این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

هرا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

اساطیر یونان باستان
Hera Campana Louvre Ma2283.jpg
هرا
یونانی: Ἥρᾱ
فرانسوی: Héra
عنوان: ملکهٔ آسمان‌ها
جنسیت: مؤنث
پدر: کرونوس
مادر: رئا
همسر: زئوس
فرزندان: آرس، ایلی‌ثیا، هبه، هفائستوس
وابستگان: زئوس، پوزئیدون، هادس، هستیا، دمتر
مرگ: نامیرا
در تروا: طرفدار یونانیان بود
موضوع‌های اساطیر یونان باستان

آ ا ب پ ت ج چ خ د ر ز ژ س
ش ف ک گ ل م ن و ه ی

هرا (به یونانی: Ἥρα) بانوی قدرت، حامی زنان و ملکهٔ آسمان‌ها بود که در غار کوه دیکته به دنیا آمد. هرا تا حدی زیبا بود که آوازه‌اش به گوش برادرش رسید و همین مسئله باعث شد زئوس برای دیدار با هرا به جزیرهٔ «اوبه» سفر کند و با یک نگاه دلباختهٔ خواهر خویش شود. زئوس خود را به فاخته تبدیل کرد و طی دستوری که به طوفان داد، هوا آنچنان نامساعد و سرد شد که هرا دلش به حال این پرندهٔ کوچک به رحم آمد و او را در آغوش کشید، زئوس در همین حین به چهرهٔ اصلی خود تبدیل شد و سپس با یکدیگر ازدواج کردند. زئوس هرا را دوست داشت اما هوس بازی‌های او باعث خشم و ناراحتی هرا شد و همین امر موجب شد او با کمک خدایان تاتار و گایا، تایفون را برای انتقام از زئوس به وجود آورد.

هفائستوس،[پ ۱] آرس،[پ ۲] هبه[پ ۳] و ایلی‌ثیا[پ ۴] فرزندان هرا و زئوس بودند. هفائستوس چون زشت و لنگ به دنیا آمده بود و توسط مادر خود به دریا انداخته‌شده‌بود، کینه‌ای در دل می‌پروراند و منتظر انتقام از هرا بود؛ او تخت طلایی برای هرا ساخت، هرا که مجذوب تخت شده‌بود برآن نشست و دیگر موفق نشد بلند شود. هفائستوس به المپ بازگشت تا برای نجات هرا از این ماجرا شرطی بگذارد. او آفرودیته را در مقابل رهایی هرا از تخت طلایی طلب کرد. هفائستوس به آفرودیته رسید، اما این عشق نتیجه‌ای در برنداشت و همسرش با برادرش، آرس به او خیانت کردند.

در دنیای اسطوره، نمادهایی متعلق به هرا است. مثلاً فاخته، گاو و طاووس جز حیواناتی هستند که به عنوان نمادهای هرا شناخته شدند. انار، تاج، عصای جواهر نشان، سوسن و لالهٔ مردابی نیز جز همین نمادها هستند. انار برای یونانیان مظهر عشق، تولید مثل و زناشویی است؛ شاید به همین خاطر است که به تصاویر بسیاری از هرا و انار در دستانش یا تاجی که بر سر دارد یا عصایی که در دستانش است برمی‌خوریم.

هرا، الهه‌ای با قدرت بسیار بود و حتی در برابر زئوس هم می‌ایستاد، زئوس به خاطر حسادت‌های هرا، آلارایی که باردار بود را در دریا پنهان کرد.

در جنگ تروا که میان یونانیان شکل گرفته‌بود و حدود ۲ سال به طول انجامید، هرا و آتنا به کمک آن‌ها رفتند. هنگامی که زئوس از این ماجرا باخبر شد بسیار خشمگین شد و در شواری خدایان خواستار صلح میان طرفین شد، اما در آخر هرا موفق شد زئوس را قانع کند و جنگ با پیروزی یونانیان به پایان رسید.

شکل‌گیری راه شیری را به افسانه‌ای نسبت می‌دهند که هنگام شیر خوردن هرکول از سینهٔ هرا ایجاد شده‌است. زئوس بدون اطلاع هرا، هرکول و هرمس را به خوابگاه هرا می‌برد و سینهٔ هرا را در دهان دو فرزند خود قرار می‌دهد، هرا در این حین بیدار می‌شود و از ترس، هرکول را از خود دور می‌کند و او را به سمتی می‌افکند؛ شیری که در این هنگام از سینهٔ هرا خارج می‌شود باعث شکل‌گیری راه شیری می‌شود. بازی‌های المپیک نیز برای اولین بار به افتخار هرا و بر حسب سنت‌های او و توسط پلوپوس،[پ ۵] همسر هیپودامی ایجاد شد.

سرنوشت ملکهٔ تخت‌طلائی[ویرایش]

کرونوس (پدر هرا)، پس از شنیدن پیشگویی هاتف‌غیبی که از خلع و رانده‌شدن کرونوس از پهنهٔ آسمان‌ها توسط یکی از فرزندانش، حکایت می‌کرد؛ شروع به بلعیدن فرزندانی که رئا (مادر هرا) به‌دنیا می‌آورد، کرد[۱] و به این ترتیب بود که هستیا، دمتر، هادس و پوزئیدون، بلعیده شدند؛ تا اینکه رئا باز هم باردار شد و در این هنگام بود که رئا قبل از به دنیا آمدن فرزندانش، به غاری در کوه دیکته،[پ ۶] واقع در جزیرهٔ کرت رفت و در آنجا هرا و برادرش زئوس را به دنیا آورد،[پ ۷] اما این حیلهٔ رئا تنها توانست زئوس برادر هرا را نجات دهد و هرا توسط پدرش بلعیده شد؛ تا اینکه سال‌ها بعد، زئوس پدر خود (کرونوس) را شکست داد و معجونی که همسرش متیس ساخته‌بود را به پدرش خوراند و آن زمان بود که کرونوس تمام فرزندانی را که بلعیده‌بود و حال بالغ شده‌بودند را به جهان بازگرداند و یکی از آن فرزندان هرا، بانوی قدرت و حامی زنان، الههٔ‌عروسی و ازدواج بود که پس از ازدواج با زئوس پادشاه خدایان، ملکهٔ آسمان‌ها و خدایان نیز شد.[۲] هرا اسم فرانسوی این الهه است که ریشه‌ای یونانی دارد و رومیان او را یونو[پ ۸] خطاب می‌کردند و ماه ژوئن نیز خاص اوست.

هرا قدرتمندترین همسر زئوس، صاحب و ملکه‌ی‌تخت‌طلائی، برفراز یکی از قله‌های بزرگ المپ ساکن و مشغول لذت بردن از زندگی‌اش شد.[۳] گفته‌شده گاهی نیز به نزدیکی آراگوس می‌رفت و در چشمهٔ کاناتس، آب‌تنی می‌کرد، براساس روایات هربار که هرا داخل کاناتس آب‌تنی می‌کرد، بکارت خود را بازمی‌یافت.[۴] محرم اسرار هرا، ایریس یا قوس‌قزح (پیامبر خدایان) بود و هورها وظیفهٔ خدمت به هرا را برعهده داشتند.[۵][۶]

هرا و زئوس[ویرایش]

هرا، الههٔ‌بارداری (موزهٔ واتیکان)

تقریباً تمام روایت‌های کهن تاییدکنندهٔ این نظراند که همسر قانونی و اصلی زئوس، هرا (خواهرش) است.[۷] زئوس با کمک همسرش متیس، خواهران و برادرانش را نجات‌داد و به جهان بازگرداند. هرا که دختر بالغ و زیبایی شده‌بود، به قلهٔ تروناکس[پ ۹] (کوه تاج) رفت و دور از دیگر خدایان به زندگی‌اش پرداخت؛ تا اینکه آوازهٔ زیبایی بی‌همتای او به گوش برادرش، زئوس رسید و زئوس برای دیدن هرا به جزیرهٔ اوبه رفت و در یک نگاه دلباختهٔ خواهرش شد و زمانی که هرا، را تنها دید، خود را تبدیل به کوکو (فاخته) سفیدی کرد و سپس چون زمستان بود به طوفان دستور داد که کولاک به‌پا کند و شروع به ناله کرد. هرا که دلش به حال پرندهٔ کوچک سوخته‌بود، آن را به آغوش کشید و به سینه فشرد؛ در همین هنگام بود، که زئوس به قیافهٔ اصلی خود بازگشت و با دادن قول ازدواج به هرا، رابطه‌شان را آغاز کرد.[۸][۹] آن‌ها برای بستن پیمان ازدواج به (گارگار)، قلهٔ کوه آیدا رفتند و بعد میهمان اوکئانوس (خدای اقیانوس) شدند و زندگی مشترکشان را در دورترین کرانه‌های اقیانوس آغاز کردند و گایا به عنوان هدیهٔ عروسی سیب‌های زرینی به هرا داد و گفته‌شده‌است که علاقهٔ هرا به آن‌ها در حدی بود که باغی از آن سیب‌های زرین در آخر زمین به وجود آورد که بهاری جاودان داشت.[۱۰]

زندگی این دو خدای المپ پر از فراز و نشیب و پر از عشق و خشم است؛ خشم هرا، زمانی صورت می‌گیرد که انتظار دارد زئوس به ازدواج و رابطه‌شان پایبند باشد؛ اما زئوس با وجود هوس‌بازی و رفتارهای خشن و ناهنجارش، همیشه در برابر هرا نرمی و ملایمت را پیشه می‌ساخت. عشق زئوس به هرا در حدی بود که خشم و کینه آتنا (دختر زئوس) را هم برمی‌انگیخت؛ در قسمتی از ایلیاد، زئوس به هرا می‌گوید که وی را بیشتر از هفت همسر دیگرش دوست دارد[۱۱] و در بخشی دیگر، زمانی که هرا دلبرانه، خود را می‌آراید و لباسی که آتنا برایش دوخته به‌تن می‌کند و به‌سوی زئوس می‌رود؛ زئوس فریاد سر می‌دهد که:

با وجود این همه عشق و محبّت، هوس‌بازی‌های زئوس هرای وفادار را به حسادت می‌کشاند و این حسادت و خشم تا جایی ادامه می‌یابد که هرا با کمک خدایانی که در تارتار[پ ۱۰] بودند و مادربزرگش گایا، تایفون را به وجود آورد تا از زئوس انتقام هوس‌هایش را بستاند.[۱۳]

فرزندان هرا و زئوس[ویرایش]

حاصل ازدواج هرا و زئوس دو پسر به نام‌های هفائیستوس، آرس و دو دختر با نام‌های هبه و ایلی‌ثیا است.[۱۴][۱۵]

  • هفائستوس: خدای صنعت و آتش است. او هنگامی که به‌دنیا آمد، زشت و لنگ بود و مادرش، هرا او را به داخل اقیانوس انداخت اما دختر اقیانوس، او را نجات‌داد. هفائستوس نه سال بعد زمانی که صنعتگر ماهری شده‌بود، برای گرفتن انتقام از هرا تختی از طلا ساخت که شاهکار صنعت و هنر بود؛ سپس آن را به‌صورت ناشناس به المپ فرستاد. هرا که مجذوب تخت‌طلائی شده‌بود، بر روی آن نشست اما هر چه تلاش‌کرد دیگر نتوانست از روی آن بلند شود و این گونه بود که هفائیستوس به المپ آورده‌شد و با شرط ازدواج با آفرودیته حاضر به آزاد کردن هرا شد. چندی بعد زمانی که در دعوای زئوس و هرا، از هرا طرفداری کرد، زئوس خشمگین پای او را گرفت و از المپ به پایین پرت کرد و پای دیگرش نیز لنگ شد. هفائیستوس که از المپ دل‌زده شده‌بود، به همراه آفرودیته بر روی زمین به زندگی‌اش ادامه داد؛ تا اینکه برادرش آرس و آفرودیته به او خیانت کردند و دستشان رو شد آفرودیت خیانتکار گریخت و به جزیرهٔ قبرس رفت.[۱۶][۱۷]
  • آرس: یا مارس، خدای‌جنگ و خشونت بود و بی‌رحمیش او را نزد خدایان و مردم خدایی منفور کرده‌بود، به طوری که حتی پدرش زئوس هم او را ناهنجار می‌نامید.

هومر در ادیسه ذکر می‌کند که تنها آفرودیت[پ ۱۱] بود که توانست، محبّت آرس را به خود جلب‌کند و زمانی که در زنجیره پولادین و نازکتر از مویی که هفائیستوس ساخته بود، به همراه آفرودیته گیر کرد و مورد تمسخر خدایان کوچک و بزرگ قرار گرفت، با خشم و خجالت به کوه‌های دور دست ترکیه پناه‌برد.[۱۸][۱۹]

  • هبه: که به معنای نشاط جوانی است، الههٔ نشاط و جوانی است که با هرکول ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد.

هبه در جشن‌های خدایان با شراب مخصوص و مائده‌های آسمانی به پذیرایی می‌پردازد تا جوانی و عمر جاودان به آنان هدیه‌دهد.[۲۰]

  • ایلی‌ثیا: فرزند دیگر هرا و زئوس، الههٔ زایمان است و در هنگام وضع‌حمل به کمک زنان باردار می‌رود و درد زایمان را از آن‌ها دور می‌کند.[۲۱][۲۲][۲۳]

فرزندان هرا[ویرایش]

براساس روایات هرا قدرت آن را داشته که بدون همخوابگی با مردان، صاحب فرزند شود. زمانی که زئوس از سر خود آتنا را به‌دنیا می‌آورد، هرا برای انتقام تصمیم‌می‌گیرد که بدون داشتن رابطه با زئوس صاحب فرزندی شود؛ که برای این اتفاق روایات متفاوتی وجود دارد.

تولد تایفون نامبارک[ویرایش]

هومر معتقد است، زمانی‌که زئوس به دنبال پیش‌گویی هاتف، مبنی براینکه متیس فرزندی خواهد داشت که او را تباه می‌کند؛ همسر باردارش را بلعید و از آن زمان گرفتار سردردی دشوار شد، تا اینکه هفائیستوس[پ ۱۲] با تبر بزرگ خود ضربه‌ای به سر زئوس می‌زند و سر زئوس شکافته می‌شود و آتنا با فریادی خشن، درحالی که سراپا غرق در سلاح بود، به دنیا می‌آید.[۲۴] هرا که پر از حسادت شده‌بود، با خشم به سوی المپیان می‌رود و به آنان می‌گوید:

سپس خشمگین به سوی مادربزرگش گایا می‌رود و ادامه می‌دهد:

ای‌پهنهٔ بیکران زمین! ای‌آسمان و ای خدایانی که در تارتاروس زندگی‌می‌کنید، ای تیتان‌ها! مرا دریابید و بدون همخوابگی با زئوس پسری به من عطا کنید که از حیث قدرت از او برتر باشد همچنانکه زئوس از پدرش کرونوس برتر بود.[۲۷][۲۸]

از آن‌پس هرا نه ماه با زئوس همبستر نشد و بعد از نه ماه آرزویش برآورده شد و تیفون‌دلف به دنیا آمد، که نه شبیه انسان‌ها بود نه شبیه خدایان و تنها از لحاظ ویران‌کنندگی با زئوس برابر بود.[۲۹][۳۰]

هفائیستوس لنگ[ویرایش]

در سایر افسانه‌ها ذکرشده، هنگامی‌که زئوس آتنا را به‌دنیا آورد، هرا خشمگین شد و بدون آمیزش با مردی، هفائیستوس را به‌دنیا می‌آورد و وقتی فرزندش‌را زشت و لنگ می‌بیند او را به داخل اقیانوس می‌اندازد.[۳۱][۳۲][۳۳]

نمادهای هرا[ویرایش]

طاووس‌ها در حال به حرکت درآوردن ارابهٔ هرا
ایزد بانو هرا همراه باگاوی در سمت چپ و طاووسی در سمت راست که از نمادهای او هستند

در دنیای اساطیر و اسطوره‌ها برخی چیزها مخصوص هرا هستند و نام او را با خود می‌کشند، چیزهایی که یادآور هرا و روایاتی از او هستند و گاهی او را در مجسمه‌ها و نقاشی‌ها نیز همراهی می‌کنند. این نمادها گاهی حیوانی‌اند و گاهی یک شی هستند و در برخی مواقع نوعی میوه؛ که در اینجا به اختصار، به آن‌ها می‌پردازیم.

نمادهای حیوانی[ویرایش]

افرادی که با ایزد بانو هرا و اساطیر آشنایی دارند، با شنیدن نام برخی حیوانات یا دیدنشان، احتمالاً تصویر هرا در ذهنشان مجسم خواهدشد. حیواناتی که هر یک به شیوه‌ای نمایانگر هرا هستند، عبارتنداز: فاخته (کوکو)، گاو، طاووس.[۳۴]

  • فاخته: فاخته از آن حیواناتی است که تنها نامش یادآور هرا و شروع رابطه‌اش با زئوس است.

هنگامی که زئوس خواهرش هرا را دید و شیفته‌اش شد با حیله، خود را تبدیل به فاخته‌ای کوچک کرد و به او نزدیک شد، هرا که پرندهٔ کوچک را ضعیف و نالان در سرمای زمستان دید او را به آغوش کشید و در این هنگام بود که زئوس به شکل اولیهٔ خود بازگشت و رابطه‌اش را با هرا آغاز کرد، بعدها این فاخته برروی عصای جواهرنشان هرا قرار گرفت.[۳۵][۳۶]

  • گاو: در روایات از گاو به‌عنوان حیوان مقدس هرا نام برده شده و هومر لقب «گاو چشم» را برای هرا به کار برده؛ گفته شده هرا دارای چشمانی بسیار زیبا بود.[۳۷]
  • طاووس: معمولاً در نقاشی‌هایی که از هرا کشیده می‌شود؛ طاووس که مظهر غرور و خودنمایی است یا پر طاووس هم دیده می‌شود، که در پشت این تصاویر روایت دیگری از حسات‌های هرا و هوس‌بازی‌های زئوس وجود دارد.

در این باره روایت متفاوتی وجود دارد اما تمام روایات، پایانی تقریباً یکسان دارند، داستان اینگونه آغاز می‌شود که زئوس، پادشاه خدایان ایو را هنگامی که خواب بود می‌بیند و دلبستهٔ او می‌شود و هرا برای اینکه ایو را از همسرش زئوس دور کند ایو را به شکل ماده گاوی درمی‌آورد، اما زئوس هم خود را به ورزا (گاو نر) تبدیل می‌کند. در روایتی دیگر زئوس برای آن که خود و ایو را از دید هرا دور کند، ابرهای سیاه را در اطراف محلی که در آن ساکن بودند جمع کرد ولی هرا که به شک افتاده‌بود به آن جا می‌رود و زئوس قبل از آن که هرا به محل برسد، ایو را تبدیل به گاو ماده‌ای می‌کند؛ هرا که بسیار زیرک بود، فریب نمی‌خورد و از همسرش می‌خواهد که گاو را به او هدیه دهد و زئوس به ناچار ایو را که تبدیل به گاو شده بود به هرا می‌دهد، پس هرا نگهبان گله‌اش آرگوس صد چشم[پ ۱۹] را به مراقبت از او می‌گمارد؛ زئوس که قصد داشت به هر طریقی آیو را نجات دهد، هرمس را که بسیار هوشمند بود مأمور کرد تا او را نجات دهد. به این ترتیب بود که هرمس[پ ۲۰] خود را به شکل چوپانی درمی‌آورد و با نواختن موسیقی تمام چشم‌های آرگوس را می‌بندد و او را خواب می‌کند و بعد سر او را می‌شکند و این‌گونه می‌شود که هرا چشم‌های آرگوس را جدا و بر پرهای طاووسش نصب می‌کند و از آن پس طاووس عنوان حیوان مورد علاقهٔ هرا، را می‌گیرد؛ به گونه‌ای که در برخی تصاویری که از هرا موجود است، طاووس‌ها ارابهٔ وی را می‌کشند.[۳۸][۳۹][۴۰]

اجسام و میوهٔ ویژهٔ هرا[ویرایش]

  • انار: انار میوه‌ای است که یونانیان آن را مظهر عشق، تولیدمثل و زناشویی می‌دانند به همین خاطر دور از ذهن نیست که در تصاویری که از هرا موجود است؛ همواره اناری در دست وی قرار دارد.[۴۱]
  • تاج: تاجی[پ ۲۱] است با استوانه‌ای به سمت بالا که همه جا بر سر هرا خودنمایی می‌کند و نمایانگر ملکه[پ ۲۲] بودن او است.
  • عصای جواهرنشان: عصای سلطنتی[پ ۲۳] جواهرنشان که فاخته‌ای بر آن خودنمایی می‌کند و در دستان هرا قرار می‌گیرد.[۴۲]
  • سوسن و لالهٔ مردابی: سوسن[پ ۲۴] و لالهٔ مردابی[پ ۲۵] گل‌های مورد علاقهٔ ایزدبانو هرا هستند.

خشم، قدرت و شجاعت[ویرایش]

هرا در بین خدایان قدرت زیادی داشت و ازدواج او با زئوس برابر بود با شریک شدن هرا در قدرت شاه خدایان با این که قدرت زئوس در سراسر آسمان و زمین نمودار بود اما هرا همسرش نه تنها در برابرش می‌ایستاد بلکه گاهی از او سرپیچی هم می‌کرد. هومر نقل می‌کند که هرا پس‌از یک نزاع شدید رو به زئوس می‌گوید: «خشم تو باعث دلسردی من است در حالیکه هرگز از فریادهای تو هراسی در دل ندارم.»[۴۳] حسادت هرا باعث شد که علیه زئوس توطئه کند، البته خشم و حسادت هرا بیشتر متوجه معشوقان و فرزندان زئوس بود؛ خشم هرا در روایات همچون سنگی است که راه آب‌روان را سد می‌کند.[۴۴] این احساسات هرا حتی گاهی اوقات خدای بزرگ المپ را هم می‌ترساند به‌گونه‌ای که او مجبور می‌شد خود دست به کار شود؛ هنگامی‌که الارا باردارشد زئوس از ترس حسادت هرا، آلارای باردار را در اعماق زمین پنهان کرد[۴۵] یا آن زمان که سمله را دید به‌سوی او رفت و فرزندش را از رحمش بیرون کشید و تا وقتی که زمان به‌دنیا آمدنش برسد، آن را در ران خود قرار داد[۴۶] و زمانی‌که قصد داشت به اوروپ نزدیک شود، ترس از حسد هرا باعث شد خود را به شکل گاو نری در بیاورد و البته که وقتی آلکمنه، هراکلس[پ ۲۶] را باردار شد، زئوس از بیم آن که هرا به فرزندش آسیبی نزند، پسر دیگری نیز به آمفیتروئون و آلکمنه داد و وانمود کرد که هرکول نیز فرزند آن دو است. در برخی روایات نیز زنانی دیده‌می‌شوند که خشم زئوس را به آتش حسادت هرا ترجیح‌می‌دهند و به سینهٔ‌زئوس دست رد می‌زنند، یکی از این زنان تتیس دختر نره و دریس بود که از ترس هرا حاضر نشد با زئوس رابطه برقرار کند؛ اما با تمام این‌ها حسد هرا دامن خیلی‌ها از جمله؛ لتو که ۹ روز درد زایمان کشید و آوارهٔ اقیانوس‌ها شد یا مایا دختر اطلس که المپ را ترک کرد و به کوه سلین پناه برد و سمله‌ای که با حیلهٔ هرا سوخت و جان داد، را گرفت.[۴۷][۴۸]

حسادت‌های ماجراساز[ویرایش]

سلمه و ژوپیتر

حسادت و خشم هرا در زندگی بسیاری از معشوقه‌ها و فرزندان زئوس تغییر ایجاد کرد و بسیاری از آنان را به‌سختی و حتی مرگ کشاند، از جمله این معشوقه‌ها سمله و فرزندش دیونیزوس، لتو و فرزندانش آپولون و آرتمیس هستند، که به سبب حسد هرا زندگیشان دستخوش تغییراتی دشوار شد.

  • سمله: سمله معشوقهٔ فانی زئوس، هنگامی‌که دیونیزوس را باردار شد مورد خشم و حسادت ملکهٔ خدایان، هرا قرار گرفت. هرا خود را به‌شکل پیرزنی روستایی درآورد و به سوی سمله رفت و با حیله و مکر خود به او گفت که از پدر فرزندش بخواهد که خود را با تمام قدرتش بر او ظاهر کند، سمله که وسوسه شده‌بود این را از زئوس خواستار شد و زئوس به او قول داده‌بود که خواسته‌اش را برآورده کند، زمانی که نتوانست او را منصرف کند، به ناچار خود را با تمام شکوه خدایی‌اش بر او نمایان کرد و سمله سوخت. زئوس به سرعت کودک نارس را از شکم سمله خارج‌کرد و درون ران خود قرار داد تا زمان تولد کودک فرا رسد، اما دیونیزوس پس‌از تولد هم از حسادت هرا مصون نماند و زئوس او را به شکل بچه‌بزی درآورد و حوری‌ها را مأمور تربیت او کرد.[۴۹][۵۰][۵۱]
  • لتو: هنگامی که لتو همسر زئوس آپولون و آرتمیس را باردار بود، مورد حسادت و نفرت هرا قرارگرفت. هرا به زمین دستور داد که نگذارد لتو در هیچ‌یک از نقاط زمین که خورشید برآن می‌تابد زایمان کند و این‌گونه بود که تمام نقاط زمین از بیم خشم هرا پذیرای لتو و فرزندانش نشدند و به این دلیل بود که لتو بر روی زمین به دنبال جایی برای زایمان سرگردان شد؛ تا اینکه به‌جزیرهٔ متحرک دلس (Delos) رسید و در آنجا توانست زایمان کند و جزیره به پاس کردار نیکش بعدها ساکن‌شد. درد زایمان لتو نه شب و نه روز طول کشید، زیرا الیتی به خواست مادرش هرا به کمک او نرفت، درحالی که زایمان لتو وابسته به حضور الههٔ‌زایمان بود.

در ابتدا نه تنها ایلی‌ثیا بلکه هیچ‌کدام از الهگان المپی، از ترس انتقام هولناکی که هرا به آن تهدیدشان کرده‌بود، به کمک لتو نرفتند اما بالاخره همهٔ آن‌ها و در آخر آتنا به سوی او رفتند و با پیشنهاد آتنا برای جلب رضایت هرا گردنبندی از طلا و کهربا ساخته‌شد و توسط ایریس گردنبند را به هرا تقدیم کردند و این‌گونه بود که هرا به فرزندش ایلی‌ثیا اجازه‌داد که به بالین لتو برود؛ البته در برخی روایات گفته‌شده که ایریس ظاهراً گردنبند را به خود ایلی‌ثیا داده‌است و همان لحظه‌ای که الههٔ زایمان در آسمان دلس ظاهرشد، لتو نخستین فرزندش را به دنیا آورد.[۵۲][۵۳]

  • هرکول: زمانی‌که آمفیتروئون، همسر آلکمنه در خانه نبود زئوس که به آلکمنه پاکدامن علاقه‌مند بود خود را به شکل او درآورد و با آلکمنه هم‌بستر شد و هنگامی که آمفیتروئون به خانه بازگشت او نیز با آلکمنه هم‌بستر شد و هراکلس از نطفهٔ زئوس و ایفیکلس از نطفهٔ آمفیتروئون به وجود می‌آیند و در این زمان زئوس سوگند می‌خورد که فرزند او را فرمانروای میسین می‌کند و اینگونه دشمنی هرا با آلکمنه و هرکول شروع شد و به فرزندش ایلی‌ثیا امر می‌کند که به بالین آلکمنه برود و با پای بسته جلوی او بنشیند تا که هرکول متولد نشود اما بر اساس روایات فرزند دیگر آلکمنه هفت‌ماهه به دنیا آمده بود و طبق سوگندی که زئوس خورده‌بود او فرمانروای میسن شد اما دشمنی هرا با هرکول پایانی نداشت.[۵۴][۵۵]

هراکلس به معنای هدیهٔ هرا می‌باشد و در برخی روایات هرا، را مادر او می‌دانند نه آلکمنه، در روایتی آمده که زئوس هنگامی که هرا خواب بود هرکول را که مادری فانی داشت را جلوی سینهٔ او قرار داد تا از شیر او بنوشد و به همین خاطر هرا، را مادر او به‌شمار می‌آورند؛ اما آنچه که روایات می‌گویند، نشانگر آن است که خود هرا چنین حسی نسبت به هرکول نداشته، هرا زمانی که هرکول و برادرش بسیار کوچک بودند دو مار را به سوی آن‌ها می‌فرستد و هرکول در حالی که برادرش ایفیکس از ترس به گوشهٔ گهواره پناه برده‌است، با مارها می‌جنگد و آن‌ها را می‌کشد، گویی پهلوانی با او عجین بوده‌است و بعد زمانی که هرکول صاحب همسر و فرزند شد هرا او را به جنون کشید و هرکول اعضای خانواده‌اش را کشت و به سبب کاری که کرده‌بود مجبور شد برای کفارهٔ گناهش به خدمت اریسته در بیاید. ائوروستئوس دوازده کار به هرکول داد که به دوازده‌خان هرکول معروف شد و هر خوان از خوان قبلی سخت‌تر بود و البته که در این حین باز هم هرا به کارهایش علیه هرکول ادامه داد و زمانی که هرکول مشغول مبارزه با هیدرا، اژده‌های نه سری که خود هرا آن را تربیت کرده بود، شد؛ خرچنگی را برای درگیر کردن ذهن هرکول فرستاد یا هنگامی که اوریسته از او خواست که کمربند ملکهٔ آمازون‌ها را برایش بیاورد هرا خود را به سان آمازون‌ها درآورد و با پخش‌کردن این خبر که هرکول قصد دارد خودِ ملکهٔ آمازون‌ها را بدزدد باعث شد که جنگی بین آمازون‌ها و سپاهی که هرکول گرد آورده‌بود درگیرد و با وجود آنکه هرکول موفق شد کمربند را به دست بیاورد اما افراد زیادی در این جنگ کشته شدند.[۵۶][۵۷][۵۸][۵۹]

حسادت و خشم هرا هیچگاه فروکش نکرد، زیرا خشم او در پی هوس‌های زئوس بود، خشمی که باعث شد هرا تیتان‌ها را تحریک کند و زاگرئوس فرزند پرسفونه را بکشد، حسادتی که پس از تولد آتنا باعث شد هرا تایفون نامبارک را به دنیا آورد یا آنکه آلارای باردار به اعماق زمین فرستاده‌شود.

توطئه علیه پادشاه خدایان[ویرایش]

هنگامی که هرا از هوس‌بازی زئوس به تنگ‌آمد و کاسهٔ صبرش لبریز شد، به فکر انتقام افتاد و سه فرزند زئوس یعنی آتنا، آپولون و آرس را با خود هم‌دست کرد و هنگامی که زئوس به خواب رفته‌بود، هر چهار نفر به سوی او رفتند و او را با زنجیری طلایی بستند، هنگامی که زئوس از خواب بیدار شد خود را در بند و گرفتار دید. این وقفه در اعمال قدرت زئوس نزدیک بود موجب از هم پاشیدن دنیا و به‌هم خوردن نظم زمین و آسمان شود که تتیس همسر و مشاور زئوس از این اتفاق آگاه شد و با کمک ایگائون[پ ۲۷] به کمک زئوس شتافت و او را از بند آزاد کرد.[۶۰][۶۱]

در روایتی دیگر گایا[پ ۲۸] که ناراضی و ناراحت از شکست غول‌ها توسط زئوس بود به سوی نوه‌اش هرا رفت و از زئوس شکایت کرد، هرا پس از شنیدن سخنان گایا به سوی پدرش کرونوس روانه شد و از او خواستار وسیله‌ای برای تنبیه زئوس شد و آنگاه کرونوس به او دو بیضه آغشته به نطفهٔ خود را داد و زمانی که هرا آن را در زمین کاشت، کوچکترین فرزند گایا یعنی تایفون برای انتقام از زئوس رویید و پا به جهان گذاشت.[پ ۲۹] تایفون نه انسان بود و نه حیوان، او ترکیبی از هر دو بود، تایفون بلندتر از بلندترین کوه‌ها بود و سرش با ستارگان برخورد می‌کرد، دست‌های او مشرق و مغرب را فتح‌می‌کرد و در جای هر انگشت اژده‌هایی صد سر داشت و از چشم‌هایش آتش می‌بارید و نیم تنهٔ پایینش به شکل افعی بود، خدایان وقتی او را دیدند همگی به مصر گریختند.[۶۲]

جنگ تروا[ویرایش]

به مناسبت ازدواج پله و تتیس، جشنی برپا شد و همگان به آن جشن دعوت بودند جز اریس[پ ۳۰] الههٔ نفاق، اریس که خشمگین و ناراحت شده‌بود سیبی زرین که روی آن نوشته شده‌بود «برای زیباترین» را به میان جمعیت انداخت و نزاعی میان سه الههٔ‌زیباروی المپی یعنی هرا ملکهٔ خدایان، آتنا الههٔ‌عقل و آفرودیته الههٔ‌عشق و زیبایی درگرفت و هنگامی که هیچ‌کدام از دریافت سیب منصرف نشدند، زئوس انتخاب زیباترین را به پاریس فانی سپرد. سه الهه به سوی پاریس رفتند و وقتی پاریس آن‌ها را دید از جواب آن که کدام یک زیباترند بازماند زیرا هر سه به نوبهٔ خود زیباترین بودند، پس سه الهه هر یک وعده‌ای به او دادند؛ هرا ثروت و قدرت را وعده داد و آتنا عقل و هوش را اما پاریس هدیه آفرودیت که زیباترین زن دنیا بود را قبول کرد و سیب زرین را به او داد و از آن پس تروا و مردم آن مورد خشم آتنا و هرا قرار گرفتند و این خشم به حدی زیاد بود که ویرژیل هرا را دشمن قهّار تروا می‌داند. در جنگ تروا که یونانیان نه سال تروا را محاصره کردند، هرا و آتنا به کمک یونانیان رفتند اما زئوس از دخالت آنان خشمگین شد و آنان را تهدید کرد و در شورایی که میان خدایان برپا شده‌بود زئوس خواستار این بود که بین یونانیان و مردم تروا صلح برقرار کنند اما بعد از این که هرا به او می‌گوید که اگر بگذارد تروا منهدم شود او نیز اجازه می‌دهد که زئوس موکنای، آرگوس و همچنین اسپارت را با خاک یکسان کند زئوس وسوسه می‌شود و بدین ترتیب جنگ تجدید می‌شود و در نهایت با پیروزی یونانیان آتنا و هرا انتقام کار پاریس را از تمام مردم تروا می‌گیرند.[۶۳][۶۴][۶۵][۶۶]

هرا و راه شیری[ویرایش]

مبارزهٔ هرکول با هیدرا و مزاحمت خرچنگی که از جانب هرا فرستاده شده بود

هنگامی‌که هرا خواب بود، همسرش زئوس به‌طور مخفیانه هرمس و هراکلس را به خوابگاه هرا می‌آورد و سینهٔ هرا، را به دهان دو فرزندش می‌گذارد تا از شیر هرا بخورند، در این زمان هرکول هرا را به سختی گاز می‌گیرد و باعث می‌شود هرا از خواب بیدار شود. هرا به محض بیدار شدن هرکول را به سویی می‌افکند و از خود دور می‌کند و شیری که از سینه‌او خارج می‌شود، در آسمان پخش شده و راه‌شیری یا کهکشان را به وجود می‌آورد.[۶۷]

صورت‌های فلکی[ویرایش]

  • صورت فلکی خرچنگ: هنگامی‌که هرکول در خوان دوم درگیر مبارزه با هیدرا،[پ ۳۱] اژده‌های نه سر بود؛ هرا خرچنگی عظیم را فرستاد تا پای هرکول را چنگ بگیرد و حواس او را پرت کند از طرفی هرکول هر بار که سری از سرهای هیدرا را جدا می‌کرد، سر دیگری به جای سر قبلی درمی‌آمد. هرکول که با وجود خرچنگ نمی‌توانست هیدرا، را شکست‌دهد، خرچنگ را زیر پای خود خرد کرد و به کمک یولائوس هیدرا، را شکست‌داد و هرا به پاس کاری که آن خرچنگ برایش انجام داد و تلاشی که کرده‌بود، او را تبدیل به صورت فلکی خرچنگ کرد.[۶۸][۶۹]
  • صورت فلکی طاووس: هنگامی که آرگوس چوپان گله هرا با حیلهٔ هرمس کشته شد، هرا به سبب وفاداری و خدمات او چشمانش را جدا نمود و بر پرهای طاووسی قرار داد و سپس او را تبدیل به صورت فلکی طاووس[پ ۳۲] کرد و در آسمان قرار داد.[۷۰]

نخستین بازی المپیک[ویرایش]

بیشتر افراد آغاز المپیک را با هرکول و بازی‌هایی که با سنت خاص زئوس بود می‌شناسند اما چنان‌که در فرهنگ اساطیر یونان ذکر شده این بازی‌ها نخستین بار به افتخار هرا همسر زئوس، الههٔ ازدواج و با سنت‌های خاص او توسط پلوپوس همسر هیپودامی[پ ۳۳] برگزار شده‌است و بعد از آن بود که هرکول پس از تصرف شهر الیس[پ ۳۴] و غلبه بر اوژیاس، سنت بازی‌های المپیک را زنده کرد اما این‌بار به جای سنت‌های خاص هرا از سنت‌های خاص زئوس در این مراسم استفاده کردند.[۷۱]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. Hephaistos
  2. Ares
  3. Hebe
  4. Ilithyie
  5. Pelops
  6. Dicte
  7. لازم است ذکر شود که در برخی منابع از هرا به عنوان خواهر بزرگ‌تر زئوس نام برده شده‌است.
  8. Junon
  9. Thronax
  10. بر اساس اندیشهٔ اساطیری یونانیان جهنم متشکل از چندین طبقه است، که آخرین طبقهٔ آن تارتار نام دارد.
  11. همسر برادرش هفائیستوس
  12. هفائیستوس بنابر تعدادی از روایات فرزند زئوس و هراست و در برخی روایات از او به عنوان فرزندی نام برده شده که هرا بدون همخوابگی با هیچ مردی آن را به دنیا آورده.
  13. براساس تئوگونیا هزیود
  14. براساس گفته هومر، ایلیاد 1.570–579, 14.338, ادیسه 8.312, هفائستوس فرزند هرا و زئوس بوده‌است
  15. براساس گفته هزیود، تئوگونیا 927–929, هفائستوس تنها زاده هرا بوده و پدری نداشته‌است.
  16. براساس گفته هزیود، تئوگونیا
  17. براساس گفته هزیود، تئوگونیا 183–200, آفرودیت فرزند و زاده اورانوس بوده‌است
  18. براساس گفته هومر، آفرودیت دختر زئوس بوده‌است. (ایلیاد 3.374, 20.105; ادیسه 8.308, 320) و دیونه (ایلیاد 5.370–71)
  19. غولی صد چشم که همیشه، حتی در خواب تعدادی از چشم‌هایش باز است؛ او پانوپتس به معنای بینندهٔ همه چیز نامیده می‌شود.
  20. پیک خدایان
  21. diadem
  22. ملکهٔ خدایان المپ
  23. scepter
  24. lily
  25. lotus
  26. معادل هراکلس به زبان رومی هرکول است.
  27. غول صد دست
  28. زمین
  29. تایفون فرزند گایا با تیفون دلف فرزند هرا یکی نیست.
  30. Eris
  31. LearneanHydra
  32. Pavo
  33. Hippodamie
  34. Elis

پانویس[ویرایش]

  1. پین‌سنت، اساطیریونان، ۲۲.
  2. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۴۹.
  3. شفا، افسانه خدایان، ۲۹.
  4. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۷۴.
  5. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۸۲.
  6. فاطمی، مبانی فلسفی و اساطیر یونان و رم، ۲۵۲.
  7. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان‌ورم، ۴۶.
  8. فاطمی، مبانی‌فلسفی اساطیریونان و رم، ۷۳.
  9. شفا، افسانه خدایان، ۱۴.
  10. گریمال، فرهنگ اساطیر یونان و رم جلد۱، ۳۷۳.
  11. پین‌سنت، اساطیریونان، ۳۱.
  12. شفا، افسانه خدایان، ۳۲.
  13. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۲۴۱.
  14. شفا، افسانه خدایان، ۳۱.
  15. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۷۴.
  16. شفا، افسانه خدایان، ۱۱۲.
  17. دورانت، تاریخ تمدن (یونان باستان جلد دوم)، ۲۰۶.
  18. شفا، افسانه خدایان، ۶۰.
  19. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۲۳۸.
  20. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۴۶.
  21. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۳۳۵.
  22. گلچین، جدال عقل و اسطوره در یونان باستان، ۹۷.
  23. همیلتون، سیری در اساطیر یونان و رم، ۳۴.
  24. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۲۳۵.
  25. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۲۴۱.
  26. شفا، افسانه خدایان، ۳۴.
  27. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۲۴۱.
  28. شفا، افسانه خدایان، ۳۴.
  29. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۲۴۱.
  30. شفا، افسانه خدایان، ۳۴.
  31. دورانت، تاریخ تمدن (یونان باستان جلد دوم)، ۲۰۶.
  32. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۷۴.
  33. سیلور، ایزدان و ایزدبانوان‌یونان، ۲۱.
  34. همیلتون، سیری در اساطیر یونان و رم، ۳۴.
  35. شفا، افسانه خدایان، ۳۰.
  36. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۷۳.
  37. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۷۴.
  38. سیلور، ایزدان و ایزدبانوان یونانی، ۲۵.
  39. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۷۳.
  40. گرانت و هیزل، فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۴۵۵.
  41. شفا، افسانه خدایان، ۳۰.
  42. شفا، افسانه خدایان، ۳۰.
  43. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۷۴.
  44. سیلور، ایزدان و ایزدبانوان یونانی، ۲۳.
  45. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۴۴.
  46. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۸۴.
  47. شفا، افسانه خدایان، ۱۶.
  48. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۷.
  49. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۷.
  50. شفا، افسانه خدایان، ۳۵.
  51. دیکسون کندی، دانشنامهٔ اساطیر یونان و روم، ۳۸۵.
  52. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۳۳۴.
  53. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۴۲.
  54. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۱۴۶.
  55. برن، اسطوره‌های یونانی، ۲۶.
  56. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۱۴۶.
  57. برن، اسطوره‌های یونانی، ۲۶.
  58. گریمال، فرهنگ اساطیر یونان و رم جلد۱، ۳۸۱.
  59. گرین، اساطیر یونان از آغاز آفرینش تا عروج هراکلس، ۱۳۳.
  60. شفا، افسانه خدایان، ۳۳.
  61. دیکسون کندی، دانشنامهٔ اساطیر یونان و روم، ۳۸۵.
  62. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۶۷.
  63. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۲۳۷.
  64. دورانت، تاریخ تمدن (یونان باستان جلد دوم)، ۶۷.
  65. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۲۰۳.
  66. ناردو، اسطوره‌های یونان و روم، ۳۴.
  67. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۱۴۸.
  68. گرانت و هیزل، فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم)، ۴۶۱.
  69. پین‌سنت، اساطیر یونان، ۱۴۹.
  70. دیکسون کندی، دانشنامهٔ اساطیر یونان و روم، ۳۸۶.
  71. فاطمی، مبانی فلسفی اساطیر یونان و رم، ۶۴.

منابع[ویرایش]

  • برن، لوسیلا (۱۳۹۶). اسطوره‌های یونانی. ترجمهٔ عباس مخبر. تهران: نشر مرکز.
  • پین‌سنت، جان (۱۳۷۹). شناخت اساطیر یونان. ترجمهٔ باجلان فرخی. تهران: نشر اساطیر. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۳۱-۰۵۷-۸.
  • دورانت، ویل (۱۳۷۶). تاریخ تمدن (یونان باستان جلد دوم). ترجمهٔ امیرحسین آریان‌پور، فتح‌الله مجتبایی و هوشنگ پیرنظر. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
  • دیکسون کندی، مایک (۱۳۸۵). دانشنامهٔ اساطیر یونان و روم. ترجمهٔ رقیه بهزادی. تهران: طهوری. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۶۴۱۴-۴۹-۴ مقدار |شابک= را بررسی کنید: checksum (کمک).
  • سیلور، درو (۱۳۸۲). ایزدان و ایزدبانوان یونانی. ترجمهٔ گلشن اسماعیل‌پور مطلق. تهران: اسطوره. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۹۴۵۰۱-۱-۴ مقدار |شابک= را بررسی کنید: checksum (کمک).
  • شفا، شجاع‌الدّین (۱۳۸۳). افسانه‌خدایان. تهران: نشر دنیای‌نو.
  • فاطمی، سعید (۱۳۷۵). مبانی فلسفی اساطیر یونان و رُم. تهران: دانشگاه تهران. شابک ۹۷۸۹۶۴۰۳۳۸۰۵۶.
  • گرانت، مایکل؛ هیزل، جان (۱۳۸۴). فرهنگ اساطیر کلاسیک (یونان و روم). ترجمهٔ رضا رضایی. تهران: ماهی. شابک ۹۷۸۹۶۴۷۹۴۸۸۷۶.
  • گریمال، پیر (۱۳۹۳). فرهنگ اساطیر یونان و رم جلد۱. ترجمهٔ احمد بهمنش. تهران: دانشگاه تهران. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۰۳-۶۳۱۴-۰.
  • گرین، راجرلنسلین (۱۳۷۰). اساطیر یونان از آغاز آفرینش تا عروج هراکلس. ترجمهٔ عباس آقاجانی. تهران: سروش. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۴۳۵-۰۲۰-۰ مقدار |شابک= را بررسی کنید: checksum (کمک).
  • گلچین، پژمان (۱۳۹۳). جدال عقل و اسطوره در یونان باستان. تهران: نگاه معاصر. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۵۷۴۷-۸۰-۵.
  • ناردو، دان (۱۳۸۴). اسطوره‌های یونان و روم. ترجمهٔ عسکر بهرامی. تهران: ققنوس. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۱۱-۶۰۱-۸ مقدار |شابک= را بررسی کنید: checksum (کمک).
  • همیلتون، ادیت (۱۳۷۶). سیری در اساطیر یونان و رم. ترجمهٔ عبدالحسین شریفیان. تهران: اساطیر.
فهرست اساطیر یونان باستان

آ ا ب پ ت ج چ خ د ر ز ژ س ش ف ک گ ل م ن و ه ی

Hera
Goddess of marriage, women, childbirth, and family
Hera Campana Louvre Ma2283.jpg
The Campana Hera, a Roman copy of a Hellenistic original, from the Louvre
AbodeMount Olympus
SymbolPomegranate, peacock feather, diadem, cow, lily, lotus, cuckoo, panther, scepter, throne, lion
MountChariot drawn by peacocks
Personal information
ConsortZeus
ChildrenAngelos, Ares, Eileithyia, Enyo, Eris, Hebe, Hephaestus
ParentsCronus and Rhea
SiblingsPoseidon, Hades, Demeter, Hestia, Zeus, Chiron
Roman equivalentJuno
Etruscan equivalentUni

Hera (/ˈhɛrə, ˈhɪərə/; Greek: Ἥρᾱ, Hērā; Ἥρη, Hērē in Ionic and Homeric Greek) is the goddess of women, marriage, family, and childbirth in ancient Greek religion and myth, one of the Twelve Olympians and the sister-wife of Zeus. She is the daughter of the Titans Cronus and Rhea. Hera rules over Mount Olympus as queen of the gods. A matronly figure, Hera served as both the patroness and protectress of married women, presiding over weddings and blessing marital unions. One of Hera's defining characteristics is her jealous and vengeful nature against Zeus' numerous lovers and illegitimate offspring, as well as the mortals who cross her.

Hera is commonly seen with the animals she considers sacred including the cow, lion and the peacock. Portrayed as majestic and solemn, often enthroned, and crowned with the polos (a high cylindrical crown worn by several of the Great Goddesses), Hera may hold a pomegranate in her hand, emblem of fertile blood and death and a substitute for the narcotic capsule of the opium poppy.[1] Scholar of Greek mythology Walter Burkert writes in Greek Religion, "Nevertheless, there are memories of an earlier aniconic representation, as a pillar in Argos and as a plank in Samos."[2]

Her Roman counterpart is Juno.[3]

Etymology[edit]

The name of Hera has several possible and mutually exclusive etymologies; one possibility is to connect it with Greek ὥρα hōra, season, and to interpret it as ripe for marriage and according to Plato ἐρατή eratē, "beloved"[4] as Zeus is said to have married her for love.[5] According to Plutarch, Hera was an allegorical name and an anagram of aēr (ἀήρ, "air").[6] So begins the section on Hera in Walter Burkert's Greek Religion.[7] In a note, he records other scholars' arguments "for the meaning Mistress as a feminine to Heros, Master." John Chadwick, a decipherer of Linear B, remarks "her name may be connected with hērōs, ἥρως, 'hero', but that is no help since it too is etymologically obscure."[8] A. J. van Windekens,[9] offers "young cow, heifer", which is consonant with Hera's common epithet βοῶπις (boōpis, "cow-eyed"). R. S. P. Beekes has suggested a Pre-Greek origin.[10] Her name is attested in Mycenaean Greek written in the Linear B syllabic script as 𐀁𐀨 e-ra, appearing on tablets found in Pylos and Thebes.[11]

Cult[edit]

Hera may have been the first deity to whom the Greeks dedicated an enclosed roofed temple sanctuary, at Samos about 800 BCE. It was replaced later by the Heraion of Samos, one of the largest of all Greek temples (altars were in front of the temples under the open sky). There were many temples built on this site so evidence is somewhat confusing and archaeological dates are uncertain.

The temple created by the Rhoecus sculptors and architects was destroyed between 570–560 BCE. This was replaced by the Polycratean temple of 540–530 BCE. In one of these temples we see a forest of 155 columns. There is also no evidence of tiles on this temple suggesting either the temple was never finished or that the temple was open to the sky.

Earlier sanctuaries, whose dedication to Hera is less certain, were of the Mycenaean type called "house sanctuaries".[12] Samos excavations have revealed votive offerings, many of them late 8th and 7th centuries BCE, which show that Hera at Samos was not merely a local Greek goddess of the Aegean: the museum there contains figures of gods and suppliants and other votive offerings from Armenia, Babylon, Iran, Assyria, Egypt, testimony to the reputation which this sanctuary of Hera enjoyed and to the large influx of pilgrims. Compared to this mighty goddess, who also possessed the earliest temple at Olympia and two of the great fifth and sixth century temples of Paestum, the termagant of Homer and the myths is an "almost... comic figure", according to Burkert.[13]

The Temple of Hera at Agrigento, Magna Graecia.

Though greatest and earliest free-standing temple to Hera was the Heraion of Samos, in the Greek mainland Hera was especially worshipped as "Argive Hera" (Hera Argeia) at her sanctuary that stood between the former Mycenaean city-states of Argos and Mycenae,[14][15] where the festivals in her honor called Heraia were celebrated. "The three cities I love best," the ox-eyed Queen of Heaven declares in the Iliad, book iv, "are Argos, Sparta and Mycenae of the broad streets." There were also temples to Hera in Olympia, Corinth, Tiryns, Perachora and the sacred island of Delos. In Magna Graecia, two Doric temples to Hera were constructed at Paestum, about 550 BCE and about 450 BCE. One of them, long called the Temple of Poseidon was identified in the 1950s as a second temple there of Hera.[16]

In Euboea, the festival of the Great Daedala, sacred to Hera, was celebrated on a sixty-year cycle.

Hera's importance in the early archaic period is attested by the large building projects undertaken in her honor. The temples of Hera in the two main centers of her cult, the Heraion of Samos and the Heraion of Argos in the Argolis, were the very earliest monumental Greek temples constructed, in the 8th century BCE.[17]

Importance[edit]

According to Walter Burkert, both Hera and Demeter have many characteristic attributes of Pre-Greek Great Goddesses.[18]

According to Homeric Hymn III to Delian Apollo, Hera detained Eileithyia to prevent Leto from going into labor with Artemis and Apollo, since the father was Zeus. The other goddesses present at the birthing on Delos sent Iris to bring her. As she stepped upon the island, the divine birth began. In the myth of the birth of Heracles, it is Hera herself who sits at the door, delaying the birth of Heracles until her protégé, Eurystheus, had been born first.[19]

The Homeric Hymn to Pythian Apollo makes the monster Typhaon the offspring of archaic Hera in her Minoan form, produced out of herself, like a monstrous version of Hephaestus, and whelped in a cave in Cilicia.[20] She gave the creature to Python to raise.

Roman copy of a Greek 5th century Hera of the "Barberini Hera" type, from the Museo Chiaramonti

In the Temple of Hera, Olympia, Hera's seated cult figure was older than the warrior figure of Zeus that accompanied it. Homer expressed her relationship with Zeus delicately in the Iliad, in which she declares to Zeus, "I am Cronus' eldest daughter, and am honourable not on this ground only, but also because I am your wife, and you are king of the gods."[21]

Matriarchy[edit]

There has been considerable scholarship, reaching back to Johann Jakob Bachofen in the mid-nineteenth century,[22] about the possibility that Hera, whose early importance in Greek religion is firmly established, was originally the goddess of a matriarchal people, presumably inhabiting Greece before the Hellenes. In this view, her activity as goddess of marriage established the patriarchal bond of her own subordination: her resistance to the conquests of Zeus is rendered as Hera's "jealousy", the main theme of literary anecdotes that undercut her ancient cult.[23]

However, it remains a controversial claim that primitive matriarchy existed in Greece or elsewhere.[24]

Origin and birth[edit]

Hera is the daughter of the youngest Titan Cronus and his wife, and sister, Rhea. Cronus was fated to be overthrown by one of his children; to prevent this, he swallowed all of his newborn children whole until Rhea tricked him into swallowing a stone instead of her youngest child, Zeus. Zeus grew up in secret and when he grew up he tricked his father into regurgitating his siblings, including Hera. Zeus then led the revolt against the Titans, banished them, and divided the dominion over the world with his brothers Poseidon and Hades.[25]

Youth[edit]

Hera was most known as the matron goddess, Hera Teleia; but she presided over weddings as well. In myth and cult, fragmentary references and archaic practices remain of the sacred marriage of Hera and Zeus.[26] At Plataea, there was a sculpture of Hera seated as a bride by Callimachus, as well as the matronly standing Hera.[27]

Hera was also worshipped as a virgin: there was a tradition in Stymphalia in Arcadia that there had been a triple shrine to Hera the Girl (Παις [Pais]), the Adult Woman (Τελεια [Teleia]), and the Separated (Χήρη [Chḗrē] 'Widowed' or 'Divorced').[28] In the region around Argos, the temple of Hera in Hermione near Argos was to Hera the Virgin.[29] At the spring of Kanathos, close to Nauplia, Hera renewed her virginity annually, in rites that were not to be spoken of (arrheton).[30] The Female figure, showing her "Moon" over the lake is also appropriate, as Hebe, Hera, and Hecate; new moon, full moon, and old moon in that order and otherwise personified as the Virgin of Spring, The Mother of Summer, and the destroying Crone of Autumn.[31][32]

Emblems[edit]

In Hellenistic imagery, Hera's chariot was pulled by peacocks, birds not known to Greeks before the conquests of Alexander. Alexander's tutor, Aristotle, refers to it as "the Persian bird." The peacock motif was revived in the Renaissance iconography that unified Hera and Juno, and which European painters focused on.[33] A bird that had been associated with Hera on an archaic level, where most of the Aegean goddesses were associated with "their" bird, was the cuckoo, which appears in mythic fragments concerning the first wooing of a virginal Hera by Zeus.

Her archaic association was primarily with cattle, as a Cow Goddess, who was especially venerated in "cattle-rich" Euboea. On Cyprus, very early archaeological sites contain bull skulls that have been adapted for use as masks (see Bull (mythology)). Her familiar Homeric epithet Boôpis, is always translated "cow-eyed". In this respect, Hera bears some resemblance to the Ancient Egyptian deity Hathor, a maternal goddess associated with cattle.

Epithets[edit]

Hera bore several epithets in the mythological tradition, including:

  • Ἀλέξανδρος (Alexandros) 'Protector of Men' (Alexandros) (among the Sicyonians)
  • Αἰγοφάγος (Aigophágos) 'Goat-Eater' (among the Lacedaemonians[34])
  • Ἀκραῖα (Akráia) '(She) of the Heights'[35]
  • Ἀμμωνία (Ammonia)
  • Ἀργεία (Argéia) '(She) of Argos'
  • Βασίλεια (Basíleia) 'Queen'
  • Βουναία (Bounáia) '(She) of the Mound' (in Corinth[36][37])
  • Βοῶπις (Boṓpis) 'Cow-Eyed'[38] or 'Cow-Faced'
  • Λευκώλενος (Leukṓlenos) 'White-Armed'[38]
  • Παῖς (Pais) 'Child' (in her role as virgin)
  • Παρθένος (Parthénos) 'Virgin'
  • Τελεία (Teléia) (as goddess of marriage)
  • Χήρη (Chḗrē) 'Widowed'

Marriage to Zeus[edit]

Hera is known for her jealousy; even Zeus, commonly portrayed as fearless, feared her rages. Zeus fell in love with Hera, but she refused his first marriage proposal. Zeus then preyed on her empathy for animals and other beings, created a thunderstorm and transformed himself into a little cuckoo. As a cuckoo, Zeus pretended to be in distress outside her window. Hera, feeling pity towards the bird brought it inside and held it to her breast to warm it. Zeus then transformed back into himself and raped her. Hera, ashamed of being exploited, agreed to marriage with Zeus. All of nature burst into bloom for their wedding and many gifts were exchanged.[39]

Zeus loved Hera, but he also loved Greece and often sneaked down to Earth in disguise to bear children with the mortals. He wanted many children to inherit his greatness and become great heroes and rulers of Greece. Hera's jealousy towards all of Zeus' lovers and children caused her to continuously torment them and Zeus was powerless to stop his wife. Hera was always aware of Zeus' trickery and kept very close watch over him and his excursions to Earth.[39]

Hera "presided over the right arrangements of the marriage and is the archetype of the union in the marriage bed."[40]

Children[edit]

Name Father Functions Explanation
Angelos Zeus An underworld goddess Her story only survives in scholia on Theocritus' Idyll 2. She was raised by nymphs. One day she stole Hera's anointments and gave them away to Europe. To escape her mother's wrath, she tried to hide herself. Hera eventually ceased from prosecuting her, and Zeus ordered the Cabeiroi to cleanse Angelos. They performed the purification rite in the waters of the Acherusia Lake in the Underworld. Consequently, she received the world of the dead as her realm of influence, and was assigned an epithet katachthonia ("she of the underworld").[41]
Ares Zeus God of war According to Hesiod's Theogony, he was a son of Zeus and Hera.[42]
Eileithyia Zeus Goddess of childbirth In Theogony and other sources, she is described as a daughter of Hera by Zeus.[42] Although, the meticulously accurate mythographer Pindar in Seventh Nemean Ode mentions Hera as Eileithyia's mother but makes no mention of Zeus.
Enyo Zeus A war goddess She was responsible with the destruction of cities and an attendant of Ares, though Homer equates Enyo with Eris.
Eris Zeus Goddess of discord She appears in Homer's Iliad Book IV; equated with Enyo as the sister of Ares and so presumably the daughter of Zeus and Hera. Alternatively, Hesiod refers to Eris as the daughter of Nyx in both Works and Days and Theogony.
Hebe Zeus/– Goddess of youth She was a daughter of Zeus and Hera.[43] In a rare alternative version, Hera alone produced Hebe after being impregnated after eating lettuce.[44]
Hephaestus Zeus/– God of fire and the forge Attested by the Greek poet Hesiod, Hera was jealous of Zeus' giving birth to Athena with Metis, so she gave birth to Hephaestus without union with Zeus,[45] although in some stories, such as the Iliad, he is Zeus's son.[39][46] Hera was then disgusted with Hephaestus' ugliness and threw him from Mount Olympus.[47] In a version of the myth,[48][49] Hephaestus gained revenge against Hera for rejecting him by making her a magical throne which, when she sat on, did not allow her to leave.[47] The other gods begged Hephaestus to return to Olympus to let her go, but he repeatedly refused.[49] Dionysus got him drunk and took him back to Olympus on the back of a mule.[50] Hephaestus released Hera after being given Aphrodite as his wife.[51]
Typhon Serpent-monster Typhon is presented both as the son of Hera (in Homeric Pythian Hymn to Apollo) and as the son of Gaia (in Hesiod's Theogony).[52] According to the Homeric Hymn to Apollo (6th century BC), Typhon was the parthenogenous child of Hera, whom she bore alone as a revenge at Zeus who had given birth to Athena. Hera prayed to Gaia to give her a son as strong as Zeus, then slapped the ground and became pregnant.[53] Hera gave the infant Typhon to the serpent Python to raise, and Typhon grew up to become a great bane to mortals.[54] The b scholia to Iliad 2.783, however, has Typhon born in Cilicia as the offspring of Cronus. Gaia, angry at the destruction of the Giants, slanders Zeus to Hera. So Hera goes to Cronus and he gives her two eggs smeared with his own semen, telling her to bury them, and that from them would be born one who would overthrow Zeus. Hera, angry at Zeus, buries the eggs in Cilicia "under Arimon", but when Typhon is born, Hera, now reconciled with Zeus, informs him.[55]

Stories involving Hera[edit]

Heracles[edit]

Heracles strangling the snakes sent by Hera, Attic red-figured stamnos, ca. 480–470 BCE. From Vulci, Etruria.

Hera is the stepmother and enemy of Heracles. The name Heracles means "Glory of Hera". There are three alternative stories about the birth of Heracles and Hera's role in preventing it. In Homer's Iliad, when Alcmene was about to give birth to Heracles, Zeus announced to all the gods that on that day a child by Zeus himself, would be born and rule all those around him. Hera, after requesting Zeus to swear an oath to that effect, descended from Olympus to Argos and made the wife of Sthenelus (son of Perseus) give birth to Eurystheus after only seven months, while at the same time preventing Alcmene from delivering Heracles. This resulted in the fulfilment of Zeus's oath in that it was Eurystheus rather than Heracles.[19] In an alternative version mentioned in Ovid's Metamorphoses, when Alcmene was pregnant with Zeus' child, Hera tried to prevent the birth from occurring by having Eileithyia (the Greek equivalent of Lucina) tie Alcmene's legs in knots. Her attempt was foiled when Galanthis frightened Eileithyia while she was tying Alcmene's legs and Heracles was born. Hera thus punishes Galanthis by turning her into a weasel.[56][57] In Pausanias' recounting, Hera sent witches (as they were called by the Thebans) to hinder Alcmene's delivery of Heracles. The witches were successful in preventing the birth until Historis, daughter of Tiresias, thought of a trick to deceive the witches. Like Galanthis, Historis announced that Alcmene had delivered her child; having been deceived, the witches went away, allowing Alcmene to give birth.[58]

Hera's wrath against Zeus' son continues and while Heracles is still an infant, Hera sends two serpents to kill him as he lay in his cot. Heracles throttles the snakes with his bare hands and was found by his nurse playing with their limp bodies as if they were a child's toy.[56]

The Origin of the Milky Way by Jacopo Tintoretto.

One account of the origin of the Milky Way is that Zeus had tricked Hera into nursing the infant Heracles: discovering who he was, she pulled him from her breast, and a spurt of her milk formed the smear across the sky that can be seen to this day.[59] Unlike any Greeks, the Etruscans instead pictured a full-grown bearded Heracles at Hera's breast: this may refer to his adoption by her when he became an Immortal. He had previously wounded her severely in the breast.

When Heracles reached adulthood, Hera drove him mad, which led him to murder his family and this later led to him undertaking his famous labours. Hera assigned Heracles to labour for King Eurystheus at Mycenae. She attempted to make almost each of Heracles' twelve labours more difficult. When he fought the Lernaean Hydra, she sent a crab to bite at his feet in the hopes of distracting him. Later Hera stirred up the Amazons against him when he was on one of his quests. When Heracles took the cattle of Geryon, he shot Hera in the right breast with a triple-barbed arrow: the wound was incurable and left her in constant pain, as Dione tells Aphrodite in the Iliad, Book V. Afterwards, Hera sent a gadfly to bite the cattle, irritate them and scatter them. Hera then sent a flood which raised the water level of a river so much that Heracles could not ford the river with the cattle. He piled stones into the river to make the water shallower. When he finally reached the court of Eurystheus, the cattle were sacrificed to Hera.

Eurystheus also wanted to sacrifice the Cretan Bull to Hera. She refused the sacrifice because it reflected glory on Heracles. The bull was released and wandered to Marathon, becoming known as the Marathonian Bull.

Some myths state that in the end, Heracles befriended Hera by saving her from Porphyrion, a giant who tried to rape her during the Gigantomachy, and that she even gave her daughter Hebe as his bride. Whatever myth-making served to account for an archaic representation of Heracles as "Hera's man" it was thought suitable for the builders of the Heraion at Paestum to depict the exploits of Heracles in bas-reliefs.[60]

Hera (according to inscription); tondo of an Attic white-ground kylix from Vulci, ca. 470 BC

Leto and the Twins: Apollo and Artemis[edit]

When Hera discovered that Leto was pregnant and that Zeus was the father, she convinced the nature spirits to prevent Leto from giving birth on terra-firma, the mainland, any island at sea, or any place under the sun.[61] Poseidon gave pity to Leto and guided her to the floating island of Delos, which was neither mainland nor a real island where Leto was able to give birth to her children.[62] Afterwards, Zeus secured Delos to the bottom of the ocean.[63] The island later became sacred to Apollo. Alternatively, Hera kidnapped Eileithyia, the goddess of childbirth, to prevent Leto from going into labor. The other gods bribed Hera with a beautiful necklace nobody could resist and she finally gave in.[64]

Either way, Artemis was born first and then assisted with the birth of Apollo.[65] Some versions say Artemis helped her mother give birth to Apollo for nine days.[64] Another variation states that Artemis was born one day before Apollo, on the island of Ortygia and that she helped Leto cross the sea to Delos the next day to give birth to Apollo.

Later, Tityos attempted to rape Leto at the behest of Hera. He was slain by Artemis and Apollo.

This account of the birth of Apollo and Artemis is contradicted by Hesiod in Theogony, as the twins are born prior to Zeus’ marriage to Hera.[66]

Io and Argus[edit]

Hera saw a lone thundercloud and raced down in an attempt to catch Zeus with a mistress. Zeus saw her coming and transformed his new bride Io into a little snow-white cow. However, Hera was not fooled and demanded that Zeus give her the heifer as a present. Zeus could not refuse his queen without drawing suspicion so he had to give her the beautiful heifer.[39]

Once Io was given to Hera, she tied her to a tree and sent her servant Argus to keep Io separated from Zeus. Argus was a loyal servant to Hera and he has immense strength and one hundred eyes all over his body. It was not possible to go past Argus since he never closed more than half his eyes at any time. Zeus was afraid of Hera's wrath could not personally intervene, so to save Io, he commanded Hermes to kill Argus, which he does by lulling all one hundred eyes into eternal sleep. In Ovid's interpolation, when Hera learned of Argus' death, she took his eyes and placed them in the plumage of the peacock, her favorite animal, accounting for the eye pattern in its tail and making it the vainest of all animals.[67] Hera, furious about Io being free and the death of Argus, sent a gadfly (Greek oistros, compare oestrus) to sting Io as she wandered the earth. Eventually Io made it to Egypt, the Egyptians worshiped the snow-white heifer and named her the Egyptian goddess Isis. Hera permitted Zeus to change Io back into her human form, under the condition that he never look at her again. Io, the goddess-queen of Egypt, then bore Zeus' son as the next king.[39]

Judgment of Paris[edit]

This is one of the many works depicting the event. Hera is the goddess in the center, wearing the crown. Das Urteil des Paris by Anton Raphael Mengs, ca. 1757

A prophecy stated that a son of the sea-nymph Thetis, with whom Zeus fell in love after gazing upon her in the oceans off the Greek coast, would become greater than his father.[68] Possibly for this reasons,[69] Thetis was betrothed to an elderly human king, Peleus son of Aeacus, either upon Zeus' orders,[70] or because she wished to please Hera, who had raised her.[71] All the gods and goddesses as well as various mortals were invited to the marriage of Peleus and Thetis (the eventual parents of Achilles) and brought many gifts.[72] Only Eris, goddess of discord, was not invited and was stopped at the door by Hermes, on Zeus' order. She was annoyed at this, so she threw from the door a gift of her own:[73] a golden apple inscribed with the word καλλίστῃ (kallistēi, "To the fairest").[74] Aphrodite, Hera, and Athena all claimed to be the fairest, and thus the rightful owner of the apple.

The goddesses quarreled bitterly over it, and none of the other gods would venture an opinion favoring one, for fear of earning the enmity of the other two. They chose to place the matter before Zeus, who, not wanting to favor one of the goddesses, put the choice into the hands of Paris, a Trojan prince. After bathing in the spring of Mount Ida where Troy was situated, they appeared before Paris to have him choose. The goddesses undressed before him, either at his request or for the sake of winning. Still, Paris could not decide, as all three were ideally beautiful, so they resorted to bribes. Hera offered Paris political power and control of all of Asia, while Athena offered wisdom, fame, and glory in battle, and Aphrodite offered the most beautiful mortal woman in the world as a wife, and he accordingly chose her. This woman was Helen, who was, unfortunately for Paris, already married to King Menelaus of Sparta. The other two goddesses were enraged by this and through Helen's abduction by Paris, they brought about the Trojan War.

The Iliad[edit]

Hera plays a substantial role in The Iliad, appearing in a number of books throughout the epic poem. In accordance with ancient Greek mythology, Hera's hatred towards the Trojans, which was started by Paris' decision that Aphrodite was the most beautiful goddess, is seen as through her support of the Greeks during the war. Throughout the epic Hera makes many attempts to thwart the Trojan army. In books 1 and 2, Hera declares that the Trojans must be destroyed. Hera persuades Athena to aid the Achaeans in battle and she agrees to assist with interfering on their behalf.[75]

In book 5, Hera and Athena plot to harm Ares, who had been seen by Diomedes in assisting the Trojans. Diomedes called for his soldiers to fall back slowly. Hera, Ares' mother, saw Ares' interference and asked Zeus, Ares' father, for permission to drive Ares away from the battlefield. Hera encouraged Diomedes to attack Ares and he threw his spear at the god. Athena drove the spear into Ares' body, and he bellowed in pain and fled to Mt. Olympus, forcing the Trojans to fall back.[75]

Jupiter and Juno on Mount Ida by James Barry, 1773 (City Art Galleries, Sheffield.)

In book 8, Hera tries to persuade Poseidon to disobey Zeus and help the Achaean army. He refuses, saying he doesn't want to go against Zeus. Determined to intervene in the war, Hera and Athena head to the battlefield. However, seeing the two flee, Zeus sent Iris to intercept them and make them return to Mt. Olympus or face grave consequences. After prolonged fighting, Hera sees Poseidon aiding the Greeks and giving them motivation to keep fighting.

In book 14 Hera devises a plan to deceive Zeus. Zeus set a decree that the gods were not allowed to interfere in the mortal war. Hera is on the side of the Achaeans, so she plans a Deception of Zeus where she seduces him, with help from Aphrodite, and tricks him into a deep sleep, with the help of Hypnos, so that the Gods could interfere without the fear of Zeus.[76]

In book 21, Hera continues her interference with the battle as she tells Hephaestus to prevent the river from harming Achilles. Hephaestus sets the battlefield ablaze, causing the river to plead with Hera, promising her he will not help the Trojans if Hephaestus stops his attack. Hephaestus stops his assault and Hera returns to the battlefield where the gods begin to fight amongst themselves.[75]

Minor stories[edit]

Hera and Prometheus, tondo of a 5th-century BCE cup from Vulci, Etruria

Echo[edit]

According to the urbane retelling of myth in Ovid's Metamorphoses,[77] for a long time, a nymph named Echo had the job of distracting Hera from Zeus' affairs by leading her away and flattering her. When Hera discovered the deception, she cursed Echo to only repeat the words of others (hence our modern word "echo").

Semele and Dionysus[edit]

When Hera learned that Semele, daughter of Cadmus King of Thebes, was pregnant by Zeus, she disguised herself as Semele's nurse and persuaded the princess to insist that Zeus show himself to her in his true form. When he was compelled to do so, having sworn by Styx,[78] his thunder and lightning destroyed Semele. Zeus took Semele's unborn child, Dionysus and completed its gestation sewn into his own thigh.

In another version, Dionysus was originally the son of Zeus by either Demeter or Persephone. Hera sent her Titans to rip the baby apart, from which he was called Zagreus ("Torn in Pieces"). Zeus rescued the heart; or, the heart was saved, variously, by Athena, Rhea, or Demeter.[79] Zeus used the heart to recreate Dionysus and implant him in the womb of Semele—hence Dionysus became known as "the twice-born". Certain versions imply that Zeus gave Semele the heart to eat to impregnate her. Hera tricked Semele into asking Zeus to reveal his true form, which killed her. Dionysus later managed to rescue his mother from the underworld and have her live on Mount Olympus.

Lamia[edit]

Lamia was a queen of Libya, whom Zeus loved. Hera turned her into a monster and murdered their children. Or, alternatively, she killed Lamia's children and Lamia's grief and rage turned her into a monster. Lamia was cursed with the inability to close her eyes so that she would always obsess over the image of her dead children. Zeus gave her the gift to be able to take her eyes out to rest, and then put them back in. Lamia was envious of other mothers and ate their children.[56]

Gerana[edit]

Gerana was a queen of the Pygmies who boasted she was more beautiful than Hera. The wrathful goddess turned her into a crane and proclaimed that her bird descendants should wage eternal war on the Pygmy folk.[80]

Cydippe[edit]

Cydippe, a priestess of Hera, was on her way to a festival in the goddess' honor. The oxen which were to pull her cart were overdue and her sons, Biton and Cleobis, pulled the cart the entire way (45 stadia, 8 kilometers). Cydippe was impressed with their devotion to her and Hera so asked Hera to give her children the best gift a god could give a person. Hera ordained that the brothers would die in their sleep.

This honor bestowed upon the children was later used by Solon, as a proof while trying to convince Croesus that it is impossible to judge a person's happiness until they have died a fruitful death after a joyous life.[81]

Tiresias[edit]

Tiresias was a priest of Zeus, and as a young man he encountered two snakes mating and hit them with a stick. He was then transformed into a woman. As a woman, Tiresias became a priestess of Hera, married and had children, including Manto. After seven years as a woman, Tiresias again found mating snakes; depending on the myth, either she made sure to leave the snakes alone this time, or, according to Hyginus, trampled on them and became a man once more.[82]

As a result of his experiences, Zeus and Hera asked him to settle the question of which sex, male or female, experienced more pleasure during intercourse. Zeus claimed it was women; Hera claimed it was men. When Tiresias sided with Zeus, Hera struck him blind.[44] Since Zeus could not undo what she had done, he gave him the gift of prophecy.

An alternative and less commonly told story has it that Tiresias was blinded by Athena after he stumbled onto her bathing naked. His mother, Chariclo, begged her to undo her curse, but Athena could not; she gave him prophecy instead.

Chelone[edit]

At the marriage of Zeus and Hera, a nymph named Chelone was disrespectful or refused to attend. Zeus thus, turned her into a tortoise.

The Golden Fleece[edit]

Hera hated Pelias because he had killed Sidero, his step-grandmother, in one of the goddess's temples. She later convinced Jason and Medea to kill Pelias. The Golden Fleece was the item that Jason needed to get his mother freed.

The Metamorphoses[edit]

In Thrace, Hera and Zeus turned King Haemus and Queen Rhodope into mountains,[83] the Balkan (Haemus Mons) and Rhodope Mountains respectively, for their hubris in comparing themselves to the gods.

Ixion[edit]

When Zeus had pity on Ixion and brought him to Olympus and introduced him to the gods, instead of being grateful, Ixion grew lustful for Hera. Zeus found out about his intentions and made a cloud in the shape of Hera, who was later named Nephele, and tricked Ixion into coupling with it and from their union came Centaurus. So Ixion was expelled from Olympus and Zeus ordered Hermes to bind Ixion to a winged fiery wheel that was always spinning. Therefore, Ixion was bound to a burning solar wheel for all eternity, at first spinning across the heavens, but in later myth transferred to Tartarus.[84]

Genealogy[edit]

Hera's family tree [85]
UranusGaia
Uranus' genitalsCronusRhea
ZeusHERAPoseidonHadesDemeterHestia
    a [86]
     b[87]
AresHephaestus
Metis
Athena [88]
Leto
ApolloArtemis
Maia
Hermes
Semele
Dionysus
Dione
    a [89]     b[90]
Aphrodite

Art and events[edit]

See also[edit]

Notes[edit]

  1. ^ Ruck, Carl A.P., and Danny Staples, The World of Classical Myth, 1994.
  2. ^ Walter Burkert, Greek Religion, (Harvard University Press) 1985, p. 131
  3. ^ Larousse Desk Reference Encyclopedia, The Book People, Haydock, 1995, p. 215.
  4. ^ ἐρατός at LSJ
  5. ^ Plato, Cratylus, 404c
  6. ^ On Isis and Osiris, 32
  7. ^ Burkert, p. 131.
  8. ^ Chadwick, The Mycenaean World (Cambridge University Press) 1976:87.
  9. ^ Windekens, in Glotta 36 (1958), pp. 309-11.
  10. ^ R. S. P. Beekes, Etymological Dictionary of Greek, Brill, 2009, p. 524.
  11. ^ "The Linear B word e-ra". Palaeolexicon. Word study tool of Ancient languages. Raymoure, K.A. "e-ra". Minoan Linear A & Mycenaean Linear B. Deaditerranean.
  12. ^ Martin Persson Nilsson, The Minoan-Mycenaean Religion and Its Survival in Greek Religion (Lund) 1950 pt. I.ii "House Sanctuaries", pp 77-116; H. W. Catling, "A Late Bronze Age House- or Sanctuary-Model from the Menelaion, Sparta," BSA 84 (1989) 171-175.
  13. ^ Burkert, p. 132, including quote; Burkert: Orientalizing Revolution.
  14. ^ Pausanias, Description of Greece 3.13.6
  15. ^ Her name appears, with Zeus and Hermes, in a Linear B inscription (Tn 316) at Mycenean Pylos (John Chadwick, The Mycenaean World [Cambridge University Press] 1976:89).
  16. ^ P.C. Sestieri, Paestum, the City, the Prehistoric Acropolis in Contrada Gaudo, and the Heraion at the Mouth of the Sele (Rome 1960), p. 11 etc. "It is odd that there was no temple dedicated to Poseidon in a city named for him (Paestum was originally called Poseidonia). Perhaps there was one at Sele, the settlement that preceded Paestum," Sarantis Symeonoglou suggested (Symeonoglou, "The Doric Temples of Paestum" Journal of Aesthetic Education, 19.1, Special Issue: Paestum and Classical Culture: Past and Present [Spring 1985:49-66] p. 50.
  17. ^ O'Brien, Joan V. (1993). The Transformation of Hera: A Study of Ritual, Hero, and the Goddess in the Iliad. Rowman & Littlefield. p. 26. ISBN 978-0-8476-7808-2.
  18. ^ "The goddesses of Greek polytheism, so different and complementary"; Greek mythology scholar Walter Burkert has observed, in Homo Necans (1972) 1983:79f, "are nonetheless, consistently similar at an earlier stage, with one or the other simply becoming dominant in a sanctuary or city. Each is the Great Goddess presiding over a male society; each is depicted in her attire as Potnia Theron "Mistress of the Beasts", and Mistress of the Sacrifice, even Hera and Demeter."
  19. ^ a b Homer, Iliad 19.95ff.
  20. ^ Iliad, ii. 781-783)
  21. ^ The Iliad by Homer - Project Gutenberg
  22. ^ Bachofen, Mutterrecht 1861, as Mother Right: An Investigation of the Religious and Juridical Character of Matriarchy in the Ancient World. Bachofen was seminal in the writings of Jane Ellen Harrison and other students of Greek myth.
  23. ^ Slater 1968.
  24. ^ Steven Goldberg, The Inevitability of Patriarchy, (William Morrow & Company, 1973); Joan Bamberger,'The Myth of Matriarchy: Why Men Rule in Primitive Society', in M Rosaldo and L Lamphere, Women, Culture, and Society, (Stanford, California: Stanford University Press, 1974), pp. 263-280; Donald E. Brown, Human Universals (Philadelphia: Temple University Press), 1991; Steven Goldberg, Why Men Rule, (Chicago, Illinois: Open Court Publishing Company, 1993); Cynthia Eller, The Myth of Matriarchal Prehistory: Why an Invented Past Won't Give Women a Future, (Boston: Beacon Press, 2001); Jonathan Marks, 'Essay 8: Primate Behavior', in The Un-Textbook of Biological Anthropology, (Unpublished, 2007), p. 11; Encyclopædia Britannica describes this view as "consensus", listing matriarchy as a hypothetical social system. 'Matriarchy' Encyclopædia Britannica, 2007.
  25. ^ "Cronus | Greek god". Encyclopædia Britannica. Retrieved 2016-12-04.
  26. ^ Farnell, I 191,
  27. ^ Pausanias, 9.2.7- 9.3.3 Archived 2015-11-06 at the Wayback Machine; Pausanias explains this by telling the myth of the Daedala.
  28. ^ Farnell, I 194, citing Pausanias 8.22.2 Archived 2015-11-06 at the Wayback Machine' Pindar refers to the "praises of Hera Parthenia [the Maidenly]" Olympian ode 6.88 Archived 2015-11-06 at the Wayback Machine
  29. ^ S. Casson: "Hera of Kanathos and the Ludovisi Throne" The Journal of Hellenic Studies 40.2 (1920), pp. 137-142, citing Stephanus of Byzantium sub Ernaion.
  30. ^ Pausanias, 2.38.2-3 Archived 2015-11-06 at the Wayback Machine.
  31. ^ Robert Graves (1955), The Greek Myths.
  32. ^ Barbara G. Walker (1983), The Women's Encyclopedia of Myths and Secrets, p.392 ISBN 0-06-250925-X
  33. ^ Seznec, Jean, The Survival of the Pagan Gods : Mythological Tradition in Renaissance Humanism and Art, 1953
  34. ^ Pausanias, iii. 15. § 7
  35. ^ James Joseph Clauss, Sarah Iles Johnston. Medea: Essays on Medea in myth, literature, philosophy, and art, 1997. p.46
  36. ^ Henry George Liddell, Robert Scott. A Greek-English Lexicon
  37. ^ Heinrich Schliemann. Ilios: The city and country of the Trojans, 1881.
  38. ^ a b Homeric Hymns
  39. ^ a b c d e D'Aulaire, Ingri; D'Aulaire, Edgar Parin (1992). D'Aulaires' Book of Greek Myths. Delacorte Books for Young Readers. p. 24. ISBN 0440406943.
  40. ^ See, Sally (2014-12-25). The Greek Myths. S&T.
  41. ^ Scholia on Theocritus, Idyll 2. 12 referring to Sophron
  42. ^ a b Theogony 921–922.
  43. ^ Hesiod, Theogony 921–922; Homer, Odyssey 11. 604–605; Pindar, Isthmian 4.59–60; Apollodorus, 1.3.1, and later authors.
  44. ^ a b Detienne, Marcel (2002-11-25). The Writing of Orpheus: Greek Myth in Cultural Context. JHU Press. ISBN 9780801869549.
  45. ^ Theogony 924–929.
  46. ^ In Homer, Odyssey viii. 312 Hephaestus addresses "Father Zeus"; cf. Homer, Iliad i. 578 (some scholars, such as Gantz, Early Greek Myth, p. 74, note that Hephaestus' reference to Zeus as 'father' here may be a general title), xiv. 338, xviii. 396, xxi. 332. See also Cicero, De Natura Deorum 3.22.
  47. ^ a b Deris, Sara (2013-06-06). "Examining the Hephaestus Myth through a Disability Studies Perspective". Prandium: The Journal of Historical Studies at U of T Mississauga. 2 (1).
  48. ^ Guy Hedreen (2004) The Return of Hephaistos, Dionysiac Processional Ritual and the Creation of a Visual Narrative. The Journal of Hellenic Studies, 124 (2004:38–64) p. 38 and note.
  49. ^ a b Karl Kerenyi (1951) The Gods of the Greeks, pp 156–158.
  50. ^ The return of Hephaestus on muleback to Olympus accompanied by Dionysus was a theme of the Attic vase-painters, whose wares were favored by Etruscans. The return of Hephaestus was painted on the Etruscan tomb at the "Grotta Campana" near Veii (identified by Peterson; the "well-known subject" was doubted in this instance by A. M. Harmon, "The Paintings of the Grotta Campana", American Journal of Archaeology 16.1 (January - March 1912):1-10); for further examples, see Hephaestus#Return to Olympus.
  51. ^ Slater 1968, pp. 199–200.
  52. ^ Decker, Jessica Elbert (2016-11-16). "Hail Hera, Mother of Monsters! Monstrosity as Emblem of Sexual Sovereignty". Women's Studies. 45 (8): 743–757. doi:10.1080/00497878.2016.1232021. ISSN 0049-7878.
  53. ^ Homeric Hymn to Apollo 306–348. Stesichorus, Fragment 239 (Campbell, pp. 166–167) also has Hera produce Typhon alone to "spite Zeus".
  54. ^ Gantz, p. 49, remarks on the strangeness of such a description for one who would challenge the gods.
  55. ^ Kirk, Raven, and Schofield. pp. 59–60 no. 52; Ogden 2013b, pp. 36–38; Gantz, pp. 50–51, Ogden 2013a, p. 76 n. 46.
  56. ^ a b c Evslin, Bernard (2012-10-30). Gods, Demigods and Demons: An Encyclopedia of Greek Mythology. Open Road Media. ISBN 9781453264386.
  57. ^ Ovid, Metamorphoses 9.273ff.
  58. ^ Pausanias, Description of Greece 9.11.3
  59. ^ "The Origin of the Milky Way in the National Gallery on JSTOR". JSTOR 867195. Cite journal requires |journal= (help)
  60. ^ Kerenyi, p 131
  61. ^ Gaius Julius Hyginus, Fabulae 140).
  62. ^ Hammond. Oxford Classical Dictionary. 597-598.
  63. ^ Freese 1911, p. 184.
  64. ^ a b "Pindar on the Birth of Apollo on JSTOR". JSTOR 639206. Cite journal requires |journal= (help)
  65. ^ Pseudo-Apollodorus, Bibliotheke 1.4.1; Antoninus Liberalis, Metamorphoses, 35, giving as his sources Menecrates of Xanthos (4th century BCE) and Nicander of Colophon; Ovid, Metamorphoses vi.317-81 provides another late literary source.
  66. ^ Hesiod. Theogony. pp. Line 918.
  67. ^ Ovid, Metamorphoses I.624ff and II.531. The peacock (Greek taos), not native to Greece or Western Asia, was unknown to Hellenes until the time of Alexander the Great.
  68. ^ Scholiast on Homer’s Iliad; Hyginus, Fabulae 54; Ovid, Metamorphoses 11.217.
  69. ^ Apollodorus, Library 3.168.
  70. ^ Pindar, Nemean 5 ep2; Pindar, Isthmian 8 str3–str5.
  71. ^ Hesiod, Catalogue of Women fr. 57; Cypria fr. 4.
  72. ^ Photius, Myrobiblion 190.
  73. ^ Hyginus, Fabulae 92.
  74. ^ Apollodorus Epitome E.3.2
  75. ^ a b c Homer. The Iliad.
  76. ^ Homer. Iliad, Book 14, Lines 153-353.
  77. ^ Metamorphoses, iii.341-401.
  78. ^ Hamilton, Edith (1969). "Mythology".
  79. ^ Seyffert Dictionary
  80. ^ Ovid, Metamorphoses 6.89 - 91
  81. ^ Herodotus' History, Book I
  82. ^ Hygini, Fabulae, LXXV
  83. ^ Ovid, Metamorphoses 6.87
  84. ^ Kerenyi 1951, p.160
  85. ^ This chart is based upon Hesiod's Theogony, unless otherwise noted.
  86. ^ According to Homer, Iliad 1.570–579, 14.338, Odyssey 8.312, Hephaestus was apparently the son of Hera and Zeus, see Gantz, p. 74.
  87. ^ According to Hesiod, Theogony 927–929, Hephaestus was produced by Hera alone, with no father, see Gantz, p. 74.
  88. ^ According to Hesiod, Theogony 886–890, of Zeus' children by his seven wives, Athena was the first to be conceived, but the last to be born; Zeus impregnated Metis then swallowed her, later Zeus himself gave birth to Athena "from his head", see Gantz, pp. 51–52, 83–84.
  89. ^ According to Hesiod, Theogony 183–200, Aphrodite was born from Uranus' severed genitals, see Gantz, pp. 99–100.
  90. ^ According to Homer, Aphrodite was the daughter of Zeus (Iliad 3.374, 20.105; Odyssey 8.308, 320) and Dione (Iliad 5.370–71), see Gantz, pp. 99–100.

References[edit]

  • Burkert, Walter, Greek Religion 1985.
  • Burkert, Walter, The Orientalizing Revolution: Near Eastern Influence on Greek Culture in the Early Archaic Age, 1998
  • Farnell, Lewis Richard, The cults of the Greek states I: Zeus, Hera Athena Oxford, 1896.
  •  This article incorporates text from a publication now in the public domainFreese, John Henry (1911). "Apollo". In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. 2 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 184–186.
  • Gantz, Timothy, Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources, Johns Hopkins University Press, 1996, Two volumes: ISBN 978-0-8018-5360-9 (Vol. 1), ISBN 978-0-8018-5362-3 (Vol. 2).
  • Graves, Robert, The Greek Myths 1955. Use with caution.
  • Hesiod, Theogony, in The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White, Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914. Online version at the Perseus Digital Library.
  • Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
  • Homer; The Odyssey with an English Translation by A.T. Murray, PH.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. Online version at the Perseus Digital Library.
  • Kerenyi, Carl, The Gods of the Greeks 1951 (paperback 1980)
  • Kerenyi, Karl, 1959. The Heroes of the Greeks Especially Heracles.
  • Kirk, G. S., J. E. Raven, M. Schofield, The Presocratic Philosophers: A Critical History with a Selection of Texts, Cambridge University Press, Dec 29, 1983. ISBN 9780521274555.
  • Ogden, Daniel (2013a), Drakon: Dragon Myth and Serpent Cult in the Greek and Roman Worlds, Oxford University Press, 2013. ISBN 9780199557325.
  • Ogden, Daniel (2013b), Dragons, Serpents, and Slayers in the Classical and early Christian Worlds: A sourcebook, Oxford University Press. ISBN 978-0-19-992509-4.
  • Ruck, Carl A.P., and Danny Staples, The World of Classical Myth 1994
  • Seyffert, Oskar. Dictionary of Classical Antiquities 1894. (On-line text)
  • Seznec, Jean, The Survival of the Pagan Gods : Mythological Tradition in Renaissance Humanism and Art, 1953
  • Slater, Philip E. The Glory of Hera : Greek Mythology and the Greek Family (Boston: Beacon Press) 1968 (Princeton University 1992 ISBN 0-691-00222-3 ) Concentrating on family structure in 5th-century Athens; some of the crude usage of myth and drama for psychological interpreting of "neuroses" is dated.
  • Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Gali'nthias"

External links[edit]