هامفری بوگارت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
هامفری بوگارت
Humphrey Bogart 1945.JPG
بوگارت در یک عکس تبلیغاتی ، ۱۹۴۵
تولد ۲۵ دسامبر ۱۸۹۹
نیویورک سیتی، آمریکا
مرگ ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۵۷ (۵۷ سال)
لس‌آنجلس، کالیفرنیا، آمریکا
سرطان مری
مدفن آرامگاه فارست لان مموریال پارک
ملیت پرچم ایالات متحده آمریکا آمریکایی
نام(های)
دیگر
بوگی (Bogey/Bogie)
پیشه هنرپیشه
سال‌های فعالیت ۱۹۵۶–۱۹۲۱
همسر(ها) هلن منکن (۱۹۲۷۱۹۲۶)
ماری فیلیپس (۱۹۳۷۱۹۲۸)
میو مثو (۱۹۴۵۱۹۳۸)
لورن باکال (۱۹۵۷۱۹۴۵)
فرزندان استفن هامفری، لسلی هاوارد
وبگاه رسمی www.humphreybogart.com
صفحه در وبگاه IMDb

هامفری دیفارست بوگارت (به انگلیسی: Humphrey DeForest Bogart) با نام مستعار بوگی (Bogey/Bogie)، هنرپیشه و تهیه‌کننده آمریکایی بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

پدر او جراح قلب و مادرش تصویرساز مجله و طراح و تصویرگر آگهی‌های تجاری و یکی از طرفداران افراطی برای حق رأی زنان بود.[۱] بوگارت دوران کودکی خود را در نیویورک و در مدرسه ترینیتی سپری کرد و برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به آکادمی فیلیپس در آندورا رفت اما پس از مدتی از آن‌جا اخراج شد و به ارتش پیوست. بوگارت در طول خدمت هیچ‌گاه در نبردی شرکت نداشت. او بر اثر حمله نهنگ دچار جراحت شد و همین امر موجب ایجاد اختلال در راه رفتن و حرف زدن او شد.

هامفری بوگارت در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۹ در شهر نیویورک متولد شد. او فرزند ارشد دکتر «بلمونت دی فارست بوگارت» و «ماد هامفری» بود. بلمونت و ماد در ژوئن ۱۸۹۸ ازدواج کردند. بوگارت یک نام هلندی به معنی «باغ میوه» است. هامفری با مذهب مادرش که یک پیرو مذهب اسقفی بود بزرگ شد.

از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ در کمپانی نمایش یکی از بستگانش (ویلیام برادی) به نام استودیوی فیلم برادی به عنوان مدیر صحنه فعالیت داشت. در ۱۹۳۰ با کمپانی فاکس قراردادی بسته و برای اولین بار در فیلم کوتاه ۱۰ دقیقه‌ای آن‌طوری‌های برادوی[۲] با روث اتینگ و جون بلوندل همبازی شد. قرارداد او با فاکس تنها دو سال ادامه داشت و از آن پس تا ۵ سال در فیلم‌های نازلی ظاهر شد. تا اینکه در سال ۱۹۳۶ با فیلم جنگل سنگی[۳] خود را تثبیت کرد و این مقدمه همکاری نسبتاً طولانی مدت و موفقیت‌آمیز او و کمپانی برادران وارنر شد.

از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ در ۲۸ فیلم ظاهر شد که اکثر آن‌ها گانگستری و تنها ۲ مورد در ژانر وسترن بود. حضور در فیلم‌های شاهین مالت در نقش سم اسپید به کارگردانی جان هیوستون و کازابلانکا از مایکل کورتیز از جمله چشمگیرترین نقش آفرینی‌های بوگارت محسوب می‌شود. بوگارت در سال ۱۹۵۱ برای بازی در ملکه آفریقایی[۴] برنده جایزه اسکار و در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۵۴ برای فیلم‌های کازابلانکا و شورش کین[۵] نامزد کسب این جایزه شد.

بوگارت در اکثر فیلم‌هایش در نقش مردانی خوش‌گذران و خوش‌پوش و در عین حال دلیر و باهوش ظاهر شد و همین امر در جذاب‌تر شدن شخصیت او تأثیرگذار بود.

ازدواج‌ها[ویرایش]

او در مدت حیات خود و از سال ۱۹۲۷ ۴ بار ازدواج کرد که سه بار آن به طلاق انجامید. هلن منکن؛ ماری فیلیپس و میو مثو زنانی بودند که از او جدا شدند. لورن باکال همسر آخر او بود که از سال ۱۹۴۵ تا دم مرگ با او همراه بود. حاصل این ازدواج نیز دو فرزند دختر و پسر بود. پسر او استفان در ۱۹۹۶ کتاب زندگی‌نامه هامفری بوگارت را به نام: بوگارت :در جستجوی پدرم به چاپ رساند.[۶]

مرگ[ویرایش]

در میانه‌های دهه پنجاه میلادی وضعیت سلامت بوگارت رو به وخامت نهاد. او که پس از امضای قرارداد طولانی مدت با کمپانی برادران وارنر با لبخندی بر لب گفته بود: این قرارداد تا هنگامی ادامه خواهد داشت که موها و دندان‌هایش بریزد به دلیل مصرف بیش از حد سیگار به سرطان مری دچار شد. بوگارت تا مدت‌ها از بیماری اش سخن نگفت و کم اشتهایی و کاهش وزن را ندیده گرفت. در سال ۱۹۵۶ سرانجام راضی به انجام معاینات پزشکی شد که برای جلوگیری از بیماری بسیار دیر شده بود. پزشکان معالج او مری، دو غده لنفاوی و یک دنده او را خارج کردند و تحت شیمی درمانی قرار دادند. درحالی که بیماری به همه بدن او دست اندازی کرده بود. در بستر بیماری او اسپنسر تریسی، فرانک سیناترا و کاترین هپبورن از عیادت کنندگان ثابت بودند. بوگارت که وزنش به حدود هشتاد پوند-تقریباً معادل سی و شش کیلوگرم- تقلیل پیدا کرده بود در حالی که به تازگی پنجاه و هفت ساله شده بود درگذشت. در مصاحبه‌ای بعد از مرگ بوگارت کاترین هپبورن آخرین دیدار خود و اسپنسر تریسی با بوگارت را این گونه شرح داد: «اسپنس دست روی شونه بوگی گذاشت و گفت: شب به خیر بوگی. بوگارت چشماش رو به سمت اسپنس برگردوند بوسه آرامی بر دست اسپنس زد و گفت: خداحافظ اسپنس. قلب اسپنس ایستاد. بالاخره فهمیده بود.»

جوایز و افتخارات[ویرایش]

سال جایزه رشته بخاطر فیلم
جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد ملکه آفریقایی

مؤسسه فیلم آمریکا در سال ۱۹۹۹ او را در رده اول برترین هنرپیشگان مرد تاریخ سینما قرار داد.

گزیده فیلم‌شناسی[ویرایش]

بوگارت در فیلم کازابلانکا
نام فیلم کارگردان سال ساخت
جنگل سنگی آرچی مایو ۱۹۳۶
اومالی بزرگ ویلیام دیترله ۱۹۳۷
فرشتگانی با چهره‌های کثیف مایکل کورتیز ۱۹۳۸
مدرسه جنایت لوئیس سایلر ۱۹۳۸
سلطان تبهکاران لوئیس سایلر ۱۹۳۹
شاهین مالت جان هیوستون ۱۹۴۱
سراسر شب وینسنت شرمن ۱۹۴۲
گذر از اقیانوس آرام جان هیوستون ۱۹۴۲
کازابلانکا مایکل کورتیز ۱۹۴۳
صحرا زولتان کوردا ۱۹۴۳
داشتن و نداشتن هاوارد هاکس ۱۹۴۴
گذرگاهی به سوی مارسی مایکل کورتیز ۱۹۴۴
خواب ابدی هاوارد هاکس ۱۹۴۶
گذرگاه تاریک دلمر دیوز ۱۹۴۷
گنج‌های سیرا مادره جان هیوستون ۱۹۴۸
کی لارگو جان هیوستون ۱۹۴۸
ملکه آفریقایی جان هیوستون ۱۹۵۱
حد مکانی، آمریکا ریچارد بروکس ۱۹۵۲
شیطان را بران جان هیوستون ۱۹۵۳
سابرینا بیلی وایلدر ۱۹۵۴
کنتس پابرهنه جوزف ال. منکیه‌ویچ ۱۹۵۴
شورش کین ادوارد دمیتریک ۱۹۵۴
ما فرشته نیستیم مایکل کورتیز ۱۹۵۵
ساعات ناامیدی ویلیام وایلر ۱۹۵۵
دست چپ خدا ادوارد دمیتریک ۱۹۵۵
هرچه سخت‌تر زمین‌می‌خورند مارک رابسون ۱۹۵۶

صداپیشگان فارسی[ویرایش]

هامفری بوگارت را در ایران با صدای حسین عرفانی می‌شناسند. حسین عرفانی در بیشتر فیلم‌های این بازیگر مانند بهترین فیلم‌هایش (شاهین مالت و کازابلانکا) و نیز فیلم‌های سراسر شب، دارالتادیب، خواب ابدی، داشتن و نداشتن، گذرگاه تاریک، گذرگاهی به سوی مارسی، گذر از اقیانوس آرام، دست چپ خدا) با تناسب صدایی کامل و مهارت تمام به گویندگی نقش‌های وی پرداخته‌است.[۷] صداپیشگان برجسته دیگری چون عطاا.. کاملی (هرچه سخت‌تر زمین‌می‌خورند)، نصرا.. مدقالجی (فرشته سیرتان)، ایرج ناظریان (سلطان تبهکاران)، ناصر طهماسب (اومالی بزرگ، سابرینا، کنتس پابرهنه، کازابلانکا (دوبله اول))، منوچهر زمانی (ملکه آفریقایی)، منوچهر اسماعیلی (گنج‌های سیرا مادره و ساعات ناامیدی) و جلال مقامی نیز در برخی فیلم‌ها به جای وی صحبت کرده‌اند.

پانویس[ویرایش]

  1. زندگینامه هامفری بوگارت، وبگاه (IMDb)
  2. Broadway's like that
  3. The Petrified Forest
  4. The African Queen
  5. The Caine Mutiny
  6. زندگینامه استفان بوگارت، سایت (IMDb)
  7. «همفری بوگارت ایران درگذشت». IRAN ART.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

Humphrey Bogart (1940)

Humphrey DeForest Bogart (* 25. Dezember 1899 in New York; † 14. Januar 1957 in Los Angeles) war ein US-amerikanischer Filmschauspieler. 1999 wählte ihn das American Film Institute zum „größten männlichen amerikanischen Filmstar aller Zeiten“. Mit seinen Darstellungen harter, erfahrener, oftmals zynischer und konsequent einem inneren Moralkodex folgender Charaktere wurde er zu einer schauspielerischen Ikone des 20. Jahrhunderts.

Nachdem er seine Schauspielerkarriere beim Theater begonnen hatte, kam Bogart Ende der 1920er-Jahre mit dem Tonfilm nach Hollywood. Während der 1930er-Jahre war er vor allem als Nebendarsteller in Gangsterrollen bekannt, darunter in Der versteinerte Wald und Chicago – Engel mit schmutzigen Gesichtern. Anfang der 1940er-Jahre gelang ihm der große Durchbruch zum Filmstar. Insbesondere den Film noir prägte er mit Filmen wie Die Spur des Falken, Tote schlafen fest und Gangster in Key Largo wie kein anderer Darsteller. Seine wohl berühmteste Rolle ist der Cafebesitzer Rick Blaine in dem 1942 gedrehten Kultfilm Casablanca. Den Oscar als Bester Hauptdarsteller erhielt er für seinen Auftritt im Abenteuerfilm African Queen (1951).

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jugend[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bogart wurde als Sohn des Chirurgen Dr. Belmont DeForest Bogart (1867–1934) und der Illustratorin Maude Cecil Humphrey (1868–1940) in ein wohlhabendes Elternhaus geboren. Erzogen wurde er vornehmlich von einem irischen Kindermädchen. Sein Lispeln – entstanden infolge einer schlecht verheilten Lippenverletzung – brachte ihm als Kind viel Spott ein. Bogart wurde auf gute Schulen geschickt, zeigte dort jedoch mäßige Leistungen und eine Abneigung gegen Autoritäten. Weil er 1918 wegen schlechten Betragens von der Phillips Academy ausgeschlossen wurde, erlangte Bogart keinen Abschluss einer High School.

Frühe Karriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bogart ging im Frühjahr 1918 zur Marine, wurde jedoch nicht mehr im Ersten Weltkrieg eingesetzt. Im Wesentlichen diente sein Schiff zum Truppentransport.[1] Die häufig anzutreffende Behauptung, seine Lippenverletzung sei von einem Granatsplitter beim Beschuss seines Schiffes verursacht worden, hat unter anderem Bogarts enger Freund David Niven in seinen Memoiren zurückgewiesen. Anfang der 1920er Jahre betreute Humphrey Bogart die New Yorker Theaterkompanie sowie das kleine Filmstudio eines Freundes seiner Familie und begann, am Broadway als Theaterschauspieler zu arbeiten. 1920 hatte er auch eine winzige Rolle in einem in New York produzierten Film. Ab 1930 drehte er erste Filme in Hollywood. Sein eigentliches Filmdebüt hatte er an der Seite von Joan Blondell in dem Kurzfilm Broadway's Like That. Ein Durchbruch war jedoch weder vor der Kamera noch auf der Bühne in Sicht. Die Schauspielerei sagte Bogart zu, doch die bedeutungslosen Rollen, die er zu spielen hatte, stellten ihn nicht zufrieden. In dieser Zeit lernte Bogart am Broadway seinen dann lebenslangen und von ihm sehr bewunderten Freund Spencer Tracy kennen, der ihn 1930 als erster mit dem Spitznamen „Bogie“ ansprach.

Der Durchbruch[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

1935 bekam Humphrey Bogart eine für ihn damals eher ungewohnte Rolle angeboten: In dem Stück The Petrified Forest spielte er an der Seite von Hauptdarsteller Leslie Howard den Gangster „Duke Mantee“ auf der Flucht. Mit 197 Aufführungen geriet das Stück zum großen Erfolg. Warner Bros. kaufte die Filmrechte an dem Stoff und wollte auch den damals bereits bekannten Filmstar Leslie Howard übernehmen, die Rolle des Duke Mantee sollte jedoch Warners Gangsterdarsteller Nummer 1, Edward G. Robinson, bekommen. Howard bestand aber auf dem Engagement seines Bühnenpartners, und das Studio gab schließlich nach. Der Film Der versteinerte Wald war sehr erfolgreich und machte Bogart über Nacht zum anerkannten Filmschauspieler. Er bekam einen mehrjährigen Vertrag bei Warner Bros. und vergaß nie, wem er seinen Durchbruch zu verdanken hatte. Leslie Howard starb 1943 auf dem europäischen Kriegsschauplatz, als sein Flugzeug bei einer Truppenbetreuungstournee abgeschossen wurde. Bogart nannte später seine Tochter zum Dank Leslie Howard.

Der Filmstar[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bogarts Erfolg als Darsteller von Gangstern führte zu zahlreichen weiteren Rollen gleicher Art. Er wurde häufig erschossen, landete im Zuchthaus oder in der Todeszelle. Jack Warner beschäftigte Bogart kontinuierlich, zeigte jedoch kein Interesse daran, ihn zum Star zu machen und vergab die interessantesten Einsätze als heavy an Kollegen wie Edward G. Robinson, James Cagney, Paul Muni oder George Raft. Ein qualitativer Schritt nach vorne war für Bogart 1941 die tragische Hauptrolle des Gangsters im Film Entscheidung in der Sierra von Raoul Walsh; auch hier wären eigentlich Muni und Raft erste bzw. zweite Wahl gewesen, aber beide hatten die Rolle abgelehnt. Zudem lernte Bogart bei den Dreharbeiten zu diesem Film John Huston kennen, der das Drehbuch verfasst hatte. Die beiden verband von da an eine lebenslange Freundschaft.

Jack Brown (Armed Forces Radio Services) interviewt Humphrey Bogart (links) und Lauren Bacall während des Zweiten Weltkriegs

Die Rolle des Privatdetektives „Sam Spade“ in der Verfilmung von Dashiell Hammetts Krimi Der Malteser Falke lehnten sowohl James Cagney als auch George Raft ebenfalls ab. John Huston griff also 1941 für sein Debüt als Filmregisseur auf Bogart zurück. Die Spur des Falken wurde stilbildend und gilt als erster Vertreter des Film noir. Huston und Bogart machte der Erfolg zu Stars ihrer Zünfte. Für den Schauspieler war der abgebrühte, oberflächlich von den Gangstern kaum zu unterscheidende Detektiv ein idealer Übergang vom Bösewicht zum Helden. Seine Gegenspieler waren Sydney Greenstreet, Peter Lorre und Elisha Cook jr., wobei vor allem die beiden Ersteren in den folgenden Jahren mehrmals in dieser Konstellation zu Bogart in Erscheinung traten.

Im Jahr darauf folgte denn auch Bogarts erster Einsatz als Protagonist einer romantischen Liebesgeschichte in dem schließlich zum Kultfilm gewordenen Casablanca an der Seite von Ingrid Bergman. Casablanca gewann 1943 den Oscar als „Bester Film“, Bogart erhielt seine erste Oscar-Nominierung.

In seinen Rollen spielte Bogart oft einen Kettenraucher, der die Zigarette meist nach wenigen Zügen wieder ausdrückte; die Band Fraternity of Man bezog sich 1968 im Song Don't Bogart (Me) darauf.[2]

Danach spielte Bogart neben zahlreichen Routineproduktionen in einer ganzen Reihe von Klassikern, wie der Hemingway-Verfilmung Haben und Nichthaben (1944), der Chandler-Verfilmung Tote schlafen fest (1946), dem Schatz der Sierra Madre (1948) und im selben Jahr – neben seinem alten Rivalen Edward G. Robinson – den Gegenspieler der Gangster in Key Largo.

1949 konnte er sich von Warners unabhängig machen und gründete seine Filmfirma Santana Pictures Corporation. Bis 1953 entstanden sieben[3] abendfüllende Spielfilme. In zwei Filmen spielte er selbst nicht mit.

Gegen Ende seines Lebens fand Bogart zu großen Charakterrollen in aufwändigen Produktionen. 1952 bekam er für seine Rolle in John Hustons klassischem Abenteuerfilm African Queen neben Katharine Hepburn den Oscar als Bester Hauptdarsteller. 1955 folgte seine letzte Nominierung für die Darstellung des psychotischen Kapitäns in Die Caine war ihr Schicksal.

1954 durfte er in Billy Wilders romantischer Komödie Sabrina den seinen Bruder spielenden William Holden beim Werben um die dreißig Jahre jüngere Audrey Hepburn ausstechen. 1955 war Bogart ein – wenn auch falscher – Priester in Die linke Hand Gottes. Im selben Jahr übernahm er für An einem Tag wie jeder andere noch einmal eine Gangsterrolle. Das Drama Schmutziger Lorbeer (1956) um Korruption im Boxsport war Bogarts letzter Film.

Tod und Nachruhm[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Mitte der 1950er Jahre war bei Bogart Speiseröhrenkrebs festgestellt worden. Eine schwere Operation im Januar 1956 hatte nur noch eine palliative Wirkung. Humphrey Bogart starb am 14. Januar 1957 im Alter von 57 Jahren, abgemagert auf 36 kg. Bogarts Asche sollte – seinem Wunsch gemäß – auf dem Meer verstreut werden, was jedoch nicht gestattet wurde. Er wurde im Forest Lawn Memorial Park in Glendale, Kalifornien, beigesetzt.

War Bogart zu Lebzeiten bereits ein anerkannter Charakterdarsteller, avancierte er ab den 1960er Jahren nach und nach zu einer Figur der globalen Popkultur, die auch die nachfolgenden Zuschauergenerationen ansprach. Der von ihm verkörperte Charakter des einzelgängerischen Zynikers im Trenchcoat, der unbeirrbar seinem Moralkodex folgt, gewann – ähnlich wie die von Marilyn Monroe verkörperte Blondine – eine ikonenhafte Dimension. 1999 wählte das American Film Institute Humphrey Bogart vor Cary Grant, James Stewart und Marlon Brando zum „größten männlichen amerikanischen Filmstar aller Zeiten“ und bestätigte so die herausgehobene filmgeschichtliche Bedeutung des Darstellers.

Zahlreiche popkulturelle Anspielungen und Referenzen verweisen auf Humphrey Bogart. In seiner Komödie Mach’s noch einmal, Sam (1972) verkörperte Woody Allen einen tollpatschigen Filmkritiker, der gerne die Coolness und Männlichkeit von Bogart hätte und mit diesem halluzinatorische „Gespräche“ führt. Der österreichische Künstler Gottfried Helnwein schuf eine Version des bekannten Gemäldes Nighthawks von Edward Hopper, in der die namenlosen Figuren in der nächtlichen Bar durch die Popkultur-Ikonen Humphrey Bogart, Marilyn Monroe, James Dean und Elvis Presley ersetzt wurden.

Privatleben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nach einer kaum mehr als ein Jahr von 1926 bis 1927 dauernden Ehe mit der Bühnenschauspielerin Helen Menken (1901–1966) heiratete Bogart 1928 deren Kollegin Mary Philips (1901–1975). Die temperamentvolle und ebenso wie Bogart dem Alkohol nicht abgeneigte Schauspielerin Mary Philips war nicht bereit, ihre Broadway-Karriere aufzugeben und nach dem Filmerfolg ihres Ehemannes mit ihm nach Hollywood zu ziehen. Die Ehe wurde 1938 geschieden.

Im selben Jahr heiratete Bogart seine Kollegin Mayo Methot (1904–1951), eine nüchtern freundliche, in alkoholisiertem Zustand jedoch zu Ausbrüchen von Zorn und Eifersucht neigende Frau. Das Ehepaar galt in Hollywood bald als die „streitenden Bogarts“. Zum Zeitpunkt der Scheidung 1945 hatten sie sich bereits seit Jahren entfremdet.

1944 verliebte sich Bogart bei den Dreharbeiten zu Haben und Nichthaben in seine fast 25 Jahre jüngere Partnerin Lauren Bacall (1924–2014). Die beiden heirateten 1945. Bogart und Bacall führten eine bis heute in Hollywood als beispielhaft glücklich geltende Ehe. Das Paar trat zudem in vier Filmen gemeinsam auf. Mit 49 Jahren wurde Bogart erstmals Vater eines Sohnes, Stephen (* 1949), Tochter Leslie folgte 1952.

Verita Thompson veröffentlichte 1982 ein Buch mit dem Bekenntnis, sie sei einige Jahre Bogarts Geliebte gewesen. Thompson war mehrere Jahre seine persönliche Assistentin und für einige Filme auch seine Haarstylistin (in seinen letzten Lebensjahren trug Bogart in Filmen meist ein Toupet).

Entspannung und Abstand – beruflich wie privat – fand der begeisterte Segler an Bord seiner Segeljacht Santana. Nach ihr benannte er seine 1949 gegründete Filmfirma Santana Pictures Corporation.

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Humphrey Bogarts Stern auf dem Walk of Fame
  • 1944: Nominierung für den Oscar als Bester Hauptdarsteller für Casablanca
  • 1952: Oscar als Bester Hauptdarsteller für African Queen
  • 1955: Nominierung für den Oscar als Bester Hauptdarsteller für Die Caine war ihr Schicksal
  • 1999: Platz 1 in der Liste des American Film Institute der 25 größten männlichen Filmlegenden aller Zeiten
  • Stern auf dem Hollywood Walk of Fame bei der Adresse 6322 Hollywood Blvd.
  • Die von Bogart verkörperten Figuren Rick Blaine (Casablanca) und Philip Marlowe (Tote schlafen fest) wurden vom American Film Institute zu den „100 größten Helden des amerikanischen Films“ gewählt (Blaine auf Platz 4 und Marlowe auf Platz 32).

Synchronisation[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

In vielen seit den 1970er Jahren hergestellten deutschen Synchronfassungen – darunter zahlreiche Neusynchronisationen – wurde Humphrey Bogart meist von Joachim Kemmer gesprochen; zum Beispiel in Casablanca, Entscheidung in der Sierra oder Haben und Nichthaben. In früher entstandenen Synchronfassungen seiner Filme wurde Bogart auch von Wolfgang Lukschy (zum Beispiel Sabrina), Paul Klinger (zum Beispiel erste deutsche Synchronfassung von Casablanca, Schach dem Teufel), Erwin Linder (zum Beispiel Die Maske runter), Erich Ebert (Geheimbund Schwarze Legion) oder O. E. Hasse (zum Beispiel Die Caine war ihr Schicksal) gesprochen.

Trivia[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

1992 wurde das Abbild Bogarts als computergenerierter Darsteller für die Hauptrolle in der Folge You, Murderer in der Fernsehserie Geschichten aus der Gruft verwendet.

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Jeffrey Meyers: Humphrey Bogart. Ein Leben in Hollywood. Henschel, Berlin 1998 (Originaltitel: Bogart. A Life in Hollywood, übersetzt von Britta Dieterle), ISBN 3-89487-306-X.
  • Clifford McCarty: Humphrey Bogart und seine Filme. In: Joe Hembus (Hrsg.): Goldmann Magnum – Die Citadel-Filmbücher. Goldmann-Taschenbuch 10210, München 1981 (Originaltitel: The Films of Humphrey Bogart, übersetzt von Rolf Thissen), ISBN 3-442-10210-3 (Eingeleitet von Peter Bogdanovichs: Bogie in exelsis).
  • Stephen Bogart, Gary Provost: Mein Vater Humphrey Bogart. Econ, Düsseldorf 1995 (Originaltitel: In Search of My Father, übersetzt von Michael Althen), ISBN 3-430-11434-9.
  • Richard Schickel, George Perry: Bogart. Heyne, München 2006 (Originaltitel: Bogie – A Celebration of the life of Humphrey Bogart, übersetzt von Michael Sailer), ISBN 978-3-89910-339-7 (Biografie zum 50. Todestag mit zahlreichen Abbildungen, einem Vorwort von Stephen Bogart und einem Filmverzeichnis, Redaktion: Christiane Manz).
  • Hans-Christoph Blumenberg et al.: Humphrey Bogart. In: Reihe Film. 3., ergänzte Auflage. Band 8., Hanser, München / Wien 1985, ISBN 3-446-14536-2.
  • Alan G. Barbour: Humphrey Bogart. Seine Filme – Sein Leben. In: Heyne Filmbibliothek. 11. Auflage. Heyne, München 1997 (deutsche Erstausgabe 1979) (Originaltitel: Humphrey Bogart, übersetzt von Alfred Dunkel), ISBN 3-453-86001-2.
  • Andrea Thain, Michael O. Huebner: Humphrey Bogart. Der Mann hinter der Maske – Eine Biographie. Wunderlich bei Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1996, ISBN 3-8052-0551-1.
  • Verita Thompson: Ich seh’ Dir in die Augen, Kleines – Meine aufregendsten Jahre mit Humphrey Bogart. Heyne, München 1982 (Originaltitel: Bogie and Me, übersetzt von Ingeborg F. Meier), ISBN 3-453-01959-8.
  • Stefan Kanfer: Tough Without a Gun: Humphrey Bogart, Men in Movies, and Why It Matters. Faber and Faber, London 2010, ISBN 978-0-571-26072-0.

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Commons: Humphrey Bogart – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Jeffrey Meyers: Bogart: A Life in Hollywood. Andre Deutsch Ltd., London 1997, ISBN 0-233-99144-1, S. 19.
  2. songtexte.com: Don't Bogart Me
  3. Santana Pictures Corporation in der Internet Movie Database