هفت شهید تهران

عبارت هفت شهید تهران به هفت بابی برجسته مرتبط است که در سال ۱۸۵۰ در تهران اعدام شدند.

پس از جنگ قلعه طبرسی، صرف پایبندی به باب ممکن بود منجر به حکم اعدام یک فرد شود. مشهورترین مورد در این زمینه در مورد گروهی از هفت بابی برجسته بود که در فوریه ۱۸۵۰ با گردن زدن در ملاء عام اعدام شدند. این هفت نفر شامل سه تاجر (از جمله عموی باب)، دو روحانی، یک درویش برجسته و یک مقام دولتی بودند. این هفت نفر همگی مردانی از طبقه بالای اجتماعی بودند.