لوفتوافه
| لوفتوافه (ورماخت) | |
|---|---|
.svg) نشان نقرهای لوفتوافه | |
| بنیانگذاری | ۱۹۳۵ |
| برچیدگی | ۱۹۴۶[یادداشت ۱] |
| کشور |  آلمان |
| وفاداری |  آدولف هیتلر[۲] |
| گونه | نیروی هوایی |
| نقش | جنگ هوایی |
| اندازه | هواپیما: ۱۱۹٬۸۷۱[۳] (مجموع تولید) پرسنل: ۳٬۴۰۰٬۰۰۰ (کل پرسنل در حال خدمت در هر زمان برای ۱۹۴۵–۱۹۳۹)[۴] |
| بخشی از | ورماخت |
| نبردها | جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۹–۱۹۳۶) جنگ جهانی دوم (۱۹۴۵–۱۹۳۹) |
| فرماندهان | |
| فرماندهان برجسته | هرمان گورینگ روبرت فون گرایم |
| نشان | |
| Balkenkreuz |  |
| Balkenkreuz (جایگزین) |  |
| Hakenkreuz |  |
| ناوگان هوایی | |
| فهرست هواپیماهای نظامی آلمان در جنگ جهانی دوم | |
لوفتوافه (به انگلیسی: Luftwaffe) شاخه نیروی هوایی ورماخت (نیروهای مسلح یکپارچه کشور آلمان نازی)، قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود. نیروهای هوایی ارتش آلمان در طول جنگ جهانی اول، یعنی نیروی هوایی ارتش امپراتوری (لوفتاشترایتکرفته) و نیروی دریایی امپراتوری، در ماه مه ۱۹۲۰ مطابق با مفاد پیمان ورسای ۱۹۱۹ که آلمان را از داشتن هرگونه نیروی هوایی منع میکرد، منحل شده بودند.
در طول دوره بین دو جنگ، خلبانان آلمانی مخفیانه و برخلاف پیمان ورسای[۵] در پایگاه هوایی لیپتسک در اتحاد جماهیر شوروی آموزش میدیدند. با ظهور حزب نازی و رد پیمان ورسای، وجود لوفتوافه بهطور علنی پذیرفته و رسماً در ۲۶ فوریه ۱۹۳۵، کمی بیش از دو هفته قبل از اینکه سرپیچی آشکار از پیمان ورسای از طریق تسلیح مجدد و خدمت سربازی آلمان در ۱۶ مارس اعلام شود، تأسیس شد.[۶][۷] لژیون کوندور، یک گروهان لوفتوافه که برای کمک به نیروهای ملیگرا در جنگ داخلی اسپانیا اعزام شده بود، پیشزمینهٔ ارزشمندی را برای آزمایش تاکتیکها و هواپیماهای جدید برای این نیرو فراهم کرد. تا حدودی در نتیجهٔ این تجربهٔ جنگی، لوفتوافه در آغاز جنگ جهانی دوم در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، به یکی از پیچیدهترین، پیشرفتهترین و باتجربهترین نیروهای هوایی جهان تبدیل شده بود.[۸] تا تابستان ۱۹۳۹، لوفتوافه بیست و هشت بال داشت. این نیرو همچنین یک نیروی چترباز را نیز اداره میکرد.
لوفتوافه در پیروزیهای آلمان نازی در لهستان در سال ۱۹۳۹ و اروپای غربی در بهار ۱۹۴۰ نقش مهمی ایفا کرد. اگرچه این نیرو در طول نبرد بریتانیا خسارات شدیدی به زیرساختهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا وارد کرد و بسیاری از شهرهای این کشور را ویران نمود، امّا نتوانست بریتانیا را به تسلیم وادار کند. در سال ۱۹۴۱ با حمله به یوگسلاوی، حمله آلمان به یونان و از ژوئن ۱۹۴۱ علیه اتحاد جماهیر شوروی، لوفتوافه بسیار موفق عمل کرد. از سال ۱۹۴۲، بمبارانهای متفقین به تدریج نیروی جنگنده لوفتوافه را رو به نابودی برد. از اواخر سال ۱۹۴۲، لوفتوافه از پشتیبانی مازاد زمینی و سایر پرسنل خود برای افزایش لشکرهای میدانیاش استفاده کرد. این نیرو علاوه بر خدمت در جبهه غربی، بر فراز اتحاد جماهیر شوروی، شمال آفریقا و جنوب اروپا نیز عملیات انجام میداد. علیرغم استفاده دیرهنگام از هواپیماهای پیشرفته توربوجت و موشکانداز برای نابودی بمبافکنهای متفقین، لوفتوافه تحت تأثیر برتری عددی و تاکتیکهای بهبود یافته متفقین و کمبود خلبانان آموزشدیده و سوخت هوایی قرار گرفت و به تدریج تأثیرگذاری خود را به عنوان یک نیروی جنگی مؤثر در نبردها از دست داد.
پس از شکست آلمان نازی، لوفتوافه در سال ۱۹۴۶ منحل شد. در طول جنگ جهانی دوم، خلبانان آلمانی تقریباً ۷۰٬۰۰۰ پیروزی هوایی کسب کردند، در حالی که بیش از ۷۵٬۰۰۰ هواپیمای این نیرو نابود یا بهطور قابل توجهی آسیب دیدند. از این تعداد، نزدیک به ۴۰٬۰۰۰ فروند بهطور کامل نابود شدند. لوفتوافه در طول تاریخ خود، تنها دو فرمانده کل قوا داشت: رایش مارشال هرمان گورینگ و بعداً ژنرال فیلدمارشال روبرت ریتر فون گرایم برای دو هفته آخر جنگ.
لوفتوافه عمیقاً در جنایات جنگی نازیها دخیل بود. در پایان جنگ، درصد قابل توجهی از تولید هواپیماها از اردوگاههای کار اجباری آلمان نازی سرچشمه میگرفت؛ صنعتی که دهها هزار کارگر اجباری را به کار گرفته بود. تقاضای نیروی کار توسط لوفتوافه یکی از عواملی بود که منجر به تبعید و قتل صدها هزار یهودی مجارستانی در سال ۱۹۴۴ شد. این نیرو مرتباً اهداف غیرنظامی را بمباران میکرد، فرمانده لوفتوافه آزمایشهای انسانی نازیها را سازماندهی میکرد و نیروهای زمینی لوفتوافه در ایتالیا، یونان و لهستان مرتکب قتلعام میشدند.
سازمان
[ویرایش]لوفتوافه ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ از منظر عملیاتی در قالب چهار ناوگان هوایی[یادداشت ۲] سازمان یافت. در طول جنگ جهانی دوم سه ناوگان هوایی دیگر به این مقدار افزوده گشت. هر ناوگان هوایی حداکثر ۱۲۵۰ هواگرد داشت و به چند سپاه هوایی[یادداشت ۳] یا لشکر هوایی[یادداشت ۴] تقسیم میشد. هر سپاه یا لشکر هوایی متشکل از چند جناح[یادداشت ۵] بود. هر جناح سه گروه داشت که هر یک از آنها به نوبه خود مرکب از سه یا چهار اسکادران[یادداشت ۶] دارای ۱۲ هواگرد میشدند. هنگام آغاز جنگ، لوفتوافه متشکل از ۳۰۲ اسکادران با ۲۳۷۰ خدمه و ۲۵۶۴ هواگرد زرمی بود.[۹]
آموزش
[ویرایش]آموزش پایه نیروهای پذیرفتهشده در لوفتوافه در دانشکدههای آموزش خلبانی هنگهای آموزش پرواز انجام میگرفت. در این دانشکدهها افراد مناسب جهت آموزش پرواز برگزیده میشدند. پس از این دوره، خلبانان وارد دانشکدههای آ، ب و سی آموزش خلبانی میگشتند. هر یک از این حروف نشانگر نوع خاصی از هواگردها بود. هر یک از این انواع به دو بخش ۱ و ۲ تقسیم شده بودند. آموزش پرواز از بخش آ آغاز میشد و در دورههای ب۱، ب۲، سی۱ و سی۲ ادامه پیدا مینمود. همه مراحل شامل آموزشهای جزئی متوالی در خصوص پرواز بود. در دانشکدههای پرواز آ و ب خلبانان آموزشهای گسترده نظری را میگذراندند. سپس آموزش پرواز هواگرد به شیوههای مختلف و در شرایط مختلف انجام میپذیرفت. مجوز ورود به دوره آ۲ شامل گذراندن آموزش پایه در قالب ۶۰ پرواز آموزشی مجموعاً به طول ۱۵ ساعت پرواز شامل پروازهای مسافت بالا خارج از شهر، پرواز در قالب آرایش، فرودهای اجباری و چهار فرود خارج از فرودگاه بود. دوره ب شامل پرواز در ارتفاع بالا، فرود دقیق، پرواز خارج از شهر، فرود شبانه و آموزش کنترل هواگرد در شرایط خطرناک میشد. خلبانانی که این دوره را نیز گذرانده بودند با توجه به اهداف و مهارتهایشان، وارد دانشکده سی یا دانشکده تسلیحات میگشتند. این دورهها شامل آموزش پرواز هواگردهای بمبافکن شیرجهای، جنگنده سنگین، جنگنده، شناسایی و ترابری با دوره گسترده کار با توپ و بمباران میگشت. افراد در دانشکده سی پرواز با انواع هواگردهای چند موتوره را فرا میگرفتند. براب یک خلبان بمبافکن، شناسایی و ترابری دانشکده پرواز کور آخرین مرحله پیش از ورود به خدمت در لوفتوافه به حساب میآمد. این افراد هنگامی که وارد یگانهای رزمی میشدند معمولاً تجربه ۲۵۰ ساعت پرواز را داشتند. یک فارغالتحصیل که دورههای آموزش خلبانی آ تا سی را طی کرده بود، معمولاً به گروه جایگزینی یک یک یگان رزمی منتقل میشد. در این موقعیت خلبانان جدید پیش از ورود به گروههای رزمی، تحت نظارت خلبانان با تجربه، آموزش رزم میدیدند.[۱۰]
تاریخچهٔ عملیاتی
[ویرایش]بریتانیا
[ویرایش]
لوفتوافه در عملیاتی موسوم به بلیتز، در سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ حملاتی هوایی علیه بریتانیا را انجام داد. هدف این حملات، شهرهای مختلف بریتانیا بود و آلمان نازی قصد داشت تا با اعمال فشار اقتصادی برای نابودی توان جنگی بریتانیا، آن کشور را مجبور به تسلیم کند. از ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ کمی بیش از یک سال پس از شروع جنگ جهانی دوم، لندن توسط نیروی هوایی آلمان به صورت سیستماتیک بمباران شد. این بمباران به مدّت ۵۶ روز از ۵۷ روز بعد از این تاریخ بهصورت پیاپی ادامه داشت. بیش از یک میلیون خانه در لندن نابود شد یا آسیب دید و بیش از ۴۰٬۰۰۰ غیرنظامی که تقریباً نیمی از آنها در پایتخت بودند، کشته شدند.
بالکان
[ویرایش]کارزار بهار سال ۱۹۴۱ در بالکان، لوفتوافه را پس از یک دورهٔ آرامش نسبی بین ماههای دسامبر ۱۹۴۰ تا مارس ۱۹۴۱، مجدداً درگیر عملیاتهای عمده کرد. در جریان تهاجم آلمان به یوگسلاوی، مأموریت نخست لوفتوافه «حملات مداوم شبانهروزی» علیه تأسیسات زمینی نیروی هوایی یوگسلاوی و شهر بلگراد، پایتخت این کشور بود. این دستورالعمل مشخصاً مراکز صنعتی و شبکهٔ ترابری را از بمبارانها مستثنی کرد. نزدیک به ۶۰۰ هواگرد جهت پشتیبانی از عملیات در یوگسلاوی از پایگاههای هوایی مختلف در آلمان به ناحیه عملیاتی منتقل شد تا مجموع توان لوفتوافه برای این عملیات به بیش از ۱۰۰۰ هواگرد برسد.[۱۱]
یادداشتها
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ "Control Council Law No. 34, Resolution of the Wehrmacht of 20 August 1946" (in German). بایگانیشده در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine Official Gazette of the Control Council for Germany, 1 May 2004 – 7 June 2004, p. 172.
- ↑ "German Military Oaths". Holocaust Encyclopedia.
- ↑ Tom Philo. "WWII production figures". Taphilo.com. Archived from the original on 26 March 2017. Retrieved 26 April 2014.
- ↑ Jason Pipes (2008). "Statistics and Numbers". Feldgrau.com. Retrieved 26 April 2014.
- ↑ § 179
- ↑ (Fischer 1995، ص. 408)
- ↑ Gesetz für den Aufbau der Wehrmacht 16 March 1935.
- ↑ (Killen 2003، ص. 93)
- ↑ Bishop 2006, p. 10–11.
- ↑ Bergström 2000, p. 9–10.
- ↑ Murray 1993, p. 75.
کتابشناسی
[ویرایش]- Bergström, Christer; Mikhailov, Andrey (2000). Black Cross Red Star: The Air War Over The Eastern Front Volume 1 Operation Barbarossa. Pacifica Military History. ISBN 978-0-935553-48-2.
