نیروی دریایی شاهنشاهی ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

نیروی دریایی شاهنشاهی ایران ، نام نیروی دریایی ایران تا انقلاب ۱۳۵۷بود.

نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
IIN-Seal.svg
مهر نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
بنیانگذاری ۱۴ آبان ۱۳۱۱
اندازه ۲۲,۰۰۰ (۱۳۵۷)
ناوگان
برچینش و انحلال ۲۲ بهمن ۱۳۵۷
نشان
پرچم دریایی Naval flag of Iran 1933-1980.svg
نشان
۱۳۰۵–۱۳۵۳
۱۳۵۳–۱۳۵۷
دایره Roundel of Iran.svg

در حمله انگلیس و اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم ،که ایران اشغال شده بود ، بسیاری از کشتی های ایرانی در حالی که هنوز در بندرگاه های خود لنگر انداخته بودند غرق یا آسیب دیدند.[۱]

پس از جنگ جهانی دوم، ناوگان نیروی دریایی شروع به جایگزینی کشتی های جنگی نابود شده با ناوشکن ، ناوچه و بسیاری از کشتی های کوچکتر، از جمله موتوری و هواناو که بسیاری از آنها از ایالات متحده و انگلستان است کرد ، در دهه ۵۰ خورشیدی ، ایران قصد داشت دامنه نیروی دریایی خود را به اقیانوس هند گسترش دهد . اما انقلاب و نخستین جنگ خلیج فارس (جنگ ایران و عراق ) که مورد حمایت غرب قرار گرفت ، باعث محدودیت این هدف شد.[۲]

پس از خروج انگلیس از جزایر خلیج فارس ، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در تاریخ ۹ آذر ۱۳۵۰ کنترل جزایر تنب و ابوموسی را به دست گرفت.

تا قبل از سال ۱۳۵۰ ، نیروی دریایی در درجه نخست با تجهیزات آمریکایی و انگلیسی تأمین می شد. تا سال ۱۳۵۷ ، ایران به سرعت نیروی دریایی خود را نوین کرد و ناوشکن ها ، ناوچه ها و بسیاری از شناورهای کوچک ساخته شده از جمله هواناو را به ساخت آمریکا و انگلیس افزود. هواپیما نیز گنجانده شده بود.

در این دوره ، ایران توانایی نیروی هوایی را در نیروی دریایی خود ایجاد کرد. این هواپیما عمدتاً به انواع هواپیماهای آمریکایی مجهز بود.

ایران همچنین در زمان انقلاب ایران سفارشات بیشتری برای تسلیحات دریایی آمریکا و انگلیس داشته است.

فرماندهان ارشد[ویرایش]

  1. والاگهر شهریار شفیق
  2. فرج‌الله رسائی
  3. عباس رمزی عطایی
  4. کمال حبیب‌اللهی

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «پیشینه نیروی دریایی شاهنشاهی».
  2. «نیروی دریایی پهلوی دوم».

پیوند به بیرون[ویرایش]