وایولا فلچر
وایولا فلچر | |
|---|---|
| نام هنگام تولد | وایولا فورد |
| زادهٔ | ۱۰ مهٔ ۱۹۱۴ (سن: ۱۱۱ سال، ۲۱۳ روز) |
| درگذشت | ۲۴ نوامبر ۲۰۲۵ (۱۱۱ سال) کومانچی، اکلاهما، ایالات متحده. |
| ملیت | آمریکایی |
| شناختهشده برای | قدیمیترین بازمانده زنده از حمله نژادی تولسا |
| همسر | رابرت فلچر (ا. ۱۹۳۲) |
| فرزندان | ۳ |
وایولا فلچر (انگلیسی: Viola Fletcher؛ زادهٔ ۱۰ مهٔ ۱۹۱۴ – ۲۴ نوامبر ۲۰۲۵) که به نام مادر فلچر نیز شناخته میشود، مسنترین بازمانده شناخته شده از کشتار نژادی تولسا و یک زن ابرصدساله بود. صد سال پس از آن کشتار، او در جریان مناظره جبران خسارت بردهداری در ایالات متحده آمریکا در برابر کنگره شهادت داد.
اوایل زندگی
[ویرایش]وایولا فلچر در ۱۰ مه ۱۹۱۴ در کمنچی (اکلاهما) به دنیا آمد. والدین او لوسیندا الیس و جان وسلی فورد نام داشتند.[الف][۳] او دومین فرزند از هشت فرزند خانواده بود.[۱] یک برادر کوچکتر به نام هیوز ون الیس در زمان کشتار نژادی تولسا نوزاد بود.[۱][۳] هیوز ون الیس در ۹ اکتبر ۲۰۲۳ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت.[۴] خانه آنها برق نداشت.[۱] پیش از نقل مکان به تولسا، خانواده آنها از طریق مساقات زندگی میگذراندند.[۱] در تولسا، خانواده به کلیسای باپتیست سیاهپوستان سنت اندرو میرفتند.[۵]
فلچر به کنگره گفت که به دلیل شرایط خانوادگی پس از کشتار، او پس از کلاس چهارم دبستان، از مجبور به ترک تحصیل شد.[۳]
تجربیات در زمان کشتار
[ویرایش]خانواده او، از جمله چهار تن از خواهر و برادرانش، در محلهای ثروتمند و سیاهپوست در تولسا به نام «بلک وال استریت» زندگی میکردند.[۱][۵][۶]
فلچر در آن زمان هفت ساله بود. او در شب ۳۱ مه ۱۹۲۱ در رختخواب خوابیده بود که کشتار آغاز شد؛ مادرش خانواده را بیدار کرد و آنها فرار کردند. خانواده همه چیز را از دست دادند به جز لباسهایی که به تن داشتند. فلچر مسنترین بازمانده شناخته شده از این کشتار است (چند ماه بزرگتر از لسی بنینگفیلد رندل که در همان سال ۱۹۱۴ متولد شد) و گفته میشود که هنوز شبها در حالی که چراغها روشن است، روی کاناپه میخوابد.[۱][۵]
پیگیری غرامتها
[ویرایش]در سال ۲۰۲۰، فلچر و دیگر بازماندگان شکایتی علیه شهر تولسا، هیئت کمیسیونهای تولسا و وزارت دفاع اوکلاهما به دادگاه بردند و درخواست غرامت کردند. این شکایت در ژوئیه ۲۰۲۳ توسط قاضی شهرستان تولسا، اکلاهما، کارولین وال، رد شد.[۶] او همراه با برادر ۱۰۰ سالهاش هیوز و لسی بنینگفیلد رندل که ۱۰۶ ساله بود، در ۱۹ مه ۲۰۲۱ دربارهٔ غرامتها در کنگره ایالات متحده شهادت داد.[۱] فلچر به کنگره گفت:[۷]
«هرگز خشونت جمعیت سفیدپوست وقتی که خانهمان را ترک کردیم فراموش نخواهم کرد. هنوز مردان سیاهپوست را میبینم که تیر میخورند، بدنهای سیاهپوست که در خیابان افتادهاند. هنوز بوی دود و آتش را احساس میکنم. هنوز میبینم که کسبوکارهای سیاهپوستان آتش میزنند. هنوز صدای هواپیماهایی که از بالا میگذرند را میشنوم. فریادها را میشنوم.»
او شهادت داد که شهر تولسا از نامهای قربانیان و تصاویر کشتار برای درآمدزایی و پول درآوردن (برای شهر) استفاده کرده است.[۳] در سال ۲۰۲۲، فلچر، برادرش و رندل یک میلیون دلار از نیکوکار نیویورکی، اد میتزن، دریافت کردند.[۸]
سفر به غنا
[ویرایش]در اوت ۲۰۲۱، فلچر و برادرش هیوز به غنا سفر کردند.[۹] آنها با رئیسجمهور غنا، نانا آکوفو-آدودو دیدار کردند.[۹] او به عنوان ملکه مادر تاجگذاری شد و چندین نام غنایی از جمله ناع لامیلی، به معنای «کسی که قوی است. کسی که آزمون زمان را با موفقیت پشت سر میگذارد»، ناع یائوتلی، به معنای «اولین دختر خانواده یا نژاد است» و ابوبه ندی ایگبو دریافت کرد.[۹]
پروژه تاریخ شفاهی
[ویرایش]فلچر در سال ۲۰۱۴ در گفتگویی برای یک پروژه تاریخ شفاهی که توسط برنامه پژوهش تاریخ شفاهی اوکلاهما و دانشکده علوم انسانی دانشگاه ایالتی اوکلاهما انجام شده بود شرکت کرد.[۱][۱۰]
کتاب خاطرات
[ویرایش]فلچر در سال ۲۰۲۳، همراه با نوهاش، یک کتاب خاطرات به نام «اجازه ندهید داستانم زندگیام دفن شود» نوشت.[۶][۱۱]
زندگی شخصی
[ویرایش]در سال ۱۹۳۲، در سن ۱۸ سالگی، او با رابرت فلچر ازدواج کرد و به کالیفرنیا نقل مکان کر و هر دو در کشتیسازی مشغول به کار شدند ویولا به عنوان یک جوشکار کمکی کار میکرد.[۱] آنها پس از جنگ جهانی دوم به اوکلاهما بازگشتند و سه فرزند تربیت کردند در حالی که او در خانهها نظافت میکرد. فلتچر تا سن ۸۵ سالگی کار کرد.[۱][۱۰]
فلچر همچنین به عنوان «مادر فلتچر» یا «مادر ویولا فلتچر» شناخته میشود.[۳]
در ۱۰ مه ۲۰۲۴، فلتچر ۱۱۰ ساله شد و به یک ابرصدساله تبدیل شد.[۲]
یادداشتها
[ویرایش]- ↑ While The Washington Post reported Fletcher's birthday as May 5, 1914, in 2021,[۱] local media in Tulsa report her 110th birthday as May 10, 2024, in 2024.[۲]
منابع
[ویرایش]- ↑ ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ Brown, Deneen L. (May 19, 2021). "One of the last survivors of the 1921 Tulsa Race Massacre — 107 years old — wants justice". The Washington Post (به انگلیسی). ISSN 0190-8286. Retrieved June 12, 2022.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ Abrams, Ben (May 10, 2024). "Well wishes pour in for Race Massacre survivor ahead of birthday celebration". Public Radio Tulsa. Retrieved 10 May 2024.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ Brown, Stacy M. (2021-07-25). "'Mother' Viola Fletcher among 200 Black Wall Street survivors headed to Ghana". The Atlanta Voice (به انگلیسی). Retrieved 2022-06-12.
- ↑ "Tulsa Race Massacre survivor dies at 102". KRJH. 9 October 2023. Retrieved 10 October 2023.
- ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ Cachero, Paulina (May 29, 2021). "Survivors of the Tulsa Race Massacre Try to Break Its Curse". Time (به انگلیسی). Retrieved June 12, 2022.
- ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ Gilyard, Katherine (2023-08-30). "Oldest Tulsa massacre survivor releases memoir". The Bay State Banner. Retrieved 2023-08-31.
- ↑ Summers, Juana (May 19, 2021). "Survivors Of 1921 Tulsa Race Massacre Share Eyewitness Accounts". NPR (به انگلیسی). Retrieved June 12, 2022.
- ↑ Chavez, Nicole (May 19, 2022). "Three survivors of Tulsa Race Massacre receive $1 million donation". CNN (به انگلیسی). Retrieved June 12, 2022.
- ↑ ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ Brown, Deneen L. (September 4, 2021). "She survived the Tulsa Race Massacre. Now, at 107, she's become a queen mother". The Washington Post (به انگلیسی). ISSN 0190-8286. Retrieved June 12, 2022.
- ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ DeSantis, Rachel (12 May 2021). "Viola Fletcher, Oldest Living Survivor of Tulsa Race Massacre, Celebrates 107th Birthday". People (به انگلیسی). Retrieved 2022-06-12.
- ↑ "Don't Let Them Bury My Story: The Oldest Living Survivor of the Tulsa Race Massacre in Her Own Words". USA Today (به انگلیسی). Retrieved 2023-08-31.
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانههای ملی | |
