وست‌لایف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از وست لایف)
پرش به: ناوبری، جستجو
وست‌لایف
وست‌لایف در کنسرت جایزه صلح نوبل ۲۰۰۹
وست‌لایف در کنسرت جایزه صلح نوبل ۲۰۰۹
اطلاعات هنرمند
نام اصلی Westlife
اهل کشور دابلین، ایرلند
سبک‌ها پاپ
مدت کار ۱۹۹۸- ۲۰۱۲
ناشر(ها) RCA،Sony BMG، Syco Music، Arista
وب‌گاه www.westlife.com
اعضا
مارک فیهیلی، کین اگن، نیکی بیرن، شین فیلان
اعضای پیشین
(۲۰۰۴-۱۹۹۸) برایان مک فادن

وست‌لایف(به انگلیسی: Westlife) یک گروه پسرانه ایرلندی است که در ۳ ژوئیه سال ۱۹۹۸، با ۵ نفر عضو به نام‌های شین فیلان، مارک فیهلی، نیکی برن، کین اگن و براین مک فدن به طور رسمی بنیان گذاشته شد. پس از جدا شدن برایان در مارس ۲۰۰۴، وست‌لایف تا سال ۲۰۱۲ به کار خود به طور رسمی ادامه داد. شن و مارک خواننده‌های اصلی گروه هستند.

وستلایف در تاریخ بریتانیا عنوان تنها گروهی را دارد که هر هفت تک آهنگ ابتدایی آنها از آغاز فعالیتشان، به طورمستقیم عنوان «شماره یک» را در جدول از آن خود کرده‌است. آنها با داشتن ۱۴ تک آهنگ شماره یک، پس از الویس پریسلی (۲۱ تک آهنگ NO۱)، بیتل‌ها (۱۴ تک آهنگ NO۱) و در کنار کلیف ریچارد، در تاریخ بریتانیا رکوردی دست نیافتنی را به نام خود ثبت کرده‌اند. فروش جهانی آلبوم‌ها، ویدئوها و تک آهنگهای آنها تاکنون از مرز ۴۰ میلیون گذشته‌است، پس از گروه‌هایی همچون بک‌استریت بویز، New Kids On The Block و انسینک، چهارمین گروه پسرانه هستند که پر فروش‌ترین آلبوم‌ها را داشته‌اند. در سال ۲۰۰۸ آنها در فهرست مشهوران ثروتمند زیر ۳۰ سال ایرلند در ردهٔ نهم و در فهرست عمومی ردهٔ سیزدهم را ازآن خود کردند.

گروه همچنین موفق به شکستن رکوردهای دیگری نیز می‌باشد که از جمله آنها می‌توان به جایزه بهترین خواننده، بیشترین تعداد تک آهنگ شماره یک و بیشترین فروش بلیط کنسرت در استادیوم آرنا اشاره کرد. موسیقی وست لایف با گذشت سال‌ها، به تدریج از موسیقی پاپ نوجوانانه، به یک پاپ و رومنس تمام عیار تبدیل شده‌است. تمام اعضای گروه ترانه نویس هستند و بسیاری از آهنگ‌های وستلایف توسط خودشان نوشته شده‌است، اما از میان ترانه نوسان مشهوری که با آنها همکاری داشته‌اند می‌توان به استیو مک و وین هکتور اشاره کرد. در کنار وستلایف می‌توان از نامهای بزرگی مانند سایمون کاول و لویی والش که مدیریت این گروه را برعهده دارد نام برد. وستلایف تاکنون هشت تور برگزار کرده‌است.

این گروه در اول ژوئیه ،۲۰۰۸ دهمین سالگرد تولد خود را در کروک پارک شهر دابلین و با حضور بیش از ۸۵۰۰۰ نفر از طرفداران مشتاق خود برگزار کرد. مجله موسیقی هفته در سایت رسمی خود این تور را به عنوان پرفروش‌ترین کنسرت طی سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ معرفی کرد.

در سال ۲۰۰۹، نیکی برن و کین اگن پدر خود را از دست دادند و این گروه، در تور (2009)Where We Are خود آهنگ 'من تو را خوام دید'(I'll See You Again) از پدر این دو عضو یاد کردند. همچنین در آلبوم 'جاذبه'(Gravity)نیز آهنگی را به نام (Too Hard To Say Goodbye)را برای پدران خود خواندند. وست لایف در سال ۲۰۱۰ در لیست سختکوش ترین هنرمندان موسیقی بریتانیا، رتبهٔ چهارم را از آن خود کردند.

متاسفانه، در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۱، وست لایف به طرفداران خود اعلام کردند که پس از انتشار آلبوم Greatest Hits، که در۲۱ نوامبر ۲۰۱۱ منتشر شد، و پس از توری که در سال ۲۰۱۲ خواهند داشت، دیگر به کار خود ادامه نمی‌دهند. مشهور ترین آهنگ این آلبوم، آهنگ 'دنیای زیبا'(Beautiful World) است.

تاریخچه[ویرایش]

در ابتدا مارک، شین و کین، سه نفر از اعضای کنونی وستلایف به همراه سه دوست مدرسه‌ای خود به نام‌های درک، گراهام و میشل گروه موسیقی شش نفره‌ای به نام I.O.You را تشکیل دادند. مدیریت این گروه را مری مک دونا طراح رقص معروف به همراه دو مدیر غیر رسمی دیگر برعهده گرفتند. با انتشار اولین تک اهنگ انها با عنوان دختر با هم و برای همیشه Together Girl Forever، لویی والش مدیر گروه بویزون بوی‌زون تمایل نشان داد که نگاهی به کارهای آن‌ها انداخته و مدیریت برنامه هایشان را بر عهده بگیرد. آن‌ها پس از ملاقات با سایمون کاول که آن زمان یکی از مدیران شرکت Sony BMG بود، موفق شدند قرارداد ضبطی را با این شرکت و با نام جدید Westside ا امضاء کنند. در این زمان تغییری در گروه به وجود آمد: درک، گراهام و میشل بنا به تشخیص لویی والش که اصرار داشت گروه پنج نفره باشد، حذف شده و آزمون‌هایی برای گزینش دو عضو دیگر در دابلین برگزار شد. در طی این گزینش نیکی و برایان به عنوان اعضای دیگر گروه انتخاب شدند. رونن کیتینگ نیز از گروه بویزون به کادر مدیریتی گروه جدید پیوست. پس از آن به دلیل اینکه در آن زمان گروه‌های دیگری نیز با نام Westside فعالیت خود را آغاز کرده بودند، گروه مجددا مجبور به تغییر نام دیگری شد. Westlife متولد شده بود. پس از آن بود که وستلایف اولین تک آهنگ خود به نام سوگند دوباره Swear it Again را در آسیا منتشر کرد.

۱۹۹۸-۲۰۰۲[ویرایش]

وستلایف در سال ۱۹۹۸ در اولین اجرای خود بک استریت بویز و بویزون را در تورهایی در دابلین همراهی کرد. حضور انها در این تورها به قدری چشمگیر بود که توانستند بر طبق آراء جایزه بهترین گروه جدید را از آن خود کنند. در ماه مارس سال ۱۹۹۸، آهنگ سوگند دوباره به عنوان اولین تک آهنگ رسمی گروه منتشر شد که به مدت دو هفته، رتبه اول جدول آهنگهای برتر ایرلند و بریتانیا رادر اختیار داشت. دومین تک اهنگ آنها به نام اگر بگزارم بروی (If I Let You Go) نیز در ماه آگوست همان سال منتشر شد. پس از آن در اکتبر همان سال انتشار آهنگ پرواز بدون بال (Flying Without Wings) بود که در میان تحسین همگان و استقبالی فوق العاده، جایزه رکورد سال (Record of the Year)را برای وستلایف به همراه داشت. همچنین این آهنگ به عنوان موسیقی متن، در فیلم انیمیشن Pokemon ۲۰۰۰ محصولی از کمپانی برادران وارنر نیز قرار گرفت.

اولین آلبوم آنها که وستلایف نام داشت در نوامبر سال ۱۹۹۹ منتشر شده و در جدول بریتانیا به رتبهٔ دوم دست یافت. این تنها آلبوم وستلایف است که هرگز نتوانست به مقام اول جدول بریتانیا دست یابد. در دسامبر ۱۹۹۹ کار دولبهٔ آنها رویایی دارم/ فصل‌ها در خورشید(Have A Dream/Seasons In The Son)انتشار یافت که پس از پشت سر گذاشتن آهنگ کلیف ریچارد به نام The Millennium Prayer، به عنوان تک آهنگ شماره یک کریسمس ۱۹۹۹ بریتانیا انتخاب شد. آهنگ رویایی دارم، همچنین، جایزه صلح نوبل از طرف سازمان جهانی یونیسف را برای گروه به همراه داشت. پنجمین و آخرین تک آهنگ این آلبوم به نام فریب دوباره (Fool Again) نیز بلافاصله پس از انتشار، به مقام شماره یک جدول بریتانیا دست یافت. پس از آن گروه توری در اروپا و آسیا برپا کرده و تبلیغات برای آلبوم جدیدشان را آغاز کردند.

دومین آلبوم، ساحل به ساحل (Coast To Coast) که یک سال بعد منتشر شد توانست پس از کنار زدن آلبوم گروه اسپایس گرلز به نام Forever صدر جدول را از آن خود کند. ساحل به ساحل در فهرست پرفروش ترین‌های آلبوم‌های بریتانیا در مکان چهارم قرارداشته و همچنین پرفروش‌ترین آلبوم وست لایف تاکنون می‌باشد. اولین تک اهنگ منتشر شده از این آلبوم هم خوانی آهنگ برخلاف همهٔ انتظارها (Against All Odds) به همراه ماریا کری ماریا کری بود؛ بازخوانی آهنگی کلاسیک از فیل کالینزPill Collins به همین نام که در بریتانیا به عنوان شماره یک دست یافت. همچنین تک آهنگ این آلبوم عشق من (My Love) بودکه علاوه بر شماره یک شدن در جدول بریتانیا، جایزه رکورد سال را برای گروه به همراه داشت. بدین ترتیب هر هفت تک آهنگ منتشر شده آن‌ها از زمان فعالیتشان به عنوان آهنگ شماره یک بریتانیا انتخاب شده بود که وستلایف توانست پس از پشت سر گذاشتن بیتل‌ها، رکوردی باورنکردنی را در تاریخ موسیقی دنیا به ثبت برساند.

در دسامبر ۲۰۰۰ تک آهنگ چه چیز آدمی را می‌سازد (What Makes A Man) نتوانست عنوان شماره یک را از آن خود کند و آهنگ Can We Fix It از Bob The Builder بود که توانست عنوان تک آهنگ شماره یک کریسمس سال را کسب کند. تک آهنگ‌های عشقم را در وجودت می‌نهم (I Lay My Love On You) و وقتی که آنگونه می‌نگری (When You Looking Like That) گرچه در بریتانیا موفق به کسب عنوانی نشده، اما در خارج از مرزهای بریتانیا استقبال قابل توجی را کسب کردند. در سال ۲۰۰۱ وستلایف اولین تور جهانی خود به نام جایی که رویاها به حقیقت می‌پیوندند (Where Dreams Come True) را برپا کردند. با این تور بود که گروه توانست با اجرایی فوق العاده، نام خود را به عنوان گروهی موفق در جهان به ثبت برساند. در نوامبر ۲۰۰۱ سومین آلبوم آنها با نام دنیای متعلق به خودمان (World of Our Own) منتشر شد. تک آهنگهای دختر بالاشهری (Uptown Girl)، ملکهٔ قلب من (Queen of My Hear) و دنیای متعلق به خودمان (World of Our Own)، از این آلبوم همگی به عنوان شماره یک دست یافتند. تک اهنگ برقص برقص عزیزم(Bop Bop Baby) تنها به عنوان شماره ۵ جدول بهترینها بسنده کرد. در همین هنگام وستلایف در تدارک دومین تور جهانی خود بود: World of Our Own Tour

۲۰۰۲-۲۰۰۴[ویرایش]

در سال ۲۰۰۲ وستلایف یازدهمین تک آهنگ شماره یک خود به نام شکست ناپذیر (Unbreakable) را منتشر کرد. در ماه نوامبر ودر میان شایعاتی مبنی از از هم پاشیدن گروه، وستلایف اولین آلبوم بهترینهای خود را با نام شکست ناپذیر - بهترینها (Unbreakabe – The Greatest Hits Vol1) منتشر ساخت که مستقیم به صدر جدول بریتانیا راه یافت. پس از آن آهنگ دو لبهٔ امشب/شبهای دلتنگی تو (Tonight/Miss You Nights) انتشار یافت که تنها توانست رتبهٔ سوم جدول را بدست آورد. در همین زمان فیلمی تلویزیونی به نام وستلایف وحشی (Wild Westlife) به کارگردانی یان مک دانلد و با حضور اعضای گروه ساخته شد که در آن به موضوع زندگی حرفه‌ای و خصوصی وستلایف قبل از برگزاری کنسرت پرداخته بود. The Greatest Hits سومین تور جهانی وستلایف را در حالی برپا شد که شایعات مبنی بر جداشدن گروه به اوج خود رسیده بود.

در سپتامبر ۲۰۰۳ تک اهنگ Hey Whatever در بریتانیا منتشر شد که به رتبهٔ چهارم جدول دست یافت. آلبوم بازگشت (Turnaround)، چهارمین آلبوم گروه که در ماه نوامبر منتشر شد نیز به عنوان شماره یک انتخاب شد. تک آهنگ این آلبوم به نام مندی (Mandy)در ماه نوامبر منتشر شد که حاصل آن سومین جایزه رکورد سال در طول ۵ سال فعالیت برای وستلایف بود. مندی همچنین در طول تاریخ رکوردار صعود از جایگاه ۲۰۰ به جایگاه ۱ جدول بریتانیا می‌باشد. آخرین تک اهنگ این آلبوم به نام آشکارا(Obvious)پس از انتشار توانست در ردهٔ چهارم جدول قرار گیرد.

در ۹ مارس ۲۰۰۴، تنها سه هفته قبل از برپایی چهارمین تور جهانی وستلایف، برایان مک فادن طی جلسه‌ای با حضور اعضای گروه و اجتماع بسیاری از خبرنگاران و مطبوعات، جدایی خود را از وستلایف به طور رسمی اعلام کرد. برایان در مصاحبه با خبرگزاری‌ها علت ترک گروه را، تنها برای گذراندن وقت بیشتری با خانواده اش بیان کرد. آخرین اجرای برایان به همراه وستلایف مربوط می‌شود به تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۰۴ در کلوپ شبانه Tyne's Powerhouse نیوکاسل. برایان پس از جدایی از وستلایف، اولین کار مستقل خود با نام حقیقت من(Real To Me)که توانست در جایگاه نخست جدول قرار گیرد. پس از ان اولین آلبوم او با نام پسر ایرلندی (Irish Son)، با همکاری شرکت سونی منتشر شد.

۲۰۰۴ – ۲۰۰۹[ویرایش]

تور جهانی Turnaround، یک ماه پس از جدایی برایان برپا شد. اجرای زنده آهنگ پرواز بدون بال در این تور، رکورددار بیشترین تعداد دانلود در طول تاریخ می‌باشد. پس از آن آلبوم اقتباسی با اجازه از فرانک (Allow Use To Be Frank) که یادبودی بود برای فرانک سیناترا، بدون هیچ تک اهنگی منتشر شد. تمامی ترکهای این آلبوم به سبک موسیقی کلاسیک ده‌های ۶۰ و ۷۰ بوده و اصل بیشتر آهنگ‌ها متعلق به فرانک سیناترا و به سبک دین مارتین می‌باشد. موزیک ویدئوهایAin't That A Kick In The Head، Smile و Fly Me To The Moon نیز همگی به سبک کلایسک آن دوران می‌باشند. سپس وستلایف در برنامهٔ ویژهٔ X Factor، آهنگ The Way You Look Tonight را با همراهی جوان هایندلی (Joanne Hindley) اجرا کرد. در این ویژه برنامه به غیر از وستلایف و جوان، کیتی پریس (مدل) (Katie Price)، دایدو و کوین اسپیسی نیز حضور داشتند.

پس از چهار ماه دوری از صحنه‌ها، وستلایف تور اروپایی خود با نام The Number Ones Tour را برپا کرد. در سال ۲۰۰۵، گروه با تک آهنگ مرا برانگیز (You Raise Me Up) ازآلبوم رودررو (Face To Face)دوباره به دنیای موسیقی بازگشت. در نوامبر ۲۰۰۵، طی یک رکورد شکنی بی نظیر، هردوی تک آهنگ و البوم منتشر شده، همزمان در صدر جدول برترین‌ها قرار گرفتند. آهنگ You Raise Me Upعلاوه بر کسب عنوان شماره یک، چهارمین جایزهٔ رکورد سال را نیز برای گروه به همراه داشت. همخوانی آهنگ وقتی که می‌گویی دوستم داری (When You Tell Me That You Love Me) به همراه دایانا راس دایانا راس، به عنوان دومین تک اهنگ این آلبوم توانست در جایگاه دوم جدول قرارگیرد. سومین تک اهنگ این آلبوم با نام شگفت انگیز (Amazing)، عنوان چهارم جدول پرفروش‌ترین تک آهنگ‌های تاریخ را دارد. پس از آن وستلایف تور جهانی Face To Face را با سفر به ایرلند، بریتانیا، استرالیا و آسیا آغاز کرد.

در سال ۲۰۰۶ گروه پنجمین قرارداد خود را با شرکت Sony BMG، برای آلبوم هشتم خود به ثبت رساند. آلبوم جدید، آلبوم عشق (The Love Album) نام داشت که مجموعه‌ای بود از بهترین و ماندگارترین آهنگهای عاشقانه تاریخ و توانست در هفتهٔ اول انتشار مقام اول را از آن خود کند. اولین تک اهنگ این آلبوم به نام رز (The Rose)، بارخوانی اثر کلاسیک بت میدلر، چهاردهمین تک اهنگ شماره یک وستلایف می‌باشد. در این زمان بود که نام وستلایف با داشتن ۱۴ آهنگ شماره یک، به همراه کلایف ریچارد، بیتلز و الویس در جدول رکورد برترینهای بریتانیا قرار گرفت.

هشتمین تور جهانی وستلایف به نام The Love از استرالیا آغاز و در اروپا و آفریقای جنوبی ادامه پیدا کرد. گروه آخرین کنسرت خود را در سال ۲۰۰۷، در بیتز پارک انگلیس برپا کرد. در نوامبر همان سال نهمین آلبوم گروه به نام (Back Home) منتشر و علاوه بر شماره یک شدن در جدول، پرفروش‌ترین آلبوم سال ۲۰۰۷ بریتانیا لقب گرفت. بازخوانی آهنگ مایکل بوبله به نام خانه (Home)، به عنوان اولین تک آهنگ این آلبوم، پس از انتشار در ردهٔ سوم جدول قرار گرفت. اجرای زندهٔ آهنگ قبلا آنجا بودم (I'm Already There) از این آلبوم در برنامه ایکس فاکتور، رتبهٔ بیشترین تعداد دانلود تاریخ این برنامه را دارا می‌باشد. در تاریخ ۱۵ دسامبر ۲۰۰۷، گروه در برنامه‌ای به نام The Westlife Show حضور و ۱۰ آهنگ منتخب خود را طبق رای طرفداران اجرا کردند. سپس تک آهنگ ما برخلاف دنیا (Us Against The World) از این آلبوم منتشر و در ردیف هشتم جدول قرارگرفته، که پایین‌ترین رتبه را از بین تک آهنگ‌های وستلایف دارا می‌باشد. در ۲۵ فوریه ۲۰۰۸ گروه تور Back Home را آغاز کرد. در پی این تور بود که وستلایف برای اولین بار در زلاندنو به اجرای کنسرت پرداخت.

به مناسبت دهمین سال تولد وستلایف، گروه در استادیوم کروک پارک شهر دابلین که چهارمین استادیوم بزگ دنیا محسوب می‌شود، به روی صحنه رفته و کنسرت ویژه‌ای را با حضور بیش از ۸۵۰۰۰ نفر از طرفداران خود اجرا کردند. در این تور شین وارد نیز به عنوان خواننده مهمان حضور داشت. در این کنسرت گروه اعلام کرد که در سال ۲۰۰۸ آلبومی نخواهند داشت و پس از تور Back Home به مدت یک سال از دنیای موسیقی فاصله خواهند گرفت. همچنین گفته شد که وستلایف در این یک سال بی کار نمانده و درتدارک نهمین آلبوم خود خواهد بود. در ماه جون ۲۰۰۸ کتاب خاطرات وستلایف با نام قصهٔ ما Westlife - Our Story منتشر شد که در آن اعضای گروه گزیده‌ای از خاطرات خود را در طول ۱۰ سال بودن در وستلایف بازگو کردند. هر کدام از اعضای گروه برای نوشتن این کتاب ۳ ماه وقت صرف کردند. در ۲۴ نوامبر همان سال نسخهٔ دی وی دی کنسرت کروک پارک با نام ۱۰ Years Of Westlife - Live at Croke Park Stadium منتشر کرد که توانست در چارت‌های بیشماری از جمله بریتانیا، ایرلند، آفریقای جنوبی، هنگ کنگ و زلاندنو عنوان شماره یک را کسب کند.

در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۸ و پس از مدتی غیبت از صحنه، وستلایف در برنامه X Factor حضور پیدا کرده و اهنگ پرواز بدون بال را با معرفی گروه JLS اجرا کردند. شن و نیکی مصاحبه‌ای را به همراه رونن کیتینگ و استفن گتلی از گروه بویزن، تحت عنوان Xtra Factor انجام داده و همچنین JLS آهنگ I'm Already There از وستلایف را اجرا کرد. قبل از کریسمس ۲۰۰۸، در سایت رسمی وستلایف نامه‌ای از طرف اعضای گروه قرار گرفته و آنها عنوان کردند که در سال ۲۰۰۹ وستلایف همچنان به فعالیت‌های خود ادامه داده و شایعات مبنی بر از هم پاشیدن گروه را رد کردند. در همین زمان شایعاتی جدی مبنی بر همکاری لئونا لوییس و بریتنی اسپیرز در آلبوم جدید وستلایف شنیده می‌شد که گروه در خصوص رد و یا تایید این موارد سکوت کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۰۸، گروه موفق به کسب جایزهٔ بهترین گروه سال در Meteor Awards ۲۰۰۹ شد. در ماه می‌نسخهٔ جدید Westlife - Our Story منتشر و بخشهایی از جمله تور کروک پارک به کتاب اضافه شد.

۲۰۰۹ – تاکنون[ویرایش]

پس از یک سال دوری از محافل، لویی والش اعلام کرد که وستلایف در ژانویه ۲۰۰۹ فعالیت خود را در حیطه موسیقی از سرخواهد گرفت. او همچنین خبر محلق شدن سایمون کاول به تیم مدیریتی وستلایف را نیز فاش کرد. طبق گفته‌های اعضای گروه، وستلایف برای سال جدید در تدارک کنسرتها و تورهای متعددی است که شامل دو برنامه در کروک پارک نیز می‌باشد. در مجموع کنسرتهای وستلایف در سال ۲۰۱۰ به تعداد ۷۰ برنامه تایید شده‌است. همچنین گفته شده که گروه جی‌ال‌اس (گروه)، وستلایف را در تور where we are همراهی خواهد کرد.

کار ضبط آلبوم جدید گروه از اول جولای ۲۰۰۹ آغاز شد. افرادی از جمله کریس مارتین از گروه کلدپلی و رایان تدر از گروه وان‌ریپابلیک نیز در این آلبوم جهت آهنگسازی به تیم ضبط پیوستند. همچنین AJ از Backstreet Boys نیز در قطعه‌ای به نام سایه‌ها (Shadows) با گروه همکاری داشته‌است. این آلبوم با نام جایی که ما هستیم (Where We Are) در تاریخ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۹ منتشر شد که توانست در چارت‌های بریتانیا و ایرلند، در مقام دوم قرار گیرد. تک آهنگ این آلبوم با نام حالا چی (What About Now) قبلا در تاریخ ۲۳ اکتبر منتشر شده بود که این تک آهنگ نیز در رده دوم جدول بریتانیا و ایرلند قرار گرفت.

وستلایف در همکاری مجدد خود با ماریا کری، ذر تک اهنگ جدید وی با نام هم اکنون مرا بخوان (Call Me Now) که تنها در بریتانیا منتشر شد نیز همخوانی داشتند. در مارس ۲۰۱۱، وست لایف اعلام کرد که پس از ۱۳ سال همکاری، دیگر با سایمون کاول همکاری نمی‌کند. همچنین اعلام کرد که بهتر است دومین تک آهنگ آلبوم Gravity منتشر نشود. نیکی برن درمورد جداشدن گروه از سایمون گفت:ما در سال ۱۹۹۸ با سایمون همکاری داشتیم و او واقعا عالی بود!اما پس از برنامه‌های X Foctor و American Idol سایمون خیلی معروف شد و کارها و سرگرمی‌های بیشتر و مهمتری از وست لایف داشت. '

در سال ۲۰۱۱، این گروه تک آهنگی را به نام 'Light House'منتشر کردند. در اکتبر ۲۰۱۱، یکی از روزنامه‌های محلی ایرلند منتشر کرد که برایان مک فادن، عضو پیشین وست لایف، تصمیم گرفته دوباره به گروه باز گردد. کین اگن این خبر را شایعه اعلام کرد و گفت:خبری که برایان به گروه بازمی‌گردد درست نیست. خیلی وقت است که ما فقط ۴نفر هستیم. ما برایان را دوست داریم و حضورش را دوست داریم، البته فقط در اجراهای تلویزیونی.

آلبوم شناسی[ویرایش]

  • Westlife - 1999
  • Coast to Coast - 2000
  • World of Our Own - 2001
  • Unbreakable - The Greatest Hits Vol. 1 - 2002
  • Turnaround - 2003
  • Allow Us to Be Frank - 2004
  • Face to Face - 2005
  • The Love Album - 2006
  • Back Home - 2007
  • Where We Are - 2009
  • Gravity - 2010

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]