هواچرخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
هواچرخ

هواچرخ.[۱] به هواگردی گفته می‌شود که بال چرخان آن بدون موتور باشد. هواچرخ در ظاهر همانند بالگرد است اما حرکت آن یا به‌وسیله یک ملخ موتوری یا یک کابل کششی صورت می‌گیرد. گذشتن هوا از پیرامون بال چرخان باعث بلند شدن هواچرخ از زمین می‌گردد.

هواچرخ نوعی هواپیما با بال متحرک است. در هواچرخ، برخلاف بالگرد، نیروی موتور فقط صرف پیشراندن می‌شود و نیروی برآر در اثر جریان هوائی که به بال یا پروانه می‌وزد و آن را به گردش درمی‌آورد ایجاد می‌شود. شکل ظاهری هواچرخ بسیار شبیه به بالگرد است ولی از نظر اصول پرواز با آن تفاوت دارد. پروانه در هواچرخ همواره می‌گردد و به‌همین دلیل حتی اگر موتور خاموش شود هواچرخ نیروی برآر دارد و دچار واماندگی نمی‌شود.

این وسیله نوعی از rotocraft ها می باشد که از یک روتور خاموش شونده در یک چرخنده خودکار برای توسعه بلند کردن استفاده می کند، و همچنین از یک پروانه با موتور پر قدرت که شبیه به یک باله ثابت هواپیما است برای تولید نیرو استفاده می کند.درحالیکه روتور آنها در ظاهر شبیه یک روتور هلیکوپتر است ولی باید از طریق دیسک روتور برای تولید چرخش، جریان هوا داشته باشد.این وسیله توسط یک مهندس اسپانیایی به نام Juan de la Cierva در جهت ایجاد یک هواپیما که بتواند پروازی مطمئن و ایمن در سرعت های پایین داشته باشد، اختراع شد. اولین پرواز اتو جایرو در 9 January 1923 از فرودگاه Cuatro Vientos در مادرید بود. موارد استفاده از این وسیله امروزه در پروازهای تفریحی، سم پاشی مزارع و غیره می باشد.

پانویس[ویرایش]

  1. واژه هواچرخ از مصوبات فرهنگستان زبان ایران است

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Autogyro»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۶).

پیوند به بیرون[ویرایش]