هند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish
جمهوری هندوستان
भारत गणराज्य
بهارات گنراجیه
هند
پرچم نشان ملی
شعار ملیसत्यमेव जयते
«تنها راستی است که پیروز است»[۱]
سرود ملیچیره بر یاد همگان
پایتختدهلی نو
۲۸°۳۴′ شمالی ۷۷°۱۲′ شرقی / ۲۸.۵۶۷°شمالی ۷۷.۲۰۰°شرقی / 28.567; 77.200
بزرگترین شهر بمبئی
زبان رسمی هندی، انگلیسی
نوع حکومت جمهوری فدرال
نام حاکمان 
رئیس جمهور
نخست وزیر

رام ناته کوویند
نارندرا مودی 
موارد منجر به تشکیل
اعلام رسمی
جمهوری
۱۵ آگوست ۱۹۴۷
۲۶ژانویه ۱۹۵۰
مساحت
 -  مساحت ۱ E۱۲ ۳٬۱۶۶٬۴۱۴*کیلومتر مربع (هفتم)
 -  آب‌ها (٪) ۹٫۵۶
جمعیت
 -  سرشماری ۱٫۲ میلیارد[۲] 
(دوم)
 -  تراکم جمعیت ۳۷۸٫۹‎/km۲‏ (سی‌ویکم)
تولید ناخالص داخلی (تخمین ۲۰۰۶)
 -  مجموع $۴٫۰۴۲ تریلیارد (هفتم)
 -  سرانه $۳٬۷۳۷ (۱۱۸ام)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۰۶) Green Arrow Up Darker.svg ۰٫۶۱۱ (متوسط) (۱۲۶ام)
واحد پول روپیه هند (₨) (INR)
منطقه زمانی IST (ساعت جهانی+۵:۳۰)
 -  تابستانی (DST) +۵:۳۰ (ساعت جهانی+۵:۳۰)
جهت رانندگی چپ
دامنه اینترنتی .in
پیش‌شماره تلفنی +۹۱
موقعیت جغرافیایی کشور هند

هند یا هندوستان با نام رسمی جمهوری هندوستان (هندی: भारत गणराज्य؛ تلفظ: بْهَارَتْ گَنَرَاجْیَه) کشوری در جنوب آسیا است که پایتخت آن دهلی نو می‌باشد. هند از شمال غربی با پاکستان؛ از شمال با چین، بوتان، نپال و تبت؛ و از شمال شرقی با برمه و بنگلادش همسایه‌است. همچنین هند از باختر با دریای عرب، از خاور با خلیج بنگال، و از جنوب نیز با اقیانوس هند مرز آبی دارد.

پهناوری هند ۳٬۴۰۲٬۸۷۳ کیلومتر مربع (هفتم در جهان و ۲ برابر ایران) است. بیشتر سرزمین هند پست و هموار است و رشته‌کوه هیمالیا که در شمال کشور قرار دارد باعث شده‌است که رطوبت و ابرهای باران‌زا به شمال آسیا نفوذ نکند و در نتیجه هند کشوری پرباران و مرطوب و دارای خاک بسیار حاصلخیز است. این موضوع باعث شده‌است که این کشور بتواند جمعیّت بسیاری را در خود جای دهد.

جمعیت هند ۱٬۲۱۰٬۱۹۳٬۴۲۲ نفر است که دومین کشور پر جمعیت دنیا پس از چین به‌شمار می‌آید. بندر بمبئی (مومبائی) با جمعیتی نزدیک به ۱۴ میلیون تن، پرجمعیت‌ترین شهر هند است. هند بیش از سی و پنج شهر بزرگ با جمعیت بالای یک میلیون تن دارد. بمبئی، دهلی، کلکته، مدرس، بنگلور، حیدرآباد، اگرا، میسور، جی‌پور، گوا، پونا، بوپال، تریواندروم، سورات و کانپور از شهرهای مهم این کشور پهناور هستند.

هند دارای تاریخ و فرهنگ بسیار کهن و پرباری است که به ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد. هند سرزمین نژادها، زبان‌ها، آیین‌ها، و فرهنگ‌های فراوان و گوناگون می‌باشد. در هند صدها زبان و هزاران گویش و لهجه وجود دارد. علاوه بر دو زبان هندی و انگلیسی که در قانون اساسی این کشور زبان رسمی اعلام شده‌است، ۲۲ زبان دیگر در یک یا چند ایالت موقعیت زبان رسمی را دارند.

طی ۸۰۰ سال تسلط ایرانیان و ترکان فارسی‌زبان بر هند، این کشور از فرهنگ ایران و زبان فارسی تأثیر بسیاری پذیرفته‌است. زبان فارسی در دورهٔ غزنویان به هند راه یافت و با فرمانروایی دودمان گورکانیان هند زبان رسمی شد. زبان فارسی هند شاعران بزرگی همچون بیدل دهلوی، و امیر خسرو دهلوی و دستگاه شعری سبک هندی را در خود پروراند. زبان فارسی تأثیر فراوانی بر زبان‌های هند به‌ویژه زبان اردو گذاشته‌است. زبان فارسی پیش از آنکه هند مستعمره انگلستان شود (سده ۱۹ میلادی)، دومین زبان رسمی این کشور و زبان فرهنگی و علمی به‌شمار می‌رفت.

سمبل‌های ملّی جمهوری هند (رسمی)
حیوان ملّی 2005-bandipur-tusker.jpg
پرنده ملّی Pavo muticus (Tierpark Berlin) - 1017-899-(118).jpg
درخت ملّی Banyan tree on the banks of Khadakwasla Dam.jpg
گل ملّی Sacred lotus Nelumbo nucifera.jpg
حیوان باستانی ملّی Panthera tigris.jpg
پستاندار آبزی ملّی PlatanistaHardwicke.jpg
خزنده ملّی King-Cobra.jpg
پستاندار باستانی ملّی Hanuman Langur.jpg
میوه ملّی An Unripe Mango Of Ratnagiri (India).JPG
معبد ملّی New Delhi Temple.jpg
رود ملّی River Ganges.JPG
کوه ملّی Nanda Devi 2006.JPG

مشخصات کلی[ویرایش]

  • نام: «هند» (و هم‌چنین صورت‌های آن در زبان‌های غربی ازجمله India در انگلیسی) برگرفته از زبان فارسی باستان است که به جای واژه سانسکریت «سیندو» (Sindhu) به‌کار می‌رفته و نام رودخانه سند بوده‌است.[۳] همچنین واژه «هندوستان» که به عنوان نام کامل این سرزمین در اغلب کشورها از جمله خود هند رواج دارد واژه‌ای فارسی است به معنی «سرزمین هندوها».[۴]
  • پهناوری: ۳٫۱۶۶٫۱۴۴ کیلومتر مربع (بدون احتساب کشمیر و دیگر اراضی مورد مناقشه) - آب‌های داخلی: ۶/۹٪
  • جمعیت: ۱٬۱۷۷٬۹۷۲٬۰۰۰ نفر (برآورد ۲۰۱۰م)[۵] رشد جمعیت: ۴/۱٪
  • یکای پول: روپیه هند است که به یکصد پیسه تقسیم می‌شود. ارزش روپیه در مقطع ده سالهٔ مارس ۲۰۰۴ تا مارس ۲۰۱۴ بین ۳۹ روپیه تا ۶۹ روپیه برای هر دلار آمریکا در نوسان بوده‌است.[۶]
  • پرچم هند: پرچم ملی کشور هند دارای سه رنگ افقی، از بالا به پایین، زعفرانی، سفید و سبز است. در وسط این پرچم گردونه‌ای با بیست و چهار پره به رنگ سرمه‌ای است. رنگ زعفرانی سمبل شجاعت، دلیری، وارستگی و فداکاری، رنگ سفید بیانگر خلوص و حقیقت و رنگ سبز به معنای ایمان، اعتقاد، باروری و حاصلخیزی است. گردونه پرچم که به آن دارما چاکرا گفته می‌شود، نمادی باستانی در آیین بوداست که توسط آشوکا پادشاه قدرتمند قرن چهارم قبل از میلاد به عنوان گردونه قانون استفاده می‌شد.
  • روز استقلال و روز جمهوری: کشور هند در ۲۳ مرداد ۱۳۲۶ (۱۵ اوت ۱۹۴۷) و درست یک روز پس از استقلال پاکستان (از بریتانیا) استقلال یافته‌است. قانون اساسی این کشور نیز در ۵ آذر ۱۳۲۸ (۲۶ نوامبر ۱۹۴۹) تصویب شد؛ ولی از آنجا که برخی از مواد آن بلافاصله دستخوش تحول گردید و بخش عمده این قانون در ۶ بهمن ۱۳۲۸ (۲۶ ژانویه ۱۹۵۰) - که به عنوان «روز آغاز» شناخته شده‌است - عملی گشت. این روز در کشور هند به عنوان «روز جمهوری» جشن گرفته می‌شود.

جغرافیا[ویرایش]

هند، بخش بزرگ جنوب آسیا و شبه قاره هند را به خود اختصاص داده‌است. این کشور با پاکستان، بنگلادش، نپال، بوتان، چین و برمه هم‌مرز است.

جغرافیای هند بسیار متنوع است و شامل بیابان، کوهستان، دشت، تپه و فلات می‌شود. جغرافیای این به طور کلی به سه بخش تقسیم می‌شود: ۱) فلات بلند هیمالیا، ۲) جلگه سند و گنگ و ۳) شبه جزیره جنوب هند که مناطق مختلف کوهستانی، دره رودخانه‌ای، کویر، دشت و جنگل را در بر می‌گیرد. پائین‌ترین سطح هند، در اقیانوس هند، با ارتفاع صفر و بلندترین نقطه این کشور، قله کانچنجونگا، با ارتفاع ۸۵۶۸ متر در هیمالیا قرار دارد که سومین قله مرتفع جهان است.[۷]

آب و هوای این کشور از گرمسیری در جنوب تا آب و هوای معتدل در شمال متغیر است. مساحت ناحیهِ قابل کشت هند ۱٫۲۶۹٫۲۱۹ کیلومتر مربع (۷۸/۵۶٪ کل مساحت کشور) است که به دلیل رشد جمعیت و افزایش شهرنشینی رو به کاهش است.[۲]

سطح نواحی پوشیده از آب در هند معادل ۳۱۴٫۴۰۰ کیلومتر مربع است و میانگین باران این کشور ۱٫۱۰۰ میلیمتر در سال است. بیش از ۹۲ درصد استفاده آب در هند برای مصارف آب رسانی است که در سال ۱۹۷۴ حدود ۳۸۰ کیلومتر مربع بود و بر اساس پیش‌بینی‌ها تا سال ۲۰۲۵ به سقف ۱٫۰۵۰ کیلومتر مربع می‌رسد که برابر با مصارف صنعتی و خانگی است. منابع آبی هند شامل رودخانه‌ها، کانال‌ها، آبگیرها، دریاچه‌ها و سواحل غربی و شرقی اقیانوس هند و سایر خلیج‌ها و خلیج کوچک برای بیش از ۶ میلیون نفر در بخش ماهی‌گیری اشتغال ایجاد کرده‌اند. هند ششمین کشور تولیدکننده ماهی در سطح جهان و دومین تولیدکنندهِ ماهی بومی در سطح جهان است.[۲]

رودخانه‌های طویل هند، شامل: رود براهماپوترا و ایندوس ۲۹۰۰ کیلومتر، گنگ ۲۵۰۰ کیلومتر، گوداواری ۱۴۷۰ کیلومتر، یامونا ۱۳۷۰ کیلومتر، نارمادا ۱۳۰۰ کیلومتر و کریشنا ۱۲۹۰ کیلومتر هستند. هند از آب و هوایی بسیار متنوع بهره می‌برد، از شمال به رشته‌کوه‌های هیمالیا ختم می‌شود و رودخانه‌های متعددی که از این بلندی‌ها سرچشمه می‌گیرند هوایی بارانی و خاکی بارآور را به نواحی شمالی هند می‌بخشند. رودهای گنگ و براهماپوترا مهم‌ترین این رودخانه‌ها هستند که هر دو به خلیج بنگال سرازیر می‌شوند. هندوها همچنین رود گنگ را مقدس می‌دانند.[۷]

هند از زیست جانوری بسیار متنوعی بهره می‌برد، منطقه حفاظت شده‌ای به وسعت ۱۴۱۲ کیلومتر مربع در استان گجرات تنها پناهگاه باقی‌مانده حدود ۳۰۰ شیر آسیایی است. هند زیستگاه بسیاری از پستانداران بزرگ مانند فیل آسیایی، کرگدن هندی تک شاخ و ببر می‌باشد. بیش از ۲۰۰۰ گونه پرنده و سه نوع تمساح در این کشور زندگی می‌کنند.

منابع طبیعی هند شامل زغال‌سنگ (از لحاظ میزان ذخایر در رده چهارم جهان قرار دارد)، آهن، منگنز، میکا، بوکسیت، تیتانیوم، کرومیت، گاز طبیعی، الماس، نفت خام، سنگ آهک، توریوم (بیشترین در جهان در سواحل ایالت کرالا) می‌باشد. ذخایر نفت هند که در ساحل بمبئی در مهاراشترا، گجرات و در شرق آسام وجود دارند. بیش از ۲۵٪ از نیازهای داخل را برطرف می‌کنند.[۸]

آب و هوا[ویرایش]

آب و هوای هند دارای تنوع بسیار قابل توجهی است و از کوهستان‌های همیشه پوشیده از برف هیمالیا تا منطقه گرمسیری در میانه و جنوب و کویر خشک غرب این کشور را دربر می‌گیرد.

چهار فصل هند شامل: سرد و خشک از ماه دسامبر تا فوریه، گرم و خشک از ماه مارس تا مه، فصل بارش از ماه ژوئن تا سپتامبر و معتدل در ماه‌های اکتبر و نوامبر است. به طور میانگین ۱۰۰۰ تا۱۵۰۰ میلیمتر باران در سال، تقریباً سراسر هند را دربر می‌گیرد که این مقدار به ۲۵۰۰ میلیمتر در سواحل و ناحیه شمال شرقی هند می‌رسد.[۷] میانگین بارندگی سالانه در بنگال غربی به بیش از ۱۱هزار میلیمتر در سال می‌رسد.[۷]

مردم[ویرایش]

هند دومین کشور پرجمعیت دنیا است و نزدیک به یک ششم جمعیت جهان را در خود جای داده‌است. تنوع نژادی، فرهنگی، زبانی و مذهبی به این کشور چشم‌اندازی شگرف از همزیستی مسالمت آمیز میان اعتقادات گوناگون بخشیده‌است.

نژاد مردم هند، شامل: ۲۵ ٪ هندوآریایی، ۷۵ ٪ دراویدی و ۳ ٪ نژاد زرد است که این نژادها بر اساس شرایط مکانی، فرهنگی و دینی نیز دارای تقسیمات خاص خود هستند.

۶۱٪ مردم هند باسواد هستند که این آمار در مردان ۷۳٫۴٪ و در زنان ۴۷٫۸٪ می‌باشد.[۲]

زبان[ویرایش]

در هند ۴۲۸ زبان وجود دارد که ۴۱۵ زبان زنده هستند و کاربرد دارند و ۱۳ زبان امروزه منسوخ شده‌است.[۹]

طبق آمار رسمی دولت در سال ۲۰۰۱، در سرزمین هند ۲۹ زبان دارای گویشور بالای یک میلیون نفر است و ۱۲۲ زبان دیگر دارای گویشورانی بیش از ده هزار نفر هستند.[۱۰] تعداد گویش‌ها، لهجه‌ها و زبان‌هایی که روزانه در این کشور مکالمه می‌شود بسیار بیشتر است. در حالی که زبان‌های هندی و انگلیسی ارتباطات رسمی و امور دولتی را برعهده دارند، هر ایالت دارای زبان‌های رسمی و ملی ویژه خود است برای نمونه زبان رسمی ایالت دهلی یا ناحیه ملی پایتخت به ترتیب انگلیسی، اردو و هندی است.

در قانون اساسی هند، زبان هندی (از شاخه زبان‌های هند و ایرانی یا زبان‌های هندواروپایی) زبان رسمی سراسر کشور اعلام شده‌است. افزون برآن در سال ۲۰۰۵ زبان‌هایی که به‌عنوان زبان‌های رسمی در ایالت‌های هند شناخته شده‌اند به ۲۲ زبان رسید که عبارتند از: هندی، زبان اردو، زبان آسامی، زبان اوریا، زبان بنگالی، بودو، زبان پنجابی، زبان تلگو، زبان تامیلی، زبان دوگری، زبان سانتالی، زبان سانسکریت، زبان سندی، زبان گجراتی، زبان کنکانی، زبان کشمیری، زبان کانارا، زبان مالایالم، زبان میتی، مایتیلی، مرآتی و نپالی نیز به رسمیت شناخته شده‌اند.[۱۱] این زبان‌ها به دو شاخه اصلی دراویدی (۲۲٪) که بیشتر در جنوب هند تکلم می‌شوند و هندو اروپایی(۷۰٪) تقسیم می‌شوند[۱۲]

زبان‌های سانسکریت و تامیل، زبان‌های اصلی و سنتی هند شناخته می‌شوند و در طول تاریخ طولانی این سرزمین در تغییر و تحول زبان‌های رایج در این منطقه زبان‌های فارسی و انگلیسی نقش مهمی بر عهده داشته‌اند. سالیان دراز حکومت استعماری بریتانیا بر شبه قاره هند و انجام بخش عمده‌ای از امور اداری به زبان انگلیسی موجب شده این زبان، زبان دوم بسیاری از مردم هند باشد.

زبان فارسی در هند[ویرایش]

زبان فارسی پیش از آنکه هند مستعمره انگلستان شود، دومین زبان رسمی این کشور و زبان فرهنگی و علمی به‌شمار می‌رفت. اما پس از استعمار، انگلیسی‌ها در سال ۱۸۳۲ انگلیسی به تدریج جایگزین فارسی شد. زبان فارسی در دورهٔ غزنویان به هند راه یافت در آن دوره پارسی، زبان ادبیات، شعر، فرهنگ و دانش بود. با تأسیس امپراتوری گورکانی به اوج پیشرفت خود در هند رسید و زبان رسمی هند شد.

زبان فارسی هند شاعران بزرگی همچون بیدل دهلوی، و امیرخسرو دهلوی و دستگاه شعری سبک هندی را در خود پروراند. از دیگر شاعران نامدار فارسی‌زبان شبه قاره هند، می‌توان از اقبال لاهوری نام برد.[۱۳]

زبان فارسی هشت قرن پیش وارد هند شد، ۷۰۰ سال بر تارک اندیشه، روابط، سیاست، اقتصاد و فرهنگ مردم هند حاکمیت داشت. به گونه‌ای که کلیه آثار مهم فرهنگی، مذهبی، سیاسی، ادبی، مکاتبات، اسناد شخصی و دولتی و احکام قضایی هند به زبان فارسی نوشته می‌شد. لازم است ذکر شود که هم‌اکنون در دانشگاه‌ها و کالج‌های هند بیش از پنجاه بخش زبان فارسی به فعالیت اشتغال دارند و بیش از یکصد مدرسه و دبیرستان فعالانه به تدریس زبان فارسی می‌پردازند.[۷]

زبان فارسی از آن رو که قرن‌ها زبان رسمی دربار گورکانیان هند بود، تأثیر قابل ملاحظه‌ای بر زبان‌های رایج در شبه قاره هند به‌ویژه بر زبان اردو داشته‌است.

ادیان[ویرایش]


Circle frame.svg

درصد پیروان ادیان در هند (سرشماری ۲۰۱۱ هند)[۱۴][۱۵]      هندوئیسم (۷۹٫۸٪)     اسلام (۱۴٫۲٪)     مسیحیت (۲٫۳٪)     سیک (۱٫۷٪)     آیین بودایی (۰٫۷٪)     جین (۰٫۴٪)     ادیان دیگر (۰٫۷٪)     بی‌دین (۰٫۲٪)

هند معجونی از ادیان مختلف و فرقه‌های مذهبی گوناگون است که اغلب آنها از هندوئیسم، اسلام و آیین بودایی نشات گرفته‌اند.

حدود ۸۰٫۵٪ مردم هند پیرو آئین‌های هندو و حدود ۱۳٫۴٪ مسلمان هستند. هند همچنین بیش از ۲٫۳٪ مسیحی و ۱٫۹٪ سیک دارد. هند اگرچه زادگاه آئین بودا بوده، اما جمعیت بودائیان هند در حال حاضر تنها حدود ۰٫۸٪ برآورد می‌شود. علاوه‌بر آن پیروان آیین جینیسم ۰٫۸٪ و مجموع پیروان دین زرتشتی، یهودی، بهایی و بقیه مذاهب ۰٫۴٪ می‌باشد.[۱۶] با این وجود هند بزرگ‌ترین اجتماع فرقه احمدیه و مذاهب ایرانی بهائی و زرتشتی در سراسر جهان است. مسلمانان بیشتر در دهلی، بنگال غربی و نواحی شمال غربی کشور زندگی می‌کنند و در کشمیر، بیشتر جمعیت را تشکیل داده‌اند. به این ترتیب هند پس از اندونزی و پاکستان پرشمارترین جمعیت مسلمان جهان را داراست.[۷]

زرتشتیان، از مهمترین اقلیت‌های دینی هند هستند که به پارسی معروفند و طی بیش از پنج سده اولیه حمله اعراب به ایران، از ایران به هند مهاجرت کرده‌اند و بیشتر در مناطق مختلف گجرات و مهاراشترا به مرکزیت بمبئی اقامت دارند. اگر چه جمعیت آنان کمتر از۲۰۰ هزار نفر است، اما نزدیک به ۱۷ ٪ اقتصاد هند را در دست دارند. شرکت‌های بزرگی مانند: «تاتا» و «گودریج»، متعلق به زرتشتیان است. گروه دیگری از اقلیت‌های کم جمعیت بهره‌ها هستند که قدرت اقتصادی مهمی در هند دارند. صاحب شرکت معروف «ویپرو» که جزو ثروتمندترین افراد جهان می‌باشد، از این فرقه‌است.[۷]

تاریخ[ویرایش]

پیشینه حضور انسان در شبه قاره هند به دویست تا چهارصد هزار سال می‌رسد. اما اولین تمدن به معنای واقعی در این سرزمین، تمدن دره سند با قدمت نزدیک به سه هزار سال قبل از میلاد است که با تمدن شهر سوخته در ایران همزمان بوده و با آن مراودات نزدیک داشته‌است و تقریباً پس از ورود آریایی‌ها بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد هر دو از بین رفته‌اند.

ورود آریایی‌ها به هند در فرهنگ، دین و ادبیات و نظام اجتماعی این سرزمین بسیار تأثیرگذار بوده‌است. از جمله می‌توان به شکل‌گیری زبان سانسکریت، تدوین متون مقدس هندو و پیدایش سیستم طبقاتی جامعه هند اشاره نمود.

اولین امپراتوری در هند با حکومت شاهنشاهی موریا بین سالهای ۳۲۶ تا ۲۰۰ پیش از میلاد شکل گرفت. قدرتمندترین حاکم تاریخ هند تا قبل از گورکانیان، آشوکای بزرگ نام دارد که سومین شاه این سلسله‌است. وی در تمام جنبه‌های هنری و اجتماعی و سیستم اداری از هخامنشیان ایران الهام می‌گرفت. آثار بسیار مهم حجاری این دوره مانند پیکره چهار شیر (نماد ملی هند) بسیار تحت تأثیر حجاری تخت جمشید است.

از سال ۳۲۷ تا ۳۲۶ پیش از میلاد اسکندر به هندوستان حمله می‌کند.[۱۷]

دومین سلسله قدرتمند به نام امپراتوری گوپتا از سال ۳۲۰ تا ۵۵۰ میلادی در شمال هند حاکمیت داشته و پس از گوپتاها تا قرن سیزده میلادی حکومت‌های زیادی در شمال هند با درگیری، شکست و پیروزی یکی پس از دیگری بر روی کار آمدند. باتوجه به عدم قدرتمندی این حکومت‌ها، جنوب هند امنیت و آرامش بیشتری نسبت به شمال داشت و سرگرم تعامل و تجارت با اعراب مسلمان و منطقه جنوب آسیا بود و نقش مهمی در روابط خاور میانه با خاور دور ایفا می‌کرد.[۷]

اولین تماس اسلام با آسیای جنوبی، سال هفتصد و یازده میلادی است که مسلمانان تا کناره رود سند که هم اکنون در پاکستان است پیش آمدند. در قرن دهم میلادی سلطان محمود غزنوی منطقه پنجاب را تصرف کرد و بارها به شمال هند حمله کرد. تا قرن سیزدهم تاخت و تازهای زیادی از سوی ایران و آسیای مرکزی به هند صورت می‌گرفت. اما چندان ماندگار نبودند، تا اینکه در این زمان مسلمانان، شهر دهلی را تصرف کردند و اولین حکومت مسلمانان، به نام دوران سلطنت یا غلامان مسلمان را بنیان گذاشتند واسلام رسماً بر هند حاکم شد.[۷]

در سال ۱۵۲۶ «بابُر» از نوادگان تیمور لنگ بر هند تسلط یافت و سلسله گورکانیان یا امپراتوری مغولی هند را بنیان گذاشت. این سلسله از ۱۵۲۶ میلادی تا ۱۸۵۷ میلادی در بخش بزرگی از شبه قاره هند فرمانروایی کرد. حکمرانان این سلسله به تدریج تمامی شبه قاره را تحت فرمان گرفتند. اکبر کبیر امپراتور بزرگ این سلسله که سیاست مدارا با غیرمسلمانان هندی را درپیش گرفت را بزرگترین و مقتدرترین پادشاه هند می‌دانند. اما پس از مدتی بخش‌هایی از جنوب هند از اختیار آنان خارج شد. این دودمان آخرین دوران طلایی امپراتوری‌های اسلامی به‌شمار می‌رود و در نیمه سده ۱۷ میلادی و در زمان شاه جهان بزرگ‌ترین و ثروتمندترین امپراتوری جهان بود. در سال ۱۷۳۹ میلادی با حمله نادرشاه افشار به هند مقدمات انقراض این امپراتوری فراهم شد و در سال ۱۸۵۷ پس از سال‌ها نبرد سرانجام کمپانی هند شرقی توانست این امپراتوری را منقرض کرده و سرزمین‌های آنرا تصرف کند.[۱۸]

در سال ۱۵۱۰ میلادی پرتغالی‌ها به عنوان اولین مهاجمان اروپایی در گوا مستقر شدند. هنگامی که طوایف «مراتی» و سیک علیه حکومت پادشاهان گورکانی قیام کردند، بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها در قرن ۱۸ مناطقی برای خود از هند جدا کردند و بنیاد حکومت بریتانیای کبیر در هند استوار گردید.

دولت بریتانیا بر اثر شورش‌های سال ۱۸۵۷ میلادی در هند، کمپانی هند شرقی بریتانیا را که گردانندهٔ هند بود منحل کرد و به این سرزمین خودمختاری داد. اما بین سالهای ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۵، دولت بریتانیا ناچار شد که ادارهٔ بعضی از امور کشور را به مردم هند واگذار نماید. در این هنگام رهبر بزرگ جنبش استقلال‌طلبی هند، ماهاتما گاندی قیام کرد و علیه استبداد بریتانیا به مبارزه پرداخت.

سپس اختلاف شدیدی در بین سران هند و سران مسلمانان هند که رهبر آنها محمدعلی جناح بود بوجود آمد. قصد مسلمانان این بود که کشوری مرکب از مناطق مسلمان هند تشکیل دهند. در آن هنگام بریتانیا قوانینی وضع نمود که به‌موجب آن به هند و سیلان و پاکستان استقلال داده شد. در ماه اوت ۱۹۴۷ آخرین سرباز بریتانیایی خاک هند را ترک گفت و در تاریخ ژانویهٔ ۱۹۵۰ هند حکومت جمهوری مستقل خود را اعلام نمود و به عضویت اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا درآمد. اختلافات مرزی دولت هند با پاکستان در منطقهٔ کشمیر هنوز برطرف نشده‌است.

تقسیمات کشوری[ویرایش]

کشور هند شامل ۲۸ ایالت و ۷ ناحیه هم‌پیوسته (اتحادیهٔ منطقه‌ای) است.[۱۹]

ایالت‌ها[ویرایش]

ناحیه‌های هم‌پیوسته[ویرایش]

  1. جزایر آندامان و نیکوبار
  2. چندیگر
  3. دادرا و ناگار هاولی
  4. دامان و دیو
  5. لاکشادویپ
  6. ناحیه پایتختی ملی دهلی
  7. پودوچری

سیاست[ویرایش]

حکومت هند را بزرگترین دموکراسی جهان می‌نامند.[۲۰][۲۱] استقلال هند (که در آن هنگام پاکستان، بنگلادش و نپال را هم دربر می‌گرفت) در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ (برابر ۲۳ مرداد ۱۳۲۶) اعلام شد. جواهر لعل نهرو که «پاندیت» به معنی «معلم» خوانده می‌شد و یکی از بزرگ‌ترین رهبران جنبش استقلال هند از کنگره ملی هند بود به عنوان اولین نخست‌وزیر هند انتخاب شد.

قانون اساسی هند در سال ۱۹۴۹ به تصویب رسید و از ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ به اجرا درآمد که از آن هنگام تاکنون بدون تغییر اساسی با موفقیت اجرا شده‌است. این قانون به دولت‌های ایالتی اختیارات گسترده‌ای اعطا کرده‌است. در نظام سیاسی هند، نخست وزیر بالاترین مقام اجرایی کشور است و رئیس‌جمهور مقامی تشریفاتی است که معمولاً از میان چهره‌های دارای محبوبیت گسترده در سراسر کشور انتخاب می‌شود.

حزبی که اکثریت آرا را در انتخابات به دست آورد، نخست وزیر را تعیین می‌کند و با احزاب ائتلافی هیئت دولت را تشکیل می‌دهد. رئیس جمهور از جمعبندی آراء نمایندگان مجالس مرکزی و ایالتی از میان کاندیداهای احزاب تعیین می‌گردد. کمیسیون انتخابات این کشور یک نهاد مستقل دولتی است که اختیار کامل در تشخیص شرایط برگزاری و نظارت کامل بر برگزاری انتخابات را دارد. حداقل سن قانونی رای‌دهندگان ۱۸ سال است.[۷]

قوه مقننه هند دربرگیرنده دو مجلس با نام‌های لوک‌سابا (مجلس عوام) و راجیاسابا (مجلس سنا) ست. نمایندگان راجیا سابا ۲۵۰ نفرند که ۱۲ تن را رئیس جمهور و بقیه را نمایندگان مجالس ایالتی برمی‌گزیند. سناتورها باید در زمینه ادبیات، علم، هنر و مسائل اجتماعی متخصص باشند. همچنین ریاست جلسات این مجلس با معاون رئیس جمهور است. لوک سابا ۵۴۵ نماینده دارد که ۵۳۰ تن با رای مستقیم شهروندان و ۱۳ تن از ۷ فرمانداری کل انتخاب می‌شوند، ۲ نفر را نیز رئیس جمهور از میان بریتانیایی‌های هندی‌تبار برمی‌گزیند. نخست وزیر از سوی حزب حاکم در مجلس لوک سابا معرفی می‌شود.

اولین انتخابات سراسری هند در ۱۹۵۲ برگزارشد. از آن زمان تا سال ۱۹۶۷ کنگره ملی هند پیوسته بیش از ۷۳٪ کرسی‌های لوک سابا را در اختیار داشت، اما پس از آن احزاب دیگر به ویژه حزب ناسیونالیست بهاراتیا جاناتا و احزاب ایالتی رشد چشمگیری را در محبوبیت خود شاهد بوده‌اند.

تنها یک بار وقفه‌ای در روند دمکراسی این کشور ایجاد شد. آن هم در اواخر دهه ۱۹۷۰ بود که درگیری‌های داخلی منجر به اعلام حالت فوق‌العاده از سوی ایندیرا گاندی و در نهایت سرنگونی دولت وی توسط ارتش هند شد. گفتنی است یکی از مهم‌ترین عوامل نارضایتی از ایندیرا گاندی برنامه‌های او برای ترویج تنظیم خانواده به منظور کاهش رشد سرسام‌آور جمعیت بود.

ریاست جمهوری در هند[ویرایش]

رئیس‌جمهوری هند به طور غیرمستقیم با آرای مجلس هند که شامل مجالس قانونگذاری (مجلس نمایندگان)، معروف به لوک‌سابا که مجلس سفلی گویند و مجلس علیا معروف به راجیا سابا و همچنین مجلس قانونگذاری ایالت‌ها انتخاب می‌شود.

در انتخابات ریاست جمهوری هند علاوه بر نمایندگان پارلمانی، نمایندگان کشوری در ایالت‌های مختلف (مجالس ایالتی) نیز شرکت می‌کنند که با احتساب رای نمایندگان پارلمان در مجموع ۴۸۹۶ نماینده هستند که رئیس‌جمهور را برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌کنند.[۲۲]

سمت ریاست جمهوری هند هرچند حالت تشریفاتی دارد اما این سمت بالاترین مقام اجرایی بوده و از اختیارات قانونی گسترده‌ای برخوردار است. رئیس‌جمهوری رئیس رسمی قوای مقننه، مجریه و قضاییه و همچنین فرمانده کل نیروهای مسلح این کشور است.

بر اساس ماده ۵۳ قانون اساسی هند، رئیس‌جمهوری می‌تواند از قدرت‌های قانونی خود بطور مستقیم، به استثنای موارد بسیار معدودی استفاده کند، ولی شورای وزرای تحت ریاست نخست وزیر همه قدرت‌های رئیس جمهوری را عملاً اجرا می‌کند.[۲۳]

احزاب مهم[ویرایش]

بیش از ۷۰۰ حزب سیاسی در هند وجود دارد که به سه گروه ملی، منطقه‌ای (ایالتی) و محلی تقسیم می‌شوند. از میان آنها کنگره ملی هند (INC)، حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) و حزب کمونیست مارکسیست هند (CPI-M) از بزرگترین احزاب به‌شمار می‌روند.

حزب کنگره ملی هند در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد و در سال ۱۹۱۴ با ورود مهاتما گاندی به این حزب دوره جدیدی در فعالیتهای آن آغاز گردید. گاندی با رهبری حزب کنگره پرچمدار نهضت استقلال هند شد و در اثر مبارزات این حزب، سرانجام هند در سال ۱۹۴۷ به استقلال رسید. حکومت هند پس از استقلال، بیش از چهار دهه در دست حزب کنگره قرار داشت.

حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، طی ۲۰ سال به تدریج از قدرت چشمگیری برخوردار گردید. پس از واقعه تخریب مسجد بابری، این حزب توانست طی سالهای ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ قدرت را در دست داشته باشد. این حزب اگرچه مجدداً قدرت را به حزب کنگره واگذار کرد، ولی همچنان به عنوان یک رقیب جدی برای حزب کنگره باقی‌ماند.[۷]

هند یک جمهوری فدرال است که از زمان استقلال، دولتی مردم‌سالار داشته‌است. سیاست هند در قبضهٔ میانه-چپ‌روها، کنگره ملی هند (INC)، راستی‌ها، حزب بهاراتیا جاناتا، چپی‌ها، حزب کمونیست هند (CPI)، حزب کمونیست هند (مارکسیست) و تعدادی حزب منطقه‌ای که یا میانه-راست یا میانه-چپ هستند. با وجود طیف سیاسی گسترده و مختلف این احزاب، لزوم تشکیل دولت ائتلافی برای ایجاد حکومت، افزایش افراد طبقهِ اجتماعی متوسط که خواستار لیبرال شدن و کنترل کسری بودجه به‌ویژه در سطوح دولتی هستند. به‌این معنا است که تمامی احزاب سیاسی دیدی متعادل نسبت به اصلاحات اقتصادی دارند.[۲۴][۲۵][۲۶]


نظام قضایی[ویرایش]

هند به تبعیت از حقوق انگلستان از نظام حقوقی کامن لا پیروی می‌کند. تشکیلات قضائی این کشور نیز با وجود پذیرش فدرالیسم در قانون اساسی بسیار منسجم است و تمایل زیادی به یکپارچگی دارد. سلسله مراتب دادگاه‌ها دراین کشور به این صورت است:

دیوان عالی هند از یک رئیس و ۲۵ قاضی عضو تشکیل می‌شود که توسط رئیس جمهور پس از مشورت با رئیس دیوان و وزرای کابینه انتخاب می‌شوند. رئیس دیوان نیز از سوی رئیس جمهور با مشورت قضات دیوان و دادگاه‌های عالی ایالتی تعیین می‌شود. دیوان عالی این کشور از لحاظ گستردگی اختیارات در موقعیت کم‌نظیری قرار دارد. این دیوان نقش نگهبان قانون اساسی را ایفا می‌کند و توان لغو قوانین مجلس فدرال و مجالس ایالتی را داراست و در موارد اختلاف میان دولت فدرال و دولت‌های ایالتی رای دیوان حرف آخر را می‌زند. این دیوان به مانند مجلس اعیان بریتانیا بالاترین مرجع پژوهش در کشور است و در مواردی که حکم اعدام صادر شده، استیناف از دیوان به شکل یک حق پذیرفته شده‌است.

دادگاه‌های تالی دارای شعب کیفری و حقوقی می‌باشند و در سطح شهرها فعالیت می‌کنند البته در روستاها خانه‌های انصاف (پنجایات) نیز وجود دارد که معتمدین محلی به حل اختلاف از طریق کدخدامنشی مبادرت می‌کنند.

علاوه بر این قوه قضائیه از قوه مقننه کاملاً مستقل است، حقوق و مزایای قضات و مخارج نظام قضائی از ردیف بودجه مجزایی تأمین می‌شود که مستلزم رای‌گیری در پارلمان نیست، مجلس حتی از بحث دربارهٔ اختیارات و تصمیمات قضات دیوان عالی و دادگاه‌های عالی ممنوع است مگر زمانی که پیشنهاد برکناری قاضی توسط رئیس جمهور مطرح شود و مجلس با دو سوم آراء آن را تصویب کند.

موقعیت راهبردی[ویرایش]

در قاره آسیا یک بازی ۴ نفره بین چین، هند، ژاپن و ایالات متحده آمریکا در جریان است. هند عضو ناظر پیمان امنیتی سازمان همکاری شانگهای می‌باشد. هند با رهبران چین برای رفع اختلافات مرزی وارد مذاکره شده‌است. چین هم قصد دارد با دور زدن اتحاد ژاپن و آمریکا و دنبال کردن سیاست «دیپلماسی نامتقارن» جایگاه نوینی در عرصه جهانی برای خود تعریف کند. پروفسور یانگ بایون، کارشناس مرکز تحقیقات آسیا و اقیانوس آرام در دانشگاه بیدا در پکن می‌گوید: «ما با هند نقاط مشترک بسیاری داریم از جمله تمدنی درخشان، دوران تحقیر استعماری و جمعیت بالا» او با ارائه این فهرست می‌خواهد نشان دهد که بین این دو غول آسیایی تجانس بیش از تفاوت است.

بازگشایی گذرگاه‌های مرزی به ویژه گذرگاه ناتو لا (Nathu la pass) - که در ارتفاع ۴۰۰۰ متری از سطح دریا واقع شده و زمانی یکی از راه‌های ارتباطی معروف جاده ابریشم بوده‌است - پس از ۵۰ سال نشانگر قدمی بزرگ به جلو در روابط بین دو دولت است. روابطی که بر اثر حمایت سنتی هندی‌ها از خودمختاری تبت و پناه دادن به دالایی لاما رهبر معنوی بودائیان جهان و همچنین اختلافات مرزی کهنه سال‌های متمادی دستخوش تنش‌های همیشگی بود.

وضعیت اجتماعی[ویرایش]

هند دارای یکی از بالاترین آمارهای تجاوز جنسی در جهان است. بر اساس گزارشها، در سال ۲۰۱۱ میلادی بیش از ۲۴ هزار مورد تجاوز جنسی ثبت شد. بسیاری می‌گویند آمارها از این رقم بالاتر است و بسیاری از موارد تجاوزهای جنسی به دلایل مختلف از جمله مسایل خانوادگی و قبیله‌ای گزارش نمی‌شود. گزارشهای پلیس هند می‌گوید که در هر ۱۸ ساعت یک مورد تجاوز گزارش می‌شود. نتایج یک پژوهش سازمان ملل دربارهٔ شش کشور شرق و جنوب شرق آسیا منتشر شده که مطابق آن تقریباً یک چهارم مردانی که به پرسش‌های این تحقیق پاسخ داده‌اند، دست کم به یک زن تجاوز کرده‌اند.[۲۷]

بهداشت[ویرایش]

هند به‌عنوان کانون ایدز آسیا شناخته‌می‌شود. این کشور با داشتن دو میلیون و ۱۰۰ هزار بیمار مبتلا به ایدز، رتبه سوم جمعیت مبتلایان به این بیماری را در میان تمام کشورهای جهان دارد. ۶۴ درصد از افراد آلوده به این ویروس در هند به خدمات درمانی ضدویروس ایدز دسترسی ندارند. البته شمار مبتلایان به ایدز در هندوستان در حدفاصل سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ میلادی ۱۹ درصد کاهش یافته‌است.[۲۸]

اقتصاد[ویرایش]

اقتصاد هند چهارمین اقتصاد بزرگ جهان است. هند به‌رغم رکود اقتصادی جهانی با رشد اقتصادی متوسط بالاتر از ۸ درصد طی چند سال گذشته به یک قدرت اقتصادی تبدیل شده‌است. این میزان رشد نزدیک به رشد اقتصادی کشور همسایه آن چین است. طبق سنجشی که در مورد برابری قدرت خرید صورت گرفته، اقتصاد هند با داشتن تولید ناخالص داخلی (GDP) ۶۱۱/۳ تریلیون دلار، در مقام چهارم را دارد.[۲] با این وجود میلیون‌ها نفر هنوز در فقر شدید زندگی می‌کنند و درآمد سرانه ۷۲۰ دلار آمریکا برابر با ۳۶۵ پوند در سال است. مشکلات زیربنایی نیز در هند ادامه دارد.

اگرچه هنوز بیش از ۳۴٪ جمعیت هند کمتر از یک دلار آمریکا در روز درآمد دارند (رتبه ۲۲ دنیا) و حدود ۸۰٪ مردم با کمتر از دو دلار در روز زندگی می‌کنند، (رتبه ۱۶دنیا) و بیش از ۳۰۰ میلیون نفر در زیر خط فقر زندگی می‌کنند، اما پیشرفت‌های اقتصادی عظیم این کشور در چند سال اخیر رشد اقتصادی هند را به رقم ۸٪ رسانده و کارشناسان پیش بینی می‌کنند، در سال‌های آینده هند به رشد اقتصادی ۱۰٪ در سال نیز دست خواهد یافت.

اگر روزی نام هند فقر و تنگدستی را به یاد می‌آورد، اکنون پیشرفت‌های اقتصادی و رنسانس علمی این کشور توجه همگان را به خود جلب کرده‌است. مدت‌هاست که سرمایه‌گذاری‌های عظیم خارجی در این کشور امری عادی به‌شمار می‌آید و فروش کالاهای هندی در بازارهای جهان به شدت افزایش یافته‌است.

کارشناسان سرآغاز پیشرفت‌های اقتصادی هند را سال ۱۹۹۱ می‌دانند. در این سال مانموهان سینگ وزیر دارایی وقت هند، برنامه‌هایی را برای خروج کشور از اقتصاد دستوری به تصویب رساند و به تدریج به اجرا درآورد. از آن زمان به بعد به تدریج قوانین مالیاتیِ دست و پاگیر لغو شدند، قوانین صادرات و واردات کشور تعدیل شدند، امکان سرمایه‌گذاری خارجی فراهم آمد و امنیت سرمایه‌های داخلی تأمین شد. مانموهان سینگ اکنون نخست وزیر هند است و توسعهٔ طرح‌هایی را که خود شروع کرده ادامه می‌دهد. تحلیل‌گران اقتصادی پیش‌بینی می‌کنند هند تا سال ۲۰۲۰ میلادی پس از آمریکا و چین سومین کشور صنعتی جهان باشد و درآمد سرانه کشور به ۵۰۰۰ دلار یعنی دوبرابر میزان فعلی برسد[نیازمند منبع].

چین بزرگترین شریک تجاری هند است.[۲۹]

پول[ویرایش]

واحد پول رسمی این کشور روپیه هند است که اجزاء آن پیسه (یک صدم روپیه) می‌باشد. برابری یک دلار آمریکا با پول هند بین ۴۳ تا ۴۷ روپیه در نوسان است.

تجارت خارجی و سرمایه‌گذاری[ویرایش]

هند با اقتصادی بزرگ و نیروی انسانی انبوه، یکی از بهترین و مطلوبترین مقصدها برای سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی محسوب می‌شود. هند در فناوری اطلاعات و دیگر حوزه‌ها از قبیل قطعات خودکار، مواد شیمیایی، پوشاک، داروسازی و جواهرات توان بالایی دارد.

هند همیشه یکی از منابع و استعدادها برای سرمایه‌گذاران جهانی بوده‌است. پیش‌از این سیاست‌های خشک مربوط به سرمایه‌گذاری مستقیم این کشور، مانع بزرگی در این زمینه محسوب می‌شد. اما در مارس ۲۰۰۵، دولت با اصلاح و تعدیل قوانین مربوطه، سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی تا حد ۱۰۰٪ را در تجارت و اقتصاد مجاز اعلام کرد.[۳۰] در نتیجه یک سری اصلاحات اقتصادی مثبت و خوش‌بینانه که به منظور حذف نظارت دولت از اقتصاد و سرمایه‌گذاری خارجی صورت گرفته، هند را به یکی از کشورهای پیشرو در منطقه آسیا-اقیانوسیه تبدیل کرده‌است که با سرعت بالا در حال رشد و پیشروی است.

انرژی[ویرایش]

سدها در تأمین انرژی هند سهم به‌سزایی دارند.

در حال حاضر گرانی قیمت نفت با توجه به ذخایر اندک نفتی و نیاز روزافزون کشور در حال توسعه هند به انرژی، مهم‌ترین تهدید علیه اقتصاد این کشور به‌حساب می‌آید. هندیها برای رفع این مشکل به دنبال تولید انرژی اتمی با کمک ایالات متحده هستند.

هند اگرچه در سال ۱۹۷۴ اولین بمب اتمی خود را آزمایش کرد و در سالهای اخیر توان هسته‌ای خود را تا حد قابل ملاحظه‌ای افزایش داده اما هنوز به تکنولوژی ساخت نیروگاه هسته‌ای دست نیافته‌است.

ایجاد خط لوله و خرید گاز از کشورهای خاورمیانه مانند ایران و قطر از دیگر برنامه‌های این کشور است. هندی‌ها همچنین سابقه‌ای طولانی و موفقیت‌آمیز در استفاده از انرژی‌های نو مانند زیست‌گاز (تولید گاز از زباله) دارند.

کشاورزی[ویرایش]

هند پس از چین دومین کشور دنیا از نظر ارزش تولیدات کشاورزی است. ارزش محصولات کشاورزی این کشور در سال ۲۰۰۵ بیش از ۱۵۰ میلیارد دلار برآورد شده‌است.

هند با تولید ۹۷۹٬۰۰۰ تن چای دومین تولیدکننده چای دنیا و چهارمین صادرکننده این محصول پس از کنیا، سریلانکا و چین است. محصول اصلی کشاورزان هندی مانند دیگر کشورهای شرق آسیا برنج است واین کشور پس از چین دومین تولیدکننده برنج دنیاست. فائو در سال ۲۰۰۴ میزان تولید برنج هند را ۱۲۴ میلیون تن برآورد کرده بود. هند همچنین رتبه اول دنیا در تولید موز، ارزن، کنف و بادام زمینی و رتبه دوم در تولید ذرت، نیشکر و شاهدانه را داراست.

وجود صدها میلیون راس گاو در هند این کشور را اولین مسکن این حیوان در دنیا ساخته‌است. اصل ۴۸ قانون اساسی هند کشتن گاو را ممنوع کرده[۳۱] اگرچه دین هندو خوردن گوشت گاو را ممنوع کرده اما از شیر آن‌ها استفاده زیادی می‌شود.

تعطیلات رسمی[ویرایش]

در هند به طور سراسری تنها سه روز تعطیلی رسمی وجود دارد. اما بجز این سه روز هر یک از ایالت‌ها تعطیلات رسمی جداگانه خود را دارند.[۳۲]

{

با توجه به تنوع زیاد فرهنگی، مذهبی و دینی، ایام مهم ادیان و مذاهب مختلف در این کشور تعطیلات سراسری محسوب می‌شوند. چهار رویداد اسلامی عید قربان، عاشورا، میلاد پیامبر اسلام و عید فطر جزو تعطیلات سراسری هند هستند.

رسانه‌ها[ویرایش]

تاریخ آغاز انتشار مطبوعات در هند به ۱۷۸۵ (۲۲۰ سال پیش) برمی‌گردد. روزنامهٔ حبل‌المتین که از قدیمی‌ترین مطبوعات فارسی‌زبان است توسط «مؤیدالاسلام» در کلکته نیز منتشر می‌شده‌است. هند بزرگترین کشور در زمینه چاپ مطبوعات است. آمار رسمی ارائه شده تا پایان ماه مارس ۲۰۰۶، حاکی از تعداد ۶۲٫۴۸۳ روزنامه و نشریه در حال انتشار در سراسر هند می‌باشد که ۱۲۳ زبان را شامل می‌شود. تایمز هند با شمارگان بیش از ۳٫۱۴ میلیون، پرتیراژترین روزنامه انگلیسی زبان جهان است.[۳۳]

همچنین بیش از ۱۴۰ کانال تلویزیونی ماهواره‌ای از داخل هند برنامه پخش می‌کنند که ۱۹ کانال دولتی و بقیه خصوصی هستند.

صنعت فیلم‌سازی هند بزرگترین صنعت سینمای دنیاست.[۱۹] هر سال در هند بیش از ۹۰۰ فیلم ساخته می‌شود که این تعداد بسیار بیشتر از رقم تولیدات سینمایی آمریکاست. محصولات بالیوود یا مرکز ساخت فیلم‌های تجاری هند در این کشور و بسیاری از کشورهای دیگر به ویژه کشورهای منطقه محبوبیت فراوانی دارد.

بر اساس قوانین هند، خارجیان می‌توانند تا ۲۶ درصد در زمینه رسانه‌های خبری در هند سرمایه‌گذاری کنند.[۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «State Emblem -inscription». National Informatics Centre (NIC). بازبینی‌شده در ۲۰۰۷-۰۶-۱۷. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ «CIA Factbook: India». CIA Factbook. بازبینی‌شده در ۲۰۰۷-۰۳-۱۰. 
  3. "India", Oxford English Dictionary, second edition, 2100a.d. Oxford University Press
  4. دانشنامه بریتانیکا
  5. «Indian Official Population Clock»(انگلیسی)‎. وب‌گاه رسمی. بازبینی‌شده در ۱۵ اسفند ۱۳۸۸. 
  6. 10 Year USD vs Indian Rupee Kitco
  7. ۷٫۰۰ ۷٫۰۱ ۷٫۰۲ ۷٫۰۳ ۷٫۰۴ ۷٫۰۵ ۷٫۰۶ ۷٫۰۷ ۷٫۰۸ ۷٫۰۹ ۷٫۱۰ ۷٫۱۱ وب‌گاه سفارت جمهوری اسلامی ایرات در دهلی نو
  8. Datt, Ruddar & Sundharam, K.P.M.. “۷”. In Indian Economy. 90٬97٬98٬100. 
  9. ethnologue.com: Languages of India
  10. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Languages of India». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی ، بازبینی‌شده در ۵ می۲۰۰۸.
  11. قانون اساسی هند، بخش ۱۷، ماده ۳۴۳
  12. .مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Languages of India». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی ، بازبینی‌شده در ۵ می۲۰۰۸.
  13. وب‌گاه دوستداران ایران در هند
  14. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام census_2011_religion وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  15. "India has 79.8% Hindus, 14.2% Muslims, says 2011 census data on religion". Firstpost. 26 August 2016. Retrieved 14 August 2016. 
  16. Census of India 2001, Data on Religion”. Census of India ed.  Retrieved on November 22, ‎2007.
  17. «CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1». iranica، ۲۶ آذر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۲۶ آذر ۱۳۹۳. 
  18. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Indian Rebellion of 1857». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی ، بازبینی‌شده در ۸ مارس ۲۰۱۰.
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ Country proپرونده: India. . BBC. 
  20. Country proپرونده: India. . BBC, January 9 2007.  Retrieved on 2007-03-21.
  21. World's Largest Democracy to Reach One Billion Persons on Independence Day. . United Nations: Population Division.  Retrieved on 2007-12-06.
  22. در هند، رئیس جمهور را چهار هزار و 896 نماینده از پارلمان ملی و مجالس ایالتی برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌کنند.
  23. سمت ریاست جمهوری در هند
  24. " India’s next 50 years. . The Economist, August 14 1997. 
  25. The plot thickens. . The Economist, May 31 2001. 
  26. The voters' big surprise. . The Economist, May 13 2004. 
  27. http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/09/130911_l30_india_gand_rape_accused_defense.shtml
  28. http://www.jomhouriat.ir/fa/content/16280/کدام-کشور-کانون-ایدز-در-آسیا-است؟
  29. روابط اقتصادی بریتانیا و هند چگونه است؟
  30. The Hinduonline
  31. The Constitution Of India 1949
  32. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «الهند». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۰۸.
  33. List of newspapers in the world by circulation". International Federation of Audit Bureaux of Circulations. June 30, 2008.

سیاست خارجی هند، نوشته رضا سیمبر، سجاد بهرامی مقدم و مهدی زیبایی، انتشارات دانشگاه گیلان ۱۳۹۴

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

مختصات: ۲۱° شمالی ۷۸° شرقی / ۲۱°شمالی ۷۸°شرقی / 21; 78

Republic of India
Bhārat Gaṇarājya
Motto: "Satyameva Jayate" (Sanskrit)
"Truth Alone Triumphs"[1]
Anthem: "Jana Gana Mana" (Hindi)[2]
"Thou Art the Ruler of the Minds of All People"[3][2]
National song
"Vande Mataram" (Sanskrit)
"I Bow to Thee, Mother"[a][1][2]
Image of a globe centred on India, with India highlighted.
Area controlled by India shown in dark green;
claimed but uncontrolled regions shown in light green.
Capital New Delhi
28°36.8′N 77°12.5′E / 28.6133°N 77.2083°E / 28.6133; 77.2083
Largest city Mumbai
18°58′30″N 72°49′33″E / 18.97500°N 72.82583°E / 18.97500; 72.82583
Official languages
Recognised regional languages
National language None[8][9][10]
Religion
Demonym Indian
Government Federal parliamentary
constitutional socialist[12]
republic[1]
Ram Nath Kovind
Venkaiah Naidu
Narendra Modi
Dipak Misra
Sumitra Mahajan
Legislature Parliament of India
Rajya Sabha
Lok Sabha
Independence from the United Kingdom
15 August 1947
26 January 1950
Area
• Total
3,287,263[5] km2 (1,269,219 sq mi)[d] (7th)
• Water (%)
9.6
Population
• 2016 estimate
1,324,171,354[13] (2nd)
• 2011 census
1,210,854,977[14][15] (2nd)
• Density
394.1/km2 (1,020.7/sq mi) (31st)
GDP (PPP) 2017 estimate
• Total
$9.489 trillion[16] (3rd)
• Per capita
$7,153[16] (122nd)
GDP (nominal) 2017 estimate
• Total
$2.454 trillion[16] (6th)
• Per capita
$1,850[16] (141st)
Gini (2013) 33.9[17]
medium · 79th
HDI (2015) Increase 0.624[18]
medium · 131st
Currency Indian rupee () (INR)
Time zone IST (UTC+05:30)
DST is not observed
Date format DD-MM-YYYY
Drives on the left
Calling code +91
ISO 3166 code IN
Internet TLD .in
Website
india.gov.in

India, officially the Republic of India (Bhārat Gaṇarājya),[e] is a country in South Asia. It is the seventh-largest country by area, the second-most populous country (with over 1.2 billion people), and the most populous democracy in the world. It is bounded by the Indian Ocean on the south, the Arabian Sea on the southwest, and the Bay of Bengal on the southeast. It shares land borders with Pakistan to the west;[f] China, Nepal, and Bhutan to the northeast; and Myanmar (Burma) and Bangladesh to the east. In the Indian Ocean, India is in the vicinity of Sri Lanka and the Maldives. India's Andaman and Nicobar Islands share a maritime border with Thailand and Indonesia.

The Indian subcontinent was home to the urban Indus Valley Civilisation of the 3rd millennium BCE. In the following millennium, the oldest scriptures associated with Hinduism began to be composed. Social stratification, based on caste, emerged in the first millennium BCE, and Buddhism and Jainism arose. Early political consolidations took place under the Maurya and Gupta empires; the later peninsular Middle Kingdoms influenced cultures as far as southeast Asia. In the medieval era, Judaism, Zoroastrianism, Christianity, and Islam arrived, and Sikhism emerged, all adding to the region's diverse culture. Much of the north fell to the Delhi sultanate; the south was united under the Vijayanagara Empire. The economy expanded in the 17th century in the Mughal Empire. In the mid-18th century, the subcontinent came under British East India Company rule, and in the mid-19th under British crown rule. A nationalist movement emerged in the late 19th century, which later, under Mahatma Gandhi, was noted for nonviolent resistance and led to India's independence in 1947.

In 2017, the Indian economy was the world's sixth largest by nominal GDP and third largest by purchasing power parity.[16] Following market-based economic reforms in 1991, India became one of the fastest-growing major economies and is considered a newly industrialised country. However, it continues to face the challenges of poverty, corruption, malnutrition, and inadequate public healthcare. A nuclear weapons state and regional power, it has the third largest standing army in the world and ranks fifth in military expenditure among nations. India is a federal republic governed under a parliamentary system and consists of 29 states and 7 union territories. It is a pluralistic, multilingual and multi-ethnic society and is also home to a diversity of wildlife in a variety of protected habitats.

Etymology

The name India is derived from Indus, which originates from the Old Persian word Hindu.[19] The latter term stems from the Sanskrit word Sindhu, which was the historical local appellation for the Indus River.[20] The ancient Greeks referred to the Indians as Indoi (Ἰνδοί), which translates as "The people of the Indus".[21]

The geographical term Bharat (Bhārat, pronounced [ˈbʱaːrət̪]), which is recognised by the Constitution of India as an official name for the country,[22] is used by many Indian languages in its variations. It is a modernisation of the historical name Bharatavarsha, which traditionally referred to the Indian subcontinent and gained increasing currency from the mid-19th century as a native name for India.[23][24] Scholars believe it to be named after the Vedic tribe of Bhāratas in the second millennium BCE.[25] It is also traditionally associated with the rule of the legendary emperor Bharata.[26] Gaṇarājya (literally, people's State) is the Sanskrit/Hindi term for "republic" dating back to the ancient times.[27][28][29]

Hindustan ([ɦɪnd̪ʊˈst̪aːn]) is a Persian name for India dating back to the 3rd century BCE. It was introduced into India by the Mughals and widely used since then. Its meaning varied, referring to a region that encompassed northern India and Pakistan or India in its entirety.[23][24][30] Currently, the name may refer to either the northern part of India or the entire country.[30]

History

Ancient India

The earliest authenticated human remains in South Asia date to about 30,000 years ago.[31] Nearly contemporaneous Mesolithic rock art sites have been found in many parts of the Indian subcontinent, including at the Bhimbetka rock shelters in Madhya Pradesh.[32] Around 7000 BCE, one of the first known Neolithic settlements appeared on the subcontinent in Mehrgarh and other sites in the subcontinent.[33] These gradually developed into the Indus Valley Civilisation,[34] the first urban culture in South Asia;[35] it flourished during 2500–1900 BCE in northeast Afghanistan to Pakistan and northwest India. [36] Centred around cities such as Mohenjo-daro, Harappa, Dholavira, and Kalibangan, and relying on varied forms of subsistence, the civilisation engaged robustly in crafts production and wide-ranging trade.[35]

During the period 2000–500 BCE, in terms of culture, many regions of the subcontinent transitioned from the Chalcolithic to the Iron Age.[37] The Vedas, the oldest scriptures associated with Hinduism,[38] were composed during this period,[39] and historians have analysed these to posit a Vedic culture in the Punjab region and the upper Gangetic Plain.[37] Most historians also consider this period to have encompassed several waves of Indo-Aryan migration into the subcontinent from the north-west.[38] The caste system, which created a hierarchy of priests, warriors, and free peasants, but which excluded indigenous peoples by labeling their occupations impure, arose during this period.[40] On the Deccan Plateau, archaeological evidence from this period suggests the existence of a chiefdom stage of political organisation.[37] In South India, a progression to sedentary life is indicated by the large number of megalithic monuments dating from this period,[41] as well as by nearby traces of agriculture, irrigation tanks, and craft traditions.[41]

Damaged brown painting of a reclining man and woman.
Paintings at the Ajanta Caves in Aurangabad, Maharashtra, 6th century

In the late Vedic period, around the 6th century BCE, the small states and chiefdoms of the Ganges Plain and the north-western regions had consolidated into 16 major oligarchies and monarchies that were known as the mahajanapadas.[42][43] The emerging urbanisation gave rise to non-Vedic religious movements, two of which became independent religions. Jainism came into prominence during the life of its exemplar, Mahavira.[44] Buddhism, based on the teachings of Gautama Buddha attracted followers from all social classes excepting the middle class; chronicling the life of the Buddha was central to the beginnings of recorded history in India.[45][46][47] In an age of increasing urban wealth, both religions held up renunciation as an ideal,[48] and both established long-lasting monastic traditions. Politically, by the 3rd century BCE, the kingdom of Magadha had annexed or reduced other states to emerge as the Mauryan Empire.[49] The empire was once thought to have controlled most of the subcontinent excepting the far south, but its core regions are now thought to have been separated by large autonomous areas.[50][51] The Mauryan kings are known as much for their empire-building and determined management of public life as for Ashoka's renunciation of militarism and far-flung advocacy of the Buddhist dhamma.[52][53]

The Sangam literature of the Tamil language reveals that, between 200 BCE and 200 CE, the southern peninsula was being ruled by the Cheras, the Cholas, and the Pandyas, dynasties that traded extensively with the Roman Empire and with West and South-East Asia.[54][55] In North India, Hinduism asserted patriarchal control within the family, leading to increased subordination of women.[56][49] By the 4th and 5th centuries, the Gupta Empire had created in the greater Ganges Plain a complex system of administration and taxation that became a model for later Indian kingdoms.[57][58] Under the Guptas, a renewed Hinduism based on devotion rather than the management of ritual began to assert itself.[59] The renewal was reflected in a flowering of sculpture and architecture, which found patrons among an urban elite.[58] Classical Sanskrit literature flowered as well, and Indian science, astronomy, medicine, and mathematics made significant advances.[58]

Medieval India

The granite tower of Brihadeeswarar Temple in Thanjavur was completed in 1010 CE by Raja Raja Chola I.

The Indian early medieval age, 600 CE to 1200 CE, is defined by regional kingdoms and cultural diversity.[60] When Harsha of Kannauj, who ruled much of the Indo-Gangetic Plain from 606 to 647 CE, attempted to expand southwards, he was defeated by the Chalukya ruler of the Deccan.[61] When his successor attempted to expand eastwards, he was defeated by the Pala king of Bengal.[61] When the Chalukyas attempted to expand southwards, they were defeated by the Pallavas from farther south, who in turn were opposed by the Pandyas and the Cholas from still farther south.[61] No ruler of this period was able to create an empire and consistently control lands much beyond his core region.[60] During this time, pastoral peoples whose land had been cleared to make way for the growing agricultural economy were accommodated within caste society, as were new non-traditional ruling classes.[62] The caste system consequently began to show regional differences.[62]

In the 6th and 7th centuries, the first devotional hymns were created in the Tamil language.[63] They were imitated all over India and led to both the resurgence of Hinduism and the development of all modern languages of the subcontinent.[63] Indian royalty, big and small, and the temples they patronised, drew citizens in great numbers to the capital cities, which became economic hubs as well.[64] Temple towns of various sizes began to appear everywhere as India underwent another urbanisation.[64] By the 8th and 9th centuries, the effects were felt in South-East Asia, as South Indian culture and political systems were exported to lands that became part of modern-day Myanmar, Thailand, Laos, Cambodia, Vietnam, Philippines, Malaysia, and Java.[65] Indian merchants, scholars, and sometimes armies were involved in this transmission; South-East Asians took the initiative as well, with many sojourning in Indian seminaries and translating Buddhist and Hindu texts into their languages.[65]

After the 10th century, Muslim Central Asian nomadic clans, using swift-horse cavalry and raising vast armies united by ethnicity and religion, repeatedly overran South Asia's north-western plains, leading eventually to the establishment of the Islamic Delhi Sultanate in 1206.[66] The sultanate was to control much of North India, and to make many forays into South India. Although at first disruptive for the Indian elites, the sultanate largely left its vast non-Muslim subject population to its own laws and customs.[67][68] By repeatedly repulsing Mongol raiders in the 13th century, the sultanate saved India from the devastation visited on West and Central Asia, setting the scene for centuries of migration of fleeing soldiers, learned men, mystics, traders, artists, and artisans from that region into the subcontinent, thereby creating a syncretic Indo-Islamic culture in the north.[69][70] The sultanate's raiding and weakening of the regional kingdoms of South India paved the way for the indigenous Vijayanagara Empire.[71] Embracing a strong Shaivite tradition and building upon the military technology of the sultanate, the empire came to control much of peninsular India,[72] and was to influence South Indian society for long afterwards.[71]

Early modern India

Writing the will and testament of the Mughal king court in Persian, 1590–1595

In the early 16th century, northern India, being then under mainly Muslim rulers,[73] fell again to the superior mobility and firepower of a new generation of Central Asian warriors.[74] The resulting Mughal Empire did not stamp out the local societies it came to rule, but rather balanced and pacified them through new administrative practices[75][76] and diverse and inclusive ruling elites,[77] leading to more systematic, centralised, and uniform rule.[78] Eschewing tribal bonds and Islamic identity, especially under Akbar, the Mughals united their far-flung realms through loyalty, expressed through a Persianised culture, to an emperor who had near-divine status.[77] The Mughal state's economic policies, deriving most revenues from agriculture[79] and mandating that taxes be paid in the well-regulated silver currency,[80] caused peasants and artisans to enter larger markets.[78] The relative peace maintained by the empire during much of the 17th century was a factor in India's economic expansion,[78] resulting in greater patronage of painting, literary forms, textiles, and architecture.[81] Newly coherent social groups in northern and western India, such as the Marathas, the Rajputs, and the Sikhs, gained military and governing ambitions during Mughal rule, which, through collaboration or adversity, gave them both recognition and military experience.[82] Expanding commerce during Mughal rule gave rise to new Indian commercial and political elites along the coasts of southern and eastern India.[82] As the empire disintegrated, many among these elites were able to seek and control their own affairs.[83]

By the early 18th century, with the lines between commercial and political dominance being increasingly blurred, a number of European trading companies, including the English East India Company, had established coastal outposts.[84][85] The East India Company's control of the seas, greater resources, and more advanced military training and technology led it to increasingly flex its military muscle and caused it to become attractive to a portion of the Indian elite; these factors were crucial in allowing the company to gain control over the Bengal region by 1765 and sideline the other European companies.[86][84][87][88] Its further access to the riches of Bengal and the subsequent increased strength and size of its army enabled it to annex or subdue most of India by the 1820s.[89] India was then no longer exporting manufactured goods as it long had, but was instead supplying the British Empire with raw materials, and many historians consider this to be the onset of India's colonial period.[84] By this time, with its economic power severely curtailed by the British parliament and effectively having been made an arm of British administration, the company began to more consciously enter non-economic arenas such as education, social reform, and culture.[90]

Modern India

The British Indian Empire, from the 1909 edition of The Imperial Gazetteer of India. Areas directly governed by the British are shaded pink; the princely states under British suzerainty are in yellow.

Historians consider India's modern age to have begun sometime between 1848 and 1885. The appointment in 1848 of Lord Dalhousie as Governor General of the East India Company set the stage for changes essential to a modern state. These included the consolidation and demarcation of sovereignty, the surveillance of the population, and the education of citizens. Technological changes—among them, railways, canals, and the telegraph—were introduced not long after their introduction in Europe.[91][92][93][94] However, disaffection with the company also grew during this time, and set off the Indian Rebellion of 1857. Fed by diverse resentments and perceptions, including invasive British-style social reforms, harsh land taxes, and summary treatment of some rich landowners and princes, the rebellion rocked many regions of northern and central India and shook the foundations of Company rule.[95][96] Although the rebellion was suppressed by 1858, it led to the dissolution of the East India Company and to the direct administration of India by the British government. Proclaiming a unitary state and a gradual but limited British-style parliamentary system, the new rulers also protected princes and landed gentry as a feudal safeguard against future unrest.[97][98] In the decades following, public life gradually emerged all over India, leading eventually to the founding of the Indian National Congress in 1885.[99][100][101][102]

Jawaharlal Nehru sharing a joke with Mahatma Gandhi, Mumbai, 6 July 1946
Jawaharlal Nehru (left) became India's first prime minister in 1947. Mahatma Gandhi (right) led the independence movement.

The rush of technology and the commercialisation of agriculture in the second half of the 19th century was marked by economic setbacks—many small farmers became dependent on the whims of far-away markets.[103] There was an increase in the number of large-scale famines,[104] and, despite the risks of infrastructure development borne by Indian taxpayers, little industrial employment was generated for Indians.[105] There were also salutary effects: commercial cropping, especially in the newly canalled Punjab, led to increased food production for internal consumption.[106] The railway network provided critical famine relief,[107] notably reduced the cost of moving goods,[107] and helped nascent Indian-owned industry.[106]

After World War I, in which approximately one million Indians served,[108] a new period began. It was marked by British reforms but also repressive legislations, by more strident Indian calls for self-rule, and by the beginnings of a nonviolent movement of non-co-operation, of which Mohandas Karamchand Gandhi would become the leader and enduring symbol.[109] During the 1930s, slow legislative reform was enacted by the British; the Indian National Congress won victories in the resulting elections.[110] The next decade was beset with crises: Indian participation in World War II, the Congress's final push for non-co-operation, and an upsurge of Muslim nationalism. All were capped by the advent of independence in 1947, but tempered by the partition of India into two states: India and Pakistan.[111]

Vital to India's self-image as an independent nation was its constitution, completed in 1950, which put in place a secular and democratic republic.[112] It has remained a democracy with civil liberties, an active Supreme Court, and a largely independent press.[113] Economic liberalisation, which was begun in the 1990s, has created a large urban middle class, transformed India into one of the world's fastest-growing economies,[114] and increased its geopolitical clout. Indian movies, music, and spiritual teachings play an increasing role in global culture.[113] Yet, India is also shaped by seemingly unyielding poverty, both rural and urban;[113] by religious and caste-related violence;[115] by Maoist-inspired Naxalite insurgencies;[116] and by separatism in Jammu and Kashmir and in Northeast India.[117] It has unresolved territorial disputes with China[118] and with Pakistan.[118] The India–Pakistan nuclear rivalry came to a head in 1998.[119] India's sustained democratic freedoms are unique among the world's newer nations; however, in spite of its recent economic successes, freedom from want for its disadvantaged population remains a goal yet to be achieved.[120]

Geography

Map of India. Most of India is yellow (elevation 100–1000 m). Some areas in the south and mid-east are brown (above 1000 m). Major river valleys are green (below 100 m).
A topographic map of India

India comprises the bulk of the Indian subcontinent, lying atop the Indian tectonic plate, and part of the Indo-Australian Plate.[121] India's defining geological processes began 75 million years ago when the Indian plate, then part of the southern supercontinent Gondwana, began a north-eastward drift caused by seafloor spreading to its south-west, and later, south and south-east.[121] Simultaneously, the vast Tethyn oceanic crust, to its northeast, began to subduct under the Eurasian plate.[121] These dual processes, driven by convection in the Earth's mantle, both created the Indian Ocean and caused the Indian continental crust eventually to under-thrust Eurasia and to uplift the Himalayas.[121] Immediately south of the emerging Himalayas, plate movement created a vast trough that rapidly filled with river-borne sediment[122] and now constitutes the Indo-Gangetic Plain.[123] Cut off from the plain by the ancient Aravalli Range lies the Thar Desert.[124]

The original Indian plate survives as peninsular India, the oldest and geologically most stable part of India. It extends as far north as the Satpura and Vindhya ranges in central India. These parallel chains run from the Arabian Sea coast in Gujarat in the west to the coal-rich Chota Nagpur Plateau in Jharkhand in the east.[125] To the south, the remaining peninsular landmass, the Deccan Plateau, is flanked on the west and east by coastal ranges known as the Western and Eastern Ghats;[126] the plateau contains the country's oldest rock formations, some over one billion years old. Constituted in such fashion, India lies to the north of the equator between 6° 44' and 35° 30' north latitude[g] and 68° 7' and 97° 25' east longitude.[127]

A shining white snow-clad range, framed against a turquoise sky. In the middle ground, a ridge descends from the right to form a saddle in the centre of the photograph, partly in shadow. In the near foreground, a loop of a road is seen.
The Kedar Range of the Greater Himalayas rises behind Kedarnath Temple (Indian state of Uttarakhand), which is one of the twelve jyotirlinga shrines.

India's coastline measures 7,517 kilometres (4,700 mi) in length; of this distance, 5,423 kilometres (3,400 mi) belong to peninsular India and 2,094 kilometres (1,300 mi) to the Andaman, Nicobar, and Lakshadweep island chains.[128] According to the Indian naval hydrographic charts, the mainland coastline consists of the following: 43% sandy beaches; 11% rocky shores, including cliffs; and 46% mudflats or marshy shores.[128]

Major Himalayan-origin rivers that substantially flow through India include the Ganges and the Brahmaputra, both of which drain into the Bay of Bengal.[129] Important tributaries of the Ganges include the Yamuna and the Kosi; the latter's extremely low gradient often leads to severe floods and course changes.[130] Major peninsular rivers, whose steeper gradients prevent their waters from flooding, include the Godavari, the Mahanadi, the Kaveri, and the Krishna, which also drain into the Bay of Bengal;[131] and the Narmada and the Tapti, which drain into the Arabian Sea.[132] Coastal features include the marshy Rann of Kutch of western India and the alluvial Sundarbans delta of eastern India; the latter is shared with Bangladesh.[133] India has two archipelagos: the Lakshadweep, coral atolls off India's south-western coast; and the Andaman and Nicobar Islands, a volcanic chain in the Andaman Sea.[134]

The Indian climate is strongly influenced by the Himalayas and the Thar Desert, both of which drive the economically and culturally pivotal summer and winter monsoons.[135] The Himalayas prevent cold Central Asian katabatic winds from blowing in, keeping the bulk of the Indian subcontinent warmer than most locations at similar latitudes.[136][137] The Thar Desert plays a crucial role in attracting the moisture-laden south-west summer monsoon winds that, between June and October, provide the majority of India's rainfall.[135] Four major climatic groupings predominate in India: tropical wet, tropical dry, subtropical humid, and montane.[138]

Biodiversity

The brahminy kite (Haliastur indus) hunts for fish and other prey near the coasts and around inland wetlands.

India lies within the Indomalaya ecozone and contains three biodiversity hotspots.[139] One of 17 megadiverse countries, it hosts 8.6% of all mammalian, 13.7% of all avian, 7.9% of all reptilian, 6% of all amphibian, 12.2% of all piscine, and 6.0% of all flowering plant species.[140][141] About 21.2% of the country's landmass is covered by forests (tree canopy density >10%), of which 12.2% comprises moderately or very dense forests (tree canopy density >40%).[142] Endemism is high among plants, 33%, and among ecoregions such as the shola forests.[143] Habitat ranges from the tropical rainforest of the Andaman Islands, Western Ghats, and North-East India to the coniferous forest of the Himalaya. Between these extremes lie the moist deciduous sal forest of eastern India; the dry deciduous teak forest of central and southern India; and the babul-dominated thorn forest of the central Deccan and western Gangetic plain.[144] The medicinal neem, widely used in rural Indian herbal remedies, is a key Indian tree. The luxuriant pipal fig tree, shown on the seals of Mohenjo-daro, shaded Gautama Buddha as he sought enlightenment.

Many Indian species descend from taxa originating in Gondwana, from which the Indian plate separated more than 105 million years before present.[145] Peninsular India's subsequent movement towards and collision with the Laurasian landmass set off a mass exchange of species. Epochal volcanism and climatic changes 20 million years ago forced a mass extinction.[146] Mammals then entered India from Asia through two zoogeographical passes flanking the rising Himalaya.[144] Thus, while 45.8% of reptiles and 55.8% of amphibians are endemic, only 12.6% of mammals and 4.5% of birds are.[141] Among them are the Nilgiri leaf monkey and Beddome's toad of the Western Ghats. India contains 172 IUCN-designated threatened animal species, or 2.9% of endangered forms.[147] These include the Asiatic lion, the Bengal tiger, the snow leopard and the Indian white-rumped vulture, which, by ingesting the carrion of diclofenac-laced cattle, nearly became extinct.

The pervasive and ecologically devastating human encroachment of recent decades has critically endangered Indian wildlife. In response the system of national parks and protected areas, first established in 1935, was substantially expanded. In 1972, India enacted the Wildlife Protection Act[148] and Project Tiger to safeguard crucial wilderness; the Forest Conservation Act was enacted in 1980 and amendments added in 1988.[149] India hosts more than five hundred wildlife sanctuaries and thirteen biosphere reserves,[150] four of which are part of the World Network of Biosphere Reserves; twenty-five wetlands are registered under the Ramsar Convention.[151]

Politics

A parliamentary joint session being held in the Sansad Bhavan.

India is the world's most populous democracy.[152] A parliamentary republic with a multi-party system,[153] it has seven recognised national parties, including the Indian National Congress and the Bharatiya Janata Party (BJP), and more than 40 regional parties.[154] The Congress is considered centre-left in Indian political culture,[155] and the BJP right-wing.[156][157][158] For most of the period between 1950—when India first became a republic—and the late 1980s, the Congress held a majority in the parliament. Since then, however, it has increasingly shared the political stage with the BJP,[159] as well as with powerful regional parties which have often forced the creation of multi-party coalitions at the centre.[160]

In the Republic of India's first three general elections, in 1951, 1957, and 1962, the Jawaharlal Nehru-led Congress won easy victories. On Nehru's death in 1964, Lal Bahadur Shastri briefly became prime minister; he was succeeded, after his own unexpected death in 1966, by Indira Gandhi, who went on to lead the Congress to election victories in 1967 and 1971. Following public discontent with the state of emergency she declared in 1975, the Congress was voted out of power in 1977; the then-new Janata Party, which had opposed the emergency, was voted in. Its government lasted just over three years. Voted back into power in 1980, the Congress saw a change in leadership in 1984, when Indira Gandhi was assassinated; she was succeeded by her son Rajiv Gandhi, who won an easy victory in the general elections later that year. The Congress was voted out again in 1989 when a National Front coalition, led by the newly formed Janata Dal in alliance with the Left Front, won the elections; that government too proved relatively short-lived, lasting just under two years.[161] Elections were held again in 1991; no party won an absolute majority. The Congress, as the largest single party, was able to form a minority government led by P. V. Narasimha Rao.[162]

The Rashtrapati Bhavan is the official residence of the president of India.

A two-year period of political turmoil followed the general election of 1996. Several short-lived alliances shared power at the centre. The BJP formed a government briefly in 1996; it was followed by two comparatively long-lasting United Front coalitions, which depended on external support. In 1998, the BJP was able to form a successful coalition, the National Democratic Alliance (NDA). Led by Atal Bihari Vajpayee, the NDA became the first non-Congress, coalition government to complete a five-year term.[163] In the 2004 Indian general elections, again no party won an absolute majority, but the Congress emerged as the largest single party, forming another successful coalition: the United Progressive Alliance (UPA). It had the support of left-leaning parties and MPs who opposed the BJP. The UPA returned to power in the 2009 general election with increased numbers, and it no longer required external support from India's communist parties.[164] That year, Manmohan Singh became the first prime minister since Jawaharlal Nehru in 1957 and 1962 to be re-elected to a consecutive five-year term.[165] In the 2014 general election, the BJP became the first political party since 1984 to win a majority and govern without the support of other parties.[166] The Prime Minister of India is Narendra Modi, who was formerly Chief Minister of Gujarat. On 20 July 2017, Ram Nath Kovind was elected India’s 14th President and took the oath of office on 25 July 2017.[167][168][169]

Government

India is a federation with a parliamentary system governed under the Constitution of India, which serves as the country's supreme legal document. It is a constitutional republic and representative democracy, in which "majority rule is tempered by minority rights protected by law". Federalism in India defines the power distribution between the Union, or Central, government and the states. The government abides by constitutional checks and balances. The Constitution of India, which came into effect on 26 January 1950,[170] states in its preamble that India is a sovereign, socialist, secular, democratic republic.[171] India's form of government, traditionally described as "quasi-federal" with a strong centre and weak states,[172] has grown increasingly federal since the late 1990s as a result of political, economic, and social changes.[173][174]

National symbols[1]
Flag Tiranga (Tricolour)
Emblem Sarnath Lion Capital
Language None[8][9][10]
Anthem Jana Gana Mana
Song Vande Mataram
Currency (Indian rupee)
Calendar Saka
Animal Tiger (land)
River dolphin (aquatic)
Bird Indian peafowl
Flower Lotus
Fruit Mango
Tree Banyan
River Ganga
Game Not declared[175]

The Union government comprises three branches:[176]

Subdivisions

Indian Ocean Bay of Bengal Andaman Sea Arabian Sea Laccadive Sea Siachen Glacier Andaman and Nicobar Islands Chandigarh Dadra and Nagar Haveli Daman and Diu Delhi Lakshadweep Pondicherry Pondicherry Pondicherry Arunachal Pradesh Assam Bihar Chhattisgarh Goa Gujarat Haryana Himachal Pradesh Jammu and Kashmir Jharkhand Karnataka Kerala Madhya Pradesh Maharashtra Manipur Meghalaya Mizoram Nagaland Odisha Punjab Rajasthan Sikkim Tamil Nadu Tripura Uttar Pradesh Uttarakhand West Bengal Afghanistan Bangladesh Bhutan Myanmar China Nepal Pakistan Sri Lanka Tajikistan Dadra and Nagar Haveli Daman and Diu Pondicherry Pondicherry Pondicherry Pondicherry Goa Gujarat Jammu and Kashmir Karnataka Kerala Madhya Pradesh Maharashtra Rajasthan Tamil Nadu Assam Meghalaya Andhra Pradesh Arunachal Pradesh Nagaland Manipur Mizoram Telangana Tripura West Bengal Sikkim Bhutan Bangladesh Bihar Jharkhand Odisha Chhattisgarh Uttar Pradesh Uttarakhand Nepal Delhi Haryana Punjab Himachal Pradesh Chandigarh Pakistan Sri Lanka Sri Lanka Sri Lanka Sri Lanka Sri Lanka Sri Lanka Sri Lanka Sri Lanka Sri Lanka Disputed territory in Jammu and Kashmir Disputed territory in Jammu and Kashmir
A clickable map of the 29 states and 7 union territories of India
States (1–29) & Union territories (A-G)
1. Andhra Pradesh 19. Nagaland
2. Arunachal Pradesh 20. Odisha
3. Assam 21. Punjab
4. Bihar 22. Rajasthan
5. Chhattisgarh 23. Sikkim
6. Goa 24. Tamil Nadu
7. Gujarat 25. Telangana
8. Haryana 26. Tripura
9. Himachal Pradesh 27. Uttar Pradesh
10. Jammu and Kashmir 28. Uttarakhand
11. Jharkhand 29. West Bengal
12. Karnataka A. Andaman and Nicobar Islands
13. Kerala B. Chandigarh
14. Madhya Pradesh C. Dadra and Nagar Haveli
15. Maharashtra D. Daman and Diu
16. Manipur E. Lakshadweep
17. Meghalaya F. National Capital Territory of Delhi
18. Mizoram G. Puducherry

India is a federation composed of 29 states and 7 union territories.[191] All states, as well as the union territories of Puducherry and the National Capital Territory of Delhi, have elected legislatures and governments, both patterned on the Westminster model. The remaining five union territories are directly ruled by the centre through appointed administrators. In 1956, under the States Reorganisation Act, states were reorganised on a linguistic basis.[192] Since then, their structure has remained largely unchanged. Each state or union territory is further divided into administrative districts. The districts in turn are further divided into tehsils and ultimately into villages.

Foreign relations and military

Two standing men are pictured shaking hands. The first is dressed in Indian clothing; the second is in a Western business suit; both standing behind a Russian flag.
Narendra Modi meets Vladimir Putin at the 2017 SCO summit. India and Russia share extensive economic, defence, and technological ties.

Since its independence in 1947, India has maintained cordial relations with most nations. In the 1950s, it strongly supported decolonisation in Africa and Asia and played a lead role in the Non-Aligned Movement.[193] In the late 1980s, the Indian military twice intervened abroad at the invitation of neighbouring countries: a peace-keeping operation in Sri Lanka between 1987 and 1990; and an armed intervention to prevent a 1988 coup d'état attempt in Maldives. India has tense relations with neighbouring Pakistan; the two nations have gone to war four times: in 1947, 1965, 1971, and 1999. Three of these wars were fought over the disputed territory of Kashmir, while the fourth, the 1971 war, followed from India's support for the independence of Bangladesh.[194] After waging the 1962 Sino-Indian War and the 1965 war with Pakistan, India pursued close military and economic ties with the Soviet Union; by the late 1960s, the Soviet Union was its largest arms supplier.[195]

Aside from ongoing strategic relations with Russia, India has wide-ranging defence relations with Israel and France. In recent years, it has played key roles in the South Asian Association for Regional Cooperation and the World Trade Organisation. The nation has provided 100,000 military and police personnel to serve in 35 UN peacekeeping operations across four continents. It participates in the East Asia Summit, the G8+5, and other multilateral forums.[196] India has close economic ties with South America,[197] Asia, and Africa; it pursues a "Look East" policy that seeks to strengthen partnerships with the ASEAN nations, Japan, and South Korea that revolve around many issues, but especially those involving economic investment and regional security.[198][199]

INS Vikramaditya, the Indian Navy's biggest warship.

China's nuclear test of 1964, as well as its repeated threats to intervene in support of Pakistan in the 1965 war, convinced India to develop nuclear weapons.[200] India conducted its first nuclear weapons test in 1974 and carried out further underground testing in 1998. Despite criticism and military sanctions, India has signed neither the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty nor the Nuclear Non-Proliferation Treaty, considering both to be flawed and discriminatory.[201] India maintains a "no first use" nuclear policy and is developing a nuclear triad capability as a part of its "minimum credible deterrence" doctrine.[202][203] It is developing a ballistic missile defence shield and, in collaboration with Russia, a fifth-generation fighter jet.[204] Other indigenous military projects involve the design and implementation of Vikrant-class aircraft carriers and Arihant-class nuclear submarines.[204]

Since the end of the Cold War, India has increased its economic, strategic, and military co-operation with the United States and the European Union.[205] In 2008, a civilian nuclear agreement was signed between India and the United States. Although India possessed nuclear weapons at the time and was not party to the Nuclear Non-Proliferation Treaty, it received waivers from the International Atomic Energy Agency and the Nuclear Suppliers Group, ending earlier restrictions on India's nuclear technology and commerce. As a consequence, India became the sixth de facto nuclear weapons state.[206] India subsequently signed co-operation agreements involving civilian nuclear energy with Russia,[207] France,[208] the United Kingdom,[209] and Canada.[210]

The President of India is the supreme commander of the nation's armed forces; with 1.325 million active troops, they compose the world's third-largest military.[211] It comprises the Indian Army, the Indian Navy, the Indian Air Force, and the Indian Coast Guard.[212] The official Indian defence budget for 2011 was US$36.03 billion, or 1.83% of GDP.[213] For the fiscal year spanning 2012–2013, US$40.44 billion was budgeted.[214] According to a 2008 SIPRI report, India's annual military expenditure in terms of purchasing power stood at US$72.7 billion.[215] In 2011, the annual defence budget increased by 11.6%,[216] although this does not include funds that reach the military through other branches of government.[217] As of 2012, India is the world's largest arms importer; between 2007 and 2011, it accounted for 10% of funds spent on international arms purchases.[218] Much of the military expenditure was focused on defence against Pakistan and countering growing Chinese influence in the Indian Ocean.[216]

Economy

Agricultural workers involved in Rice planting. Rice production in India reached 102.75 million tons in 2011–12.

According to the International Monetary Fund (IMF), the Indian economy in 2017 was nominally worth US$2.454 trillion; it is the sixth-largest economy by market exchange rates, and is, at US$9.489 trillion, the third-largest by purchasing power parity, or PPP.[16] With its average annual GDP growth rate of 5.8% over the past two decades, and reaching 6.1% during 2011–12,[219] India is one of the world's fastest-growing economies.[220] However, the country ranks 140th in the world in nominal GDP per capita and 129th in GDP per capita at PPP.[221] Until 1991, all Indian governments followed protectionist policies that were influenced by socialist economics. Widespread state intervention and regulation largely walled the economy off from the outside world. An acute balance of payments crisis in 1991 forced the nation to liberalise its economy;[222] since then it has slowly moved towards a free-market system[223][224] by emphasising both foreign trade and direct investment inflows.[225] India has been a member of WTO since 1 January 1995.[226]

The 513.7-million-worker Indian labour force is the world's second-largest, as of 2016.[212] The service sector makes up 55.6% of GDP, the industrial sector 26.3% and the agricultural sector 18.1%. India's foreign exchange remittances of US$70 billion in 2014, the largest in the world, contributed to its economy by 25 million Indians working in foreign countries.[227] Major agricultural products include rice, wheat, oilseed, cotton, jute, tea, sugarcane, and potatoes.[191] Major industries include textiles, telecommunications, chemicals, pharmaceuticals, biotechnology, food processing, steel, transport equipment, cement, mining, petroleum, machinery, and software.[191] In 2006, the share of external trade in India's GDP stood at 24%, up from 6% in 1985.[223] In 2008, India's share of world trade was 1.68%;[228] In 2011, India was the world's tenth-largest importer and the nineteenth-largest exporter.[229] Major exports include petroleum products, textile goods, jewellery, software, engineering goods, chemicals, and leather manufactures.[191] Major imports include crude oil, machinery, gems, fertiliser, and chemicals.[191] Between 2001 and 2011, the contribution of petrochemical and engineering goods to total exports grew from 14% to 42%.[230] India was the second largest textile exporter after China in the world in calendar year 2013.[231]

Averaging an economic growth rate of 7.5% for several years prior to 2007,[223] India has more than doubled its hourly wage rates during the first decade of the 21st century.[232] Some 431 million Indians have left poverty since 1985; India's middle classes are projected to number around 580 million by 2030.[233] Though ranking 51st in global competitiveness, India ranks 17th in financial market sophistication, 24th in the banking sector, 44th in business sophistication, and 39th in innovation, ahead of several advanced economies, as of 2010.[234] With 7 of the world's top 15 information technology outsourcing companies based in India, the country is viewed as the second-most favourable outsourcing destination after the United States, as of 2009.[235] India's consumer market, the world's eleventh-largest, is expected to become fifth-largest by 2030.[233] However, hardly 2% of Indians pay income taxes.[236]

Driven by growth, India's nominal GDP per capita has steadily increased from US$329 in 1991, when economic liberalisation began, to US$1,265 in 2010, to an estimated US$1,723 in 2016, and is expected to grow to US$2,358 by 2020;[16] however, it has remained lower than those of other Asian developing countries such as Indonesia, Malaysia, Philippines, Sri Lanka, and Thailand, and is expected to remain so in the near future. However, it is higher than Pakistan, Nepal, Afghanistan, Bangladesh and others.[237]

According to a 2011 PricewaterhouseCoopers report, India's GDP at purchasing power parity could overtake that of the United States by 2045.[238] During the next four decades, Indian GDP is expected to grow at an annualised average of 8%, making it potentially the world's fastest-growing major economy until 2050.[238] The report highlights key growth factors: a young and rapidly growing working-age population; growth in the manufacturing sector because of rising education and engineering skill levels; and sustained growth of the consumer market driven by a rapidly growing middle class.[238] The World Bank cautions that, for India to achieve its economic potential, it must continue to focus on public sector reform, transport infrastructure, agricultural and rural development, removal of labour regulations, education, energy security, and public health and nutrition.[239]

According to the Worldwide Cost of Living Report 2017 released by the Economist Intelligence Unit (EIU) which was created by comparing more than 400 individual prices across 160 products and services, four of the cheapest cities were in India: Bangalore (3rd), Mumbai (5th), Chennai (5th) and New Delhi (8th).[240]

Industries

Tidel Park, the then largest IT park in Asia when it was opened in 2000.

India's telecommunication industry, the world's fastest-growing, added 227 million subscribers during the period 2010–11,[241] and after the first quarter of 2013, India surpassed Japan to become the third-largest smartphone market in the world after China and the US.[242]

The Indian automotive industry, the world's second fastest growing, increased domestic sales by 26% during 2009–10,[243] and exports by 36% during 2008–09.[244] India's capacity to generate electrical power is 250 gigawatts, of which 8% is renewable. At the end of 2011, the Indian IT industry employed 2.8 million professionals, generated revenues close to US$100 billion equalling 7.5% of Indian GDP and contributed 26% of India's merchandise exports.[245]

The pharmaceutical industry in India is among the significant emerging markets for the global pharmaceutical industry. The Indian pharmaceutical market is expected to reach $48.5 billion by 2020. India's R & D spending constitutes 60% of the biopharmaceutical industry.[246][247] India is among the top 12 biotech destinations of the world.[248][249] The Indian biotech industry grew by 15.1% in 2012–13, increasing its revenues from 204.4 billion INR (Indian rupees) to 235.24 billion INR (3.94 B US$ – exchange rate June 2013: 1 US$ approx. 60 INR).[250]

Socio-economic challenges

Despite economic growth during recent decades, India continues to face socio-economic challenges. In 2006, India contained the largest number of people living below the World Bank's international poverty line of US$1.25 per day,[251] the proportion having decreased from 60% in 1981 to 42% in 2005;[252] under its later revised poverty line, it was 21% in 2011.[h][254] 30.7% of India's children under the age of five are underweight.[255] According to a Food and Agriculture Organization report in 2015, 15% of the population is undernourished.[256][257] The Mid-Day Meal Scheme attempts to lower these rates.[258] Since 1991, economic inequality between India's states has consistently grown: the per-capita net state domestic product of the richest states in 2007 was 3.2 times that of the poorest.[259] Corruption in India is perceived to have increased significantly,[260] with one report estimating the illegal capital flows since independence to be US$462 billion.[261]

India has the most people living in conditions of slavery, 18 million, most of whom are in bonded labour.[262][better source needed] India has the largest number of child labourers under the age of 14 in the world with an estimated 12.6 million children engaged in hazardous occupations.[263][264][265][needs update]

Demographics

Women in Kargil, Jammu and Kashmir

With 1,210,193,422 residents reported in the 2011 provisional census report,[266] India is the world's second-most populous country. Its population grew by 17.64% during 2001–2011,[267] compared to 21.54% growth in the previous decade (1991–2001).[267] The human sex ratio, according to the 2011 census, is 940 females per 1,000 males.[266] The median age was 27.6 as of 2016.[212] The first post-colonial census, conducted in 1951, counted 361.1 million people.[268] Medical advances made in the last 50 years as well as increased agricultural productivity brought about by the "Green Revolution" have caused India's population to grow rapidly.[269] India continues to face several public health-related challenges.[270][271]

Life expectancy in India is at 68 years, with life expectancy for women being 69.6 years and for men being 67.3.[272] There are around 50 physicians per 100,000 Indians.[273] The number of Indians living in urban areas has grown by 31.2% between 1991 and 2001.[274] Yet, in 2001, over 70% lived in rural areas.[275][276] The level of urbanisation increased from 27.81% in 2001 Census to 31.16% in 2011 Census. The slowing down of the overall growth rate of population was due to the sharp decline in the growth rate in rural areas since 1991.[277] According to the 2011 census, there are 53 million-plus urban agglomerations in India; among them Mumbai, Delhi, Kolkata, Chennai, Bangalore, Hyderabad and Ahmedabad, in decreasing order by population.[278] The literacy rate in 2011 was 74.04%: 65.46% among females and 82.14% among males.[279] The rural urban literacy gap which was 21.2 percentage points in 2001, dropped to 16.1 percentage points in 2011. The improvement in literacy rate in rural area is two times that in urban areas.[277] Kerala is the most literate state with 93.91% literacy; while Bihar the least with 63.82%.[279]

India is home to two major language families: Indo-Aryan (spoken by about 74% of the population) and Dravidian (spoken by 24% of the population). Other languages spoken in India come from the Austroasiatic and Sino-Tibetan language families. India has no national language.[280] Hindi, with the largest number of speakers, is the official language of the government.[281][282] English is used extensively in business and administration and has the status of a "subsidiary official language";[4] it is important in education, especially as a medium of higher education. Each state and union territory has one or more official languages, and the constitution recognises in particular 22 "scheduled languages". The Constitution of India recognises 212 scheduled tribal groups which together constitute about 7.5% of the country's population.[283] The 2011 census reported that the religion in India with the largest number of followers was Hinduism (79.80% of the population), followed by Islam (14.23%); the remaining were Christianity (2.30%), Sikhism (1.72%), Buddhism (0.70%), Jainism (0.36%) and others[c] (0.9%).[11] India has the world's largest Hindu, Sikh, Jain, Zoroastrian, and Bahá'í populations, and has the third-largest Muslim population—the largest for a non-Muslim majority country.[284][285]

Culture

A Chola bronze depicting Nataraja, who is seen as a cosmic "Lord of the Dance" and representative of Shiva

Indian cultural history spans more than 4,500 years.[286] During the Vedic period (c. 1700 – 500 BCE), the foundations of Hindu philosophy, mythology, theology and literature were laid, and many beliefs and practices which still exist today, such as dhárma, kárma, yóga, and mokṣa, were established.[21] India is notable for its religious diversity, with Hinduism, Buddhism, Sikhism, Islam, Christianity, and Jainism among the nation's major religions.[287] The predominant religion, Hinduism, has been shaped by various historical schools of thought, including those of the Upanishads,[288] the Yoga Sutras, the Bhakti movement,[287] and by Buddhist philosophy.[289]

Art and architecture

Much of Indian architecture, including the Taj Mahal, other works of Mughal architecture, and South Indian architecture, blends ancient local traditions with imported styles.[290] Vernacular architecture is also highly regional in it flavours. Vastu shastra, literally "science of construction" or "architecture" and ascribed to Mamuni Mayan,[291] explores how the laws of nature affect human dwellings;[292] it employs precise geometry and directional alignments to reflect perceived cosmic constructs.[293] As applied in Hindu temple architecture, it is influenced by the Shilpa Shastras, a series of foundational texts whose basic mythological form is the Vastu-Purusha mandala, a square that embodied the "absolute".[294] The Taj Mahal, built in Agra between 1631 and 1648 by orders of Emperor Shah Jahan in memory of his wife, has been described in the UNESCO World Heritage List as "the jewel of Muslim art in India and one of the universally admired masterpieces of the world's heritage".[295] Indo-Saracenic Revival architecture, developed by the British in the late 19th century, drew on Indo-Islamic architecture.[296]

Literature

The earliest literary writings in India, composed between 1700 BCE and 1200 CE, were in the Sanskrit language.[297][298] Prominent works of this Sanskrit literature include epics such as the Mahābhārata and the Ramayana, the dramas of Kālidāsa such as the Abhijñānaśākuntalam (The Recognition of Śakuntalā), and poetry such as the Mahākāvya.[299][300][301] Kamasutra, the famous book about sexual intercourse also originated in India. Developed between 600 BCE and 300 CE in South India, the Sangam literature, consisting of 2,381 poems, is regarded as a predecessor of Tamil literature.[302][303][304][305] From the 14th to the 18th centuries, India's literary traditions went through a period of drastic change because of the emergence of devotional poets such as Kabīr, Tulsīdās, and Guru Nānak. This period was characterised by a varied and wide spectrum of thought and expression; as a consequence, medieval Indian literary works differed significantly from classical traditions.[306] In the 19th century, Indian writers took a new interest in social questions and psychological descriptions. In the 20th century, Indian literature was influenced by the works of Bengali poet and novelist Rabindranath Tagore,[307] who was a recipient of the Nobel Prize in Literature.

Performing arts

A Kuchipudi dance performance is accompanied by Carnatic vocalisations.

Indian music ranges over various traditions and regional styles. Classical music encompasses two genres and their various folk offshoots: the northern Hindustani and southern Carnatic schools.[308] Regionalised popular forms include filmi and folk music; the syncretic tradition of the bauls is a well-known form of the latter. Indian dance also features diverse folk and classical forms. Among the better-known folk dances are the bhangra of Punjab, the bihu of Assam, the chhau of Odisha, West Bengal and Jharkhand, garba and dandiya of Gujarat, ghoomar of Rajasthan, and the lavani of Maharashtra. Eight dance forms, many with narrative forms and mythological elements, have been accorded classical dance status by India's National Academy of Music, Dance, and Drama. These are: bharatanatyam of the state of Tamil Nadu, kathak of Uttar Pradesh, kathakali and mohiniyattam of Kerala, kuchipudi of Andhra Pradesh, manipuri of Manipur, odissi of Odisha, and the sattriya of Assam.[309] Theatre in India melds music, dance, and improvised or written dialogue.[310] Often based on Hindu mythology, but also borrowing from medieval romances or social and political events, Indian theatre includes the bhavai of Gujarat, the jatra of West Bengal, the nautanki and ramlila of North India, tamasha of Maharashtra, burrakatha of Andhra Pradesh, terukkuttu of Tamil Nadu, and the yakshagana of Karnataka.[311] India has a theatre training institute N.S.D that is situated at New Delhi It is an autonomous organization under Ministry of Culture, Government of India.[312]

Motion pictures, television

The Indian film industry produces the world's most-watched cinema.[313] Established regional cinematic traditions exist in the Assamese, Bengali, Bhojpuri, Hindi, Kannada, Malayalam, Punjabi, Gujarati, Marathi, Odia, Tamil, and Telugu languages.[314] South Indian cinema attracts more than 75% of national film revenue.[315]

Television broadcasting began in India in 1959 as a state-run medium of communication, and had slow expansion for more than two decades.[316][317] The state monopoly on television broadcast ended in the 1990s and, since then, satellite channels have increasingly shaped popular culture of Indian society.[318] Today, television is the most penetrative media in India; industry estimates indicate that as of 2012 there are over 554 million TV consumers, 462 million with satellite and/or cable connections, compared to other forms of mass media such as press (350 million), radio (156 million) or internet (37 million).[319]

Cuisine

An assortment of Indian spices

Indian cuisine encompasses a wide variety of regional and traditional cuisines, often depending on a particular state (such as Maharashtrian cuisine). Staple foods of Indian cuisine include pearl millet (bājra), rice, whole-wheat flour (aṭṭa), and a variety of lentils, such as masoor (most often red lentils), toor (pigeon peas), urad (black gram), and mong (mung beans). Lentils may be used whole, dehusked—for example, dhuli moong or dhuli urad—or split. Split lentils, or dal, are used extensively.[320] The spice trade between India and Europe is often cited by historians as the primary catalyst for Europe's Age of Discovery.[321]

Society

Four activities of a Hindu priest, clockwise from top left: (1) preparing the deity for public worship; (2) making sandalwood paste for ritual blessing; (3) successively dripping the altar with milk, honey, dry fruit, yoghurt, and bananas to make ambrosia; (4) distributing the prasad, food viewed as blessed by the deity, to the worshipers.

Traditional Indian society is sometimes defined by social hierarchy. The Indian caste system embodies much of the social stratification and many of the social restrictions found in the Indian subcontinent. Social classes are defined by thousands of endogamous hereditary groups, often termed as jātis, or "castes".[322] India declared untouchability to be illegal[323] in 1947 and has since enacted other anti-discriminatory laws and social welfare initiatives. At the workplace in urban India and in international or leading Indian companies, the caste related identification has pretty much lost its importance.[324][325]

Family values are important in the Indian tradition, and multi-generational patriarchal joint families have been the norm in India, though nuclear families are becoming common in urban areas.[326] An overwhelming majority of Indians, with their consent, have their marriages arranged by their parents or other elders in the family.[327] Marriage is thought to be for life,[327] and the divorce rate is extremely low.[328] As of 2001, just 1.6 percent of Indian women were divorced but this figure was rising due to their education and economic independence.[328] Child marriages are common, especially in rural areas; many women wed before reaching 18, which is their legal marriageable age.[329] Female infanticide and female foeticide in the country have caused a discrepancy in the sex ratio, as of 2005 it was estimated that there were 50 million more males than females in the nation.[330][331] However a report from 2011 has shown improvement in the gender ratio.[332] The payment of dowry, although illegal, remains widespread across class lines.[333] Deaths resulting from dowry, mostly from bride burning, are on the rise, despite stringent anti-dowry laws.[334]

Many Indian festivals are religious in origin. The best known include Diwali, Ganesh Chaturthi, Thai Pongal, Holi, Durga Puja, Eid ul-Fitr, Bakr-Id, Christmas, and Vaisakhi.[335][336] India has three national holidays which are observed in all states and union territories – Republic Day, Independence Day and Gandhi Jayanti. Other sets of holidays, varying between nine and twelve, are officially observed in individual states.

Clothing

Cotton was domesticated in India by 4000 BCE. Traditional Indian dress varies in colour and style across regions and depends on various factors, including climate and faith. Popular styles of dress include draped garments such as the sari for women and the dhoti or lungi for men. Stitched clothes, such as the shalwar kameez for women and kurtapyjama combinations or European-style trousers and shirts for men, are also popular.[337] Use of delicate jewellery, modelled on real flowers worn in ancient India, is part of a tradition dating back some 5,000 years; gemstones are also worn in India as talismans.[338]

Sports

During a twenty four-year career, Sachin Tendulkar has set many batting records, including most runs in both tests and ODIs and most number of centuries in both tests and ODIs, making him one of the most successful cricketers ever.

In India, several traditional indigenous sports remain fairly popular, such as kabaddi, kho kho, pehlwani and gilli-danda. Some of the earliest forms of Asian martial arts, such as kalarippayattu, musti yuddha, silambam, and marma adi, originated in India. Chess, commonly held to have originated in India as chaturaṅga, is regaining widespread popularity with the rise in the number of Indian grandmasters.[339][340] Pachisi, from which parcheesi derives, was played on a giant marble court by Akbar.[341]

The improved results garnered by the Indian Davis Cup team and other Indian tennis players in the early 2010s have made tennis increasingly popular in the country.[342] India has a comparatively strong presence in shooting sports, and has won several medals at the Olympics, the World Shooting Championships, and the Commonwealth Games.[343][344] Other sports in which Indians have succeeded internationally include badminton[345] (Saina Nehwal and P V Sindhu are two of the top ranked female badminton players in the world), boxing,[346] and wrestling.[347] Football is popular in West Bengal, Goa, Tamil Nadu, Kerala, and the north-eastern states.[348] India is scheduled to host the 2017 FIFA U-17 World Cup.[349]

Field hockey in India is administered by Hockey India. The Indian national hockey team won the 1975 Hockey World Cup and have, as of 2016, taken eight gold, one silver, and two bronze Olympic medals, making it the sport's most successful team in the Olympics.

India has also played a major role in popularising cricket. Thus, cricket is, by far, the most popular sport in India. The Indian national cricket team won the 1983 and 2011 Cricket World Cup events, the 2007 ICC World Twenty20, shared the 2002 ICC Champions Trophy with Sri Lanka, and won 2013 ICC Champions Trophy. Cricket in India is administered by the Board of Control for Cricket in India (BCCI); the Ranji Trophy, the Duleep Trophy, the Deodhar Trophy, the Irani Trophy, and the NKP Salve Challenger Trophy are domestic competitions. The BCCI also conducts an annual Twenty20 competition known as the Indian Premier League.

India has hosted or co-hosted several international sporting events: the 1951 and 1982 Asian Games; the 1987, 1996, and 2011 Cricket World Cup tournaments; the 2003 Afro-Asian Games; the 2006 ICC Champions Trophy; the 2010 Hockey World Cup; and the 2010 Commonwealth Games. Major international sporting events held annually in India include the Chennai Open, the Mumbai Marathon, the Delhi Half Marathon, and the Indian Masters. The first Formula 1 Indian Grand Prix featured in late 2011 but has been discontinued from the F1 season calendar since 2014.[350]

India has traditionally been the dominant country at the South Asian Games. An example of this dominance is the basketball competition where Team India won three out of four tournaments to date.[351]

The Rajiv Gandhi Khel Ratna and the Arjuna Award are the highest forms of government recognition for athletic achievement; the Dronacharya Award is awarded for excellence in coaching.

See also

Notes

  1. ^ "[...] Jana Gana Mana is the National Anthem of India, subject to such alterations in the words as the Government may authorise as occasion arises; and the song Vande Mataram, which has played a historic part in the struggle for Indian freedom, shall be honoured equally with Jana Gana Mana and shall have equal status with it." (Constituent Assembly of India 1950).
  2. ^ Hindi in the Devanagari script is the official language of the Union. English is an additional official language for government work alongside Hindi.[4][1][5] States and union territories can have a different official language of their own other than Hindi or English.
  3. ^ a b Besides specific religions, the last two categories in the 2011 Census were "Other religions and persuasions" (0.65%) and "Religion not stated" (0.23%).
  4. ^ "The country's exact size is subject to debate because some borders are disputed. The Indian government lists the total area as 3,287,260 km2 (1,269,220 sq mi) and the total land area as 3,060,500 km2 (1,181,700 sq mi); the United Nations lists the total area as 3,287,263 km2 (1,269,219 sq mi) and total land area as 2,973,190 km2 (1,147,960 sq mi)." (Library of Congress 2004).
  5. ^ See names of India in its official languages.
  6. ^ The Government of India also regards Afghanistan as a bordering country, as it considers all of Kashmir to be part of India. However, this is disputed, and the region bordering Afghanistan is administered by Pakistan. Source: "Ministry of Home Affairs (Department of Border Management)" (PDF). Retrieved 1 September 2008. 
  7. ^ The northernmost point under Indian control is the disputed Siachen Glacier in Jammu and Kashmir; however, the Government of India regards the entire region of the former princely state of Jammu and Kashmir, including the Gilgit-Baltistan administered by Pakistan, to be its territory. It therefore assigns the latitude 37° 6' to its northernmost point.
  8. ^ In 2015, the World Bank raised its international poverty line to $1.90 per day.[253]

References

  1. ^ a b c d e National Informatics Centre 2005.
  2. ^ a b c "National Symbols | National Portal of India". India.gov.in. Retrieved 1 March 2017. The National Anthem of India Jana Gana Mana, composed originally in Bengali by Rabindranath Tagore, was adopted in its Hindi version by the Constituent Assembly as the National Anthem of India on 24 January 1950. 
  3. ^ Wolpert 2003, p. 1.
  4. ^ a b Ministry of Home Affairs 1960.
  5. ^ a b "Profile | National Portal of India". India.gov.in. Retrieved 23 August 2013. 
  6. ^ "Constitutional Provisions – Official Language Related Part-17 Of The Constitution Of India". National Informatics Centre (in Hindi). Archived from the original on 1 February 2016. Retrieved 27 December 2015. 
  7. ^ "Report of the Commissioner for linguistic minorities: 50th report (July 2012 to June 2013)" (PDF). Commissioner for Linguistic Minorities, Ministry of Minority Affairs, Government of India. Archived (PDF) from the original on 8 July 2016. Retrieved 26 December 2014. 
  8. ^ a b Khan, Saeed (25 January 2010). "There's no national language in India: Gujarat High Court". The Times of India. Retrieved 5 May 2014. 
  9. ^ a b "Learning with the Times: India doesn't have any 'national language'". 
  10. ^ a b Press Trust of India (25 January 2010). "Hindi, not a national language: Court". The Hindu. Ahmedabad. Retrieved 23 December 2014. 
  11. ^ a b "C −1 Population by religious community – 2011". Office of the Registrar General & Census Commissioner. Archived from the original on 25 August 2015. Retrieved 25 August 2015. 
  12. ^ "Preamble of the Constitution of India" (PDF). Ministry of Law & Justice. Retrieved 27 September 2017. 
  13. ^ "World Population Prospects: The 2017 Revision". ESA.UN.org (custom data acquired via website). United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division. Retrieved 10 September 2017. 
  14. ^ "Population Enumeration Data (Final Population)". Census of India. Retrieved 17 June 2016. 
  15. ^ "A – 2 DECADAL VARIATION IN POPULATION SINCE 1901" (PDF). Census of India. Retrieved 17 June 2016. 
  16. ^ a b c d e f g "World Economic Outlook Database, April 2017 – Report for Selected Countries and Subjects". International Monetary Fund (IMF). Retrieved 27 April 2017. 
  17. ^ "Income Gini coefficient". United Nations Development Program. Retrieved 14 January 2017. 
  18. ^ "Human Development Report 2016 Summary" (PDF). The United Nations. Retrieved 21 March 2017. 
  19. ^ Serge Gruzinski 2015.
  20. ^ Oxford English Dictionary.
  21. ^ a b Kuiper 2010, p. 86.
  22. ^ Ministry of Law and Justice 2008.
  23. ^ a b Clémentin-Ojha, Catherine (2014). "'India, that is Bharat…': One Country, Two Names". South Asia Multidisciplinary Academic Journal. 10. 
  24. ^ a b Barrow, Ian J. (2003). "From Hindustan to India: Naming change in changing names". South Asia: Journal of South Asian Studies. 26 (1): 37–49. doi:10.1080/085640032000063977. 
  25. ^ Scharfe, Hartmut E. (2006), "Bharat", in Stanley Wolpert, Encyclopedia of India, 1 (A-D), Thomson Gale, pp. 143–144, ISBN 0-684-31512-2 
  26. ^ Thapar, Romila (2002), The Penguin History of Early India: From the Origins to AD 1300, Allen Lane; Penguin Press, pp. 38–39, ISBN 0141937424 
  27. ^ Chakrabarti, Atulananda (1961), Nehru: His Democracy and India, Thacker's Press & Directories, p. 23 
  28. ^ Thapar, Romila (2002), The Penguin History of Early India: From the Origins to AD 1300, Allen Lane; Penguin Press, pp. 146–150, ISBN 0141937424 
  29. ^ Sharma, Ram Sharan (1991), Aspects of Political Ideas and Institutions in Ancient India, Motilal Banarsidass Publ., pp. 119–132, ISBN 978-81-208-0827-0 
  30. ^ a b Encyclopædia Britannica.
  31. ^ Petraglia, Allchin & 2007, p. 6.
  32. ^ Singh 2009, pp. 89–93.
  33. ^ Possehl 2003, pp. 24–25.
  34. ^ Kulke & Rothermund 2004, pp. 21–23.
  35. ^ a b Singh 2009, p. 181.
  36. ^ Possehl 2003, p. 2.
  37. ^ a b c Singh 2009, p. 255.
  38. ^ a b Singh 2009, pp. 186–187.
  39. ^ Witzel 2003, pp. 68–69.
  40. ^ Kulke & Rothermund 2004, pp. 41–43.
  41. ^ a b Singh 2009, pp. 250–251.
  42. ^ Singh 2009, pp. 260–265.
  43. ^ Kulke & Rothermund 2004, pp. 53–54.
  44. ^ Singh 2009, pp. 312–313.
  45. ^ Kulke & Rothermund 2004, pp. 54–56.
  46. ^ Stein 1998, p. 21.
  47. ^ Stein 1998, pp. 67–68.
  48. ^ Singh 2009, p. 300.
  49. ^ a b Singh 2009, p. 319.
  50. ^ Stein 1998, pp. 78–79.
  51. ^ Kulke & Rothermund 2004, p. 70.
  52. ^ Singh 2009, p. 367.
  53. ^ Kulke & Rothermund 2004, p. 63.
  54. ^ Stein 1998, pp. 89–90.
  55. ^ Singh 2009, pp. 408–415.
  56. ^ Stein 1998, pp. 92–95.
  57. ^ Kulke & Rothermund 2004, pp. 89–91.
  58. ^ a b c Singh 2009, p. 545.
  59. ^ Stein 1998, pp. 98–99.
  60. ^ a b Stein 1998, p. 132.
  61. ^ a b c Stein 1998, pp. 119–120.
  62. ^ a b Stein 1998, pp. 121–122.
  63. ^ a b Stein 1998, p. 123.
  64. ^ a b Stein 1998, p. 124.
  65. ^ a b Stein 1998, pp. 127–128.
  66. ^ Ludden 2002, p. 68.
  67. ^ Asher & Talbot 2008, p. 47.
  68. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 6.
  69. ^ Ludden 2002, p. 67.
  70. ^ Asher & Talbot 2008, pp. 50–51.
  71. ^ a b Asher & Talbot 2008, p. 53.
  72. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 12.
  73. ^ Robb 2001, p. 80.
  74. ^ Stein 1998, p. 164.
  75. ^ Asher & Talbot 2008, p. 115.
  76. ^ Robb 2001, pp. 90–91.
  77. ^ a b Metcalf & Metcalf 2006, p. 17.
  78. ^ a b c Asher & Talbot 2008, p. 152.
  79. ^ Asher & Talbot 2008, p. 158.
  80. ^ Stein 1998, p. 169.
  81. ^ Asher & Talbot 2008, p. 186.
  82. ^ a b Metcalf & Metcalf 2006, pp. 23–24.
  83. ^ Asher & Talbot 2008, p. 256.
  84. ^ a b c Asher & Talbot 2008, p. 286.
  85. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 44–49.
  86. ^ Robb 2001, pp. 98–100.
  87. ^ Ludden 2002, pp. 128–132.
  88. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 51–55.
  89. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 68–71.
  90. ^ Asher & Talbot 2008, p. 289.
  91. ^ Robb 2001, pp. 151–152.
  92. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 94–99.
  93. ^ Brown 1994, p. 83.
  94. ^ Peers 2006, p. 50.
  95. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 100–103.
  96. ^ Brown 1994, pp. 85–86.
  97. ^ Stein 1998, p. 239.
  98. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 103–108.
  99. ^ Robb 2001, p. 183.
  100. ^ Sarkar 1983, pp. 1–4.
  101. ^ Copland 2001, pp. ix–x.
  102. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 123.
  103. ^ Stein 1998, p. 260.
  104. ^ Bose & Jalal 2011, p. 117.
  105. ^ Stein 1998, p. 258.
  106. ^ a b Metcalf & Metcalf 2006, p. 126.
  107. ^ a b Metcalf & Metcalf 2006, p. 97.
  108. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 163.
  109. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 167.
  110. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 195–197.
  111. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 203.
  112. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 231.
  113. ^ a b c Metcalf & Metcalf 2006, pp. 265–266.
  114. ^ United States Department of Agriculture.
  115. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 266–270.
  116. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 253.
  117. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 274.
  118. ^ a b Metcalf & Metcalf 2006, pp. 247–248.
  119. ^ Metcalf & Metcalf 2006, pp. 293–295.
  120. ^ Metcalf & Metcalf 2006, p. 304.
  121. ^ a b c d Ali & Aitchison 2005.
  122. ^ Dikshit & Schwartzberg, p. 7.
  123. ^ Prakash et al. 2000.
  124. ^ Dikshit & Schwartzberg, p. 11.
  125. ^ Dikshit & Schwartzberg, p. 8.
  126. ^ Dikshit & Schwartzberg, pp. 9–10.
  127. ^ Ministry of Information and Broadcasting 2007, p. 1.
  128. ^ a b Kumar et al. 2006.
  129. ^ Dikshit & Schwartzberg, p. 15.
  130. ^ Duff 1993, p. 353.
  131. ^ Dikshit & Schwartzberg, p. 16.
  132. ^ Dikshit & Schwartzberg, p. 17.
  133. ^ Dikshit & Schwartzberg, p. 12.
  134. ^ Dikshit & Schwartzberg, p. 13.
  135. ^ a b Chang 1967, pp. 391–394.
  136. ^ Posey 1994, p. 118.
  137. ^ Wolpert 2003, p. 4.
  138. ^ Heitzman & Worden 1996, p. 97.
  139. ^ Conservation International 2007.
  140. ^ Zoological Survey of India 2012, p. 1.
  141. ^ a b Puri.
  142. ^ Forest Survey of India 2013, pp. 11–14.
  143. ^ Basak 1983, p. 24.
  144. ^ a b Tritsch 2001.
  145. ^ Crame & Owen 2002, p. 142.
  146. ^ Karanth 2006.
  147. ^ Mace 1994, p. 4.
  148. ^ Ministry of Environments and Forests 1972.
  149. ^ Department of Environment and Forests 1988.
  150. ^ Ministry of Environment and Forests.
  151. ^ Secretariat of the Convention on Wetlands.
  152. ^ United Nations Population Division.
  153. ^ Burnell & Calvert 1999, p. 125.
  154. ^ Election Commission of India.
  155. ^ Saez, Lawrence; Sinha, Aseema (2010). "Political cycles, political institutions and public expenditure in India, 1980–2000". British Journal of Political Science. 40 (01): 91–113. doi:10.1017/s0007123409990226. 
  156. ^ Malik & Singh 1992, pp. 318–336.
  157. ^ BBC 2012.
  158. ^ Banerjee 2005, p. 3118.
  159. ^ Sarkar 2007, p. 84.
  160. ^ Chander 2004, p. 117.
  161. ^ Bhambhri 1992, pp. 118, 143.
  162. ^ The Hindu 2008.
  163. ^ Dunleavy, Diwakar & Dunleavy 2007.
  164. ^ Kulke & Rothermund 2004, p. 384.
  165. ^ Business Standard 2009.
  166. ^ "BJP first party since 1984 to win parliamentary majority on its own". DNA. IANS. 16 May 2014. Retrieved 20 May 2014. 
  167. ^ "Election commission" (PDF). eci.nic.in. Jul 21, 2017. 
  168. ^ "Oath". India Today. 
  169. ^ "Highlights: Ram Nath Kovind takes oath as India’s 14th President". The Indian Express. 25 July 2017. Retrieved 10 August 2017. 
  170. ^ Pylee, 2003 & a, p. 4.
  171. ^ Dutt 1998, p. 421.
  172. ^ Wheare 1980, p. 28.
  173. ^ Echeverri-Gent 2002, pp. 19–20.
  174. ^ Sinha 2004, p. 25.
  175. ^ "In RTI reply, Centre says India has no national game". Retrieved 4 August 2012. 
  176. ^ http://lawmin.nic.in/olwing/coi/coi-english/coi-4March2016.pdf
  177. ^ a b Sharma 2007, p. 31.
  178. ^ Sharma 2007, p. 138.
  179. ^ Gledhill 1970, p. 112.
  180. ^ a b Sharma 1950.
  181. ^ a b Sharma 2007, p. 162.
  182. ^ Mathew 2003, p. 524.
  183. ^ Gledhill 1970, p. 127.
  184. ^ Sharma 2007, p. 161.
  185. ^ Sharma 2007, p. 143.
  186. ^ Sharma 2007, p. 360.
  187. ^ a b Neuborne 2003, p. 478.
  188. ^ Sharma 2007, pp. 238, 255.
  189. ^ Sripati 1998, pp. 423–424.
  190. ^ Pylee, 2003 & b, p. 314.
  191. ^ a b c d e Library of Congress 2004.
  192. ^ Sharma 2007, p. 49.
  193. ^ Rothermund 2000, pp. 48, 227.
  194. ^ Gilbert 2002, pp. 486–487.
  195. ^ Sharma 1999, p. 56.
  196. ^ Alford 2008.
  197. ^ "India and Latin America Trade – Economic Ties Latin America and India". www.americasquarterly.org. Retrieved 2017-05-19. 
  198. ^ Ghosh 2009, pp. 282–289.
  199. ^ Sisodia & Naidu 2005, pp. 1–8.
  200. ^ Perkovich 2001, pp. 60–86, 106–125.
  201. ^ Kumar 2010.
  202. ^ Nair 2007.
  203. ^ Pandit 2009.
  204. ^ a b The Hindu 2011.
  205. ^ Europa 2008.
  206. ^ The Times of India 2008.
  207. ^ British Broadcasting Corporation 2009.
  208. ^ Rediff 2008 a.
  209. ^ Reuters 2010.
  210. ^ Curry 2010.
  211. ^ Ripsman & Paul 2010, p. 130.
  212. ^ a b c Central Intelligence Agency.
  213. ^ Behera 2011.
  214. ^ Behera 2012.
  215. ^ Stockholm International Peace Research Institute 2008, p. 178.
  216. ^ a b Miglani 2011.
  217. ^ Shukla 2011.
  218. ^ Stockholm International Peace Research Initiative 2012.
  219. ^ International Monetary Fund 2011, p. 2.
  220. ^ Nayak, Goldar & Agrawal 2010, p. xxv.
  221. ^ International Monetary Fund.
  222. ^ Wolpert 2003, p. xiv.
  223. ^ a b c Organisation for Economic Co-operation and Development 2007.
  224. ^ Gargan 1992.
  225. ^ Alamgir 2008, pp. 23, 97.
  226. ^ WTO 1995.
  227. ^ Sakib Sherani. "Pakistan's remittances". dawn.com. Retrieved 17 December 2015. 
  228. ^ The Times of India 2009.
  229. ^ World Trade Organisation 2010.
  230. ^ Economist 2011.
  231. ^ UN Comtrade (4 February 2015). "India world's second largest textiles exporter". TechCrunch. economictimes. Retrieved 2 June 2014. 
  232. ^ Bonner 2010.
  233. ^ a b Farrell & Beinhocker 2007.
  234. ^ Schwab 2010.
  235. ^ Sheth 2009.
  236. ^ "How Many People In India Pay Income Tax? Hardly Anyone". 6 June 2013. 
  237. ^ International Monetary Fund 2011.
  238. ^ a b c PricewaterhouseCoopers 2011.
  239. ^ World Bank 2010.
  240. ^ "Measuring the cost of living worldwide". The Economist. Retrieved 2017-05-25. 
  241. ^ Telecom Regulatory Authority 2011.
  242. ^ Natasha Lomas (26 June 2013). "India Passes Japan To Become Third Largest Global Smartphone Market, After China & U.S.". TechCrunch. AOL Inc. Retrieved 27 June 2013. 
  243. ^ Business Line 2010.
  244. ^ Express India 2009.
  245. ^ Nasscom 2011–2012.
  246. ^ Vishal Dutta (10 July 2012). "Indian biotech industry at critical juncture, global biotech stabilises: Report". Economic Times. Retrieved 31 October 2012. 
  247. ^ "Indian pharmaceutical industry—growth story to continue". Express Pharma. 15 January 2012. Archived from the original on 16 January 2013. Retrieved 31 October 2012. 
  248. ^ Biotechnology and Pharmaceutical Sector in India: sector briefing by the UK Trade and Investment 2011, utki.gov.uk
  249. ^ Yep 2011.
  250. ^ "Differding Consulting Publi 6". Differding.com. 11 February 2014. Retrieved 4 April 2014. 
  251. ^ World Bank 2006.
  252. ^ World Bank a.
  253. ^ Kenny, Charles; Sandefur, Justin (7 October 2015). "Why the World Bank is changing the definition of the word "poor"". Vox. Retrieved 26 February 2017. 
  254. ^ "Poverty headcount ratio at $1.90 a day (2011 PPP) (% of population)". World Bank. Retrieved 26 February 2017. 
  255. ^ "India's rank improves to 55th position on global hunger index". India times. 13 October 2014. 
  256. ^ Internet Desk. "India is home to 194 million hungry people: UN". The Hindu. 
  257. ^ "India home to world's largest number of hungry people: report". dawn.com. 
  258. ^ Drèze & Goyal 2008, p. 46.
  259. ^ Pal & Ghosh 2007.
  260. ^ Transparency International 2010.
  261. ^ British Broadcasting Corporation 2010 c.
  262. ^ "Modern slavery estimated to trap 45 million people worldwide". nytimes.com. 31 May 2016. Retrieved 1 June 2016. 
  263. ^ Gamini Herath; Kishor Sharma (2007). Child Labour in South Asia. Burlington: Ashgate publishing company. p. 100. ISBN 9780754670049. Retrieved 9 November 2015. 
  264. ^ "Special:Fighting Child Labour". unicef. 22 August 2013. 
  265. ^ "India- The big picture". UNICEF. 26 February 2003. 
  266. ^ a b Provisional Population Totals, Census 2011, p. 160.
  267. ^ a b Provisional Population Totals, Census 2011, p. 165.
  268. ^ "Census Population" (PDF). Census of India. Ministry of Finance India. 
  269. ^ Rorabacher 2010, pp. 35–39.
  270. ^ World Health Organisation 2006.
  271. ^ Boston Analytics 2009.
  272. ^ "Life expectancy in India" (PDF). newspaper. Times of India. 
  273. ^ Dev & Rao 2009, p. 329.
  274. ^ Garg 2005.
  275. ^ Dyson & Visaria 2005, pp. 115–129.
  276. ^ Ratna 2007, pp. 271–272.
  277. ^ a b Chandramouli 2011.
  278. ^ "Urban Agglomerations/Cities having population 1 lakh and above" (PDF). Office of the Registrar General & Census Commissioner, India. Retrieved 12 May 2014. 
  279. ^ a b Provisional Population Totals, Census 2011, p. 163.
  280. ^ Dharwadker 2010, pp. 168–194, 186.
  281. ^ Ottenheimer 2008, p. 303.
  282. ^ Mallikarjun 2004.
  283. ^ Bonner 1990, p. 81.
  284. ^ Global Muslim population estimated at 1.57 billion. The Hindu (8 October 2009)
  285. ^ "India Chapter Summary 2012" (PDF). 
  286. ^ Kuiper 2010, p. 15.
  287. ^ a b Heehs 2002, pp. 2–5.
  288. ^ Deutsch 1969, pp. 3, 78.
  289. ^ Nakamura 1999.
  290. ^ Kuiper 2010, pp. 296–329.
  291. ^ Silverman 2007, p. 20.
  292. ^ Kumar 2000, p. 5.
  293. ^ Roberts 2004, p. 73.
  294. ^ Lang & Moleski 2010, pp. 151–152.
  295. ^ United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organisation.
  296. ^ Chopra 2011, p. 46.
  297. ^ Hoiberg & Ramchandani 2000.
  298. ^ Sarma 2009.
  299. ^ Johnson 2008.
  300. ^ MacDonell 2004, pp. 1–40.
  301. ^ Kālidāsa & Johnson 2001.
  302. ^ Zvelebil 1997, p. 12.
  303. ^ Hart 1975.
  304. ^ Encyclopædia Britannica 2008.
  305. ^ Ramanujan 1985, pp. ix–x.
  306. ^ Das 2005.
  307. ^ Datta 2006.
  308. ^ Massey & Massey 1998.
  309. ^ Encyclopædia Britannica b.
  310. ^ Lal 2004, pp. 23, 30, 235.
  311. ^ Karanth 2002, p. 26.
  312. ^ "The Sunday Tribune - Spectrum". www.tribuneindia.com. Retrieved 2017-10-04. 
  313. ^ Dissanayake & Gokulsing 2004.
  314. ^ Rajadhyaksha & Willemen 1999, p. 652.
  315. ^ The Economic Times.
  316. ^ Sunetra Sen Narayan, Globalization and Television: A Study of the Indian Experience, 1990–2010 (Oxford University Press, 2015); 307 pages
  317. ^ Kaminsky & Long 2011, pp. 684–692.
  318. ^ Mehta 2008, pp. 1–10.
  319. ^ Media Research Users Council 2012.
  320. ^ Johnston, Bruce F. (1958). The Staple Food Economies of Western Tropical Africa. Stanford University Press. p. 14. ISBN 978-0-8047-0537-0. Retrieved 2 June 2012. 
  321. ^ Cornillez, Louise Marie M. (Spring 1999). "The History of the Spice Trade in India". 
  322. ^ Schwartzberg 2011.
  323. ^ "Spiritual Terrorism: Spiritual Abuse from the Womb to the Tomb", p. 391, by Boyd C. Purcell
  324. ^ Messner 2009, p. 51-53.
  325. ^ Messner 2012, p. 27-28.
  326. ^ Makar 2007.
  327. ^ a b Medora 2003.
  328. ^ a b Jones & Ramdas 2005, p. 111.
  329. ^ Cullen-Dupont 2009, p. 96.
  330. ^ Bunting 2011.
  331. ^ Agnivesh 2005.
  332. ^ Census of India-Gender Composition 2011
  333. ^ "Woman killed over dowry 'every hour' in India". telegraph.com. 2 September 2013. Retrieved 10 February 2014. 
  334. ^ "Rising number of dowry deaths in India:NCRB". thehindu.com. 7 August 2013. Retrieved 10 February 2014. 
  335. ^ Indian Festivals, retrieved 14 May 2016 
  336. ^ Popular India Festivals, retrieved 23 December 2007 
  337. ^ Tarlo 1996, pp. xii, xii, 11, 15, 28, 46.
  338. ^ Eraly 2008, p. 160.
  339. ^ Wolpert 2003, p. 2.
  340. ^ Rediff 2008 b.
  341. ^ Binmore 2007, p. 98.
  342. ^ The Wall Street Journal 2009.
  343. ^ British Broadcasting Corporation 2010 b.
  344. ^ The Times of India 2010.
  345. ^ British Broadcasting Corporation 2010 a.
  346. ^ Mint 2010.
  347. ^ Xavier 2010.
  348. ^ Majumdar & Bandyopadhyay 2006, pp. 1–5.
  349. ^ "Most of U-17 World Cup stadia need major renovation: FIFA team". The Times of India. 20 February 2016. Retrieved 18 June 2016. 
  350. ^ Dehejia 2011.
  351. ^ "Basketball team named for 11th South Asian Games". Nation.com.pk. 2 January 2010. Retrieved 8 March 2013. 

Bibliography

Overview

Etymology

History

Geography

Biodiversity

Politics

Foreign relations and military

Economy

Demographics

Culture

External links

Government

General information