هواپخش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هواپخش نامی است که به سوسپانسیون ذرات جامد یا قطره‌های مایع در گاز اطلاق می‌شود.نام Aerosol، در اصل ریشه¬ی لاتین واژه¬ی Air and Soil است و به طورکلی منظور از آن، ذرات گرد و غبار معلق در هواست. دود، ریزگرد اقیانوسی، آلودگی هوا، و مه دود امثالی از هواپخش هستند. در گفتگوی عامّه معمولاً منظور از واژهٔ هواپخش، افشانهٔ هواپخش است.

بهداشت[ویرایش]

مواجههٔ طولانی‌مدت با انواع خاصی از هواپخش، مانند سیلیس، آزبست، و ذرات دیزل می‌تواند برای سلامتی افراد بسیار خطرآفرین باشد. ذرات گرد و غبار معمولی که با چشم دیده می‌شوند، در صورت ورود به مجرای تنفسی انسان توسط پرزهای ریزی که در این مجرا وجود دارند جذب شده، و سرانجام براثر حرکات ویژهٔ رو به بالای این پرزها به صورت مخاط از بینی خارج می‌شود. این ذرات نسبت به هواپخش‌ها ابعاد بسیار بزرگ‌تری دارند و به همین دلیل در لابه‌لای پرزهای بینی گیر می‌کنند؛ اما هواپخش‌ها که ذراتی میکرونی و فوق‌العاده کوچک هستند، به راحتی می‌توانند از سراسر دستگاه تنفس، از جمله نای، نایژه‌ها، و نایژک‌ها عبور کنند و سرانجام در کیسه‌های هوای درون شش‌ها زندانی گردند. این ذرات پس از محبوس شدن در کیسه‌های هوا به آن آسیب می‌رسانند و موجب خون‌ریزی آن و بیماری‌های خطرناکی همچون سیلیکوزیس، آزبستوزیس، و شش سیاه می‌شوند.

اثرات بر روی اقلیم[ویرایش]

بخش بزرگی از هواپخش مصنوعی از ذرات سولفات حاصل از سوختن سوخت فسیلی تشکیل یافته‌است، این ذرات میتوانند با جلوگیری از رسیدن نور خورشید به زمین، اقلیم را سردتر کرده، و تا حدی از پدیدهٔ گرم شدن زمین - ناشی از گازهای گلخانه‌ای مانند کربن دی اکسید - جلوگیری کنند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]