نیو رمانتیک

نیو رمانتیک
	بوی جرج در حال اجرا در Ronnie Scott's Jazz Club در ۲۰۰۱
سال‌های فعالیت	ح. ۱۹۷۸–۱۹۸۲
چهره‌های اصلی	Steve Strange; Rusty Egan; اسپاندئو بالت; بوی جرج; دورن دورن; A Flock of Seagulls;
Influences	گلم راک; رمانتیسم; ساخت‌گرایی; چارلز ادوارد استوارت; incroyables and merveilleuses; کاباره; پیوریتن‌ها; pierrot;
Influenced	نیو پاپ; رومو;

نیو رمانتیک (انگلیسی: New Romantic) یک جنبش خرده‌فرهنگی زیرزمینی بود که در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ در بریتانیا شکل گرفت. این جنبش از دل صحنهٔ کلاب‌های شبانه در لندن و بیرمنگام پدید آمد؛ مکان‌هایی مانند Billy's و The Blitz از مراکز اصلی آن بودند.^[۱] جنبش نیو رمانتیک با پوشش‌های نمایشی، اغراق‌آمیز و غیرمتعارف شناخته می‌شد که از بوتیک‌های مدی همچون Kahn و Bell در بیرمنگام و PX در لندن الهام می‌گرفت.^[۲] پیروان اولیهٔ این جنبش اغلب در مطبوعات با نام‌هایی مانند «بلیتز کیدز» (Blitz Kids)، «داندی‌های نو» (New Dandies) و «یاغیان رمانتیک» (Romantic Rebels) شناخته می‌شدند.^[۳]^[۴]

نیو رمانتیک‌ها تحت تأثیر هنرمندانی چون دیوید بویی، مارک بولان و راکسی میوزیک بودند و سبک پوشش خود را با الهام از دوران گلم راک و نیز دورهٔ نخست رمانتیسم در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم (که نام جنبش نیز از آن گرفته شده است) شکل دادند. اصطلاح «نیو رمانتیک» بنا بر گزارش‌ها توسط موسیقی‌دان، تهیه‌کننده، مدیر برنامه و نوآور موسیقی، ریچارد جیمز برگس ابداع شد.^[۵]^[۶]^[۷]^[۸]^[۹] او بیان کرده است که این عنوان «با صحنهٔ کلاب بلیتز و گروه اسپاندئو بالت هم‌خوانی داشت، هرچند بیشتر گروه‌ها تلاش می‌کردند خود را از این برچسب دور نگه دارند».^[۱۰]^[۱۱]

اگرچه نیو رمانتیک در اصل یک جنبش مد بود، اما در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰ چندین گروه موسیقی بریتانیایی این سبک ظاهری را پذیرفتند و در مطبوعات به‌عنوان نمادهای آن شناخته شدند. از جمله می‌توان به استیو استرنج از گروه Visage، گروه‌های دورن دورن، اسپاندئو بالت، A Flock of Seagulls, Classix Nouveaux و بوی جرج (از گروه Culture Club) اشاره کرد. گروه اولتراوکس نیز اغلب در رسانه‌ها به‌عنوان نیو رمانتیک معرفی می‌شد، هرچند از نظر بصری کاملاً با سبک این جنبش هم‌خوان نبود، با وجود آنکه با گروه Visage ارتباط داشت. گروه‌های ژاپن و Adam and the Ants نیز از سوی مطبوعات در زمرهٔ هنرمندان نیو رمانتیک قرار داده شدند، اگرچه هر دو این برچسب را رد کردند و هیچ ارتباط مستقیمی با صحنهٔ اصلی جنبش نداشتند.^[۴]

گروه‌های دیگری که در آن دوران در حال ظهور بودند، از جمله ABC، دپش مد، هیومن لیگ، Soft Cell، سیمپل مایندز، تاک تاک و Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) نیز در مقاطعی به‌عنوان بخشی از جنبش نیو رمانتیک یا تحت تأثیر آن توصیف شده‌اند، هرچند برخی آن‌ها را جدا از این جنبش می‌دانند. تعدادی از این گروه‌ها استفاده از سینث‌سایزر را رواج دادند و به شکل‌گیری سبک سینث-پاپ در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ کمک کردند. این موسیقی، در کنار جلوه‌های بصری شاخص نیو رمانتیک، ابتدا موجب موفقیت ملی آن‌ها در بریتانیا شد و سپس از طریق شبکهٔ ام‌تی‌وی نقش مهمی در دومین تاخت‌وتاز بریتانیایی به جدول‌های فروش موسیقی ایالات متحده ایفا کرد.

تا اوایل سال ۱۹۸۲، جنبش اصلی نیو رمانتیک تا حد زیادی فروکش کرده بود.^[۱]^[۴] اگرچه بسیاری از هنرمندانی که با این صحنه مرتبط بودند به فعالیت حرفه‌ای خود ادامه دادند و برخی در سال‌های بعد به موفقیت تجاری چشمگیری دست یافتند، اما اغلب زیبایی‌شناسی و ظاهر این جنبش را کنار گذاشتند. از دههٔ ۱۹۹۰ تلاش‌هایی برای احیای نیو رمانتیک صورت گرفت که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به صحنهٔ کوتاه‌عمر Romo اشاره کرد.

منابع

1 2 Johnson, David (4 October 2009). "Spandau Ballet, the Blitz Kids and the birth of the New Romantics". The Observer. London: Guardian Media Group. Retrieved 24 July 2011.
↑ Persson, Laura Borrelli (September 11, 2015). "Duran Duran's Nick Rhodes Talks New Wave, David Bowie, and Hedi Slimane's Saint Laurent". Vogue. Condé Nast. Retrieved December 7, 2018.
↑ "BLITZ KIDS, Shapers of the 80s". Shapersofthe80s.com. 20 September 2009. Retrieved 28 July 2014.
1 2 3 Cateforis, Theo (2011). Are We Not New Wave?: Modern Pop at the Turn of the 1980s. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. pp. 47–8. ISBN 978-0-472-03470-3.
↑ "Adventures in synth". The Guardian. 1 May 2008.
↑ "RICHARD JAMES BURGESS Interview". July 27, 2010.
↑ "Richard James Burgess, CEO, American Association of Independent Music". SouthWales.ac.uk.
↑ "Richard James Burgess's schedule for 2019 AIMP Indie Music Publishing Summit". Aimpsummit2019.sched.com. Retrieved 7 January 2021.
↑ "Richard James Burgess". SoundExchange. Archived from the original on 27 November 2020. Retrieved 8 August 2020.
↑ "Feature - Moments Like These: Richard James Burgess". NZ Musician.
↑ "Episode 23: Richard James Burgess (President & CEO A2IM)". Jaxsta.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «New Romantic». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۲۶.

این یک مقالهٔ خرد مد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.

[Johnson2009-1] 1 2 Johnson, David (4 October 2009). "Spandau Ballet, the Blitz Kids and the birth of the New Romantics". The Observer. London: Guardian Media Group. Retrieved 24 July 2011.

[BorrelliPersson2015-2] Persson, Laura Borrelli (September 11, 2015). "Duran Duran's Nick Rhodes Talks New Wave, David Bowie, and Hedi Slimane's Saint Laurent". Vogue. Condé Nast. Retrieved December 7, 2018.

[3] "BLITZ KIDS, Shapers of the 80s". Shapersofthe80s.com. 20 September 2009. Retrieved 28 July 2014.

[Cateforis2011pp47-8-4] 1 2 3 Cateforis, Theo (2011). Are We Not New Wave?: Modern Pop at the Turn of the 1980s. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. pp. 47–8. ISBN 978-0-472-03470-3.

[5] "Adventures in synth". The Guardian. 1 May 2008.

[6] "RICHARD JAMES BURGESS Interview". July 27, 2010.

[7] "Richard James Burgess, CEO, American Association of Independent Music". SouthWales.ac.uk.

[8] "Richard James Burgess's schedule for 2019 AIMP Indie Music Publishing Summit". Aimpsummit2019.sched.com. Retrieved 7 January 2021.

[9] "Richard James Burgess". SoundExchange. Archived from the original on 27 November 2020. Retrieved 8 August 2020.

[10] "Feature - Moments Like These: Richard James Burgess". NZ Musician.

[11] "Episode 23: Richard James Burgess (President & CEO A2IM)". Jaxsta.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]