نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
| نیروی دریایی شاهنشاهی ایران | |
|---|---|
 نشان نیروی دریایی شاهنشاهی ایران | |
| بنیانگذاری | ۱۴ آبان ۱۳۱۱ |
| برچیدگی | ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ |
| کشور |  ایران |
| وفاداری | ایران |
| رسته | ارتش شاهنشاهی ایران |
| گونه | نیروی دریایی |
| نقش | حفاظت از مرز های آبی ایران جنگ دریایی |
| اندازه | ۳۰,۰۰۰ (۱۹۷۷)[۱] |
| بخشی از | نیروهای مسلح ایران |
| نام(های) مستعار | IIN |
| پشتیبان | وزارت جنگ |
| شعار(ها) | خدا شاه میهن[۲] |
| نوع لباس |   
     |
| رژه | ۲۱ آذر |
| سالگردها | ۱۴ آبان |
| ناوگان |
|
| نبردها | اشغال ایران در جنگ جهانی دوم احیاء مالکیت ایران بر جزیره فارسی احیاء مالکیت ایران بر جزیره سیری عملیات مشترک اروند درگیریهای ۷۵-۱۹۷۴ اروندرود جنگ ظفار مناقشه جزایر سهگانه ایرانی در خلیج فارس |
| فرماندهان | |
| بزرگارتشتاران | محمدرضا پهلوی |
| فرمانده | دریاسالار کمال حبیباللهی (آخرین) |
| جانشین فرمانده | دریاسالار اسدالله محسنزاده (آخرین) |
| نشان | |
| پرچم دریایی |  |
| نشان | ۱۳۰۵–۱۳۵۳ ۱۳۵۳–۱۳۵۷ |
| راندل |  |
.svg)
نیروی دریایی شاهنشاهی ایران نام یکی از سه نیروی ارتش شاهنشاهی ایران از ۱۳۳۴ تا انقلاب ۱۳۵۷ بود. پس از وقوع انقلاب نام آن به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی تغییر یافت و هماکنون در قالب این سازمان نظامی به فعالیت خود ادامه میدهد. نیروی دریایی شاهنشاهی در سال ۱۳۵۷ قدرتمندترین نیروی دریایی خاورمیانه بود.[۳][۴] به ادعای کمال حبیباللهی هدف این نیرو در زمان پهلوی تبدیل شدن به یکی از پنج قدرت دریایی جهان بود.
پیشینه
[ویرایش]بنا به نوشته فرجالله رسائی، مرزهای آبی جنوب ایران تا پیش از تأسیس نیروی دریایی شاهنشاهی توسط رضاشاه در حاکمیت مطلق حکومت ایران نبوده است و قاچاق سلاح و ربودن زنان و کودکان در این نواحی توسط بیگانگان به واسطه نبود یک نیروی دریایی به آسانی صورت می گرفته است. رضاشاه در سال ۱۳۰۶ برای مقابله با این وضع به صورت رسمی دستور تاسیس اداره ای تحت عنوان اداره بحریه را صادر می کند که در ۲۹ اسفند همان سال در مجلس تصویب می شود و ضمن تخصیص اعتبار قرار می شود از مستشاران ایتالیایی برای کمک به تأسیس این نیرو استفاده شود. فرج الله رسائی اولین استفاده رضاشاه از نیروی دریایی را اسفند سال ۱۳۰۲ در دریای مازندران برای مقابله با شورش ترکمن ها و اشرار مسلح گرگان و جلوگیری از فرار آنها ذکر می کند و آن را تأسیس غیررسمی نیروی دریایی نامیده است.[۵]
در زمان حمله بریتانیا و شوروی در جنگ جهانی دوم، که ایران اشغال شده بود، بسیاری از کشتیهای ایرانی در حالی که هنوز در بندرگاههای خود لنگر انداخته بودند، غرق یا آسیب دیدند.[۶]
پس از جنگ جهانی دوم، ناوگان نیروی دریایی شروع به جایگزینی کشتیهای جنگی نابود شده با ناوشکن، ناوچه و بسیاری از کشتیهای کوچکتر، از جمله موتوری و هواناو که بسیاری از آنها ساخت ایالات متحده و انگلستان است کرد. در دهه ۵۰ خورشیدی، ایران قصد داشت دامنه نیروی دریایی خود را به اقیانوس هند گسترش دهد، اما انقلاب و جنگ نخست خلیج فارس «جنگ ایران و عراق» که مورد حمایت غرب قرار گرفت، باعث محدودیت این هدف شد.[۷]
پس از خروج انگلیس از جزایر خلیج فارس، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در تاریخ ۹ آذر ۱۳۵۰ کنترل جزایر تنب و ابوموسی را به دست گرفت. تا قبل از سال ۱۳۵۰، نیروی دریایی در درجه نخست با تجهیزات آمریکایی و انگلیسی تأمین میشد. تا سال ۱۳۵۷، ایران به سرعت نیروی دریایی خود را نوین کرد و ناوشکنها، ناوچهها و بسیاری از شناورهای کوچک ساخته شده از جمله هواناو را به ساخت آمریکا و انگلیس افزود. هواپیما نیز گنجانده شده بود. در این دوره، ایران توانایی نیروی هوایی را در نیروی دریایی خود ایجاد کرد. این هواپیماها عمدتاً آمریکایی بودند.[۸]
عباس رمزی عطایی از فرماندهان نیروی دریایی شاهنشاهی ایران دربارهٔ نقش آمریکا و مستشارانش در نیروی دریایی ایران میگوید:
نیروی دریایی آمریکا فقط از لحاظ آموزش و سلاح به ما کمک میکرد؛ یعنی نفراتمان را آموزش میداد و وسایلمان را هم برایمان میخرید. اینها تا این حدود در نیروی دریایی قدرت داشتند در ایران. نحوهٔ تصمیمگیری من چه کار میکنم، چهجور برنامهام را پیاده میکنم، کجا میروم، کجا میآیم، این کشتی… بههیچوجه دخالتی نداشتند. بههیچوجه، اصلاً و ابداً… ولی این را گفتم این را هم میگویم اگر من یک سازمان جدیدی را میخواستم ارائه بدهم و برای نیروی دریایی پیاده بکنم، وقتی که به ستاد بزرگ میبردم باید مستشار آمریکاییام هم بیاید تصدیق بکند. در حالیکه مستشار آمریکایی من به اندازهٔ یک دانه ناو سروان من تجربهٔ دریا و سواد نداشت. مستشار دریایی من دانشکده دریایی ندیده بود. Officers Kansas School آمده بود، بعد مانده بود توی نیروی دریایی. آدمیرال هم بودها، دریادار بود. تمام دوران خدمتش توی دریا دو سال بوده. فرماندهی هم اصلاً فرماندهی ناو نکرده بوده، در حالیکه یک دانه ناوسروان من دانشکدهٔ دریایی را دیده بود. دورهٔ عالیش را دیده بود. دانشگاه جنگاش را دیده بود. یک ناخدا سه یا ناخدا دو، دوسه تا فرماندهی در دریا کرده بود. اقلاً هفت هشت ده سال روی کشتی خدمت کرده بود. و من کمک فکری هیچوقت، مستشار من در موقعیتی نبود بتواند به من کمک فکری بکند، فکری نداشت به من بدهد. آن تنها واسطهٔ سفارشات و خرید ما و تعیین نحوهٔ آموزش و بازکردن کدهای آموزش برای ما در خارج بود.[۹]
کمال حبیباللهی آخرین فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی ایران، در مصاحبه خود با تاریخ شفاهی هاروارد گفته است نیروی دریایی ایران در زمان پهلوی در حال تبدیل شدن به پنجمین نیروی دریایی دنیا بوده و شاه قدرتمندتر کردن این نیرو را با دو برنامه دنبال میکرد:
- خرید زیر دریاییهای مجهز از آمریکا و پیگیری ساخت این شناورها در ایران. همچنین تربیت و آموزش پرسنل مخصوص زیردریایی. در این برنامه ایران موفق به عقد قرارداد برای خرید چند عدد زیردریایی از آمریکا شد ولی با وقوع انقلاب اسلامی بقیه سفارش توسط جمهوری اسلامی لغو شد و بقیه زیردریاییها نیز توسط سید احمد مدنی وزیر دفاع دولت موقت عودت داده شد. سید صادق طباطبایی حتی خواستار تعویض این زیردریاییها با تراکتور شد.
- تشکیل نیروی تفنگداران دریایی به تقلید از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا[۱۰]
بنا به اسناد منتشره قرارداد لغو خرید زیردریایی در ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ با پیشنهاد مقامات آمریکایی و توسط نخستوزیر وقت شاپور بختیار امضا شد. و در ادامه آن قرارداد خرید زیردریاییهای آلمانی در ۲۴ فروردین ماه ۱۳۵۸ در دولت موقت بازرگان لغو گردید.[۱۱]
دریاسالار حبیباللهی آخرین فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی گفته است محمدرضا شاه پیش از خروج از کشور در سال ۵۷ و سپردن دولت به شاپور بختیار در تذکری به نخست وزیرش گفته است:
دفاع از مرزهای آبی مملکت در مرزهای آبی اش انجام نمیشود، در عمق در بعد مسافت در دریاها انجام میشود و این ژاندارم نیست که ما میکنیم این دفاع از سواحل خودمان است منتهی در سرتاسر خلیج فارس و آنطرف شمال اقیانوس هند.[۱۲]
برنامه شاه برای تبدیل نیروی دریایی ایران به یک قدرت در اقیانوس هند از سوی مشاوران نظامی آمریکایی نیز ثبت شده است.[۱۳]
آموزش
[ویرایش]
مرکز آموزش نیروی دریایی در بندر پهلوی نماینده بزرگترین مجموعه آموزشی نیروی دریایی بود و شامل یک مدرسه افسری و درجه افسری و همچنین یک مدرسه غواصی بود. برخی از تخصص های پیشرفته در این زمینه ها در خرمشهر ارائه شد. آموزش توپخانه و مرکز آموزش نیروی دریایی در بوشهر مستقر شد.
آموزش تفنگداران دریایی با همکاری نزدیک با مربیان آمریکایی، بریتانیایی، ایتالیایی، پاکستانی و ترکیه ای انجام شد، هرچند که ایجاد مراکز آموزشی ایرانی خود تغییر قابل توجهی در این روند در سال های اخیر داشته است.
آموزش با یک دوره چهار ماهه آموزش مقدماتی در رشت آغاز شد. پس از آن، یک دوره هشت ماهه اضافی با تخصص دریانوردی، مهندسی و الکترودینامیک به طور داوطلبانه در بندر پهلوی برگزار شد. آموزش عملی در دریا تنها پس از گذراندن دوره آموزشی اولیه یا شرکت در دوره تکمیلی در ابتدا در رشت برنامه ریزی شده بود. سپس سربازان وظیفه به ایستگاه های مختلف نیروی دریایی ایران توزیع شدند.[۱۴]
بخشی از افسران (به ویژه درجه افسران) در خارج از کشور (ایالات متحده آمریکا، ترکیه، پاکستان) - مشابه ارتش - (از سال 1971) آموزش دیده بودند.[۱۵] اکثر افسران نیروی دریایی ایران در دانشکده افسری ارتش آموزش دیده و یا در دانشکده های نیروی دریایی خارجی شرکت می کردند. علاوه بر دانشکده افسری، مدرسه افسری در بندر پهلوی نیز وجود داشت.
نیروی دریایی شاهنشاهی ایران به طور منظم در رزمایش های دریایی دوجانبه با نیروهای دریایی بریتانیا ("ARYA" و "KHARGEX") و با کشورهای شریک CENTO ("MIDLINK") شرکت می کرد.[۱۶]
یونیفورم
[ویرایش]
یونیفرم های نیروی دریایی شاهنشاهی با استفاده گسترده از نماد ملی آن زمان به شکل یک شیر طلایی متمایز شد. این روی دکمه ها، به عنوان سگک کمربند و روی نشان های کلاه استفاده می شد.
رنگ یکنواخت بسته به فصل تغییر می کرد: در بهار و تابستان، اعضای نیروی دریایی لباس آبی می پوشیدند، در حالی که در زمستان سفید می پوشیدند.
سربازان وظیفه یک ژاکت معمولی آبی سرمه ای با یقه گشاد، یک دستمال گردن و یک کلاه می پوشیدند. علاوه بر این، یونیفرم های تخصصی و کاربردی اضافی، از جمله یونیفرم های مخصوص دانشجویان دانشکده نظامی و رژه ها و مراسم وجود داشت. سردوش افسران سیاه بود.[۱۷]
ستاد و ساختار فرماندهی
[ویرایش]ساختار فرماندهی
[ویرایش]
طبق قانون اساسی ۱۹۰۶ ، پادشاه فرمانده عالی تمام نیروهای مسلح بود. وی در این سمت لقب بزرگ ارتشتاران (فرمانده کل قوا) را یدک کشید. اقتدار فرماندهی شاه علاوه بر اعمال فرماندهی عالی، شامل اتخاذ کلیه تصمیمات اساسی در مورد نیازهای دفاعی ایران بود.
شاه کنترل عملیاتی نیروی دریایی را از طریق ستاد فرماندهی کل قوا، سازمانی مشترک که فعالیت های سه شاخه ارتش (نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی) را به طور نامحسوس کنترل و نظارت می کرد، اعمال می کرد. کنترل عملیاتی نیروی دریایی توسط رئیس ستاد اعمال می شد.[۱۸] سازماندهی ستاد نیروی دریایی در تهران، حفظ تأسیسات ساحلی و هماهنگی عملیات دریایی از جمله وظایف رئیس ستاد بود.
رئیس ستاد شاه به عنوان معاون او در فرماندهی عالی شاهنشاهی خدمت می کرد. کارکنان او شامل معاونت ستاد و معاونان تدارکات، نیروی دریایی و عملیات و طرح ها به همراه مدیران اداری، پزشکی، طرح ها و برنامه ها، عملیات، ارتباطات و اطلاعات و فرماندهی بودند. علاوه بر این، فرماندهان ناوگان و پایگاه به رئیس ستاد گزارش دادند.[۱۹]
ستاد و پایگاه ها
[ویرایش]
اولین ستاد نیروی دریایی ارتش شاهنشاهی در خرمشهر در استان خوزستان و در حاشیه آبراه اروندرود مستقر شد. بعد ها بندرعباس جایگزین آن شد و بخش بزرگی از ناوگان دریایی تا سال ۱۹۷۷ در آنجا جابجا شد.[۲۰]
قبل از جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی شاهنشاهی به دو ناوگان تقسیم میشد: ناوگان جنوب، که شامل کشتیهایی بود که از پادشاهی ایتالیا، امپراتوری آلمان و بریتانیای کبیر قبل از جنگ جهانی دوم به دست آورده بود و در خلیج فارس فعالیت میکرد، و ناوگان کوچکتر شمالی یا خزر، که شامل چهار کشتی کوچکتر و قایق تفریحی شاهنشاهی بود.[۲۱]
در سال ۱۹۷۳ نیروی دریایی ایران در سه ناوگان با پشتیبانی هوادریا (هواپیمایی نیروی دریایی) متشکل از یک یگان جنگ ضد زیردریایی و یک اسکادران بالگردهای مین روب و یک گردان ترابری سازماندهی شد. علاوه بر ناوگان جنوبی و شمالی، نیروی دریایی جدیدی در دریای عمان تأسیس شد. در سال ۱۹۷۸ پایگاه های دریایی در خرمشهر، بندرعباس، بوشهر، بندر پهلوی، بندر شاهپور، چابهار و در جزایر هنگام و خارگ وجود داشت.[۲۲]
در سال ۱۳۵۶ دو گردان دیگر نیروی دریایی تأسیس شد.[۲۳]
فرماندهان
[ویرایش]| فرماندهان نیروی دریایی شاهنشاهی ایران | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| ر. | تصاویر | رئیس | درجه نظامی | آغاز تصدی | پایان تصدی |
| ۱ | 
|
غلامعلی بایندار | دریادار | مهر ۱۳۱۵ | ۳ شهریور ۱۳۲۰ |
| (از ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۵ نیروی دریایی منحل بود) | |||||
| ر. | تصاویر | رئیس | درجه نظامی | آغاز تصدی | پایان تصدی |
| ۲ | 
|
عبدالله ظلی | دریادار | ۱۳۲۵ | ۱۳۳۱ |
| ۳ | 
|
غلام حسین بایندار | دریادار | ۱۳۳۱ | ۱۳۳۳ |
| ۴ | 
|
حبیبالله شاهین | دریابان | ۱۳۳۳ | ۱۳۳۹ |
| ۵ | 
|
فرج الله رسائی | دریابد | ۱۳۳۹ | ۱۳ مهر ۱۳۵۱ |
| ۶ | 
|
عباس رمزی عطایی | دریابان | ۱۳ مهر ۱۳۵۱ | ۱۷ دی ۱۳۵۴ |
| ۷ | کمال حبیب الهی | دریاسالار | ۱۷ دی ۱۳۵۴ | ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ | |
اسامی برخی از شناورها
[ویرایش]شناور ها
[ویرایش]جنگی-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا
جنگی-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا
خریداری شده از انگلستان بعد از انقلاب به دماوند تغییر نام داد.
جزو ناوگروه اسکورت-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا
- ناو کهنمویی
جزو ناوگروه اسکورت-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا
- ناو نقدی
جنگی-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا
- ناو هرمز
نفتکش - تدارکاتی
- ناوچه تندر
جنگی
- ناوچه کیوان
جنگی-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا
جنگی-خریداری شده از انگلستان
جنگی-خریداری شده از انگلستان
جنگی-خریداری شده از انگلستان
جنگی-خریداری شده از انگلستان
زیر دریایی-خریداری شده از ایلات متحده
هوادریا (هواپیمایی نیروی دریایی)
[ویرایش]- بل ۲۰۵ : ۵ فروند [۲۴]
- بل ۲۰۶ : ۱۴ فروند [۲۵]
- بل ۲۱۲ : ۳۱ فروند [۲۶]
- اس اچ-۳ : ۲۰ فروند [۲۷]
- سی اچ-۵۳ : ۶ فروند [۲۸]
- پی-۳ اوریون : ۶ فروند [۲۹]
- داسو فالکن ۲۰ : نامشخص [۳۰]
- شرایک کماندر ۶۹۰ : نامشخص [۳۱]
- فوکر اف ۲۷ : نامشخص [۳۲]
بودجه
[ویرایش].jpg)
در سال ۱۹۷۸، شاه برنامه تسلیحاتی را با هدف دوبرابر کردن اندازه ناوگان و گسترش حضور نظامی در اقیانوس هند آغاز کرد که هزینه آن تقریباً پنج میلیارد دلار آمریکا بود.
این برنامه شامل خرید شش زیردریایی آلمانی و همچنین ناوچه ها، حداقل هشت مین روب و چندین قایق گشتی از سازندگان مختلف اروپایی به ارزش تقریبی 3.5 میلیارد دلار بود. علاوه بر این، سه فروند زیردریایی مستعمل آمریکایی کلاس تانگ و چهار ناوشکن کلاس اسپروانس که قرار بود در اوایل دهه 1980 به ایران تحویل داده شود، سفارش داده شد. هزینه کل خرید این تسلیحات بیش از 1.5 میلیارد دلار آمریکا برآورد شده است.[۳۳]
موفقیتهای نظامی
[ویرایش].jpg)
نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در زمان پادشاهی رضاشاه و محمدرضا پهلوی به موفقیت های زیر دست یافت:
- اخراج نیروهای انگلیسی و عرب از جزیره هنگام توسط سه کشتی نیروی دریایی شاهنشاهی ایران علیرغم تحرکات نظامی و فعالیت های دیپلماتیک انگلستان علیه منافع ایران[۳۴]
- اخراج نیروهای انگلیسی از بندر باسعیدو بعد از حدود صد سال اشغال [۳۵]
- بازپسگیری و اعمال حق حاکمیت ملی ایران برتنب کوچک، تنب بزرگ، جزیره ابوموسی[۳۶]
- تصرف جزیره عربی که بدون تلفات نظامی و با خلع سلاح تمامی سربازان عربستان سعودی و عزیمت آنها به کشور خودشان بود. ان جزیره بعد از ۱۵ روز به عربستان برگردانده شد.[۳۷]
- احیاء مالکیت ایران بر جزیره فارسی[۳۸]
- حضور جنگ ظفار برای جلوگیری از سقوط حکومت سلطان قابوس[۳۹]
- در ۲۲ آوریل ۱۹۶۹، کشتی ابن سینا به فرماندهی عباس رمزی عطایی علیرغم اخطارها و تهدیدات جنگی حکومت عراق، با برافراشتن پرچم ایران و با اسکورت کشتیهای مسلح نیروی دریایی شاهنشاهی ایران و همچنین جنگندههای جت نیروی هوایی شاهنشاهی ایران و هلیکوپتر های هوانیروز به سلامت از اروند رود عبور کرد. این عملیات ادعای مالکیت عراق بر تمام اروند رود را به چالش کشید در تاریخ به نام عملیات مشترک اروند معروف شد.[۴۰]
درجه های نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
[ویرایش]نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
[ویرایش]| درجههای تیمسار های نیروی دریایی ارتش شاهنشاهی ایران | ||||
|---|---|---|---|---|
| آریابد | دریابد | دریاسالار | دریابان | دریادار |
 |
|
|
 |
 |
| درجههای افسران نیروی دریایی ارتش شاهنشاهی ایران | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| ناخدا یکم | ناخدا دوم | ناخدا سوم | ناوسروان | ناوبان یکم | ناوبان دوم | ناوبان سوم |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| درجههای درجهداران و سربازان نیروی دریایی ارتش شاهنشاهی ایران | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ناواستوار یکم | ناواستوار دوم | مهناوی یکم | مهناوی دوم | مهناوی سوم | سرناوی | ناوی یکم | ناوی دوم | ناوی |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
نگارخانه
[ویرایش]-
ناوشکن نقدی (F 26) -
ناوشکن ببر (D-61) -
ناوچه سام (F-71) -
ناوچه رستم (F-73) -
ناوچه فرامرز (F-74)
.jpg){kind=small}
_underway_on_1_November_1977_(6420606).jpg)
_1977.jpg)
_1977.jpg)
_1977.jpg)
جستارهای وابسته
[ویرایش]- هوادریا
- پایگاه دریایی بوشهر
- پایگاه دریایی خرمشهر
- گردان تکاوران دریایی بوشهر
- پیشینه نیروی دریایی در ایران
- نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
منابع
[ویرایش]- ↑ Richard F. Nyrop: Iran, a Country Study. 3 Auflage. American University (AU), p. 404-405.
- ↑ Ward, Steven R. (2014), Immortal, Updated Edition: A Military History of Iran and Its Armed Forces, Georgetown University Press, p. 209, ISBN 978-1-62616-065-1
- ↑ «انقلاب ۵۷ سری ۲». من و تو.
- ↑ «Die Armee - Spielzeug und Helfer des Schah». Der Spiegel. ۱۹۷۸-۱۱-۲۰. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۰.
- ↑ کتاب دو هزار و پانصد سال بر روی دریاها به تألیف فرج الله رسائی صفحه ۳۷۵ تا ۳۷۶
- ↑ «پیشینه نیروی دریایی شاهنشاهی».
- ↑ «نیروی دریایی پهلوی دوم».
- ↑ «آشنایی با تاریخچه نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران». همشهری آنلاین. ۲۰۱۲-۰۴-۰۲. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۰-۰۱.
- ↑ تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد-مصاحبه با عباس رمزی عطایی نوار شماره ۳
- ↑ تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد مصاحبه با کمال حبیباللهی نوار شماره ۲
- ↑ https://www.bbc.com/persian/iran-41142990
- ↑ تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد مصاحبه با کمال حبیباللهی نوار شماره ۵
- ↑ "Imperial Iranian Navy" (به انگلیسی).
- ↑ Iran; armed forces. National Intelligence Survey. ۱۹۷۳. صص. ۹–۱۱.
- ↑ Iran; armed forces. National Intelligence Survey. ۱۹۷۳. صص. ۹–۱۱.
- ↑ Iran; armed forces. National Intelligence Survey. ۱۹۷۳. صص. ۹–۱۱.
- ↑ Iran, a Country Study. American University (AU). ۱۹۷۸.
- ↑ «Die Armee - Spielzeug und Helfer des Schah». Der Spiegel. ۱۹۷۸-۱۱-۲۰. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۰.
- ↑ CIA (۱۹۷۳). «Iran; armed forces». National Intelligence Survey. صص. ۹–۱۱. پارامتر
|پیوند=ناموجود یا خالی (کمک) - ↑ Iran, a Country Study. American University (AU). ۱۹۷۸. صص. ۴۰۴–۴۰۵.
- ↑ «Iranian Naval Forces – A tale of tow navies» (PDF). Office of Naval Intelligence. ۲۰۱۷. دریافتشده در ۲۰۲۱-۰۶-۱۵.
- ↑ Iran, a Country Study. American University (AU). ۱۹۷۸. صص. ۴۰۴–۴۰۵.
- ↑ Iran, a Country Study. American University (AU). ۱۹۷۸. صص. ۴۰۴–۴۰۵.
- ↑ Richard F. Nyrop: Iran, a Country Study. 3 Auflage. American University (AU), ISBN 978-0-16-086701-9, p. 462.
- ↑ Richard F. Nyrop: Iran, a Country Study. 3 Auflage. American University (AU), ISBN 978-0-16-086701-9, p. 462.
- ↑ «تجهیزات هوادریا ارتش ایران». jangaavaran.ir.
- ↑ Richard F. Nyrop: Iran, a Country Study. 3 Auflage. American University (AU), ISBN 978-0-16-086701-9, p. 462.
- ↑ Richard F. Nyrop: Iran, a Country Study. 3 Auflage. American University (AU), ISBN 978-0-16-086701-9, p. 462.
- ↑ «تجهیزات هوادریا ارتش ایران». jangaavaran.ir.
- ↑ «تجهیزات هوادریا ارتش ایران». jangaavaran.ir.
- ↑ «تجهیزات هوادریا ارتش ایران». jangaavaran.ir.
- ↑ «تجهیزات هوادریا ارتش ایران». jangaavaran.ir.
- ↑ William Branigin (۱۹۷۸-۰۳-۱۵). «Iran to Spend Billions Building Fleet for Control of Gulf». The Washington Post. دریافتشده در ۲۰۲۱-۰۸-۰۲.
- ↑ «نقش نیروی دریایی و بایندر در اخراج انگلیسها از هنگام و باسعیدو». موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی. ۲۰۲۵.
- ↑ «British Naval Bases in the Gulf, 1820-1935: A History of Tensions». کتابخانه ملی قطر نسخه دیجیتال. ۲۰۲۵.
- ↑ تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد مصاحبه با عباس رمزی عطایی نوار شماره یک
- ↑ تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد مصاحبه با عباس رمزی عطایی نوار شماره یک
- ↑ تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد مصاحبه با عباس رمزی عطایی نوار شماره یک
- ↑ تاریخ شفاهی ایران مصاحبه با فرماندهان دریایی شاهنشاهی ایران رمزی عطایی و کمال الدین حبیباللهی
- ↑ «مصاحبه با ناخدا هوشنگ صمدی». رسانه انتخاب. ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
[ویرایش]| پایگاههای عملیاتی |  | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| پایگاههای لجستیک | ||||||||||
| مراکز آموزش |
| |||||||||
| تفنگداران دریایی |
| |||||||||
