هریسون فورد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
هریسون فورد
Harrison Ford by Gage Skidmore.jpg
زمینه فعالیت سینما
تولد ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۲ ‏(۷۷ سال)
شیکاگو، ایلینوی
ملیت آمریکایی
پیشه هنرپیشه، تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت ۱۹۶۶–اکنون
شریک(های)
زندگی
مری مارکوآردت (۱۹۷۹–۱۹۶۴)
ملیسا متیسن (۲۰۰۴–۱۹۸۳)
کالیستا فلوکهارت (ازدواج ۲۰۱۰–اکنون)
فرزندان پنج فرزند
صفحه در وبگاه IMDb
موزه مادام توسو

هریسون فورد (به انگلیسی: Harrison Ford) (زاده ۱۳ ژوئیه۱۹۴۲) هنرپیشه آمریکایی و از چهره‌های قدیمی هالیوود است.

مردم فورد را بیشتر با نقش هان سولو در فیلم جنگ ستارگان می‌شناسند. در عین حال نقش دکتر ایندیانا جونز، باستان‌شناس و ماجراجوی سری فیلم‌های ایندیانا جونز هم بسیار بر شهرت او افزوده‌است.

فورد بیش از هر چیز به خاطر فیلم‌های اکشن خود معروف است. پس از چهار دهه کار در عرصه هنر او نقش و شخصیت‌های متفاوتی را ایفا کرده‌است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

هریسون فورد در روز سیزدهم ژوئیه سال ۱۹۴۲ در شیکاگو ایالت ایلینوی به دنیا آمد. پدر وی، کریستوفر فورد، بازیگر تبلیغاتی بود و مادر وی، دوروتی نیدل‌من، بازیگر و گوینده رادیو بود. اجداد مادری او یهودی بوده و از مینسک در روسیه مهاجرت کرده‌اند. اما اجداد پدریش کاتولیک مذهب بوده و اصلیت آن‌ها ایرلندی و آلمانی می‌باشد.

او همیشه مراقب هریسون و برادرش (تریسن) بود. هریسون در کودکی بسیار خجالتی بود و همیشه احساس می‌کرد با بقیه بچه‌ها فرق دارد. در مدرسه پیوسته قوی‌ترها به او زور می‌گفتند و هر روز جونز آینده را به پارک می‌بردند و حسابی کتک می‌زدند و سپس از بالای تپه‌ای به پایین قل می‌دادند. او هیچ وقت از خودش دفاع نمی‌کرد. هر چند که از درون از خشم می‌سوخت، خشمی که سال‌ها در او ماند ولی همیشه سیاست گاندی را در پیش می‌گرفت و صبر پیشه می‌کرد و با این وجود خود را جری‌تر می‌نمود. سال‌های دبیرستان را در مدرسه (مین‌تاون شیپ) در شمال شیکاگو گذراند. در آن جا نیز همچنان گوشه‌گیر بود. او در ورزش اصلاً خوب کار نمی‌کرد و نمره‌هایش همیشه در سطح پایین بود. والدینش هیچ امیدی به موفقیت او در آینده نداشتند. از تنها چیزی که کمی لذت می‌برد، کار در رادیو بود. صدای او اولین صدایی بود که از رادیو داخلی دبیرستان پخش شد.

پس از فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان در سال ۱۹۶۰، وارد دانشگاه ریپون شد و رشته ادبیات انگلیسی را ادامه داد. رشته‌ای که از آن متنفر بود. کم‌کم علائم افسردگی در او نمودار گشت. مدت‌ها پشت سرهم می‌خوابید و برایش سخت بود که بلند شود. او می‌گوید یک روز بعد از سه شبانه روز چرت زدن از رختخواب برخاستم تا به دانشگاه بروم. انگار همه چیز در حرکت آهسته بود. وقتی به کلاس رسیدم، آن قدر بی‌حال و بی‌حوصله بودم که نتوانستم دستگیره را بچرخانم و آن را بازکنم. برگشتم و دوباره به رختخواب رفتم. این حالت سه سال طول کشید. در این سه سال کاری نمی‌کرد و اغلب در کلاس‌ها شرکت نمی‌نمود. او بعدها می‌گفت: «بهترین کلمه‌ای که می‌شد به من گفت تنبل بود. چند روز قبل از فارغ‌التحصیل شدن استادان دانشگاه وضعیتم را فهمیدند و به من مدرک ندادند.» ولی در آن سال‌ها دو اتفاق خوب برایش افتاد. یکی آشنایی با «مری مارکوآرت» بود که در سال ۱۹۶۴ یعنی یک سال پس از ترک دانشکده با یکدیگر ازدواج نمودند و صاحب دو پسر به نام‌های «بنجامین» که بعدها سرآشپز شد و «ویلیارد» که معلم تاریخ شد، گشتند. اتفاق دوم آشنایی با گروه بازیگری «بلفری پلیرز» بود. او یک بار در آن گروه بازی کرد و از همان زمان بود که فهمید به این کار علاقه دارد. کارگردان گروه به او پیشنهاد داد که به کالیفرنیا برود و درس بازیگری بخواند.

فورد با آرزوهای بسیار ماری را در فولکس واگن قدیمی خود به غرب آمریکا برد و در مدرسه بازیگری لاگونا شروع به تحصیل نمود. همان زمان بود که به هنگام رانندگی کنترل خود را از دست داد و تصادف کرد و چانه‌اش زخمی شد. جای آن زخم هنوز هم روی صورت هریسون مانده‌است و او را در ایفای نقش‌ها کمک می‌نماید.

در قسمت سوم فیلم ایندیانا جونز نشان می‌دهند که در کودکی شلاق به صورت ایندیانا خورده و جای آن هنوز هم روی چانه‌اش باقی است، و در فیلم دختر شاغل فورد می‌گوید وقتی در نوجوانی می‌خواستم خودم گوشم را سوراخ کنم، غش کردم و چانه‌ام به لبه دستشویی خورد. در آن زمان استودیوهای فیلمسازی بزرگ از استعدادهای جوان بهره می‌بردند؛ بنابراین در سال ۱۹۶۵ هرسیون برای کار به کلمبیا پیکچرز رفت. آن‌ها با او مصاحبه کردند ولی پذیرفته نشد.

قبل از این که سوار آسانسور شود فکر کرد به دستشویی برود. وقتی از دستشویی بیرون آمد، دستیار کارگردان رادیو که به دنبال او می‌رود. او از فورد پرسید: "با ما قرارداد امضا می‌کنید؟ صد و پنجاه دلار در هفته خوبه؟" معلوم بود که خوب است و هریسون کارش را شروع کرد.

هریسوه فورد و کالیستا فلاکهارت ۲۰۰۹

اولین فیلم او گرمای مرگ در شهر بازی نام داشت که در آن نقش خیلی کوتاهی را ایفا کرد. اولین و تنها حرفی که گفت این بود که از پشت پنجره گفت: ":آقای جونز… آقای جونز…" و پس‌از آن نقش کوتاه دیگری در یک فیلم کمدی بازی کرد. شرکت کلمبیا او را کنار گذاشت و در سال ۱۹۶۷ وارد شرکت یونیورسال شد.

نقش‌های کم و کوتاهی به او می‌دادند. کسی توجه چندانی به استعدادهای او نمی‌کرد. او در نقش‌هایی مثل گاوچران، جوان ژیگول، مظنون به قتل و… بازی کرد ولی نتوانست هنر خود را به دیگران بشناساند. تنبلی و بی‌اهمیت بودن او ضربه سختی به او زد. یک روز یکی از کارگردانان با لحن تحقیرکننده‌ای به او گفت: «این چه وضع بازی است». هریسون پاسخ داد: «من سعی خودم را می‌کنم ولی من که یک ستاره نیستم» آن کارگردان گفت: «تونی کورتیس را ببین در اولین فیلمش یک قصاب واقعی است در حالی که می‌دانیم او دارد نقش بازی می‌کند و یک ستاره‌است.» هریسون با بی‌حوصلگی جواب داد: «فکر کردم شما فکر می‌کنید قصاب است.» و کارگردان فریاد زد: «این لعنتی را از دفتر من بیرون بیندازید» این جور اتفاقات برای او پیش می‌آمد.

چند سال بعد در فیلمی بازی کرد که داستان زندگی یک معلم بود. این معلم در قسمتی‌از فیلم باید دربارهٔ عنکبوت‌ها سخنرانی می‌کرد. هریسون یک رتیل خرید و در مورد آن به مطالعه پرداخت. روز فیلمبرداری رتیل را درون یک قوطی با خود برد و فکر کرد حتماً کارگردان از این‌کار او خوشش می‌آید و از آن در فیلم استفاده می‌نماید ولی عکس‌العمل کارگردان جور دیگری‌بود.

او فریاد زد: "این قوطی لعنتی را از این‌جا بیندازید بیرون'. اکنون فورد دو فرزند داشت و در یک‌خانه ۱۸۵۰۰ دلاری زندگی می‌کرد که باید پول آن را می‌پرداخت. یک روز بایکی از دوستانش به مغازه آنتیک فروشی رفته‌بود. دوستش تصمیم گرفت دو میز که هر کدام۱۱۰۰ دلار قیمت داشتند را خریداری نماید. فورد گفت: این کار را نکن. من با ۲۰۰ دلار برایت میز می‌سازم. دوستش ۴۰۰ دلار خرج کرد و وسایل کار را آماده نمود و رفت؛ ولی آن میزها هیچ وقت ساخته نشدند و درعوض چند سال بعد فورد یک میز آنتیک برای دوستش خرید.

جنگ ستارگان[ویرایش]

در سال ۱۹۷۲ فرد روس تهیه‌کننده‌ای که به توانایی بازیگری فورد اعتقاد داشت، از او برای فیلم جدیدی به

کارگردانی کارگردان تازه‌کاری به نام «جورج لوکاس» دعوت کرد. در دیوارنویسی آمریکایی قرار بود فورد یکی از هنرپیشه‌ها را کتک بزند. کمی بعد لوکاس به او پیشنهاد کرد که در فیلم آواز نیز بخواند ولی هیچ‌کس صدای او را نپسندید به جز لوکاس، فیلم دیوارنویسی آمریکایی در زمان خود فروش خیلی خوبی داشت و مقدمه‌ای بر کارهای بزرگ لوکاس در آینده بود. پس از آن در فیلم مکالمه به کارگردانی «فرانسیس فورد کوپولا» بازی کرد و این فیلم نیز در دهه هفتاد یکی از برترین‌ها شد؛ ولی فورد هنوز هم به شهرت زیادی دست نیافته بود.

او همچنان نجاری می‌کرد و به "نجار ستاره‌هاً معروف شده بود. یک روز که داشت درب خانه فرانسیس کوپولا را می‌ساخت، جرج لوکاس از آن جا رد شد. وقتی فورد را دید با خود گفت: حیف است که یک انسان مستعد عمرش را هدر بدهد. جلو رفت و به او گفت می‌خواهد فیلم کوچکی بسازد و از او خواست در آن بازی نماید. این فیلم کوچک همان جنگ ستارگان بود. لوکاس در ابتدای کار نمی‌خواست نقش "هان سولو" را در "جنگ ستارگان" به فورد بدهد، ولی کمی بعد متوجه شداو برای این کار بهترین است و بدین ترتیب فورد وارد کهکشان ستارگان شد.

و حالا ایندیانا جونز[ویرایش]

HarrisonFordHWoFOct10.jpg

سال‌های دهه هشتاد موفقیتی باور نکردنی رابرای فورد به همراه داشتند. ابتدا او نقش هان سولو را بازی کرد. سپس در فیلم امپراتور سرنگون می‌شود، در نقش «دارت ویدر» بازی کرد و پس از آن نوبت به اوج موفقیتش در فیلم «مهاجمان صندوقچه گم شده» رسید. نویسنده این فیلم جرج لوکاس و کارگردان آن استیون اسپیلبرگ بود. فیلمی کاملاً کلاسیک با داستانی بسیار سرگرم‌کننده از جاسوسان، جویندگان گنج و نازی‌های بد ذات. در این فیلم فورد برای اولین بار ایندیانا جونز شد.

جوانی باشهامت و تکه کلام‌های فراوان، بالاخره فورد به نقشی بزرگ رسید. «تام سلک» اولین انتخاب اسپیلبرگ بود ولی او در آن زمان با استودیوی دیگری کار می‌کرد و بدین ترتیب توجهات به هریسون فورد جلب شد. او بارها به هنگام فیلمبرداری زخمی شد. در نقش ایندیا جونز یک‌بار به سختی زانویش آسیب دید و در فیلم دیگری دو دندانش شکست. در فراری زانوی راستش شکست و در فیلم دیگری دو تا از دیسک‌های کمرش جابه‌جا شد و شانه‌اش دررفت. او با خنده می‌گوید: «نجات دنیا کار سختی است»

سال ۱۹۸۲ در فیلم "ET" به کارگردانی اسپیلبرگ بازی کرد و در همان زمان با نویسنده آن فیلم ملیسا متسیون ازدواج نمود. زندگی مشترک آن‌ها نیز تا سال ۲۰۰۱ ادامه داشت و صاحب دو فرزند دیگر به نام‌های "مالکوم" و "جورجیاً شد. پس از آن در قسمت دوم جنگ ستارگان بازی کرد و به شهرتش افزود.

سپس نوبت به «ایندیا جونز و معبد قدیمی» رسید. در سال ۱۹۸۹ هریسون بار دیگر شلاق خود را به دست گرفت و در ایندیا جونز و آخرین نبرد در کنار شون کانری که نقش پدر او را داشت، ظاهرشد. از فیلم‌های دیگر او می‌توان به (ساحل پشه)، آتشین مزاج، شکار اکتبر سرخ، بازی‌های‌میهن پرستانه، فراری که در آن کاندید جایزه شد، (شش روز و هفت شب) اشاره نمود. او به‌تازگی قرار است در فیلمی دربارهٔ جنگ عراق در نقش یک ژنرال آمریکایی ایفای نقش نماید. هریسون فورد یکبار گفت: «از دست دادن گمنامی چیزی است که هیچ‌کس آمادگی آن را ندارد. وقتی این اتفاق برای من افتاد، تازه فهمیدم یکی از باارزش‌ترین چیزها را از دست داده‌ام.» شهرت برای فورد چندان هم بد نبوده‌است و او امروزه با موسسات بزرگ بین‌المللی رقابت می‌کند. او قصد دارد ۱/۴ درصد از زمین‌های خود را تبدیل به پارک ملی نماید. این مقدار زمین به اندازه کالیفرنیا می‌باشد. او آدم معروفی است ولی هرگز از نامش بهره‌برداری نمی‌کند.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

Indianajones4.jpg
سینما و تلویزیون
سال عنوان عنوان انگلیسی نقش نکات
۱۹۶۶ Dead Heat on a Merry-Go-Round Bellhop Uncredited
۱۹۶۷ عشق love Irate Motorist Uncredited
۱۹۶۷ زمانی برای کشتن Time for Killing, AA Time for Killing Lt. Shaffer Credited as Harrison J. Ford
۱۹۶۸ سفر به شیلو Journey to Shiloh Willie Bill Bearden
۱۹۶۸ جوخه وزارت دفاع The Mod Squad Beach Patrol Cop Uncredited
۱۹۷۰ نقطه زابریسکی Zabriskie Point Airport Worker Uncredited
۱۹۷۰ درک روشن Getting Straight Jake
۱۹۷۰ مزاحمان The Intruders Carl TV movie
۱۹۷۱ Dan August Hewett Episode: "The Manufactured Man"
۱۹۷۳ دیوارنویسی آمریکایی American Graffiti Bob Falfa
۱۹۷۴ مکالمه Conversation, TheThe Conversation Martin Stett
۱۹۷۵ قضاوت: دادگاه نظامی ستوان ویلیام کلی Judgment: The Court Martial of Lieutenant William Calley Frank Crowder TV movie
۱۹۷۶ دودمان Dynasty Mark Blackwood TV movie
۱۹۷۷ تسخیر The Possessed Paul Winjam TV movie
۱۹۷۷ جنگ ستارگان اپیزود چهارم: امیدی تازه Star Wars هان سولو نامزد—Saturn Award for Best Actor
۱۹۷۷ قهرمانان Heroes Ken Boyd
۱۹۷۸ نیروی ۱۰ از ناوارون Force 10 from Navarone Lieutenant Colonel Mike Barnsby
۱۹۷۸ جنگ ستارگان تعطیلات ویژه The Star Wars Holiday Special هان سولو TV movie
۱۹۷۹ اینک آخرالزمان Apocalypse Now Colonel Lucas
۱۹۷۹ خیابان هانوفر Hanover Street David Halloran
۱۹۷۹ بچه فریسکو Frisco Kid, TheThe Frisco Kid Tommy Lillard
۱۹۷۹ بیشتر آمریکایی گرافیتی More American Graffiti Bob Falfa Uncredited
۱۹۸۰ جنگ ستارگان اپیزود پنجم: امپراتوری ضربه می‌زند امپراتوری ضربه می‌زند هان سولو
۱۹۸۱ مهاجمان صندوق گمشده Raiders of the Lost Ark ایندیانا جونز Saturn Award for Best Actor
۱۹۸۲ بلید رانر Blade Runner Rick Deckard
۱۹۸۳ جنگ ستارگان اپیزود ششم: بازگشت جدای Star Wars Episode VI: Return of the Jedi هان سولو
۱۹۸۴ ایندیانا جونز و معبد مرگ ایندیانا جونز and the Temple of Doom ایندیانا جونز نامزد—Saturn Award for Best Actor
۱۹۸۵ شاهد Witness Det. Capt. John Book نامزد—جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
۱۹۸۶ ساحل پشه Mosquito Coast, TheThe Mosquito Coast Allie Fox نامزد—جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
۱۹۸۸ دیوانه‌وار Frantic Dr. Richard Walker
۱۹۸۸ دختر شاغل Working Girl Jack Trainer
۱۹۸۹ ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی ایندیانا جونز and the Last Crusade ایندیانا جونز نامزد—Saturn Award for Best Actor
۱۹۹۰ بی‌گناه Presumed Innocent Rusty Sabich
۱۹۹۱ در مورد هنری Regarding Henry Henry Turner
۱۹۹۲ بازی پاتریوت Jack Ryan
۱۹۹۳ فراری Fugitive, TheThe Fugitive Dr. Richard David Kimble نامزد—جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
MTV Movie Award for Best Performance - Male
۱۹۹۴ جیمی هالیوود Jimmy Hollywood Himself Uncredited cameo
۱۹۹۴ تهدید فوری و آشکار Clear and Present Danger Jack Ryan
۱۹۹۵ سابرینا Sabrina Linus Larabee نامزد—جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی
۱۹۹۷ متعلق به شیطان Devil's Own, TheThe Devil's Own Tom O'Meara
۱۹۹۷ هواپیمای رئیس‌جمهور Air Force One President James Marshall نامزد—MTV Movie Award for Best Fight
۱۹۹۸ شش روز، هفت شب Six Days Seven Nights Quinn Harris جایزه برگزیده مردم for Favorite Motion Picture Actor
۱۹۹۹ قلب تصادفی Random Hearts Sergeant William 'Dutch' Van Den Broeck جایزه برگزیده مردم for Favorite Movie Star
۲۰۰۰ لایه‌های پنهان What Lies Beneath

ت

Dr. Norman Spencer نامزد—People's Choice Award for Favorite Motion Picture Actor
۲۰۰۲ کی-۱۹: بیوه‌کن K-19: The Widowmaker Alexei Vostrikov
۲۰۰۳ جنایت در هالیوود Hollywood Homicide Sgt. Joe Gavilan
۲۰۰۴ Water to Wine Jethro the Bus Driver
۲۰۰۶ دیوار آتش Firewall Jack Stanfield
۲۰۰۸ ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلورین and the Kingdom of the Crystal Skull ایندیانا جونز نامزد—People's Choice Award for Favorite Male Movie Star
Saturn Award for Best Actor
۲۰۰۸ دالایی راما رسانس Dalai Lama Renaissance Narrator Theatrical documentary
۲۰۰۹ عبور از مرز Crossing Over Max Brogan
۲۰۰۹ برونو Brüno Himself Uncredited cameo
۲۰۱۰ اقدامات فوق‌العاده Extraordinary Measures Dr. Robert Stonehill
۲۰۱۰ شکوه صبح Morning Glory Mike Pomeroy
۲۰۱۱ کابوی‌ها و بیگانگان Cowboys & Aliens Colonel Dolarhyde نامزد—Saturn Award for Best Supporting Actor
۲۰۱۳ ۴۲ ۴۲ Branch Rickey نامزد—Satellite Award for Best Supporting Actor – Motion Picture
San Francisco Film Critics Circle Award for Best Supporting Actor
St. Louis Gateway Film Critics Association Award for Best Supporting Actor
۲۰۱۳ پارانویا Paranoia Jock Goddard
۲۰۱۳ بازی اندر Ender's Game Colonel Hyrum Graff
۲۰۱۳ گوینده ۲: افسانه ادامه دارد Anchorman 2: The Legend Continues Mack Tannen
۲۰۱۴ یک‌بارمصرف‌ها ۳ The Expendables 3 Max Drummer
۲۰۱۵ روزگار آدلین William
۲۰۱۵ جنگ ستارگان: نیرو برمی‌خیزد Star Wars: The Force Awakens هان سولو [۱]
۲۰۱۷ بلید رانر ۲۰۴۹ Blade Runner 2049 Rick Deckard [۲]

جوایز[ویرایش]

سال اثر نامزد شده جایزه نتیجه
۱۹۷۷ جنگ ستارگان Saturn Award for Best Actor نامزدشده
۱۹۸۱ مهاجمان صندوق گمشده Saturn Award for Best Actor برنده
۱۹۸۴ ایندیانا جونز و معبد مرگ Saturn Award for Best Actor نامزدشده
۱۹۸۵ شاهد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزدشده
جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزدشده
جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام نامزدشده
۱۹۸۶ ساحل پشه جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام نامزدشده
۱۹۸۹ ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی Saturn Award for Best Actor نامزدشده
۱۹۹۳ فراری جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام نامزدشده
MTV Movie Award for Best Performance - Male نامزدشده
۱۹۹۵ سابرینا جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی نامزدشده
۱۹۹۷ ایر فورس وان MTV Movie Award for Best Fight نامزدشده
۱۹۹۸ شش روز، هفت شب جایزه برگزیده مردم for Favorite Motion Picture Actor برنده
۱۹۹۹ قلب تصادفی جایزه برگزیده مردم for Favorite Movie Star برنده
۲۰۰۰ آنچه در زیر است People's Choice Award for Favorite Motion Picture Actor نامزدشده
۲۰۰۸ ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلورین People's Choice Award for Favorite Male Movie Star نامزدشده
Saturn Award for Best Actor نامزدشده
۲۰۱۱ کابوی‌ها و بیگانگان Saturn Award for Best Supporting Actor نامزدشده
۲۰۱۳ ۴۲ Satellite Award for Best Supporting Actor – Motion Picture نامزدشده
San Francisco Film Critics Circle Award for Best Supporting Actor نامزدشده
St. Louis Gateway Film Critics Association Award for Best Supporting Actor نامزدشده

پانویس[ویرایش]

  1. Camilla Turner (7 November 2014). "Star Wars 7: The Force Awakens - fans are left wondering 'where it all went wrong'". The Daily Telegraph. Retrieved 10 November 2014.
  2. Foutch, Haleigh (January 25, 2016). "'Blade Runner 2' Officially Starts Filming This July". Collider. Retrieved July 11, 2016.

منابع[ویرایش]

  • Harrison Ford, by Laurence Caracalla, Fitway Publishing, 2007
  • The Films Of Harrison Ford, by Lee Pfeiffer and Michael Lewis, Citadel Press, 2002
  • . هریسون فورد - Vista News Hub http://vista.ir/article/245806/هریسون-فورد. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  • ویکی‌پدیای انگلیسی

پیوند به بیرون[ویرایش]

Harrison Ford bei der Comic-Con 2015

Harrison Ford (* 13. Juli 1942 in Chicago, Illinois) ist ein US-amerikanischer Schauspieler und Produzent.

Ford, der unter anderem in vier Filmen der Reihe Star Wars als Han Solo zu sehen war, gilt als einer der kommerziell erfolgreichsten Darsteller der Filmgeschichte. Besondere Popularität erlangte Ford in der Rolle des Archäologen und Abenteurers Indiana Jones, den er seit 1981 in vier Filmen darstellte. In Filmen wie Blade Runner (1982), Der einzige Zeuge (1985), Mosquito Coast (1986) und In Sachen Henry (1991) konnte er sich auch als Charakterdarsteller profilieren. Für seine Rolle in Der einzige Zeuge erhielt er 1986 eine Oscar-Nominierung.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

1942–1976: Der Anfang[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Harrison Ford wurde in Chicago geboren und wuchs auch dort auf. Sein Vater Christopher Ford, ein Amerikaner irischer und deutscher Abstammung, war selbst ein ehemaliger Schauspieler. Seine Mutter Dorothy, gebürtige Nidelman, war die Tochter jüdischer Emigranten aus Weißrussland. Ford hat noch einen jüngeren Bruder namens Terence.

Ford war Mitglied bei den Boy Scouts of America und erreichte deren zweithöchsten Rang, den Life Scout. Er besuchte das Ripon College in Wisconsin, wo er auch seine erste Frau Mary Louise Marquardt kennenlernte. Nachdem er drei Tage vor dem Abschluss des Colleges verwiesen wurde, ging er Mitte der 1960er-Jahre nach Kalifornien, um Schauspieler zu werden. Dort arbeitete und lernte er zunächst im Laguna Playhouse. 1966 wurde er im Rahmen des New Talent program unter Vertrag genommen, sein Kinodebüt gab er im selben Jahr in einer sekundenkurzen Szene als Page in Immer, wenn er Dollars roch… (neben James Coburn).[1] Ford konnte sich zunächst nicht als Schauspieler durchsetzen und erhielt lediglich unbedeutende Rollen in Film- und Fernsehproduktionen. Er war beispielsweise in Fernsehserien wie Rauchende Colts zu sehen.

Seit 1964 verheiratet, hatte Ford jahrelang nicht die Möglichkeit, seine Familie durch seine Arbeit als Schauspieler zu ernähren. Um sich finanziell abzusichern, begann er deshalb damit, nebenher als Tischler in einer Schreinerei zu arbeiten.[2] Unter anderem arbeitete er in dieser Zeit für Sérgio Mendes[3] sowie für die US-Rockgruppe The Doors, mit der er als Roadie und Kamera-Assistent auf Tournee ging.[4] (Es existieren kurze Filmausschnitte aus dieser Zeit, die den noch völlig unbekannten Ford zum Beispiel im Hintergrund von Jim Morrison zeigen.) Im Juni 1967 arbeitete Ford als Sicherheitskraft beim Monterey Pop Festival, dem ersten großen Festival der Rock- und Popgeschichte.[5] Da er als Tischler gefragt war, konnte Ford es sich leisten, kleinere Rollen abzulehnen. 1973 machte er erstmals in einem erfolgreichen Kinofilm auf sich aufmerksam. In George Lucas’ Klassiker American Graffiti war er in der wichtigen Nebenrolle des Rennfahrers Bob Falfa zu sehen. Der nostalgisch gefärbte Film spielte in einer einzigen Nacht des Jahres 1962, zeigte die Erlebnisse einer jugendlichen Freundesclique und wurde mit einem Einspielergebnis von über 100 Millionen Dollar zu einem der großen Filmerfolge des Jahres.

Regisseur Francis Ford Coppola übertrug Ford Mitte der 1970er Jahre kleinere Rollen in seinen Filmen Der Dialog (1974) und Apocalypse Now (1979 – die Dreharbeiten fanden 1975 und 1976 statt), die Fords Karriere allerdings nicht voranbrachten. Er arbeitete auch weiterhin als Tischler, um seinen Lebensunterhalt zu verdienen.

1977–1989: Der Durchbruch[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Mitte der 1970er Jahre bereitete George Lucas seinen großangelegten Science-Fiction-Film Krieg der Sterne (1977) vor und ließ für die Hauptrollen hunderte Schauspieler vorsprechen. Schließlich übertrug der Regisseur die wichtige Rolle des draufgängerischen Weltraumpiloten Han Solo an Harrison Ford. Diese Figur war in ihrer Konzeption und Aufmachung an einen typischen Westernhelden angelehnt. Obwohl Mark Hamill als Luke Skywalker die eigentliche Hauptrolle spielte, wurde Ford durch seine Darstellung des Han Solo äußerst populär und hatte über Nacht Millionen von Fans. Krieg der Sterne brach sämtliche Kassenrekorde, spielte bis heute (Stand 2014) fast 800 Millionen Dollar ein und gilt als einer der ersten Blockbuster überhaupt. Für Harrison Ford markierte der Film den Durchbruch im Filmgeschäft, nachdem er ein Jahrzehnt lang lediglich Nebenrollen gespielt hatte. Während der Dreharbeiten 1976 hatte er mit Carrie Fisher, die im Film Leia Skywalker verkörperte, eine 3 Monate andauernde Affäre. Er war zu dieser Zeit verheiratet.[6] Er verkörperte die Rolle des Han Solo auch in den drei Fortsetzungsfilmen Das Imperium schlägt zurück (1980), Die Rückkehr der Jedi-Ritter (1983) und Star Wars: Das Erwachen der Macht (2015), die ebenfalls zu großen Kinoerfolgen wurden.

1979 wurde Ford nach 15-jähriger Ehe von Mary Marquardt geschieden, mit der er zwei Kinder hat.

Nachdem Harrison Ford in den späten 1970er Jahren in einer Reihe von Filmen mitgewirkt hatte, die an den Kinokassen wenig Resonanz fanden (Der wilde Haufen von Navarone, 1978, Das tödliche Dreieck, 1979), gelang es ihm 1981, sein darstellerisches Renommee weiter auszubauen. Steven Spielberg als Regisseur und George Lucas als Produzent waren die treibenden Kräfte hinter Jäger des verlorenen Schatzes, einer aufwändig produzierten Hommage an die billigen Serial-Abenteuerfilme der 1930er Jahre. Obwohl sich George Lucas zunächst geweigert hatte, einen Schauspieler aus der Krieg der Sterne-Serie in dem Film einzusetzen, wurde schließlich doch Harrison Ford für die Rolle des wagemutigen Archäologen Indiana Jones verpflichtet, der rund um den Erdball spektakuläre Abenteuer erlebt und sich dabei als Virtuose im Umgang mit seiner Peitsche erweist. Mit großangelegten Actionszenen und selbstironischen Untertönen inszeniert, wurde Jäger des verlorenen Schatzes zum mit Abstand größten Filmerfolg des Jahres und spielte weltweit fast 400 Millionen Dollar ein. Dem 39-jährigen Ford gelang in der Rolle endgültig der Durchbruch an die Spitze von Hollywood. Der Schauspieler drehte von da ab etwa einen Film pro Jahr und wurde zu einem der zuverlässigsten Kassenstars der 1980er und 1990er Jahre. 1982 übernahm er die Hauptrolle in Ridley Scotts düsterer Zukunftsvision Blade Runner, einem ästhetisch wegweisenden Cyberpunk-Film, der an den Kinokassen nur zu einem moderaten Erfolg wurde, aber heute allgemein als Klassiker und Kultfilm gilt. Ford trat hier als Detektiv im Los Angeles des Jahres 2019 in Erscheinung.

1984 nahm er in Steven Spielbergs Der Tempel des Todes die Rolle des Indiana Jones wieder auf. Der Film war deutlich düsterer angelegt als der Vorgängerfilm und zeigte beispielsweise, wie einem Mann bei lebendigem Leib das Herz aus dem Leib gerissen wird. Die Kritik griff den Film deshalb teilweise scharf an und warf Spielberg eine Überbetonung der entsprechenden Szenen vor. Wie schon der erste Indiana Jones-Film wurde aber auch dieser zu einem weltweiten Kinoerfolg.

Ab Mitte der 1980er Jahre erweiterte Harrison Ford, der bis dahin vor allem in Abenteuerrollen erfolgreich gewesen war, sein darstellerisches Spektrum. 1985 spielte er in Peter Weirs Kriminaldrama Der einzige Zeuge, das bei Kritik und Publikum gut ankam, einen hartgesottenen Großstadtpolizisten, der gezwungen ist, sich eine Zeit lang bei den strenggläubigen Amish-People zu verstecken. Zunächst widerwillig entwickelt er Respekt vor deren traditioneller Lebensweise und verliebt sich in eine junge Amish-Frau. Für seine Darstellung des Detektivs John Book erhielt Ford seine bis heute (2019) einzige Oscar-Nominierung. Weniger erfolgreich war 1986 der Film Mosquito Coast, in dem Ford, ebenfalls unter Weirs Regie, einen zivilisationsmüden Erfinder spielt, der im südamerikanischen Dschungel zum Tyrannen wird. Mosquito Coast wurde zu einem der größten kommerziellen Fehlschläge für den Schauspieler (Ford selbst hält ihn für seinen besten Film).

1988 spielte Ford unter der Regie von Roman Polański in dem Thriller Frantic einen amerikanischen Arzt, dessen Frau in Paris entführt wird. Während auch dieser Film sich an Kinokassen kaum durchsetzen konnte, wurde Mike Nichols Komödie Die Waffen der Frauen zu einem Kassenhit. Der Film war allerdings auf die beiden Hauptdarstellerinnen Melanie Griffith und Sigourney Weaver zugeschnitten und zeigte Ford als Geschäftsmann Jack Trainer eher in einer profilierten Nebenrolle. Wie erwartet wurde Der letzte Kreuzzug 1989 zu einem weltweiten Kassenhit. Ford trat erneut in seiner populärsten Rolle als Indiana Jones in Erscheinung und war an der Seite des weltweit respektierten Charakterdarstellers Sean Connery zu sehen, der seinen Vater darstellte. Diese Besetzung sicherte dem Film – der von Steven Spielberg nach der Erfolgsformel des ersten Teils inszeniert wurde – große Aufmerksamkeit. Mit einem globalen Einspielergebnis von 474 Millionen Dollar wurde der Film zum größten Kinohit des Jahres und sicherte Fords Position als weltweit erfolgreichster Schauspieler. Er hatte in den zwei kommerziell einträglichsten Film-Trilogien, der Krieg der Sterne- und der Indiana Jones-Serie, Hauptrollen gespielt. Bis 1990 stieg seine Gage auf 12,5 Millionen Dollar.

1990–2007[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Ford (2017)

Auch in den frühen 1990er Jahren konnte Ford regelmäßig große Erfolge verbuchen. In dem Gerichtsthriller Aus Mangel an Beweisen war er als Staatsanwalt zu sehen, der als Mörder angeklagt wird, und agierte an der Seite von profilierten Charakterdarstellern wie Raúl Juliá oder Brian Dennehy. 1992 übernahm er in Die Stunde der Patrioten die Rolle des CIA-Agenten Jack Ryan, der zuvor bereits von Alec Baldwin (Jagd auf Roter Oktober) verkörpert worden war. In diesem Actionthriller musste CIA-Mann Ryan seine Familie vor den Angriffen fanatischer IRA-Kämpfer beschützen.

1994 nahm Ford die Rolle des Jack Ryan in Das Kartell wieder auf, einem Film, der sich mit den Aktivitäten der kolumbianischen Drogenmafia auseinandersetzte. Einen seiner größten Erfolge feierte der Darsteller 1993 in Auf der Flucht, einem Actionthriller, der auf der gleichnamigen Fernsehserie der 1960er Jahre basierte. Ford agierte hier in der Rolle des Arztes Richard Kimble, der fälschlicherweise als Mörder seiner Ehefrau zum Tode verurteilt wird. Während er von dem erfahrenen U.S. Marshal Samuel Gerard (Tommy Lee Jones in einer Oscar-prämierten Rolle) quer durch das Land gejagt wird, versucht er verzweifelt, seine Unschuld zu beweisen. Mit einem weltweiten Einspielergebnis von 368 Millionen Dollar wurde dieser Film zu einem weltweiten Kassenhit, der auch bei der Kritik überwiegend gut ankam und besonders für das überzeugende Spiel von Ford und Jones gelobt wurde.

Der Film In Sachen Henry, in dem Ford einen Mann spielt, der sein Gedächtnis verliert und danach sein Leben neu ordnet, brachte ihm zwar Kritikerlob ein, wurde an den Kinokassen jedoch nur zu einem moderaten Erfolg. Ähnliches gilt für die romantische Komödie Sabrina (1995), in der Ford als gefühlskalter Geschäftsmann zu sehen war, der sich in eine junge Frau verliebt, und das Actiondrama Vertrauter Feind (1997), in dem er an der Seite von Brad Pitt agierte und in IRA-Aktivitäten verwickelt wurde.

Sehr viel erfolgreicher war im selben Jahr Wolfgang Petersens Actionthriller Air Force One, in dem Harrison Ford als US-Präsident James Marshall zu sehen war, der im Alleingang gegen eine Gruppe Terroristen antritt, die die titelgebende Präsidentenmaschine gekapert haben. Der 55-jährige Ford bewährte sich hier einmal mehr als Action-Star und konnte erneut einen weltweiten Erfolg verbuchen. Seine Gage war mit diesem Film auf 22 Millionen Dollar angestiegen. (2001 stand er als reichster Schauspieler im Guinness-Buch der Rekorde.) 1998 wurde die romantische Komödie Sechs Tage, sieben Nächte zu einem soliden Erfolg an den Kinokassen. Ford spielte einen bärbeißigen Charterpiloten, der zusammen mit einer Passagierin (Anne Heche) neben einer einsamen Insel notwassern muss.

Im Jahr 2000 agierte Ford (der bis dahin fast ausschließlich positiv besetzte Charaktere dargestellt hatte) in Robert Zemeckis’ Horrorthriller Schatten der Wahrheit neben Michelle Pfeiffer in der ungewohnten Rolle eines schurkischen Ehemannes, der seine Frau ermorden will. Während auch dieser Film zu einem weltweiten Kassenerfolg wurde, konnten sich andere Streifen des Stars an den Kinokassen nicht durchsetzen. Das Liebesdrama Begegnung des Schicksals (1999), das Actiondrama K-19 – Showdown in der Tiefe (2002 – mit Ford als sowjetischem U-Boot-Kommandanten) und die Actionkomödie Hollywood Cops (2003) blieben weit hinter den Einspielergebnissen früherer Ford-Filme zurück. Auch der Actionthriller Firewall (2006), in dem Ford erneut als Familienvater zu sehen war, der sich gegen Kriminelle durchsetzen muss, wurde zu keinem Erfolg. Hier wurde von der Kritik bemängelt, dass der mittlerweile 64-jährige Ford in derartigen Actionrollen nicht mehr glaubhaft sei.

2004 ließ sich Ford nach 21 Ehejahren von seiner zweiten Frau Melissa Mathison, mit der er zwei Kinder hat, scheiden.

2008–2015[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Harrison Ford bei den Dreharbeiten von Indiana Jones und das Königreich des Kristallschädels

2008 war Harrison Ford erneut in seiner populärsten Rolle zu sehen und spielte zum vierten Mal den abenteuerlustigen Archäologen Indiana Jones. In Indiana Jones und das Königreich des Kristallschädels, der im Jahr 1957 angesiedelt war, musste sich der Archäologe – an der Seite seines Sohnes Henry (Shia LaBeouf) – mit sowjetischen Agenten und gefährlichen Außerirdischen auseinandersetzen. Der Film stieß bei der Kritik auf eine gemischte Resonanz, wurde aber mit einem weltweiten Einspielergebnis von 786 Millionen Dollar zu einem großen Kinoerfolg. In einem Interview mit MTV deutete Ford an, dass ein fünfter Indiana Jones-Film denkbar sei. Dieses Projekt wurde im März 2016[7] konkret angekündigt. 2012 hatte der Walt Disney-Konzern von George Lucas die Rechte am Indiana Jones-Franchise erworben und kann nun weitere Folgen der erfolgreichen Serie produzieren. Der Film soll mit Ford in der Hauptrolle und Steven Spielberg als Regisseur gedreht werden.[8]

Während er als Indiana Jones einen großen Erfolg feiern konnte, konnten sich andere Filme des Schauspielers an den Kinokassen kaum durchsetzen. Streifen wie Crossing Over (2009), Ausnahmesituation (2010), Morning Glory (2010), Paranoia – Riskantes Spiel (2013) und Ender’s Game – Das große Spiel (2013) blieben bei Kritik und Publikum ohne große Resonanz. Solide Erfolge gelangen Ford 2011 mit Cowboys & Aliens (einer Art Science-Fiction-Actionwestern) und 2013 mit der Komödie Anchorman – Die Legende kehrt zurück. 2014 trat er neben einer Reihe anderer Stars (u. a. Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger, Mel Gibson) in dem Actionfilm The Expendables 3 als kommandierender Offizier Max Drummer in Erscheinung. Viel Lob bekam Ford für seine Darstellung von Baseball-Manager Branch Rickey in 42 – Die wahre Geschichte einer Sportlegende (2013)[9] sowie für seine Rolle in Für immer Adaline (2015) an der Seite von Blake Lively.

Seit 2015: Rückkehr zu den Wurzeln[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nach mehr als 30 Jahren übernahm Ford 2014 im siebten Film der Star-Wars-Saga erneut die Rolle des Han Solo. Unter der Regie von J. J. Abrams spielt er neben Mark Hamill und Carrie Fisher, die ebenfalls in ihren bekannten Star-Wars-Rollen zu sehen sind. Die Dreharbeiten zu Star Wars: Das Erwachen der Macht begannen im Mai 2014, verzögerten sich jedoch durch einen Unfall von Harrison Ford, der sich im Juni 2014 am Set des Films einen Beinbruch zuzog. Nach seiner Rekonvaleszenz konnte der Schauspieler die Dreharbeiten wieder aufnehmen. Der Film kam im Dezember 2015 in die Kinos und wurde in den USA nach Krieg der Sterne der Film der Reihe mit den zweitmeisten Kinozuschauern.[10]

Danach übernahm Ford nach 35 Jahren wieder die Rolle des Rick Deckard in Blade Runner 2049. Unter der Regie von Denis Villeneuve spielte er neben Ryan Gosling, Ana de Armas und Jared Leto zu überwiegend positiven Kritiken.[11]

2020 soll Harrison Ford zum fünften Mal den abenteuerlustigen Archäologen Indiana Jones spielen. Erneut unter der Regie von Steven Spielberg.[12] Der Film soll am 10. Juli 2020 erscheinen.[13]

Privates[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Ford mit Calista Flockhart (2009)

Am 15. Juni 2010 heiratete er die Schauspielerin Calista Flockhart, mit der er bereits seit 2002 zusammenlebte, in Santa Fe (New Mexico).[14] Harrison Ford ist bekannt dafür, dass er sein Privatleben seit jeher gegen die Öffentlichkeit abschirmt und Hollywoods Party-Szene meidet. Ford hat aus seinen drei Ehen vier Söhne und eine Tochter.

Neben seiner Karriere als Schauspieler ist Ford ein begeisterter Flieger und Umweltschützer.[15] 2014 trat er in der Dokumentationsreihe Years of Living Dangerously als Korrespondent auf und berichtete aus den Torfwäldern Indonesiens von den Folgen des Ölpalmen-Anbaus für das Klima.

Am 5. März 2015 überlebte Ford eine Notlandung mit einem selbst gesteuerten Kleinflugzeug, einer Ryan ST Typ ST-3KR,[16] auf dem Penmar Golf Course in Venice Beach.[17][18] Ford musste das ehemalige Schulungsflugzeug aus dem Zweiten Weltkrieg nach dem Start vom Flugplatz in Santa Monica wegen technischer Schwierigkeiten am Motor[19] auf dem Golfplatz notlanden und wurde dabei mittelschwer verletzt. Weitere Personen kamen nicht zu Schaden.[17]

Trivia[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Bis 1970 war Ford unter dem Namen Harrison J. Ford bekannt, um nicht mit dem Stummfilmschauspieler Harrison Ford verwechselt zu werden. Tatsächlich hat er gar keinen zweiten Vornamen.
  • Harrison Ford erhielt 2003 einen Stern auf dem Hollywood Walk of Fame. Der Stummfilmschauspieler Ford erhielt Jahre zuvor ebenso einen solchen Stern, so dass es gelegentlich zu Verwechslungen kommt.
  • Als Anerkennung für Fords Einsatz für die Umwelt wurden die Ameisenart Pheidole harrisonfordi und die 1993 durch Norman I. Platnick entdeckte Webspinnenart Calponia harrisonfordi nach ihm benannt. Eine neue Schmetterlingsart taufte er auf den Namen seiner Tochter Georgia.
  • Die Narbe am Kinn, die im dritten Indiana-Jones-Teil Indiana Jones und der letzte Kreuzzug damit erklärt wird, dass der noch junge Indiana Jones (gespielt von River Phoenix) ungeschickt mit der Peitsche umgeht, stammt von einem Autounfall im Alter von 22 Jahren. Die Narbe ist auch Thema in einer Szene aus Die Waffen der Frauen: zuerst gibt Ford vor, dass er die Narbe von einem Kerl mit einem Messer in Detroit hätte, um dann zuzugeben, dass er mit 19 ein Ohrloch von seiner Freundin gestochen bekommen sollte, aber dabei in Ohnmacht fiel und mit dem Kinn auf der Toilette aufschlug.
  • Zwei seiner Filmrollen haben Einzug in die Lego-Welt gefunden: Han Solo und Indiana Jones.[20]
  • 2009 stand Ford in der Rangliste der am besten verdienenden männlichen Schauspieler des Forbes-Magazins mit einem Verdienst von 65 Millionen US-Dollar (umgerechnet 46 Millionen Euro, nach heutigem Wert 59 Millionen Euro) auf Platz 1.
  • Wolfgang Pampel wurde für Krieg der Sterne erstmals als Fords Synchronstimme eingesetzt. Seit 1980 ist er der alleinige Synchronsprecher des Schauspielers.

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Schauspieler[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Produzent[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Harrison Fords Stern auf dem Hollywood Walk of Fame

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Bernd Schulz/Willy Loderhose: Harrison Ford – Hollywoods heimlicher Superstar, Bastei, 1989, ISBN 978-3-404-61177-5
  • Paul Honeyford: Harrison Ford – Seine Filme, sein Leben, Heyne, 1986, ISBN 3-453-03775-8

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Harrison Ford – Sammlung von Bildern

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Harrison Ford Biography (Memento des Originals vom 7. April 2014 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.thebiographychannel.co.uk, thebiographychannel.co.uk (Abgerufen am 20. Januar 2013)
  2. Brad Duke: Harrison Ford – The Films McFarland & Company Inc., Jefferson, North Carolina 2005. S. 24.
  3. Kultur-Spiegel Mai 2008 (Heft 5)
  4. Stephen Davis: Jim Morrison – Life, Death, Legend. Gotham, New York 2004. S. 265.
  5. Wann ist ein Mann ein Mann? n-tv
  6. n-tv NACHRICHTEN: Harrison Ford äußert sich. Abgerufen am 11. August 2019.
  7. http://www.zwentner.com/indiana-jones-5-ist-bestaetigt-und-kommt-am-19-juli-2019-ins-kino/
  8. Disney Announces Fifth ‘Indiana Jones’ Movie. In: The Hollywood Reporter. Abgerufen am 15. März 2016.
  9. Rotten Tomatoes: 42 (2103)
  10. Die inflationsbereinigt erfolgreichsten Filme aller Zeiten USA. Abgerufen am 11. Januar 2018.
  11. Blade Runner 2049. In: Rotten Tomatoes. Abgerufen am 11. Januar 2018 (englisch).
  12. Indiana Jones: Harrison Ford to appear in fifth film, BBC News. 15. März 2016. Abgerufen am 16. März 2016. 
  13. Indiana Jones 5 release date pushed back by Disney. The Independent. 26. April 2017. Abgerufen am 26. April 2017.
  14. Harrison Ford heiratet Calista Flockhart auf T-Online (abgerufen am 17. Juni 2010)
  15. welt.de: Harrison Ford — einfach cooler als Luke Skywalker abgerufen am 1. März 2013
  16. Harrison Ford injured plane crash auf NBC-News.com
  17. a b n-tv.de: Bruchlandung in Kalifornien – Harrison Ford überlebt Flugzeugunglück, abgerufen am 6. März 2015
  18. focus.de: Harrison Ford stürzt mit Flugzeug ab, abgerufen am 6. März 2015
  19. NTSB Identification: WPR15FA121
  20. lego.com: 30 Jahre LEGO® Minifigur. (Memento vom 17. Juni 2009 im Internet Archive) Zugriff am 13. September 2012.
  21. IMDb: Besessen, abgerufen am 16. Juli 2014