نیل آرمسترانگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی français
نیل الدن آرمسترانگ

عکس رسمی نیل آرمسترانگ در ماموریت آپولو
Neil Armstrong Signature.svg
ملیت Flag of the United States.svg ایالات متحده آمریکا
وضعیت درگذشته
زادروز ۵ اوت ۱۹۳۰
(۱۴ مرداد ۱۳۰۹)[۱]
واپاکونتا، اوهایو، آمریکا
مرگ ۲۵ اوت ٢٠١٢
(۴ شهریور ۱۳۹۱)[۲] (۸۲ سال)
کلمبوس، اوهایو
مشاغل قبلی فضانورد ناسا، خلبان آزمایش‌کننده هواپیما، مهندس هوافضا، استاد دانشگاه و خلبان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا.
طول پرواز فضایی ۸ روز و ۱۴ ساعت و ۱۲ دقیقه
تاریخ گزینش ۱۹۵۸ برای اولین گروه فضانوردان آمریکایی؛ ۱۹۶۰ برای برنامه داینا-سور؛ ۱۹۶۲ برای ناسا
ماموریت جمینای ۸، آپولو ۱۱
نشان ماموریت Ge08Patch orig.pngApollo 11 insignia.png
دستاورد نخستین انسان روی ماه


نشان پیش‌آهنگی نیل آرمسترانگ در سطح ماه

نیل الدن آرمسترانگ (به انگلیسی: Neil Alden Armstrong) فضانورد آمریکایی (زادهٔ ۵ اوت ۱۹۳۰ در واپاکونتا، اوهایو، آمریکا - درگذشته ۲۵ اوت ۲۰۱۲ در کلمبوس، اوهایو)، نخستین انسانی است که طی ماموریت آپولو ۱۱ در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ (۲۹ تیر ۱۳۴۸) بر کره ماه گام نهاد. وی فضانورد ناسا، خلبان آزمایش‌کننده، مهندس هوافضا، استاد دانشگاه و خلبان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود و در جنگ کره خدمت کرد. نیل آرمسترانگ نخستین انسانی بود که کره زمین را از فضا مشاهده کرد. پس از پایان جنگ، آرمسترانگ به نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا راه یافت و بیش از ۹۰۰ پرواز انجام داد. او فارغ التحصیل دانشگاه پردیو است و تحصیلات خود را در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تکمیل کرد.[۳]

وی قبل از فضانوردی، در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود. پس از پایان جنگ، آرمسترانگ به عنوان یک خلبان آزمایش کننده در کمیتهٔ مشورتی ملی هوانوردی و ۹۰۰ پرواز با انواع هواپیما انجام داد. او از دانشگاه پوردو و دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فارغ‌التحصیل شد. آرمسترانگ پس از ترک نیروی دریایی در سال ۱۹۶۲ به ناسا پیوست.[۴] اولین پرواز او در ناسا، فرماندهی او در پرواز جمینای ۸ در سال ۱۹۶۶ بود و به معدود شهروندان آمریکایی تبدیل شد که به فضا سفر کرده‌است. او در این ماموریت دو فضاپیمای سرنشین دار را به دیوید اسکات رساند.

دومین و آخرین پرواز فضایی او، پرواز آپولو ۱۱ و فرماندهی ماموریت بود که سرانجام با باز آلدرین در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ برای اولین بار بر روی کره ماه فرود آمد. آرمسترانگ و آلدرین بر روی کره ماه گام نهادند و ۲ ساعت و نیم روی ماه کاوش کردند در حالی که مایکل کالینز که در گردونهٔ فرماندهی منتظر آن‌ها بود. به آرمسترانگ، آلدرین و کالینز مدال آزادی ریاست جمهوری از ریچارد نیکسون (رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا)، مدال فضایی کنگره از رئیس جمهور جیمی کارتر در سال ۱۹۷۸ و مدال طلای کنگره در سال ۲۰۰۹ اهدا شد.

در ۲۵ اوت ۲۰۱۲، نیل آرمسترانگ در سن ۸۲ سالگی بر اثر عوارض ناشی از جراحی در بیمارستانی واقع در کلمبوس، اوهایو درگذشت.[۵]

زندگی‌نامه[ویرایش]

نیل آرمسترانگ حاصل ازدواج استفان کونیگ آرمسترانگ و ویولا لوئیس انگل است و در شهر واپاکونتا، اوهایو به دنیا آمد.[۶] نیل از تبار اسکاتلندی-ایرلندی و آلمانی است و دو خواهر و برادر کوچک تر دارد. پدرش استفان آرمسترانگ، حسابرس دولت ایالتی اوهایو بوده‌است و بارها در سراسر کشور نقل مکان کرده‌است. گفته می‌شود که نیل قبل از تولد ۱۵ سالگی اش در ۲۰ شهر مختلف زندگی کرده‌است. او به شدت به پرواز علاقه داشت.[۷]

پدر او برای تحصیل نیل در دبیرستان "بلوم"، برای آخرین بار در سال ۱۹۴۴ به شهرستان واپاکونتا نقل مکان کرد. آرمسترانگ در ۱۵ سالگی شروع به یادگیری درس پرواز در فرودگاه این شهرستان کرد و گواهینامهٔ پرواز رانندگی خود را به دست آورد. او پسری فعال بود و سرانجام رتبهٔ عقاب دیده بان را به دست آورد. در بزرگسالی، پیشاهنگان پسر آمریکا با اعطای جایزهٔ دیده بان عقاب و جایزهٔ نقره‌ای بوفالو او را تأیید کرد.[۸]

در سال ۱۹۴۷، آرمسترانگ تحصیل در رشتهٔ هوافضا در دانشگاه پردیو را آغاز کرد.[۹] او دومین فرد در خانواده‌اش بود که در دانشگاه پذیرفته شد. او مدرک لیسانس را در رشتهٔ دانش در مهندسی هوانوردی در سال ۱۹۵۵ از دانشگاه پردیو دریافت کرد و در سال ۱۹۷۰ در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، کارشناسی ارشد در مهندسی هوافضا گرفت. آرمسترانگ دارای دکترای افتخاری از تعدادی دانشگاه است.[۱۰]

خدمات نیروی دریایی[ویرایش]

در تاریخ ۲۶ ژانویه سال ۱۹۴۹، از نیروی دریایی با آرمسترانگ تماس گرفته شد و از او خواسته شد خود را به ایستگاه پنساکولا، فلوریدا برای آموزش پرواز معرفی کند. در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۵۰، دو هفته پس از تولد ۲۰ سالگی آرمسترانگ، متوجه شد که به عنوان هوانورد به نیروی دریایی راه یافته‌است.[۱۱]

او به عنوان ناوگان هوایی اسکادران ۷ در سن دیگو منصوب شد. دو ماه بعد، او به عنوان جنگندهٔ اسکادران ۵۱ (وی‌اف-۵۱)، یک اسکادران تمام جت انتخاب شد و اولین پرواز خود را در یک هواپیمای جت اف۹اف-۲بی در تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۵۱ انجام داد. او در ماه ژوئن، اولین فرود جت خود را با یک یواس‌اس اسکس انجام داد و همان هفته، از دانشجوی سال دوم نیروی دریایی به ناوبان دوم ارتقا یافت. در پایان ماه، با وی‌اف-۵۱ به عنوان جنگنده زمینی برای جنگ کره عازم کره جنوبی شد.[۱۲]

آرمسترانگ اولین عملیات خود در جنگ کره را در تاریخ ۲۹ اوت ۱۹۵۱ انجام داد.[۱۳] در ۳ سپتامبر ۱۹۵۱، اوکه در حال پرواز اکتشافی برای عکس برداری بر فراز تأسیسات حمل و نقل در جنوب روستای مجون در غرب وونسان بود. هوپیمای اف۹ او در حالی که مشغول بمباران در سطوح پایین (با سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت) بود، با آتش ضد هوایی مواجه شد. او هنگامی که برای به دست آوردن کنترلش در ارتفاع حدود ۲۰ فوت (۶٫۱ متر) تلاش می‌کرد، با تیرکی برخورد کرد که بخشی از قسمت متحرک بال راست هواپیمایش را کند.[۱۴] او در نظر داشت با چتر نجات بر روی آب فرود بیاید تا بالگردهای نیروی نجاتش دهند به همین دلیل به سوی پایگاه هوایی پوهانگ پرواز کرد ولی صندلی او به روی خشکی افتاد. هم اتاقی او در مدرسه پرواز با یک جیپ او را نجات داد.[۱۵]

آرمسترانگ در جنگ کره، بیش از ۷۸ ماموریت انجام داد و در مجموع در این جنگ ۱۲۱ ساعت روی هوا بود که بیشتر آن‌ها را در ژانویه ۱۹۵۲ انجام داد. او موفق به دریافت ۲۰ مدال هوایی، ۲۰ ماموریت رسمی، ستارهٔ طلای ۲۰، مدال خدمات کره‌ای و مدال تعهد شد. او در سن ۲۲ سالگی در تاریخ ۲۳ اوت ۱۹۵۲، نیروی دریایی را ترک کرد و به ستوان تبدیل شد.[۱۶]

سال‌های دانشکده[ویرایش]

پس از استعفا از نیروی دریایی، آرمسترانگ به دانشگاه پوردو بازگشت و بهترین نمراتش را در چهار ترم اول گرفت. نمرات نهایی او ۴٫۸ از ۶ بود.[۱۷] آرمسترانگ لیسانس خود را در رشتهٔ مهندسی هوانوردی در ژانویه ۱۹۵۵ از دانشگاه پوردو گرفت و فارغ التحصیل شد.[۱۸]

نیل با ژانت الیزابت شیرون که در در دانشگاه پوردو درس اقتصاد خانه را می‌خواند، ازدواج کرد. آن‌ها در تاریخ ۲۸ ژانویه سال ۱۹۵۶، در کلیسای جماعت در ویلمت در ایلینویز ازدواج کردند.[۱۹]

این زوج دارای سه فرزند به نام‌های اریک، کارن و مارک هستند.[۲۰] در ماه ژوئن سال ۱۹۶۱، تشخیص داده شد که کارن در قسمت میانی مغزش تومور دارد. سرانجام با اشعه ایکس او را درمان کردند. اما سرانجام کارن در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۶۲، به دلیل تضعیف سلامتی اش فوت کرد.[۲۱]

نیل آرمسترانگ بعداً کارشناسی ارشد را در رشتهٔ علوم در مهندسی هوانوردی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی گرفت.

خلبان آزمایش‌کننده هواپیما[ویرایش]

آرمسترانگ در ۲۰ نوامبر ۱۹۵۶ در حالی که او یک خلبان بوده‌است، پایگاه نیروی هوایی ادواردز، کالیفرنیا

آرمسترانگ خلبان آزمایشی پایگاه نیروی هوایی ادواردز در کالیفرنیا بود.

آرمسترانگ پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه پوردیو، تصمیم گرفت خلبان آزمایشی بودن را تجربه کند. او در کمیته ملی مشورتی هوانوردی در پایگاه هوایی ادواردز، اولین پروازش به عنوان خلبان آزمایشی را انجام داد؛ اگرچه او پیش از این در نیروی دریایی به پرواز می‌پرداخت. سپس به پایگاه فضایی لوئیس واقع در کلیولند، اوهایو رفت و اولین پروازش را در این پایگاه فضایی در مارس ۱۹۵۵ انجام داد.[۲۲] پس از چندماه پرواز در کلیولند، در ژوئیه ۱۹۵۵ برای کار جدید خود به پایگاه ادواردز بازگشت.[۲۳]

او در اولین روز خود در ادواردز، وظیفه آزمایش یک هواپیمای بمب افکن را بر عهده داشت. او در یکی از پروازهای بمب افکن خود با هواپیمای بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورتریز در ادواردز دچار حادثه شد.[۲۴] او در این پرواز در صندلی راست نشسته بود. او هم چنین در مارس ۱۹۵۶ به عنوان خلبان روی صندلی راست دی-۵۵۸-۲ نشست.[۲۵]

در یک پرواز که آرمسترانگ تا ارتفاع ۹٫۱ کیلومتر صعود کرده بود، چهار موتور متوقف شد و پروانه هواپیما در جریان هوا سرعت زیاد چرخش خود را از دست داد. با قرار دادن سوئیچ، چرخش پروانه بسیار سریع تر از پیش شد و در نتیجه از هم جدا شد و شکست. هواپیمای آرمسترانگ با سرعت ۳۱۰ مایل در ساعت (۳۳۸ کیلومتر در ساعت) به پایین سقوط می‌کرد. سرانجام اجناس روی زمین راه‌اندازی شد و یک موشک بی-۲۹ برای حمل هواپیمای آرمسترانگ به هوا پرتاب شد. سپس آرمسترانگ و «استن بوچارت» دست بکار شدند اما در لحظه راه‌اندازی، چهار موتور پروانه از هم پاشیده شد. سپس موتور شماره ۳ آسیب دید. آرمسترانگ مجبور شد این موتور را خاموش کند. سرانجام آرمسترانگ با دو موتور و خیال راحت فرود آمد.[۲۶]

در تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۵۷، آرمسترانگ برای اولین بار با هواپیمای موتور راکتی پرواز کرد. در این پرواز او با هواپیمای بل ایکس-۱بی به ارتفاع ۱۱٫۴ مایل (۱۸٫۳ کیلومتر) صعود کرد. در سپتامبر ۱۹۶۲، آرمسترانگ با ایکس-۱۵ به ارتفاع ۲۰۷،۵۰۰ فوت (۶۳٫۲ کیلومتر) صعود کرد.[۲۷]

آرمسترانگ چند بار در ادواردز حادثه دید. او در یکی از بلندترین پروازهایش در ادواردز در ۲۰ آوریل ۱۹۶۲، با هواپیمای ایکس-۱۵ به ارتفاع ۲۰۷۰۰۰ فوت (۶۳ کیلومتر) صعود کرد. این پرواز، بلندترین پرواز آرمسترانگ پیش از جمینای ۸ بوده‌است. در این پرواز، در ارتفاعات بالا جو بسیار نازک بوده‌است و تقریباً هیچ اثری از حرکت گاز نبوده‌است. او در بلندترین پرواز خود در ادواردز، در یک پرواز افسانه‌ای در جنوب ادواردز به ارتفاع ۴۰ مایل (۶۴ کیلومتر) صعود کرد. او در این پرواز به سختی توانست فرود بیاید.[۲۸]

چهار روز بعد، آرمسترانگ با دومین حادثه خود روبه رو شد. در این پرواز، چاک ییگر همراه او بود. با باریدن باران، آرمسترانگ مجبور شد به شکل اضطراری با تی-۳۳ در یک دریاچه خشک فرود بیاید. ییگر در زندگینامه خود نوشت: «آرمسترانگ می‌دانست که پس از بارش باران باید چه کار کند.» در فرود اول آرمسترانگ ناموفق بود. ییگر به او گفت که دوباره امتحان کن، زمان به کندی می‌گذرد. سرانجام آرمسترانگ در فرود دوم در شرق دریاچه فرود آمد. به گفته او، ییگر شخصیت بسیار طنزی دارد.[۲۹]

نیل آرمسترانگ در کنار ایکس-۱۵ پس از پرواز پژوهشی در سال ۱۹۶۰

بسیاری از خلبانان ایکس-۱۵ آرمسترانگ را مورد تحسین قرار داده‌اند. میلت تامپسون گفت: «او از همان ابتدا فنی ترین ما بوده‌است.» بیل دانا گفت:«ما همیشه جذب پروازهای او بوده‌ایم.» مدرک مهندسی لازمه یک خلبان خوب مانند چاک ییگر و پیت نایت نیست. پیت نایت، خلبان و مهندس پرواز گفته‌است: «در پرواز بیشتر مکانیک بودن به درد آدم می‌خورد.» به همین دلیل بسیاری از خلبانان مهندس پرواز از مهارت پرواز به طور طبیعی برنمی‌آیند.[۳۰]

آرمسترانگ در یک پرواز با اف-۱۰۴ استارفایتر با حادثه روبه رو شد. این پرواز در تاریخ ۲۱ مه ۱۹۶۲ انجام گرفت و آرمسترانگ دوباره مجبور به فرود اضطراری شد. او سعی کرد اعمال قدرت، اما باله، رادیو، سیال روغنی آزاد، و مایع هیدرولیکی آسیب دیده بودند. بدون ارتباطات رادیویی، او نمی‌توانست با برج کنترل ارتباط برقرار کند. پس از فرود، ثابت شد که علت قطع شدن ارتباط رادیو با برج کنترل، گرفتارشدن سیم متصل به لنگرهای زنجیره‌ای بوده‌است.[۳۱]

از آن زمان به بعد، قبل از پرواز ۳۰ دقیقه قسمت‌های مختلف هواپیما یا راکت بررسی می‌شدند. آرمسترانگ به ادواردز تلفن زد و پرسید: «دو سرنشین به پرواز درآمدند، اما هنوز میلت تامپسون در حال پرواز با اف-۱۰۴بی است. تامپسون هم در این باد قوی به سختی فرود آمد. بیل دانا در پایگاه دفتر عملیات تصمیم گرفت خلبانان برای برگشت به ادواردز، حمل و نقل زمینی شوند.[۳۲]

آرمسترانگ در ۷ پرواز با ایکس-۱۵ به ارتفاع ۵۰۰۲۰۷ فوت (۶۳٫۲ کیلومتر) صعود کرد و مرکز تحقیقات ادواردز را ترک کرد.[۳۳] در مجموع، آرمسترانگ در این پایگاه ۶۶۱۵ کیلومتر به ارتفاع صعود کرده‌است و ۲۴۰۰ ساعت پرواز کرده‌است.[۳۴] او در طول زندگی حرفه‌ای خود، با بیش از ۲۰۰ مدل مختلف هواپیما پرواز کرده‌است.

حرفه فضانوردی[ویرایش]

نیل آرمسترانگ در لباس فضایی جمینای

هیچ لحظه‌ای در تصمیم آرمسترانگ تعیین کنندهٔ تبدیل شدن او به فضانورد نبود. او در سال ۱۹۵۸، برای انسان در فضای Soonset در برنامهٔ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. در نوامبر ۱۹۶۰، آرمسترانگ به عنوان بخشی از گروه آزمایشی X20 Dyna-Soar به عنوان هواپیمای فضایی نظامی انتخاب شد و در تاریخ ۱۵ مارس ۱۹۶۲، او به عنوان یکی از ۶ خلبان برتر و مهندسان هواپیمای نظامی در هنگام پرواز انتخاب شد.[۳۵]

در ماه‌های پس از اعلام گروه دوم فضانوردان ناسا و برنامهٔ آپولو، آرمسترانگ بسیار هیجان زده شد. حدود ۱ هفته بعد از ۱ ژوئن ۱۹۶۲، آرمسترانگ که در نزدیک ادواردز کار می‌کرد، مشغول به کار در مرکز فضاپیمای سرنشین دار شد.[۳۶]

در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۲، دک اسلایتون با آرمسترانگ تماس گرفت و از او درخواست کرد که به سپاه فضانوردان ناسا بپیوندد. آرمسترانگ هم بدون تردید این پیشنهاد را پذیرفت. سه روز بعد، روزنامه‌ها گزارش دادند که وی "اولین فضانورد غیر نظامی" است.[۳۷] وی یکی از دو فضانورد غیر نظامی بوده‌است در حالی که الیوت یعنی نفر دوم، خلبان نیروی دریایی بوده‌است.[۳۸]

برنامه جمینای[ویرایش]

جمینای ۸[ویرایش]

نوشتار اصلی: جمینای ۸

در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۵، آرمسترانگ به عنوان خلبان فرماندهی و دیوید اسکات به عنوان خلبان سفینهٔ جمینای ۸ اعلام شد. اسکات قبلاً در یک ماموریت دیگر نیز بوده‌است. در تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۶۶، جمینای ۸ راه‌اندازی شد و با موفقیت و اتصال با سفینهٔ بدون سرنشین آجینا (Agena) پایان یافت و این ماموریت، دومین ماموریت فوق العادهٔ اسکات بود. در مجموع جمینای ۸، ۷۵ ساعت و ۵۵ دقیقه در فضا بود.[۳۹]

بازگشت سفینهٔ جمینای ۸ در غرب اقیانوس آرام

نخستین اتصال بین دو فضاپیما با موفقیت در مدار بعد از ۶:۳۰ ساعت به پایان رسید.[۴۰] با توجه به عدم وجود پوشش ایستگاه‌های ردیابی در کل مدار، تماس جمینای ۸ با زمین قطع شده بود و جمینای ۸ به سرعت دور خود می‌چرخید. آرمسترانگ اقدام به تصحیح موقعیت و سامانه مانور مداری (OAMS) در فضاپیمای جمینای ۸ کرد. در مشاوره از یک مرکز کنترل ماموریت قبلی، فضانوردان مجبور شدند جمینای ۸ و آجینا را از هم جدا کنند. با این کار نه تنها چرخیدن سفینه تمام نشد بلکه سرعتش افزایش چشمگیری پیدا کرد و در هر ثانیه یک بار دور خود می‌چرخید. این بدین معنا بود که در کنترل موقعیت سفینه، مشکلی پیش آمده بود. آرمسترانگ به این نتیجه رسید که تنها راه ممکن ورود مجدد سامانه کنترل (RCS) و خاموش کردن (OAMS) آن است. سرانجام فضانوردان بدون هیچ موفقیتی به زمین رسیدند و جان خود را نجات دادند.[۴۱]

پس از این ماجرا انتقادهای زیادی از آرمسترانگ و اسکات صورت گرفت. مردم در دفتر فضانوردان به خصوص والتر کانینگهام گرد آمده بودند و بعضی‌ها می‌گفتند:

آرمسترانگ و اسکات نقص چنین حادثه‌ای را نادیده گرفته بودند و اگر آرمسترانگ در ماموریت نجات، سیستم کنترل را وارد نمی‌کرد، فضانوردان صدها هزار کیلومتر دور از خانه جان می‌دادند.

این انتقادهای بی اساس زیاد شده بود. ژن کرانس نوشت: «واکنش آموزش‌دهندگان فضانوردان را دیدم. آن‌ها نباید واکنشی نشان می‌دادند چرا که خودشان به فضانوردان اشتباه آموزش داده بودند.»[۴۲]

پس از این ماجرا آرمسترانگ افسرده شد.[۴۳]

جمینای ۱۱[ویرایش]

نوشتار اصلی: جمینای ۱۱

آرمسترانگ در آخرین ماموریت خود در طول پروژه جمینای، به عنوان فرماندهٔ پشتیبان جمینای ۱۱ انتخاب شد. وی برای این پشتیبانی کاملاً آموزش دیده بود.[۴۴] این فضاپیما دو پشتیبان داشت که نفر دیگر، یک خلبان تازه کار به نام ویلیام آندرس بود. جمینای ۱۱، در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۶ به فضا پرتاب شد.[۴۵] سرانجام این ماموریت با موفقیت به پایان رسید.

پس از این سفر، رئیس جمهور لیندون جانسون، آرمسترانگ و همسرش را برای شرکت در یک مهمانی دوستانه به آمریکای جنوبی دعوت کرد.[۴۶] هم چنین در این دوره، ۱۱ کشور و ۱۴ شهر بزرگ به خصوص پاراگوئه و برزیل، آرمسترانگ را دعوت کردند.[۴۷]

برنامه آپولو[ویرایش]

در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ و تاریخ آتش گرفتن آپولو ۱، آرمسترانگ در واشنگتن دی‌سی همراه گوردون کوپر، دیک گوردون، جیم لاول و اسکات کارپنتر در حال امضای معاهدهٔ سازمان ملل متحد فضا بودند.[۴۸]

در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۶۷، ۱۷ فضانورد با اسلایتون دک ملاقات کردند و دربارهٔ آتش گرفتن آپولو ۱ بحث کردند. اولین چیزی که اسلایتون گفت: {{گفتاورد تزیینی|مردی که اولین ماموریت فرود بر ماه را اجرا می‌کند و برای اولین بار روی ماه پا می‌گذارد، از مردان این اتاق است.[۴۹]

اسلایتون هم چنین دربارهٔ ماموریت‌های برنامه ریزی شده صحبت کرد و آرمسترانگ یکی از خدمه‌های پشتیبان آپولو ۸ شد. سرانجام وی به عنوان فرماندهٔ آپولو ۱۱ انتخاب شد.[۵۰]

ناسا برای این سفینهٔ خرج‌های بسیار زیادی کرد. فقط به فضانوردان سه ماه آموزش فرود روی ماه را دادند. فضاپیمای آپولو ۱۱، جلوی موشک ساتورن-۵، یک موشک چهار مرحله‌ای نصب شده بود.[۵۱]

آپولو ۱۱[ویرایش]

نوشتار اصلی: آپولو ۱۱
فضانوردان آپولو ۱۱ از چپ به راست نیل آرمسترانگ، مایکل کالینز، و باز آلدرین

پس از خدمت آرمسترانگ به عنوان فرماندهٔ پشتیبان آپولو ۸، وی در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۶۸، به عنوان فرماندهٔ آپولو ۱۱ انتخاب شد.[۵۲] در یک جلسهٔ ناسا، اسلایتون به آرمسترانگ گفت که او در این سفر دو همکار دیگر دارد. باز آلدرین به همراه آرمسترانگ در گردونهٔ ماه نشین «عقاب» است و به نوعی جایگزین جیم لاول است و مایکل کالینز در گردونهٔ فرماندهی «کلمبیا» در مداری دور ماه گردش می‌کند. آرمسترانگ بعد از ۱ روز اندیشیدن به اسلایتون گفت:

« من تا به حال با آلدرین هیچ مشکلی نداشتم ولی لاول گاهی اوقات دستورات مرا اجرا نمی‌کرد. به هر حال بهتر است که آلدرین همراه من باشد و هم چنین در رتبه بندی از لاول بالاتر است.[۵۳]  »

در مارس ۱۹۶۹، جلسه‌ای بین اسلایتون، جورج کم، باب گیلروت و کریس کرافت برگزار شد و به طور قطعی مشخص شد که فضانورد خوش بخت آپولو ۱۱، آرمسترانگ است.[۵۴] در یک نشست خبری در تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۶۹، گفته شد که آرمسترانگ از دریچهٔ سمت راست LM از فضاپیما خارج می‌شود.[۵۵]

سفر به ماه[ویرایش]
باز آلدرین این عکس را پس از پایان راهپیمایی فضایی در کابین از نیل آرمسترانگ گرفته‌است.

هنگام پرتاب موشک ساترن ۵ به فضا، در اثر سرعت بسیار بالا، ضربان قلب آرمسترانگ به ۱۱۰ در دقیقه رسید.[۵۶] او به یاد سرعت فضاپیمای جمینای ۸ افتاد و سعی کرد خود را کنترل کند. این توانایی او باعث شد که بیماری فضایی نگیرد. هم چنین دو فضانورد دیگر آپولو ۱۱ هم بیماری فضایی نگرفتند. آرمسترانگ با انجام عملیات آکروباتی در هواپیما، باز هم نتوانست حالت تهوع نگیرد.[۵۷]

هدف فضاپیمای آپولو ۱۱، فرود بر نقطه‌ای خاص و ایمن از کرهٔ ماه بود. سه دقیقه مانده به فرود روی ماه، سفینه به درون چاله‌های فضایی افتاد و مثل توپ در فضا رها بود و به سرعت به سوی ماه می‌رفت.[۵۸] زنگ‌های خطر به صدا درآمده بودند و کامپیوترها مدام هشدار می‌دادند که نمی‌توانند این همه اطلاعات را پردازش کنند. سوخت سفینه هم تقریباً داشت تمام می‌شد.[۵۹]

آرمسترانگ با نگاه با سطح ماه دریافت که آن‌ها مستقیم به سوی تخته‌سنگ‌ها می‌روند. اگر فضانوردان کاری نمی‌کردند، مسافرت‌شان با یک انفجار بزرگ به پایان می‌رسید. او می‌دانست که باید چه کار کند. او هدایت سفینه را از دست کامپیوتر خارج کرد و خودش هدایت سفینه را بر عهده گرفت. سرانجام مسیر سفینه را عوض کرد، ولی فضایی که او برای فرود برگزیده بود، کاملاً از تخته‌سنگ بود.[۶۰] آرمسترانگ آخرین شانس خود را امتحان کرد و برای آخرین بار مسیر سفینه را عوض کرد. سرانجام فضایی صاف پدیدار شد. در کمتر از ۳۰ ثانیه مانده به فرود بر ماه، سفینه را خاموش کرد تا خودش فرود بیاید.[۶۱] سرانجام در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹، اولین فضاپیمای انسان در ساعت ۲۰:۱۷:۳۹ بر روی ماه فرود آمد.[۶۲] پایه‌های فضاپیما، ۵ تا ۱۰ سانتی متر در ماه فرورفت. سرانجام فضانوردان تمام امکانات رفتن از ماه را آماده کردند تا اگر اتفاقی افتاد، به سرعت از ماه دور شوند.[۶۳][۶۴][۶۵]

اولین پیاده روی در ماه[ویرایش]

آیا مشکلی با شنیدن این پرونده دارید؟ راهنمای رسانه را ببینید.

پس از فرود دریچه باز شد و آرمسترانگ از نردبان پایین رفت. در یک قدم مانده به ماه، او سطح ماه را توصیف کرد: «من حالا در حال رفتن به ماه هستم.»

او سپس خود را برای گذاشتن پاهایش روی ماه آماده کرد. سرانجام نیل آرمسترانگ، در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۱۹۶۹، در ساعت ۰۲:۵۶، در یک لحظهٔ تاریخی، پای چپش را روی ماه گذاشت.[۶۶] سرانجام یک جملهٔ بسیار معروف گفت: {{گفتاورد تزیینی|این گامی کوچک برای یک انسان و جهشی بزرگ برای بشریت است.[۶۷]

نیل آرمسترانگ در حال توصیف کردن سطح ماه

آن زمان به دلیل کمبود و محدودیت امکانات، مردم فکر می‌کردند که متن اصلی این جملهٔ آرمسترانگ، همین بوده‌است، ولی پیتر شان فورد، در استرالیا با برنامه نویسی کامپیوتر ادعا کرد که متن دقیق جملهٔ آرمسترانگ این بوده‌است:«این گامی کوچک برای یک مرد و جهشی بزرگ برای بشریت است.»[۶۸][۶۹] آرمسترانگ هم در پاسخ گفت که این جملهٔ را تصادفی گفته‌است و منظور خاصی از کلمهٔ "یک مرد" نداشته‌است و منظورش مردم بوده‌است.[۷۰]

وقتی که آرمسترانگ در شبکهٔ بی بی سی و بسیاری از کانال‌های دیگر سراسر جهان، زندگی نامهٔ خود را بازگو می‌کرد، از ۳٫۶۳۳ میلیارد نفر جمعیت دنیا،[۷۱] این برنامه ۴۵۰ میلیون شنونده داشت.[۷۲]

نیل آرمسترانگ آماده‌است تا اولین بار پایش را روی ماه بگذارد.
نیل آرمسترانگ بر روی ماه

حدود ۲۰ دقیقه پس از پیاده روی آرمسترانگ در ماه، باز آلدرین هم از نردبان پایین آمد و در سطح ماه پیاده روی کرد. سرانجام دو فضانورد فعالیت‌ها و آزمایش‌هایی روی ماه انجام دادند. در اولین فعالیت هایشان، پرچم ایالات متحده آمریکا را در سطح ماه کاشتند و عکس‌های متعددی گرفتند. پرچم مورد استفاده در این ماموریت، یک میلهٔ فلزی بود که پرچم ایالات متحده آمریکا، بالای آن بسته شده بود. در عکس‌ها نشان داده شده‌است که پرچم آمریکا کمی موجدار است .[۷۳] پس از کاشت پرچم، ریچارد نیکسون، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، از دفترش با فضانوردان تماس تلفنی گرفت. ریچارد نکسون حدود یک دقیقه صحبت کرد و آرمسترانگ سی ثانیهٔ بعد به او پاسخ داد.[۷۴] هم چنین آرمسترانگ آزمایش‌های زیادی در ماه انجام داد که برخی از این آزمایش‌ها عبارتند از:

  • آزمایش‌های مقاومت مصالح، برای شناخت بیشتر خصوصیات فیزیکی مواد سطح کرهٔ ماه
  • آزمایش‌های زلزله نگاری برای بررسی اعماق سطح کره ماه
  • تعیین فاصلهٔ میان ماه و زمین با کمک لیزر
  • آزمایش‌هایی روی گرد و غبار سطح ماه

در کل ماموریت آپولو ۱۱، فقط پنج عکس از آرمسترانگ گرفته شده‌است. بیشترین عکس‌های این ماموریت از باز آلدرین گرفته شده‌است. معروفترین عکس آپولو ۱۱، عکس باز آلدرین است که روی کلاه او آرمسترانگ دیده می‌شود که در حال پیاده روی در ماه‌است.[۷۵]

پس از آزمایش‌های علمی، آرمسترانگ بیشترین فاصله از فضاپیما را گرفت و برای قدم زدن، ۵۹ متر از فضاپیما فاصله گرفت. آخرین کار آرمسترانگ، یادبود از فضانوردان مرحوم شوروی مانند یوری گاگارین، لادیمیر کومارو، و فضانوردان مرحوم آپولو ۱ یعنی، گاس گریسوم، وایت اد و راجر چافی بود. فضانوردان آپولو ۱۱، تنها ۲:۳۱:۴۰ در ماه راهپیمایی کردند. این راهپیمایی، کوتاهترین راهپیمایی در ماه بود. در حالی که بیشترین راهپیمایی در ماه را فضانوردان آپولو ۱۷ انجام دادند که بیش از ۲۲ ساعت صرف بررسی سطح ماه کردند.[۷۶]

بازگشت به زمین[ویرایش]
فضانوردان آپولو ۱۱ و رئیس جمهور ریچارد نیکسون

بعد از ۲:۳۱:۴۰ پیاده‌روی روی ماه، فضانوردان وارد فضاپیما شدند و دریچه بسته شد. آرمسترانگ و آلدرین در حالی که برای پرتاب از سطح ماه آماده بودند، فهمیدند که سوئیچ جرقهٔ موتور برای پرتاب از ماه شکسته‌است. آن‌ها با استفاده از بخشی از یک قلم، سوئیچ را تحت فشار قرار دادند و با فضاپیما به سمت زمین پرتاب شدند.[۷۷] آن‌ها در اولین کار خود، فضاپیما را به گردونهٔ فرماندهی "کلمبیا" که مایکل کالینز در آن قرار داشت، اتصال دادند. سه فضانورد به زمین بازگشتند و در اقیانوس آرام، در یک (USS Hornet (CV-12 فرود آمد.[۷۸]

پس از ۱۸ روز قرنطینهٔ فضانوردان، تا اطمینان حاصل شد که آن‌ها هیچ گونه عفونت و بیماری از ماه نگرفته‌اند، ۴۵ روز در ایالات متحده آمریکا بودند. آرمسترانگ پس از آن، به ویتنام سفر کرد.[۷۹] در ماه مه سال ۱۹۷۰، به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد. پس از ورود به لنینگراد در لهستان، او به مسکو سفر کرد و با الکسی کوسیگین ملاقات کرد. پس از آن نیز به مرکز آموزش یوری گاگارین رفت.[۸۰] در پایان روز، با دیدن ویدئوی پرتاب با تاخیر سایوز ۹ تعجب کرد.[۸۱]

زندگی پس از آپولو[ویرایش]

آموزش[ویرایش]

آرمسترانگ در مدت کوتاهی پس از پرواز آپولو ۱۱، اعلام کرد که برنامه‌ریزی برای پرواز دوباره در فضا ندارد.[۸۲] او به عنوان معاون مدیر دیپلم برای هوانوردی دفتر تحقیقات و فناوری پیشرفته منصوب شد اما تنها در آن جا یک سال خدمت کرد و در سال ۱۹۷۱ استعفا داد.[۸۳]

نیل آرمسترانگ در تالار مهندسی و فنی در دانشگاه پردو

آرمسترانگ قبول کرد که در گروه مهندسی هوافضا در دانشگاه سینسینتی تدریس کند.[۸۴] عنوان رسمی او در دانشگاه سینسینتی، استاد دانشگاه مهندسی هوافضا بود. پس از تدریس به مدت هشت سال، او در سال ۱۹۷۹، بدون دلیل استعفا داد.[۸۵]

تصادفات ناسا[ویرایش]

آرمسترانگ در دو تحقیق و بررسی پرواز فضایی، دچار حادثه شد. اولین حادثه در سال ۱۹۷۰، پس از آپولو ۱۳ بود. آرمسترانگ شخصاً مخالف توصیهٔ این گزارش بود و دوباره مخازن اکسیژن که منابع انفجار هستند را طراحی کرد.[۸۶] در سال ۱۹۸۶، رونالد ریگان، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، آرمسترانگ را به عنوان کمیسیون راجرز منصوب کرد که به بررسی فاجعهٔ شاتل فضایی چلنجر که در همان سال رخ داد بپردازد.[۸۷]

فعالیت‌های کسب و کار[ویرایش]

پس از این که آرمسترانگ از ناسا در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد، کارهای زیادی برای کسب و کار انجام داد. او برای اولین بار برای شرکت خودرو سازی کرایسلر در ژانویه ۱۹۷۹، تبلیغ کرد. در آن زمان آرمسترانگ دچار مشکل مالی بود. او به عنوان سخنگوی شرکت‌های دیگر، مانند شرکت عمومی و انجمن بانکداران آمریکا کار کرده‌است. او فقط به عنوان سخنگو برای کسب و کار در ایالات متحده آمریکا کار می‌کند.[۸۸]

در کنار کارهای سخنگو، او در هیئت مدیرهٔ چند شرکت، مسابقهٔ دو ماراتون، Learjet، شرکت برق و گاز سینسیناتی، صدا و سیما، هواپیمایی ایالات متحده آمریکا، شرکت ایتون، سیستم AIL، و تیوکول خدمت کرده‌است.[۸۹] او به عنوان رئیس هیئت مدیرهٔ شرکت EDO در سال ۲۰۰۲ بازنشسته شد.[۹۰]

آرمسترانگ در ایران[ویرایش]

ساعت ده و نیم بامداد روز سوم آبان سال ۱۳۴۸ هجری خورشیدی، نیل آرمسترانگ به همراه ادوین آلدرین، مایکل کالینز و یک هیئت سی‌نفری از فضانوردان به ایران آمدند. در این زمان، آرمسترانگ سفر خود به ماه را در تهران شرح داد. مقارن ساعت یک بعد از ظهر، فضانوردان در مسیر میدان بهارستان قرار گرفتند.[۹۱]

نیل آرمسترانگ در سال ۲۰۰۴ در کاخ سفید در کنار بارنی دیده می‌شود.

بیماری و مرگ[ویرایش]

آرمسترانگ در تاریخ ۷ اوت ۲۰۱۲ برای رفع شریان‌های کرنر قلبی مسدودشده خود عمل جراحی کرد.[۹۲] سرانجام در تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ به دلیل شریان‌های ناشی از این عمل جراحی در سین سیناتی، اوهایو درگذشت.[۹۳] چند ساعت بعد، باراک اوباما، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در پاسخ به مرگ آرمسترانگ بیانیه‌ای شرح داد:«آرمسترانگ در میان بزرگترین قهرمانان آمریکای است. نه فقط در زمان خود بلکه در تمام دوران.» با توجه به بیانیه منتشر شده از سوی کاخ سفید، باراک اوباما افزود:«خدمه آپولو ۱۱، خواسته‌های شهروندان ایالات متحده را برآورده کردند و هرگز از یاد نخواهند رفت.»[۹۴][۹۵]

هم چنین خانواده آرمسترانگ در بیانیه‌ای گفتند:«ما تمایلی به قهرمان دانستن نیل نداریم و او به عنوان خلبان جنگنده نیروی دریایی، خلبان آزمایش‌کننده و فضانورد به ملت خود خدمت کرده‌است. ما مراسم سوگواری این مرد بسیار خوب را می‌گیریم، زندگی شگفت انگیز خود را جشن می‌گیریم و امیدواریم که جوانان در سراسر جهان رویاهای ملتشان را به حقیقت بپیوندند و و بدون محدودیت و فشار به ملت خود خدمت کنند.[۹۶]

باز آلدرین، همراه آرمسترانگ در آپولو ۱۱ اظهار داشت:«برای درگذشت آرمسترانگ غمگینم. من توسط میلیون‌ها نفر در سوگواری این قهرمان آمریکا می‌پیوندم و همیشه او را یکی از بهترین خلبان‌ها می‌دانستم. واقعاً متاسفم که نمی‌توانیم پنجاهمین سالگرد فرودمان روی ماه را همگی با هم جشن بگیریم.»[۹۷][۹۸] مایکل کالینز، همراه آرمسترانگ در گردونه فرماندهی آپولو ۱۱ گفت:«به سادگی، او بهترین بود، و من از دست دادن او را وحشتناک می دانم.»[۹۹] چارلز بولدن، مدیر ناسا گفت:«آرمسترانگ برای یک گام کوچک بشر در جهان فراتر از خودمان برای همیشه در یادها خواهد ماند.»[۱۰۰]

بیانیه خانواده آرمسترانگ یک ادای احترام است. علی‌رغم این که بیشتر مردم فکر می‌کردند خانواده آرمسترانگ به او افتخار کنند، خانواده او خدمات آرمسترانگ را تنها یک خدمت به ملت خود دانستند. خانواده او می‌توانستند به خدمات نیروی هوایی و دریایی او و سفر تاریخی آپولو ۱۱ افتخار کنند. این پاسخ توجه بسیاری را از جمله توییتر جلب کرد.[۱۰۱]

جوایز[ویرایش]

نیل آرمسترانگ و والنتینا ترشکوا (نخستین زن در فضا)، اتحاد جماهیر شوروی، ۱۹۷۰

آرمسترانگ جوایز و افتخارات بسیاری از جمله مدال آزادی رئیس جمهوری، مدال فضایی کنگره، تندیس و لوح یادبود گودارد رابرت، جایزهٔ سایلوانوس تایر، جام کالیر از انجمن هوانوردی ملی، و مدال طلای کنگره کسب کرده‌است. مکان‌های زیادی از جمله دهانهٔ آرمسترانگ، و سنگ‌های آسمانی از جمله سیارک ۶۴۶۹ آرمسترانگ به افتخار نام او نامگذاری شده‌اند.[۱۰۲] هم چنین آرمسترانگ افتخار پیاده روی هوا و فضا را کسب کرد. آرمسترانگ و خدمهٔ آپولو ۱۱، در سال ۱۹۹۹ دریافت‌کنندگان مدال طلای لانگلی از موسسه اسمیتسونیان بودند.

در سراسر ایالات متحده آمریکا، نام بیش از یک دوجین ابتدایی، راهنمایی، و دبیرستان به افتخار او نامگذاری شده‌اند.[۱۰۳] نام بسیاری از مکان‌های دیگر در سراسر جهان از جمله خیابان‌ها، ساختمان‌ها، مدارس، و جاهای دیگر آرمسترانگ و یا آپولو است.[۱۰۴] در سال ۱۹۶۹، قوم ترانه‌سرا و خواننده‌شان جان استوارت، برای ادای احترام به نیل آرمسترانگ و اولین گام او در ماه، آلبوم "آرمسترانگ" را منتشر کردند. در ماه اکتبر سال ۲۰۰۴، دانشگاه پردو اعلام کرد که ساختمان فنی و مهندسی جدید خود را آرمسترانگ خواهد نامید.[۱۰۵] برای این ساختمان ۵۳٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار هزینه شد و در ۲۷ اکتبر ۲۰۰۷، طی مراسمی به آرمسترانگ اختصاص داده شد. در سال ۱۹۷۱، جایزهٔ سایلوانوس تایر از سوی آکادمی نظامی ایالات متحده آمریکا برای خدمات آرمسترانگ در غرب کشور اهدا شد.[۱۰۶]

مایکل کالینز، جرج بوش، نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در جشن سی و پنجمین سالگرد پرواز آپولو ۱۱، ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۴

زندگینامهٔ مجاز آرمسترانگ در "اولین مرد:زندگی نیل آرمسترانگ" در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. برای سال‌های بسیاری، نویسندگانی مانند استفن آمبروز، و جیمز میشنر به آرمسترانگ پیشنهاد نوشتن زندگینامهٔ او را دادند، اما آرمسترانگ پس از خواندن یکی از زندگینامه‌های جیمز هانسن، با او توافق کرد.[۱۰۷]

در سال ۲۰۱۰، بنیاد بررسی فضایی، آرمسترانگ را به عنوان محبوب‌ترین فضانورد برگزید.[۱۰۸]

آرمسترانگ در پاسخ به مطبوعات درباهٔ دیدگاه او به پروازهای فضایی در سال ۲۰۰۵ گفت:«ماموریت مریخ نورد سرنشین دار آسان تر از برنامه فضایی آپولو در سال ۱۹۶۰ خواهد بود. در سال ۲۰۱۰، آرمسترانگ از تصمیم لغو اریز ۱ انتقاد کرد.»[۱۰۹]

او در یک نامهٔ سرگشاده به جانبازان آپولو (جیم لاول و ژن کرنان) اشاره کرد و گفت: «سازمان فضانوردی کشور ما نیم قرن است که انسان به فضا می‌فرستد و در آینده به صورت نامحدود این کار انجام می‌پذیرد.»[۱۱۰] آرمسترانگ علناً نگرانی‌های خود را در آپولو ۱۱ هنگام فرود بر ماه بیان کرد و گفت که شانس زنده ماندم ۵۰% بوده‌است. من بسیار متعجب بودم اما در نهایت موفق شدم بر ماه فرود بیایم.[۱۱۱]

در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۰، در ۸۰ سالگی، آرمسترانگ گفت: «کشور هلند در یک ماموریت به مریخ او را به عنوان فرماندهٔ ماموریت خواسته بودند.»[۱۱۲]

پانویس[ویرایش]

  1. [http://www.jsc.nasa.gov/Bios/htmlbios/armstrong-na.html «NEIL A. ARMSTRONG NASA ASTRONAUT (DECEASED)»]. NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  2. «First man on moon Neil Armstrong dead at 82». بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  3. «درگذشت نیل آرمسترانگ، اولین انسانی که بر کره ماه قدم گذاش». بی‌بی‌سی فارسی. بازبینی‌شده در ۹ شهریور ۱۳۹۱. 
  4. «زندگینامه نیل آرمسترانگ (۱۹۳۰-۲۰۱۲)». همشهری آنلاین. بازبینی‌شده در ۹ شهریور ۱۳۹۱. 
  5. «Space legend Neil Armstrong dies». CNN. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  6. «زندگینامه نیل آرمسترانگ (1930-2012)». تبیان نیوز. بازبینی‌شده در ۹ شهریور ۱۳۹۱. 
  7. «Biographies of Apollo 11 Astronauts». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  8. «زندگی نامه نیل آرمسترانگ». واضح. بازبینی‌شده در ۹ شهریور ۱۳۹۱. 
  9. Purdue University «Purdue mourns alumnus Neil Armstrong». Purdue University. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  10. «Biography». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  11. Hansen, 68-79.
  12. Hansen, 79-85.
  13. Hansen, 90.
  14. Hansen, 93-92.
  15. Hansen, 95.
  16. Hansen, 118.
  17. Hansen, 62.
  18. Hansen, 118.
  19. Hansen, 124-127.
  20. Hansen, 128.
  21. Hansen, 164.
  22. Hansen, 120.
  23. Hansen, 122.
  24. Hansen, 134.
  25. «From the Mojave to the Moon: Neil Armstrong's Early NASA Years». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  26. Hansen, 134-136.
  27. Hansen, 145.
  28. Hansen, 178-184.
  29. Hansen, 184-189.
  30. Hansen, 138-139.
  31. Hansen, 189-192.
  32. Hansen, 189-192.
  33. Hansen, 178.
  34. Hansen, 210.
  35. Hansen, 173.
  36. Hansen, 195-204.
  37. Hansen, 201-202.
  38. [http://www.jsc.nasa.gov/Bios/htmlbios/see-em.html «ELLIOT M. SEE, JR. NASA ASTRONAUT (DECEASED)»]. NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  39. Hansen 2005, ch. 19.
  40. «Gemini 1965 - 1966». Space Collection. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  41. «Neil Armstrong». BTS.Boeing. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  42. Kranz, 174.
  43. Hansen, 274.
  44. Hansen, 292-293.
  45. «Gemini-XI (11)». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  46. Hansen, 296-297.
  47. Hansen, 298.
  48. Lovell, 24-25.
  49. Cernan, 125.
  50. Hansen, 312-313.
  51. Hansen, 334.
  52. Nelson, 17.
  53. Hansen, 338.
  54. Hansen 2005, ch. 25.
  55. Lovell, 373.
  56. Hansen, 410.
  57. Hansen, 411-412.
  58. Smith, 11.
  59. Chaikin, 198.
  60. Chaikin, 199.
  61. Chaikin, 200.
  62. «One Small Step». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  63. «The First Lunar Landing». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  64. «Mission Transcripts: Apollo 11». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  65. «APOLLO 11 MISSION COMMENTARY». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  66. Harland.
  67. Snipes.com «One Small Misstep». Snopes. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  68. «One small step for 'a' man... and machine». Collect Space. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  69. «Software finds missing 'a' in Armstrong's moon quote». CNN. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  70. «Space Week: Armstrong's Moon landing speech rewritten». Cosmosmagazine. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  71. «Neil Armstrong». Info Please. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  72. Heil.
  73. [http://space.about.com/cs/missions/a/apollo11_3.htm «Apollo 11 Mission A Lunar Odyssey»]. Space.About. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  74. Hansen, 505-506.
  75. «AS11-40-5886». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  76. «APPENDIX 5 Summary Data on Apollo Missions». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  77. Hansen, 489-490.
  78. «Apollo 11 Command and Service Module (CSM)». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  79. Hansen, 580.
  80. Hansen, 583.
  81. Hansen, 582-584.
  82. «The moon walkers: Twelve men who have visited another world». Guardian. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  83. Hansen, 584.
  84. «GANG OF NEW YORK: THE REAPERS, 1972». Life.com. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  85. Hansen, 590-594.
  86. Hansen, 60-603.
  87. Hansen, 610-616.
  88. Hansen, 595.
  89. Hansen, 596-598.
  90. «Neil Armstrong». Edocorp. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  91. روزنامه اطلاعات ۳/۸/۱۳۴۸
  92. «Armstrong, first man on the moon, recovering from heart surgery». Reuters. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  93. «Space legend Neil Armstrong dies». CNN. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  94. «Neil Armstrong, First Man on the Moon, Dies at 82». NY Times. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  95. «President Obama’s Statement on Neil Armstrong’s Death». Blogs.WSJ. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  96. «FAMILY STATEMENT REGARDING THE DEATH OF NEIL ARMSTRONG». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  97. «Buzz Aldrin’s Official Statement on the Passing of Neil Armstrong». Buzz Aldrin. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  98. «Neil Armstrong». Twitter. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  99. «Neil Armstrong: 1930-2012». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  100. «NASA Administrator Statement on Neil Armstrong's Death». NASA. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  101. «Neil Armstrong». Twitter. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  102. «فهرست سیارک‌های شماره‌دار». CFA.Harvard. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  103. «Neil Armstrong». Nces.Ed. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  104. «Neil Armstrong». Times Online. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  105. «Neil Armstrong». Purdue University. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  106. «Neil Armstrong». Sylvanus-Thayer-Award. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  107. «Discovering the man behind the First Man». Collect Space. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  108. «COLORADO SPRINGS, Colo». Space Foundation. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  109. «Star Wars: Neil Armstrong, Obama Spar Over NASA's Future». Foxnews. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  110. «Armstrong: Obama NASA plan 'devastating'». MSN.com. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  111. «Neil Armstrong: Manned Mars mission 20 years away». USA Today. بازبینی‌شده در August 30 2012. 
  112. «Neil Armstrong wil nog best naar Mars». NU.NL. بازبینی‌شده در August 30 2012. 

منابع[ویرایش]

انگلیسی
فارسی

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ نیل آرمسترانگ موجود است.

Page d'aide sur l'homonymie Pour les articles homonymes, voir Armstrong.
Neil Alden Armstrong
Portrait d'Armstrong le 1er juillet 1969.
Portrait d'Armstrong le .

Nationalité Drapeau des États-Unis Américain
Naissance
Wapakoneta (Ohio, États-Unis)
Décès (à 82 ans)
Cincinnati, (Ohio, États-Unis)
Temps total passé dans l’espace 8 j 14 h 12 min
Sélection Groupe d'astronautes 2
Mission Gemini 8
Apollo 11
Insigne Ge08Patch orig.png Apollo 11 insignia.png
Timbre commémoratif américain du premier homme sur la Lune, par Paul Calle.

Neil Alden Armstrong, né le à Wapakoneta dans l'Ohio aux États-Unis et mort le à Cincinnati dans le même État, est un astronaute américain, pilote d'essai, aviateur de l'United States Navy et professeur. Il est le premier homme à avoir posé le pied sur la Lune le UTC, durant la mission Apollo 11.

Armstrong obtient une licence en aéronautique à l'Université Purdue. Ses études sont momentanément interrompues en 1950 par son service militaire dans la marine de guerre des États-Unis. Il y suit une formation de pilote d'avion à réaction. Basé sur le porte-avions USS Essex, il participe à la guerre de Corée et réalise 78 missions sur des chasseurs F9F Panther. Après avoir obtenu son diplôme, il intègre, en 1955, le NACA, organisme de recherche aéronautique ancêtre de la NASA. Devenu pilote d'essai, il effectue plus de 900 vols pour mettre au point des bombardiers et des chasseurs ; il pilote également les avions-fusées expérimentaux Bell X-1B, Bell X-5 et North American X-15 (7 vols). En 1962, il rentre dans le corps des astronautes de l'agence spatiale américaine, la NASA.

En 1966, Armstrong effectue son premier vol spatial à bord de Gemini 8 et réalise le premier amarrage de deux engins spatiaux. Il est sélectionné comme commandant d'Apollo 11, la première mission à se poser sur la Lune. Le , il pilote le module lunaire Apollo qui alunit. Avec son copilote Buzz Aldrin, Armstrong réalise une sortie extravéhiculaire d'une durée de deux heures vingt qui constitue les premiers pas de l'homme sur un autre corps que la Terre. Immédiatement après sa mission, Armstrong quitte le corps des astronautes. Il occupe un temps un poste d'enseignant dans le domaine aérospatial et sert de porte-parole pour le compte de plusieurs sociétés américaines. Il est membre des commissions d'enquête formées après l'interruption de la mission Apollo 13 (1970) et l'accident de la navette spatiale Challenger (1986).

Jeunesse et études

Neil Armstrong nait le à Wapakoneta dans l'Ohio dans une région rurale du Middle West[1],[2]. Il est le fils de Stephen Koenig Armstrong (né aux États-Unis en 1898 - mort en 1990) et Viola Louise Engel (née en Irlande en 1907, morte en 1990)[3]. Sa famille a des origines écossaises par son père (clan Armstrong de Langholm dont il a emporté une pièce du tartan traditionnel lors de la mission Apollo 11[4]), irlandaise et allemande (grands-parents maternels issus de Ladbergen) par sa mère[5]. Son père est commissaire aux comptes pour l'État de l'Ohio, sa mère femme au foyer, la famille déménageant fréquemment pour suivre les différentes affectations de Stephen Armstrong dans la région. Au cours de ses quinze premières années, Neil va ainsi habiter dans vingt localités différentes. Armstrong est l'aîné d'une fratrie de trois qui comprend sa sœur June et son frère Dean. La famille déménage une dernière fois en 1944 à Wapakoneta où elle s'installe définitivement. Armstrong pratique le scoutisme : il entre chez les Boy Scouts of America où il parvient au rang le plus élevé d'Eagle Scout[Note 1]. À Wapakoneta, il étudie à la Blume High School.

Dès son plus jeune âge Neil s'intéresse à l'aviation. À 2 ans, son père l'emmène aux courses aériennes de Cleveland et à 6 ans il a son baptême de l'air dans un Ford Trimotor à Warren le 26 juillet 1936[6]. Il pratique le modélisme à 8 ans, réalise différents petits jobs pour se payer des cours de pilotage sur l'Aeronca 7 Champion à l'aéroport de Wapakoneta en 1945 : il obtient son brevet de pilote le jour de son seizième anniversaire, avant même son permis de conduire[7]. C'est également à cet âge qu'il fait ses premières observations astronomiques grâce au télescope de Jacob Zint, voisin astronome amateur[8]. En 1947, Armstrong commence à étudier l'aéronautique à l'Université Purdue[Note 2],[9],[10]. Il est seulement la deuxième personne de sa famille qui entre à l'université. Il est accepté au Massachusetts Institute of Technology (MIT), mais le seul ingénieur qu'il connaisse et qui y ait étudié, le dissuade d'y aller, lui disant qu'il n'est pas nécessaire d'étudier à Cambridge (Massachusetts) pour recevoir une éducation de qualité[11]. Les revenus de la famille de Neil sont modestes et les frais de scolarité pour l'université sont financés par le Plan Holloway. Celui-ci prend en charge le règlement de six années d'études en échange d'un temps de service de trois ans dans la Marine de guerre américaine. À Purdue, il obtient des notes qui le placent onzième parmi ses 78 camarades de classe[12].

Service dans la marine

Article connexe : Guerre de Corée.
Neil Armstrong en 1956

Neil Armstrong est appelé pour effectuer son service militaire dans la marine le [2]. Il suit une formation de pilote au Naval Air Station Pensacola durant dix-huit mois et obtient en août 1950 son diplôme de pilote d'avion à réaction apte à se poser sur porte-avions[réf. nécessaire] alors qu'il a tout juste 20 ans. Il est alors affecté à la base de Naval Air Station North Island (son appellation actuelle) située à San Diego au sud de la Californie. Peu après, il est intégré dans l'escadrille 51 composée de chasseurs embarqués Grumman F9F-2B Panther. Il réalise son premier vol sur ce type d'appareil le et, six mois plus tard, réalise son premier appontage sur l'USS Essex. Cet événement lui permet de passer enseigne. Peu après l’Essex, avec à son bord l'escadrille de Armstrong, met le cap sur la Corée pour aller soutenir les troupes engagées dans la guerre de Corée. L'unité de Neil doit intervenir pour réaliser des attaques au sol[13].

Armstrong réalise son premier vol au-dessus de la zone de conflit le  : il escorte un avion de reconnaissance photo sur Sŏngjin (Kimch'aek). Cinq jours plus tard, son avion est abattu au cours d'une mission d'attaque au sol[Note 3]. Neil devait bombarder une zone de stockage de marchandises et un pont situés au sud du village de Majon-ni, à l'ouest de Wonsan. Durant son passage à basse altitude à une vitesse d'environ 560 km/h son F9F Panther est touché par des projectiles de l'artillerie antiaérienne. Alors qu'il tente de reprendre le contrôle de son avion, il perd environ un mètre de l'extrémité de son aile droite cisaillée par un câble qui a été tendu à une hauteur d'environ 6 mètres au-dessus de la vallée[14]. Armstrong parvient néanmoins à ramener son avion en territoire « ami ». Il ne peut atterrir sans risque car il a perdu un de ses ailerons. Il choisit de s'éjecter au-dessus d'un plan d'eau situé près de Pohang et d'attendre ensuite les hélicoptères de secours. Poussé par le vent après s'être éjecté, il atterrit sur la terre ferme et est recueilli par une jeep conduite par un de ses amis de chambrée de l'école de pilotage. L'épave du F9F-2 no 125122 n'a pas été retrouvée[15].

Au cours de la guerre de Corée, Armstrong réalise 78 missions et totalise 121 heures en vol, la plupart effectuées en janvier 1952. Il reçoit l'Air Medal pour ses 20 premières missions de combat, la Gold Star pour les 20 suivantes, et la Korean Service Medal, ainsi que l'Engagement Star (en)[16]. Armstrong quitte la Marine le [2] et est versé dans la Réserve de la Marine de guerre américaine avec le grade de sous-lieutenant[17].

Armstrong retourne à l'université Purdue pour poursuivre ses études. Il effectue ses meilleurs semestres durant cette deuxième partie de sa scolarité et sa dernière moyenne est de 4,8 sur 6,0[18]. Il achève ses études en 1955 en obtenant une licence en sciences dans le domaine de l'aérospatiale[17].

Pilote d'essai

Un avion-fusée Douglas Skyrocket est largué par un Boeing B-29 Superfortress.

Après avoir obtenu son diplôme de Purdue, Armstrong décide de devenir pilote d'essai. Il postule auprès de la NACA, organisme de recherche aéronautique ancêtre de la NASA, qui effectue à la fois des recherches théoriques et pratiques. Sa candidature est retenue et il y entre en mars 1955. La NACA n'ayant pas besoin de pilotes au moment de son embauche, il travaille brièvement au Lewis Flight Propulsion Laboratory du Glenn Research Center à Cleveland, Ohio, avant d'intégrer Edwards Air Force Base, le site des essais en vol en juillet 1955[2].

Pour sa première journée à la base d'Edwards, Armstrong pilote un avion suiveur. Il vole par la suite sur des bombardiers reconvertis et, au cours d'une de ces missions, connaît son premier incident en vol à Edwards. Le , Armstrong est pilote dans le siège droit d'un Boeing B-29 Superfortress qui doit larguer un avion-fusée Douglas Skyrocket D-558-2. Au poste qu'il occupe, Armstrong a la responsabilité de la libération de la charge utile (l'avion-fusée), tandis que le pilote de gauche, Stan Butchart, commande le vol du B-29 quadrimoteur. En montant à 30 000 pieds (9 km), le moteur numéro quatre commence à ralentir puis, au contraire, s'emballe. Le moteur ne peut être arrêté et il menace de se désintégrer. L'avion a besoin de maintenir une vitesse de 338 km/h pour pouvoir libérer la Skyrocket, et il ne peut atterrir avec l'engin non largué. Armstrong et Butchart font piquer leur avion, pour accélérer et pouvoir libérer la Skyrocket juste avant que le moteur ne se désintègre. Des morceaux de celui-ci endommagent deux autres moteurs. Butchart et Armstrong sont contraints d'arrêter le moteur numéro trois en raison des dommages, et le moteur numéro un en raison du couple créé (les deux moteurs qui fonctionnent se trouvent du même côté). Ils réalisent une lente descente en spirale de 9 000 m en utilisant uniquement le moteur numéro deux, et parviennent à se poser sans dommage[19].

Armstrong réalise son premier vol dans un avion fusée, le , avec le Bell X-1B, à une altitude de 18,3 km. Le train d'atterrissage se brise à l'atterrissage, ce qui était déjà arrivé sur une dizaine de vols précédents, en raison de la conception de l'avion[20]. Il effectue son premier vol sur le North American X-15 le , monte à cette occasion à une altitude de 14,9 km et atteint une vitesse maximale de Mach 1,75 (1 810 km/h).

Neil Armstrong à côté d'un North American X-15

En novembre 1960, Armstrong est choisi dans le cadre du projet X-20 Dyna-Soar, un corps portant militaire préfigurant la navette spatiale américaine et y participe jusqu'au bout, pendant près de 18 mois. Le , il est nommé un des six pilotes-ingénieurs, mais le projet est arrêté peu après[21].

Armstrong a été impliqué dans plusieurs incidents qui ont marqué le folklore de la base d'Edwards ou qui furent cités par ses collègues. Le premier de ces incidents est un vol sur North American X-15, le , au cours duquel Armstrong devait tester un système de contrôle pouvant s'ajuster automatiquement. Il monte jusqu'à une altitude de 63 km mais, durant la descente, maintient le nez de son appareil trop longtemps levé, si bien que son appareil « rebondit » jusqu'à une altitude de 43 km. À cette altitude, l'atmosphère est si ténue que les surfaces aérodynamiques n'ont pas d'effet. Durant la phase de descente, l'avion-fusée se comporte comme un planeur car il ne dispose d'aucune propulsion. À la suite de cette mauvaise manœuvre, il passe au-dessus de sa piste d'atterrissage à Mach 3 (3 200 km/h) et à plus de 30,5 km d'altitude. Selon la légende, il parvient à faire virer son appareil alors qu'il est éloigné de 72 km de la base Edwards, au niveau du Rose Bowl Stadium. Il parvient à ramener son avion près de la zone d'atterrissage, mais arrive tout juste à atterrir en posant ses roues à l'extrémité de la piste. Ce fut le plus long vol de X-15 en durée et en éloignement depuis la piste[22].

Un deuxième incident se produit au cours d'un vol qu'Armstrong réalise avec Chuck Yeager, quatre jours après son aventure avec le X-15. Les deux pilotes sont à bord d'un Lockheed T-33 Shooting Star et doivent tester si le Smith Ranch Dry Lake peut servir de piste d'atterrissage d'urgence pour le X-15. Dans son autobiographie, Yeager écrit qu'il savait et avait averti son coéquipier que le lac n'était pas utilisable pour les atterrissages, après les pluies qui venaient de se produire, mais qu'Armstrong avait insisté pour effectuer ce test. Alors que l'avion effectue un atterrissage de type « Touch-and-go », les roues restent bloquées et ils ne parviennent pas à redécoller. Les deux hommes sont obligés d'attendre les secours. Armstrong raconte une version différente des événements : selon celle-ci, Yeager n'a jamais essayé de le prévenir et l'avion a effectué un premier atterrissage réussi sur le côté est de la zone. Yeager lui aurait alors demandé d'effectuer une deuxième tentative à une vitesse moins élevée. C'est au cours de ce deuxième essai que l'avion aurait été immobilisé, déclenchant, selon Armstrong, l'hilarité de Yeager[23].

Prototype du X-20 Dyna-Soar

Beaucoup de pilotes d'essai à Edwards ont loué les talents d'ingénieur d'Armstrong. « Milt » Thompson a déclaré qu'il était « le plus technicien des premiers pilotes de X-15 » et Bruce Peterson a dit d'Armstrong qu'il avait « un esprit qui absorbait des choses comme une éponge ». Ceux qui venaient de l'Armée de l'Air américaine avaient tendance à avoir une opinion différente, en particulier des pilotes comme « Chuck » Yeager et « Pete » Knight, qui n'avaient pas de diplôme d'ingénieur. Knight a dit que les pilotes-ingénieurs volaient d'une manière qui était « plus mécanique » et expliquait que c'était pour cette raison que certains pilotes-ingénieurs rencontraient des problèmes en vol : leurs compétences de pilote n'étaient pas innées[24].

Le , Armstrong est impliqué dans « l'affaire Nellis ». Il est envoyé dans un Lockheed F-104 Starfighter pour inspecter le Delamar Dry Lake, là encore pour vérifier si celui-ci permet les atterrissages d'urgence. Il a mal évalué son altitude et ne s'est pas rendu compte que son train d'atterrissage n'était pas complètement déployé. En touchant le sol, le train d'atterrissage commence à se rétracter. Armstrong met plein gaz pour reprendre de l'altitude, mais la partie ventrale de l'avion et les portes du train d'atterrissage heurtent le sol ce qui déclenche une fuite de liquide hydraulique et endommage également la radio. Armstrong se dirige alors vers la Nellis Air Force Base et, en l'absence de communication radio, survole la tour de contrôle en "battant des ailes" pour signaler qu'il va effectuer une tentative d'atterrissage sans disposer de radio. La perte de fluide hydraulique entraine la libération du crochet d'appontage (utilisé sur les porte-avions), et celui-ci se prend dans un câble qui entraîne une chaîne d'ancre. Il faut près de trente minutes pour dégager la piste et réparer le câble. Pendant ce temps, Armstrong téléphone à Edwards et demande que quelqu'un vienne le chercher. Milt Thompson est envoyé à bord d'un F-104B, le seul avion biplace disponible, mais que Thompson n'avait jamais piloté. Thompson parvient non sans difficultés à Nellis, mais l'avion effectue un atterrissage dur car il souffle, à ce moment-là, un vent de travers violent, et un des pneus du chasseur éclate. La piste est de nouveau fermée afin d'être dégagée. Bill Dana est envoyé à son tour à Nellis, cette fois-ci dans un Lockheed T-33 Shooting Star, mais il atterrit presque trop long. Le commandement de la base de Nellis décide que le mieux est de trouver un véhicule terrestre pour rapatrier les trois pilotes, afin d'éviter un nouveau problème[25].

Armstrong a effectué sept vols sur North American X-15, au cours desquels il a atteint une altitude de 63 km (207 500 pieds) et une vitesse de 6 615 km/h (Mach 5,74) à bord du X-15-1. Lorsqu'il abandonne sa fonction de pilote d'essais, il a réalisé plus de 2 450 heures de vol sur plus de 200 appareils différents (dont des avions à réaction, des hélicoptères et des planeurs).

Sélection comme astronaute et premiers entraînements

Article détaillé : Groupe d'astronautes 2.
Armstrong dans une combinaison spatiale pré-Gemini.

La vocation d'astronaute d'Armstrong ne résulte pas d'une décision instantanée. En mai 1958, il est sélectionné pour faire partie du programme Man In Space Soonest (en) de l'Armée de l'Air américaine. En mai 1960, il devient un des pilotes consultants pour le projet Dyna Soar et, en mars 1962, il est désigné comme un des six pilotes ingénieurs susceptibles de piloter l'avion dans l'espace si ce projet se concrétise. Au cours des mois qui suivent l'annonce du recrutement du Groupe d'astronautes 2 par la NASA, il est de plus en plus enthousiasmé par le programme Apollo et par la perspective de découvrir un nouvel environnement aéronautique. Mais la candidature d'Armstrong arrive environ une semaine après la date limite fixée au . Dick Day (en), avec qui Armstrong avait collaboré étroitement à la base d'Edwards et qui travaillait à ce moment-là au Manned Spacecraft Center, voyant l'arrivée tardive de son dossier, le glisse dans la pile des candidatures à étudier sans que personne ne le remarque[26]. Armstrong passe en juin à la Brooks City-Base (en), l'examen médical que la plupart des candidats décrivait comme douloureux et parfois inutile[27].

Le « Deke » Slayton appela Armstrong[2] et lui demanda s'il voulait faire partie du Groupe d'astronautes 2 baptisé par la presse américaine « The New Nine » (les neuf nouveaux). Armstrong accepta sans hésitation. Les résultats des sélections furent gardés secrets durant trois jours, mais les journaux avaient annoncé, depuis le milieu de l'été, qu'un des candidats retenus serait le « premier astronaute civil ». Armstrong est le premier astronaute américain qui ne soit pas militaire d'active au moment de sa sélection[28].

Programme Gemini

Gemini 8

Article détaillé : Gemini 8.

Les astronautes de la mission Gemini 8 sont désignés le  : Armstrong est le commandant et David Scott le pilote. Ce dernier est le premier membre du groupe d'astronautes 3 à recevoir une place dans l'équipage titulaire d'une mission spatiale. La mission est lancée [2]. Celle-ci est la plus complexe réalisée jusque là, avec un rendez-vous et un amarrage du vaisseau Gemini avec l'étage de fusée Agena et une activité extravéhiculaire (EVA) qui constitue la deuxième sortie américaine et la troisième en tout, réalisée par Scott. La mission doit durer 75 heures et le vaisseau doit effectuer 55 orbites. Après le lancement de l'étage-cible Agena à 15 h 0 UTC, la fusée Titan II GLV transportant Armstrong et Scott décolle à 16 h 41 UTC. Une fois en orbite, la poursuite de l'étage Agena par le vaisseau Gemini 8 s'engage.

Armstrong et Scott à l'arrivée de leur capsule Gemini 8.

Le premier rendez-vous et l'amarrage entre les deux engins qui constitue une première sont réalisés avec succès[2], après 6 heures et trente minutes passées en orbite. Le contact du centre de contrôle avec l'équipage est intermittent car les stations terrestres ne permettent qu'une couverture partielle de l'orbite. Pendant une de ces périodes sans liaison radio avec le sol, l'engin spatial commence à tourner sur lui-même. Armstrong essaie de corriger sans y parvenir ce problème d'orientation avec les moteurs fusées dédiés au contrôle d'attitude faisant partie de l'Orbital Attitude Maneuvering System (en) (OAMS). Comme suggéré auparavant par le centre de contrôle, les astronautes choisissent de désamarrer leur vaisseau de l'étage Agena mais ne constatent aucune amélioration : la vitesse de rotation s'est encore accrue atteignant un tour par seconde. L'équipage comprend alors que l'origine du problème provient du système de contrôle d'attitude du vaisseau Gemini. Armstrong décide de désactiver le système de contrôle d'attitude OAMS et d'initialiser les rétrofusées RCS. Les procédures imposaient qu'une fois le système RCS activé, l'engin devait entamer sa rentrée sur Terre dès que possible. Il a été démontré par la suite qu'une connexion électrique endommagée avait bloqué en position allumée un des moteurs-fusées utilisé pour le contrôle d'attitude.

Quelques personnes, dont Walter Cunningham, ont déclaré publiquement par la suite que Scott et Armstrong n'avaient pas suivi les procédures en vigueur pour un tel incident et qu'Armstrong aurait pu sauver la mission s'il avait activé une seule des deux grappes de rétrofusées RCS (il y a avait une deuxième grappe en cas de défaillance de la première). Ces critiques sont sans fondement car aucune procédure n'a été écrite pour une telle défaillance, et il est seulement possible d'activer les deux grappes de rétrofusées RCS simultanément et pas l'une ou l'autre. « Gene » Kranz a écrit, « l'équipage a réagi conformément à sa formation, et ils ont mal réagi parce que nous les avions mal formés ». Les planificateurs et les contrôleurs de la mission n'avaient pas réalisé que lorsque deux engins spatiaux sont amarrés ensemble, ils doivent être considérés comme un seul et même véhicule spatial[29].

Insigne de Gemini 8.

Armstrong fut déprimé et irrité que le vol ait été écourté : la plupart des objectifs de la mission n'avaient pas été remplis et Scott n'avait pu effectuer sa sortie extravéhiculaire. Armstrong ne fut pas mis au courant des critiques des autres astronautes, mais il réalisa après le vol que les moteurs de contrôle d'attitude du vaisseau Gemini auraient pu être désactivés lors de l'amarrage avec l'étage Agena, et que le système de contrôle d'attitude de l’Agena aurait peut-être pu suffire pour stabiliser l'ensemble.

Gemini 11

Article détaillé : Gemini 11.

La dernière mission d'Armstrong lors du programme Gemini fut en tant que pilote-commandant de l'équipage de remplacement de Gemini 11, laquelle était prévue deux jours après l'atterrissage de Gemini 8. Ayant déjà reçu une formation pour les deux vols, Armstrong était très bien formé sur les systèmes et aurait été le mieux placé pour assister le pilote novice William Anders désigné avec lui. Mais l'équipage de remplacement ne fut pas mobilisé et c'est l'équipage titulaire formé par « Pete » Conrad et « Dick » Gordon qui fut lancé le . Les deux hommes purent remplir tous les objectifs de la mission, tandis qu'Armstrong assura les fonctions de Capsule Communicator (en)(CAPCOM).

Après le vol, le président américain Lyndon Johnson demanda à Armstrong et à sa femme de prendre part à une tournée de 24 jours en Amérique du Sud destinée à promouvoir les relations avec les États-Unis. Les Armstrong étaient accompagnés de « Dick » Gordon, George Low, leurs épouses et d'autres fonctionnaires du gouvernement. Ils voyagèrent dans onze pays et quatorze grandes villes. Armstrong impressionna tous les participants en saluant les dignitaires dans leur propre langue. Au Brésil, il parla des exploits d'Alberto Santos-Dumont, qui est considéré dans ce pays comme le premier à avoir volé avec un aéronef « plus lourd que l’air » devançant les Américains Orville et Wilbur Wright.

Programme Apollo

Article général Pour un article plus général, voir Exploration de la Lune.
Neil Armstrong étudie le plan de vol d'Apollo 11, le

Lorsqu'éclate l'incendie d'Apollo 1 le , qui est fatal aux astronautes « Gus » Grissom, « Ed » White et Roger Chaffee, Armstrong est en déplacement à Washington avec Gordon Cooper, « Dick » Gordon, « Jim » Lovell et Scott Carpenter pour la signature du Traité de l'espace de l'Organisation des Nations unies. Armstrong et le groupe passent le reste de la nuit à boire et à spéculer sur l'origine de l'accident[30]. Le , le jour même où la mission d'enquête sur l'incendie d'Apollo 1 a publié son rapport, Armstrong et dix-sept autres astronautes sont conviés à une réunion avec « Deke » Slayton. Slayton leur annonce que : « Les gars qui vont participer à la première mission lunaire sont ceux de cette salle ». Selon Eugene Cernan, Armstrong ne se montre pas particulièrement surpris car ceux qui sont présents sont les vétérans du programme Gemini et donc les seules personnes susceptibles de participer aux missions lunaires. Slayton parle des missions prévues et nomme Armstrong comme membre de l'équipage réserve d'Apollo 9 qui, à ce stade, est planifié pour être une mission en orbite terrestre moyenne destiné à tester le fonctionnement conjoint du module lunaire Apollo et du module de commande et de service Apollo. À la suite de retards dans la conception et la fabrication du module lunaire, Apollo 9 et Apollo 8 échangèrent leurs équipages. Sur la base du système de rotation des équipages, Armstrong doit commander la mission Apollo 11.

Pour que les astronautes puissent acquérir de l'expérience en vol sur le module lunaire Apollo, deux atterrisseurs lunaires expérimentaux dit Lunar Landing Research Vehicles (LLRV) sont construits par Bell Aircraft Corporation[Note 4]. Par la suite trois Lunar Landing Training véhicules (LLTV) jouant le même rôle sont construits. Surnommés les « sommiers volants », ils simulent la gravité lunaire en utilisant un turboréacteur à flux qui annule une partie du poids de l'engin. Le , à environ 30 m du sol, Armstrong a un problème technique sur l'engin. Il parvient à s'éjecter à temps mais frôla la mort en raison de la proximité du sol et du temps d'ouverture du parachute. Sa seule blessure est de s'être mordu la langue. Peu rancunier, Armstrong soulignera par la suite l'importance de l'expérience acquise avec ces vols simulés pour la réussite des atterrissages sur la Lune.

Apollo 11

Article détaillé : Apollo 11.
L'équipage d'Apollo 11. Armstrong, Michael Collins et Buzz Aldrin.

Armstrong est désigné comme commandant de l'équipage de remplacement de la mission Apollo 8 mais c'est l'équipage titulaire qui effectue la mission. Le Slayton annonce à Armstrong qu'il a été choisi comme commandant d'Apollo 11, la première mission qui doit atterrir sur la Lune. Les deux autres membres de l'équipage sont Buzz Aldrin qui doit être pilote du module lunaire et Michael Collins, pilote du module de commande. Au cours d'un entretien, dont l'existence a seulement été dévoilée par la publication de la biographie d'Armstrong en 2005, Slayton propose à Armstrong, s'il le souhaite, de remplacer Aldrin par « Jim » Lovell. Après y avoir réfléchi une journée, Armstrong répondit à Slayton qu'il allait garder Aldrin, car il n'avait aucune difficulté à travailler avec lui et pensait que Lovell méritait d'avoir son propre commandement. En effet, le remplacement d'Aldrin par Lovell, poste pour poste, aurait officieusement classé Lovell en numéro trois sur l'équipage, chose qu'Armstrong ne pouvait pas justifier.

Aldrin pensait qu'il serait le premier à poser un pied sur la Lune, compte tenu de son expérience dans le programme Gemini, de la répartition des rôles des pilotes et du temps qu'il avait passé à se former. Toutefois, le choix du premier homme à marcher sur la Lune fut remis en question du fait de l'agencement du module et de la prééminence naturelle du commandant. En mars 1969, une rencontre eut lieu entre Slayton, George Low, « Bob » Gilruth et « Chris » Kraft au cours de laquelle il fut décidé qu'Armstrong serait la première personne à marcher sur la Lune. Au cours d'une conférence de presse, qui eut lieu le , Slayton donna comme raison principale au choix d'Armstrong l'architecture intérieure du module lunaire (l'écoutille une fois ouverte constituait un obstacle difficilement franchissable pour Aldrin). Slayton ajouta : « Ensuite, d'un simple point de vue protocolaire, il me semble normal que le commandant soit le premier gars à sortir… J'ai changé cela dès que cette question a été mise à l'ordre du jour. Bob Gilruth a approuvé ma décision »[31]. Mais comme l'a révélé l'autobiographie de Kraft publiée en 2001, à l'époque où la décision avait été prise, les quatre hommes à l'origine de celle-ci n'étaient pas au courant du problème créé par l'architecture intérieure du module. Une autre hypothèse pourrait expliquer le choix d'Armstrong : celui-ci était civil (NASA) et non militaire (USAF) comme ses deux compagnons. Armstrong semblait effectivement un bon choix : Mister Cool comme le surnommaient ses collègues, était « réputé pour son humour décalé mais surtout son sang-froid, son calme [et] sa capacité à prendre la bonne décision »[32].

Transit vers la Lune et atterrissage

Descente du LEM Eagle vers la mer de la Tranquillité. Buzz Aldrin égraine l'altitude, la vitesse de descente et la durée de carburant disponible.

Le à 13 h 32 UTC le lanceur Saturn V, pesant plus de 3 000 tonnes, décolle du complexe de lancement 39 de Cap Canaveral en emportant Neil Armstrong et ses coéquipiers à bord du vaisseau Apollo 11. Au début du décollage le pouls d'Armstrong atteint un maximum de 109 battements par minute. Il trouve le premier étage de la fusée très bruyant, beaucoup plus que celui des fusées Titan II GLV utilisés pour Gemini 8. Par contre le module de commande et de service Apollo lui semble particulièrement spacieux par rapport à la capsule Gemini. Certains spécialistes pensent que le volume habitable disponible est à l'origine du « mal de l'espace » qui a frappé les membres de l'équipage de la mission précédente, mais aucun des équipiers de l'équipage d'Apollo n'en souffre. Armstrong en est particulièrement heureux, car il était sujet, enfant, à la cinétose et pouvait avoir des nausées après de longues périodes de mouvements.

Après un transit entre la Terre et la Lune d'une durée de quatre jours sans anomalie, Armstrong et Aldrin embarquent à bord du module lunaire Apollo, baptisé Eagle pour entamer leur descente vers le sol lunaire. L'objectif d'Apollo 11, mission pionnière, est de limiter les risques. Pour l'atterrissage, l'équipage a pour consigne de privilégier la sécurité par rapport à la précision[réf. nécessaire]. Durant la phase finale de la descente Neil Armstrong, qui pilote le module, est gêné par des alarmes « 1202 » de l'ordinateur de bord qui gère le pilote automatique et assure la navigation. L'ordinateur, qui a une puissance équivalente à celle d'une calculatrice bas de gamme des années 2000[Note 5],[33], est saturé par des signaux en provenance du radar de rendez-vous, conséquences d'une erreur de conception. Armstrong et Aldrin ne connaissent pas la signification de ce code; toutefois, les équipes de la NASA à Terre leur indiquent rapidement qu'il n'y aucun dysfonctionnement majeur et qu'ils peuvent poursuivre la mission.

Accaparé par ces alarmes, Neil Armstrong a toutefois laissé passer le moment où, selon la procédure, il aurait dû exécuter une dernière manœuvre de correction de la trajectoire. Le LEM s'approchant d'un site encombré de rochers, Armstrong doit prendre le contrôle manuel du module lunaire et survoler à l'horizontale le terrain afin de trouver un site adapté à l'atterrissage. Cette manœuvre entame dangereusement la faible réserve de carburant qui subsiste : il ne reste plus que 45 secondes du propergol réservé à l'atterrissage lorsque l’appareil se pose à 7 km du lieu prévu à l'origine[34]. Eagle atterrit finalement sans encombre sur la Lune à 20:17:39 UTC le [35] dans la mer de la Tranquillité (Mare Tranquillitatis). Armstrong avait déjà posé le simulateur du Lem, le LLTV ; avec moins de quinze secondes de carburant restant à plusieurs reprises et était par ailleurs convaincu que le module lunaire pouvait résister à une chute de 15 m en cas de besoin. L'analyse réalisée après la mission a démontré que, du fait de la plus faible gravité de la Lune, le carburant n'avait pas le même comportement dans le réservoir, ce qui a conduit à une indication trompeuse sur la quantité de propergol restante[réf. nécessaire].

Les premiers mots d'Armstrong destinés au contrôle de la mission sont : « Houston, ici la base de la Tranquillité. L'Aigle a atterri… » Armstrong et Aldrin se félicitent d'une poignée de main et une tape dans le dos avant d'entamer la check-list destinée à vérifier que le module est prêt pour un décollage d'urgence si la situation le justifie[36]. À Houston, le capcom Charlie Duke s'exclame : « Reçu, Tranquillité. Nous comprenons que vous vous êtes au sol. Vous aviez un paquet de types en train de devenir bleus. On respire à nouveau, merci », trahissant la nervosité qui régnait au contrôle de mission[37].

Premier pas sur la Lune

Armstrong décrit la surface lunaire avant d'y poser le pied.

Le plan de vol établi par la NASA prévoyait une période de repos de l'équipage immédiatement après les vérifications qui suivaient l'atterrissage. Mais Armstrong demande que la sortie extravéhiculaire sur le sol lunaire se fasse plus tôt. Les deux astronautes doivent s'équiper et il s'est écoulé près de six heures depuis qu'Eagle s'est posé sur la Lune lorsque Armstrong et Aldrin sont prêts à aller à l'extérieur. La cabine est dépressurisée et l'écoutille est ouverte. Armstrong descend d'abord en utilisant l'échelle située sur le flanc du module. Arrivé au dernier échelon il déclare « Je vais descendre du LeM (module lunaire) maintenant » avant de se tourner et de poser son pied gauche sur la surface lunaire le à 2 h 56 minutes UTC[38]. Il prononce alors la phrase qu'il avait préparée quelques heures auparavant : « That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind » ce qui peut se traduire par « C'est un petit pas/échelon[39] pour un homme, un bond de géant pour l'humanité ». On a longtemps supposé qu'Armstrong a omis par erreur le mot « un » de sa désormais célèbre phrase, ce qui vidait la phrase de son sens car « l'homme » est synonyme d'« humanité ». Armstrong dit plus tard : « j'espère que l'Histoire me pardonnera d'avoir enlevé la syllabe et comprendra que ce ne fut pas volontaire. Même si la syllabe ne fut pas dite, elle aurait aussi bien pu l'être »[40].

Depuis, certains ont affirmé que l'analyse acoustique de l'enregistrement révélait la présence du mot manquant[41]. Une analyse audio numérique réalisée par Peter Shann Ford, un informaticien australien, a fait valoir qu'Armstrong dit en fait « un homme », mais le « un » était inaudible en raison des limitations de la technologie des communications de l'époque. Ford et James R. Hansen, biographe d'Armstrong, a présenté ces résultats à Armstrong et aux représentants de la NASA[42] mais l'article de Ford a été publié sur son propre site Web et non dans une revue soumise à relecture par des pairs scientifiques. Des linguistes comme David Beaver et Mark Liberman considèrent avec scepticisme les affirmations de Ford. Armstrong a exprimé sa préférence pour que cette citation soit écrite avec le « un » entre parenthèses et la transcription de ses paroles sur le site de la NASA est conforme à ce souhait[35].

Fichier audio
That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind (info)

Des difficultés  pour  écouter le fichier ? Des problèmes pour écouter le fichier ?

Lorsque Armstrong fait son annonce, les échanges radio entre l'équipage et la mission au sol sont diffusés en direct par la Voix de l'Amérique, par la BBC ainsi que par de nombreuses autres radios dans le monde entier. On estime que près de 450 millions d'auditeurs sur une population mondiale estimée de 3,631 milliards de personnes suivent la sortie d'Armstrong[43].

Armstrong près du module lunaire Apollo.

Environ quinze minutes après la sortie d'Armstrong, celui-ci est rejoint par Aldrin. Les deux hommes dévoilent une plaque commémorant leur vol fixée sur l'étage de descente qui doit rester sur le sol lunaire puis plantent le drapeau des États-Unis. Celui-ci possède une armature faite d'une tige métallique pour le maintenir horizontalement faute d'atmosphère et donc de vent. Néanmoins, sur les photographies, le drapeau a une apparence légèrement ondulée à cause de la manière dont il avait été plié et emballé pendant le voyage[44]. Sur Terre, une discussion eut lieu sur la pertinence de planter un drapeau, mais ce point n'a pas préoccupé Armstrong qui pensait que tout le monde aurait fait de même. Slayton avait averti Armstrong qu'ils recevraient une communication spéciale, mais ne lui avait pas dit que ce serait le président Richard Nixon qui serait en contact avec eux, juste après la mise en place du drapeau.

Il n'existe que cinq photos d'Armstrong sur la Lune : le déroulement des tâches était programmé à la minute et la majorité des photos devaient être réalisées par Armstrong à l'aide de l'unique appareil Hasselblad disponible. Après avoir aidé à mettre en place les expériences scientifiques du Apollo Lunar Surface Experiments Package, Armstrong effectue une brève excursion vers un cratère situé à 60 m à l'est du module lunaire et qui est East Crater. C'est la plus longue distance parcourue durant la mission. La dernière tâche d'Armstrong est de laisser un petit paquet d'objets en mémoire des défunts cosmonautes soviétiques Youri Gagarine et Vladimir Mikhaïlovitch Komarov, et des astronautes d'Apollo 1 « Gus » Grissom, « Ed » White et Roger Chaffee. Le temps consacré à la sortie de l'équipage d'Apollo 11 sur le sol lunaire a été limité à environ deux heures et trente minutes ; c'est la plus courte sortie des six missions Apollo. Les sorties des missions suivantes seront de plus en plus longues et,à titre d'exemple, l'équipage d'Apollo 17, la dernière mission lunaire, passera plus de 21 heures à explorer la surface lunaire.

Retour sur Terre

Armstrong photographié par Aldrin juste après l'EVA.

Les deux astronautes ont récolté 21,7 kg d'échantillons de sol lunaire et la sortie extravéhiculaire a duré h 31 durant laquelle ils ont parcouru 250 mètres. Alors que Buzz Aldrin réintègre le module lunaire, il casse par inadvertance dans l'habitacle étroit l'interrupteur permettant de mettre à feu le moteur de l'étage de remontée du LEM. Comme il s'agit d'un bouton poussoir, Aldrin se sert de la pointe d'un stylo pour l'enclencher, et permettre aux deux astronautes de quitter la Lune. Le décollage depuis la Lune a lieu 124 h 22 après le début de la mission. Le drapeau américain, planté trop près du module lunaire, est couché par le souffle du décollage. Les astronautes sont restés 21 heures et 36 minutes sur la Lune. Le LEM effectue avec succès la manœuvre de Rendez-vous en orbite lunaire avec le module de commande et de service Columbia resté en orbite lunaire avec Collins à son bord.

Le module de service est largué 15 minutes avant d'entamer la rentrée atmosphérique. Le vaisseau pénètre dans l'atmosphère à environ 11 km/s et amerrit 15 minutes plus tard à 16 h 50 min 59 s TU dans l'Océan Pacifique à 3 km du point visé : l'amerrissage a lieu à 2 660 km à l'est de l'atoll de Wake et à 380 km au sud de l'Atoll Johnston. Le porte-avion USS Hornet chargé de récupérer l'équipage se trouve à 22 km du point d'amerrissage (13° 19′ N 169° 09′ O / 13.317, -169.15 (Point d'amerrissage)). Il s'est écoulé 195 heures et 19 minutes depuis que le vaisseau a décollé.

Les trois astronautes sont mis en quarantaine pendant 21 jours, une pratique qui perdura pendant les trois missions Apollo suivantes, avant que la Lune ne soit déclarée stérile et sans danger de contamination. L'équipage est fêté à travers les États-Unis et dans le monde entier dans le cadre d'une tournée de quarante-cinq jours. Armstrong participe à des spectacles de Bob Hope de l'United Service Organizations destinés à soutenir le moral des troupes américaines principalement au Viêt Nam[45].

Neil Armstrong et Valentina Terechkova (la première femme dans l'espace), juin 1970.

En mai 1970, Armstrong se rend en Union des républiques socialistes soviétiques pour présenter un exposé lors de la 13e conférence annuelle du Comité international de la recherche spatiale. Arrivée à Leningrad (Saint-Pétersbourg) en provenance de Pologne, il se rend à Moscou où il rencontre le Premier ministre Alexis Kossyguine. Il est le premier occidental à voir le supersonique Tupolev Tu-144 et à visiter le Centre d'entraînement des Cosmonautes Youri Gagarine. À la fin de la journée, il assiste surpris à la retransmission en différé du lancement du vaisseau Soyouz 9 dont il ignorait tout alors que l'équipage comprenait Andrian Nikolaïev le mari de son hôtesse Valentina Terechkova[46].

Carrière ultérieure

Enseignant

Statue d'Armstrong à l'université Purdue.

Armstrong annonce peu après le vol d'Apollo 11 qu'il n'a pas l'intention de retourner dans l'espace[47]. Il a été nommé Deputy Associate Administrator[2] pour l'aéronautique dans le Bureau de Technologie et de Recherche avancé (Office of Advanced Research and Technology), futur Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA). Il occupe ce poste pendant treize mois puis démissionne de la NASA en août 1971[2]. Il accepte un poste de professeur au département de génie aérospatial de l'université de Cincinnati.

Il a choisi Cincinnati plutôt que d'autres universités, y compris son alma mater Purdue, car dans cette université le département de génie aérospatial a une taille modeste. Il espère que les membres de cette faculté ne seront pas dérangés par le fait qu'il occupe ce poste de professeur avec sa seule maîtrise de l'USC. Il avait commencé son mémoire lorsqu'il était à Edwards des années auparavant, et il en termine la rédaction après Apollo 11 en se basant sur divers aspects de la mission au lieu de présenter une thèse sur le vol hypersonique. Le titre de sa chaire à Cincinnati est professeur d'ingénierie aérospatiale. Après avoir enseigné pendant huit ans, il démissionne en 1979[2] en raison d'autres engagements, mais également à cause des changements intervenus dans la structure de l'université qui passe sous le contrôle de l'État[48].

L'Université Purdue, quant à elle, resta un important vivier pour les futurs astronautes[réf. nécessaire].

Enquêteur pour la NASA

Armstrong a participé à deux commissions d'enquêtes formés pour analyser les raisons d'accidents de vols spatiaux. La première en 1970, après Apollo 13. Pour Edgar Cortwright, il a produit une chronologie détaillée du vol. Armstrong s'oppose aussi personnellement à la recommandation du rapport de revoir la conception des bonbonnes d'oxygène du module de service qui étaient l'origine de l'explosion[49]. En 1986, le président des États-Unis Ronald Reagan le nomme vice-président de la Commission Rogers formée pour enquêter sur les causes de l'accident de la navette spatiale Challenger, le plus grave qu'ait connu la NASA jusque là[2]. En tant que vice-président, Armstrong est chargé des aspects opérationnels de la Commission[50].

Autres activités

Michael Collins (gauche), Neil Armstrong (second sur la droite) et Buzz Aldrin (droite) avec le président George W. Bush pour le 35e anniversaire d'Apollo 11 en 2004.
Neil Armstrong (à côté du président Barack Obama) accompagné de Michael Collins (au centre) et de Buzz Aldrin (à gauche), lors de la réception dans le bureau ovale de la Maison Blanche pour le 40e anniversaire d'Apollo 11 en 2009.

Après qu'Armstrong a pris sa retraite de la NASA en 1971, il refuse les offres d'entreprises qui lui proposent de devenir leur porte-parole. La première entreprise qui ait réussi à se mettre en contact avec lui est le constructeur automobile Chrysler. Il apparaît dans un spot publicitaire de cette dernière en 1979[47]. Ce qui avait décidé Armstrong était qu'elle avait un fort pôle d'ingénierie et qu'elle était en difficulté financière. Par la suite, il a travaillé comme porte-parole pour d'autres entreprises, telles la General Time Corporation et la Bankers Association of America. Il a agi comme porte-parole uniquement pour des entreprises américaines[51].

Par ailleurs, Armstrong a également siégé au conseil d'administration de plusieurs sociétés dont Marathon Oil, Learjet, Cincinnati Gas & Electric Company (en), Taft Broadcasting (en), United Airlines, Eaton Corporation, AIL Systems et Thiokol. Dans cette dernière, il a rejoint le conseil d'administration, après avoir siégé à la Commission Rogers. Ladite commission a suivi l'accident de la navette spatiale Challenger et a déduit que l'accident était dû à un problème de joint torique fabriqué par Thiokol. Il a pris sa retraite comme président du conseil d'EDO Corporation (en) en 2002[réf. nécessaire].

Vie personnelle

Signature de Neil Armstrong.

Famille

Neil rencontra sa future femme, Janet Elizabeth Shearon (1934), à l'université Purdue. Selon Neil et Janet, il n'y eut pas de véritable séduction et aucun d'eux n'a pu se souvenir des circonstances exactes de leur engagement mutuel, sauf que cela s'est produit alors qu'Armstrong travaillait au Lewis Flight Propulsion Laboratory[réf. nécessaire].

Ils se marièrent le à Wilmette dans l'Illinois. Quand il déménagea à Edwards Air Force Base, il s'installa dans les quartiers des célibataires, alors que Janet vivait à Westwood, un quartier de Los Angeles. Après un semestre, ils emménagèrent dans une maison dans la vallée d'Antelope. Janet ne termina pas ses études, ce qu'elle regretta plus tard[52]. Le couple eut trois enfants : Eric (1957), Karen et Mark (13/04/1959)[53]. En juin 1961, des examens révélèrent que Karen avait une tumeur maligne au cerveau. Le traitement qu'elle dut subir ralentit sa croissance et sa santé se détériora à un point tel qu'elle ne pouvait plus ni marcher ni parler. Karen mourut d'une pneumonie liée à sa santé fragile le . Janet et Neil Armstrong ont divorcé en 1994. Elle dira plus tard que « la Lune lui est montée à la tête »[54]. En 1994, il épousa sa seconde femme, Carol Held Knight[32]. Ils vécurent dans une ferme à Indian Hill (en), dans l'Ohio.

Caractère et personnalité

Armstrong a exprimé des sentiments religieux à mi-chemin entre christianisme et déisme. Dans les années 1950, il fréquentait une église méthodiste, mais il se qualifiait alors lui-même de « déiste ». Ses proches témoignent également de ce qu'il ne se considérait pas à proprement parler comme chrétien[55].

Santé

Neil Armstrong lors de la réception de la médaille d'or du Congrès en 2011.

En 1979, il se sectionna accidentellement l'annulaire de la main gauche alors qu'il travaillait dans sa ferme à Lebanon. Gardant son sang-froid, il mit la partie coupée de son doigt dans de la glace et partit à l'hôpital où un chirurgien recousit son doigt[56].

En 1991, Armstrong fut victime d'une crise cardiaque.[réf. nécessaire]

Justice

L'usage de son nom, de la célèbre citation et de son image, lui a causé des problèmes au fil des ans[47]. En 1994, il poursuivit en justice Hallmark Cards après que l'entreprise eut utilisé son nom sans autorisation. La plainte fut réglée à l'amiable et Armstrong fit don de l'argent à l'Université Purdue. L'affaire incita la NASA à être plus prudente sur l'utilisation des noms, photos et enregistrements des astronautes[réf. nécessaire].

Il resta à l'écart de la vie publique, refusant les interviews[32] mais sortant exceptionnellement de sa réserve, comme lors de l'abandon du programme Constellation par Barack Obama[57]. Il avait décidé de ne plus signer d'autographes, scandalisé par le trafic qu'ils suscitaient pour d'importantes sommes d'argent à la clé.

En mai 2005, Armstrong menaça d'une action en justice son coiffeur qui, après lui avoir coupé les cheveux, en vendit une partie à un collectionneur, sans son autorisation[47]. Le barbier devait soit rendre les cheveux, soit faire un don à un organisme de bienfaisance de son choix. Dans l'impossibilité de rendre les cheveux, le barbier décida de faire un don[58].

Mort et hommages

Le , Neil Armstrong est opéré du cœur. Le 25 du même mois, à la suite de complications cardiovasculaires dues à cette opération, il meurt à l'âge de 82 ans à Cincinnati, dans l'Ohio[59].

Il reçoit un hommage unanime de la classe politique aux États-Unis[60]. Le président Obama a déclaré : « Neil figure parmi les plus grands héros américains — non seulement de son époque, mais de tous les temps »[61]. Son ancien collègue de la mission Apollo, le pilote du module de commande Michael Collins, a déclaré à la NASA que Neil Armstrong lui « manquerait terriblement ». Buzz Aldrin a quant à lui déclaré qu'il était profondément attristé de la perte d'un si bon ami[62].

Ses obsèques, intimes, se déroulent le 31 août 2012 à Indian Hill (Ohio), dans la banlieue de Cincinnati. En cette occasion, tous les drapeaux américains sont mis en berne. Le 14 septembre, le lendemain d'une commémoration à la cathédrale nationale de Washington, ses cendres sont dispersées dans l'océan Atlantique lors d'une cérémonie à bord du USS Philippine Sea (CG-58)[63].

Postérité

Étoile au Walk of Fame d'Hollywood.

L'Union astronomique internationale baptisa un cratère d'impact situé près de l’endroit où s’était posé Apollo 11[64], ainsi que l'astéroïde6469. L'aéroport de sa ville natale de Wapakoneta porte son nom[57]. Un musée porte également son nom dans sa ville natale : le Neil Armstrong Air and Space Museum.

Neil Armstrong a, avec les deux autres membres de l'équipage d'Apollo 11, son étoile au Walk of Fame d'Hollywood, au coin d'Hollywood et de Vine.

First Man : The Life of Neil A. Armstrong, la première biographie officielle consacrée à Armstrong a été publiée en 2005. Elle a été écrite à partir de 1999 par James R. Hansen, professeur à l'Université d'Auburn. Armstrong avait auparavant refusé des demandes de Stephen Ambrose et James A. Michener mais fut enthousiasmé par la biographie From the Ground Up de Fred Weick que lui avait transmise Hansen comme exemple.

Notes et références

Source

Notes

  1. À l'âge adulte, cette organisation lui décernera la Distinguished Eagle Scout Award (en) et Silver Buffalo Award (en)
  2. où il a été membre du Phi Delta Theta et Kappa Kappa Psi
  3. ce sera la seule fois au cours de son séjour en Corée
  4. Le module lunaire, conçu pour la gravité lunaire, est trop fragile pour voler sur Terre.
  5. L'ordinateur dispose d'une mémoire morte de 36 864 mots de 16 bits et d'une mémoire vive de 2 048 mots

Références

  1. James Hansen, First Man, p. 49-50
  2. a, b, c, d, e, f, g, h, i, j et k (en) « Biography : Neil A. Armstrong », John H. Glenn Research Center, sur nasa.gov, NASA,‎ mars 2008 (consulté le 20 juillet 2009)
  3. James Hansen, First Man, p. 50
  4. (en) Iain Zaczek Charles Phillips, The Complete Book of Tartan,‎ 2009, 264 p. (ISBN 0754819817, lire en ligne)
  5. (en)Viola Louise Engel
  6. (en) Tara Dixon-Engel, Mike Jackson, Sterling Biographies. Neil Armstrong : One Giant Leap for Mankind, Sterling Publishing Company Inc.,‎ 2008 (lire en ligne), p. 6
  7. (en)« Project Apollo. Biographies of Apollo 11 Astronauts », sur Nasa
  8. James Hansen, First Man, p. 43
  9. (en) « Phi Delta Theta : History : The Beginning », sur phideltatheta.org (consulté le 13 juin 2009)
  10. (en) « Kappa Kappa Psi : Home > Our Fraternity > Prominent Members », sur kkpsi.org (consulté le 13 juin 2009)
  11. James Hansen, First Man, p. 55
  12. James Hansen, First Man, p. 42
  13. James Hansen, First Man, p. 79-85
  14. James Hansen, First Man, p. 92-93
  15. James Hansen, First Man, p. 96
  16. James Hansen, First Man, p. 112
  17. a et b James Hansen, First Man, p. 118
  18. James Hansen, First Man, p. 61
  19. James Hansen, First Man, p. 134-136
  20. James Hansen, First Man, p. 145
  21. James Hansen, First Man, p. 173
  22. James Hansen, First Man, p. 178-184
  23. James Hansen, First Man, p. 184-189
  24. James Hansen, First Man, p. 138-139
  25. James Hansen, First Man, p. 189-192
  26. James Hansen, First Man, p. 195
  27. James Hansen, First Man, p. 203
  28. James Hansen, First Man, p. 201-202
  29. (en) Eugene Kranz, Failure is not an Option : Mission Control From Mercury to Apollo 13 and Beyond, Simon & Schuster, 2000, p. 174.
  30. (en) James Lovell et Jeffrey Kluger, Apollo 13, Houghton Mifflin, 2000, p. 24–25
  31. (en) Robert Sherrod, Men for the Moon, Apollo Expeditions to the Moon, chapitre 8.7
  32. a, b et c Jean-Michel Comte, « Lune - Armstrong, Aldrin, Collins : l’étoffe des héros », sur francesoir.fr, France-Soir,‎ 16 juillet 2009 (consulté le 21 juillet 2009)
  33. Apollo 11 : des hommes sont sur la Lune
  34. NASA : Apollo 11 Mission Report (MSC-00171) 9-24
  35. a et b (en) « One Small Step », sur history.nasa.gov, NASA,‎ 1995 (consulté le 20 juin 2009)
  36. (en) « Apollo 11 PAO Mission Commentary Transcript », sur jsc.nasa.gov, NASA (consulté le 20 juin 2009) [PDF]
  37. Shepard et Slayton, p. 33
  38. (en) David Harland, Exploring the Moon : The Apollo Expeditions, 1999 (ISBN 978-1-85233-099-6)
  39. cf. la section consacrée à la phrase de Neil Armstrong dans l'article Citation apocryphe#Propos modifiés ou tronqués
  40. (en) Duane S. Nickell, Guidebook for the scientific traveler : visiting astronomy and space, Rutgers University Press,‎ 2008 (ISBN 978-0-8135-4374-1), p. 175
  41. (en) Jacqui Goddard, « One small word is one giant sigh of relief for Armstrong », sur timesonline.co.uk, The Times,‎ octobre 2006 (consulté le 20 juin 2009)
  42. (en) Veronica Smith, « Armstrong's Moon landing speech rewritten », sur cosmosmagazine.com, Cosmos magazine,‎ octobre 2006 (consulté le 20 juin 2009)
  43. (en) « 1969, World Statistics », sur infoplease.com, Infoplease (consulté le 20 juin 2009)
  44. (en) Nick Greene, « Apollo 11 Mission: A Lunar Odyssey », sur about.com, About.com (consulté le 20 juin 2009)
  45. James Hansen, First Man, p. 566-582
  46. James Hansen, First Man, p. 582-584
  47. a, b, c et d Gilbert Charles, « Le dur retour des conquérants de la Lune », sur lexpress.fr, L'Express,‎ 20 juillet 2009 (consulté le 20 juillet 2009)
  48. James Hansen, First Man, p. 590-594
  49. James Hansen, First Man, p. 603
  50. James Hansen, First Man, p. 610-646
  51. James Hansen, First Man, p. 595-596
  52. James Hansen, First Man, p. 124-127
  53. James Hansen, First Man, p. 128
  54. « Article de Paris Match.com du 24 juin 2009 »
  55. James Hansen, First Man, p. 33 « It is clear that by the time Armstrong returned from Korea in 1952 he had become a type of deist, a person whose belief in God was founded on reason rather than on revelation, and on an understanding of God's natural laws rather than on the authority of any particular creed or church doctrine. While working as a test pilot in Southern California in the late 1950s, Armstrong applied at a local Methodist church to lead a Boy Scout troop. Where the form asked for his religious affiliation, Neil wrote the word « Deist. » […] Neil Armstrong's mother wrote on October 27, 1969, to a Methodist minister in Iowa “but when he was a senior in high school, and even more in college, he began wondering about the truth of Jesus Christ. I felt sure he was praying less…. Today he is not teaching his own two fine sons about Jesus Christ. This fact causes a million swords to be pierced through my heart constantly. »
  56. (en) Kathy Sawyer, « Armstrong's Code », sur washingtonpost.com, Washington Post Magazine,‎ juillet 1999 (consulté le 24 juin 2009)
  57. a et b (en) Benjamin Ferran, « Obama relance les ambitions spatiales des États-Unis », Le Figaro,‎ 14 avril 2010 (consulté le 14 avril 2010)
  58. (en) Jennifer Rosenberg, « Barber Sold Neil Armstrong's Hair », sur about.com, About.com,‎ juin 2005 (consulté le 24 juin 2009)
  59. Fabienne Faur, « Neil Armstrong est mort », Agence France-Presse,‎ 25 août 2012 (lire en ligne)
  60. AFP, « Mort de Neil Armstrong : hommage unanime de la classe politique américaine », sur Le Point,‎ 26 août 2012 (consulté le 26 août 2012)
  61. Statement by the President on the Passing of Neil Armstrong
  62. Neil Armstrong: 1930-2012
  63. « Les cendres de Neil Armstrong, premier homme sur la Lune, dispersées en mer », sur lepoint.fr,‎ 15 septembre 2012
  64. (en) Fiches descriptives des cratères lunaires sur le site gouvernemental U.S. de géologie (Cliquez sur le nom correspondant) : « Gazetteer of Planetary Nomenclature - Moon Nomenclature: Mons, montes », sur http://planetarynames.wr.usgs.gov/ Astrogeology Research Program, U.S. Geological Survey.

Annexes

Sur les autres projets Wikimedia :

Bibliographie

Filmographie

Liens externes


Précédé par Chronologie Suivi par
Thomas Stafford
astronaute
26e
David Scott
Liste des missions habitées entre 1961 et 1986
Thomas Stafford
astronaute américain
15e
David Scott
-
marcheur lunaire
1e
Buzz Aldrin