filming?. 
  194. «They Wait - Filming & Production». IMDb. 
  195. «Cousins - Filming & Production». IMDb. 
  196. «Intersection (1994)». IMDb. 
  197. Edwards, Ian (September 22, 1997). "On set: Cold Squad". Playback. Brunico Communications. 
  198. Edwards, Ian (October 11, 2004). "Groundbreaking cop series takes final bow". Playback. Brunico Communications. 
  199. Heeb, Emily (February 12, 2016). "Did you know These 20 TV Shows were filmed in Vancouver?". British Columbia Magazine. Retrieved December 22, 2016. 
  200. "Vancouver Public Library Frequently Asked Questions". Vancouver Public Library. Retrieved July 7, 2010. 
  201. "Welcome from Kathleen Bartels, Director of the Vancouver Art Gallery". Vancouver Art Gallery. Retrieved November 1, 2007. 
  202. ۲۰۲٫۰ ۲۰۲٫۱ Kenneth Baker (January 9, 2009). "Photography with an eye for social relevance". San Francisco Chronicle. Retrieved December 2, 2009. 
  203. Sarah Milroy "Is Arden our next greatest photographer?" Globe and Mail (October 27, 2007): R1.
  204. ۲۰۴٫۰ ۲۰۴٫۱ Marsha Lederman "Behind the Lens: The Vancouver School Debate" Globe and Mail (October 20, 2007): R13.
  205. Intertidal: Vancouver Art & Artists / E-Flux Archived February 11, 2010, at the Wayback Machine.. E-flux.com. Retrieved June 9, 2011.
  206. Buium, Greg (April 15, 2005). "Sound and Fury: Reliving Vancouver's punk explosion". CBC News. Archived from the original on August 27, 2006. Retrieved January 23, 2007. 
  207. Gooch, Bryan N. S. "Music in Vancouver". The Canadian Encyclopedia. Historica. Archived from the original on September 30, 2007. 
  208. Mike Gasher (2002). Hollywood North: The Feature Film Industry in British Columbia. UBC Press. p. 25. ISBN 978-0-7748-0968-9. 
  209. Thomas L. McPhail (March 8, 2010). Global Communication: Theories, Stakeholders, and Trends. John Wiley & Sons. p. 29. ISBN 978-1-4443-3030-4. 
  210. David Lavery (January 15, 2010). The Essential Cult Tv Reader. University Press of Kentucky. p. 261. ISBN 978-0-8131-7365-8. 
  211. Ken MacIntyre. Reel Vancouver. Vancouver: Whitecap Books, 1996. p. 133.
  212. "British Columbia Film Commission Production Statistics 2008" (PDF). BC Film Commission. 2008. Archived from the original (PDF) on September 28, 2011. Retrieved December 5, 2009. 
  213. "Vancouver Film Industry". Canada.com. Archived from the original on May 17, 2008. Retrieved December 5, 2009. 
  214. Cahute, Larissa (September 24, 2014). "New Vancouver radio station will be aimed at entire South Asian community". Vancouver Desi. 
  215. Smith, Charlie (October 6, 2009). "Canwest seeks bankruptcy protection for broadcasting assets and National Post". The Georgia Straight. Retrieved December 5, 2009. 
  216. Shannon Rupp (March 16, 2005). "CanWest Metro Move Preserves Daily Dominance". The Tyee. Retrieved December 1, 2009. 
  217. "Editor's Picks: Media". Georgia Straight. September 24, 2009. Retrieved February 7, 2011. 
  218. Davis, Chuck. "1885–1891". The History of Metropolitan Vancouver. Retrieved November 23, 2006. 
  219. Davis, Chuck. "1958". The History of Metropolitan Vancouver. Retrieved November 14, 2006. 
  220. Snider, Drew (1 June 2007). "Light Rail vs. Trolley Bus". Masstransitmag.com. Archived from the original on 13 June 2012. Retrieved 30 May 2012. 
  221. Millar, Royce (September 11, 2006). "No freeways puts Vancouver on top". The Age. Melbourne. Retrieved November 14, 2006. 
  222. ۲۲۲٫۰ ۲۲۲٫۱ ۲۲۲٫۲ "Driving Lessons". Vancouver Magazine. (June 2007).
  223. "Traffic entering Vancouver, 1986 to 2005". City of Vancouver. Archived from the original on October 11, 2007. Retrieved May 30, 2007. 
  224. "Vancouver Has Canada's Worst Traffic Congestion: Report". The Huffington Post B.C. October 11, 2012. Retrieved February 17, 2013. 
  225. "Vancouver has worst traffic congestion in North America: report". Global BC. November 6, 2013. Retrieved December 1, 2013. 
  226. ۲۲۶٫۰ ۲۲۶٫۱ "2009 10-Year Transportation & Financial Plan". TransLink. July 2008. Archived from the original (PDF) on 25 November 2011. Retrieved 9 June 2011. 
  227. "Information Bulletin: Evergreen Line RFP released" (PDF). British Columbia Ministry of Transportation. November 9, 2011. Retrieved November 10, 2011. 
  228. "Cycling statistics". City of Vancouver. 2009. Retrieved December 1, 2009. 
  229. "Vancouver unveils bike-share program Mobi". May 21, 2016. 
  230. "Facts & Stats". Vancouver International Airport. Archived from the original on June 14, 2012. Retrieved June 9, 2011. 
  231. British Columbia: Business and Investment Environment. Government of Canada. Retrieved August 2, 2009. Archived February 4, 2013, at the Wayback Machine.
  232. "BC Ferries". British Columbia Ferry Services Inc. 2009. Retrieved November 30, 2009. 
  233. "About the Park Board". Vancouver Board of Parks and Recreation. Retrieved December 5, 2009. 
  234. "Recreation: Beaches". Vancouver Park Board. 2009. Retrieved December 5, 2009. 
  235. "Capilano River". Metro Vancouver. 2009. Archived from the original on February 3, 2010. Retrieved December 5, 2009. 
  236. Brian Grover (2009). "Baden-Powell Centennial Trail". BC Car-Free. Retrieved December 5, 2009. 
  237. "Canada's World Cup team opens camp in Vancouver". Canadian Soccer Association. January 17, 2007. Archived from the original on June 5, 2011. Retrieved December 5, 2009. 
  238. Mara, Jonathan. "Welcome from the President". Vancouver Titans. Archived from the original on March 1, 2010. Retrieved December 5, 2009. 
  239. Lee, Jenny (July 30, 2008). "World Ultimate Championships come to Vancouver". Vancouver Sun. Archived from the original on January 1, 2011. Retrieved December 5, 2009. 
  240. "Regional differences in obesity". Health Reports. Statistics Canada. August 22, 2006. Retrieved December 5, 2009. 
  241. Kirkey, Sharon (August 23, 2006). "Suburban Sprawl". CanWest News Service. Archived from the original on July 17, 2010. Retrieved December 5, 2009. 
  242. Smith, Patrick J. and Kennedy Stewart (2003). "Beavers and Cats Revisited: Creatures and Tenants versus Municipal Charter(s) and Home Rule" (PDF). Queen's University, Institute of Intergovernmental Relations. Archived from the original (PDF) on July 26, 2011. Retrieved December 1, 2009. 
  243. "Vancouver Twinning Relationships" (PDF). City of Vancouver. Retrieved December 5, 2009. 
  244. "Eight Cities/Six Ports: Yokohama's Sister Cities/Sister Ports". Yokohama Convention & Visitors Bureau. Archived from the original on August 27, 2009. Retrieved December 5, 2009. 
  245. ۲۴۵٫۰ ۲۴۵٫۱ ۲۴۵٫۲ ۲۴۵٫۳ ۲۴۵٫۴ "International and consular relationships". City of Vancouver. Retrieved April 8, 2016. 
  246. "Greenest City 2020 Action Plan – the City's Sustainability Plan" (PDF). Retrieved March 1, 2014. 
  247. «Greenest City Action Plan». City of Vancouver. 

منابع[ویرایش]