نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

مختصات: ۲۷°۰۸′۳۴″شمالی ۵۶°۱۲′۵۵″شرقی / ۲۷٫۱۴۲۷°شمالی ۵۶٫۲۱۵۴°شرقی / 27.1427; 56.2154

نیروی دریایی راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران
Seal of the Islamic Republic of Iran Navy.svg
نشان رسمی نیروی دریایی ارتش ایران
Flag of the Islamic Republic of Iran Navy.svg
پرچم رسمی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
کنش ۱۳۳۴–تاکنون
کشور  ایران
وفاداری فرمانده کل قوا سید علی خامنه‌ای
رسته نیروی دریایی ارتش
بخشی از نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
نام مستعار نداجا
شعار راه ما، راه حسین(ع) است
سالگرد ۷ آذر
نبردها نبرد ایران و عراق
وب سایت http://nedaja.aja.ir/
فرماندهان
فرمانده دریادار حسین خانزادی
جانشین فرمانده دریادار تورج حسنی‌مقدم[۱]
معاون هماهنگ‌کننده دریادار حمزه‌علی کاویانی

نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (نداجا) یکی از نیروهای چهارگانه ارتش جمهوری اسلامی ایران است که مسئولیت حفاظت و حراست از آب‌های سرزمینی، فلات‌قاره و مناطق انحصاری، اقتصادی و جزایر جمهوری اسلامی ایران کشور در برابر هر گونه تجاوز نظامی خارجی را دارد.[۲] این نیرو در رده چهارم بزرگترین نیروهای دریایی جهان قرار دارد[۳]. در حال حاضر فرماندهی این نیرو بر عهده دریادار حسین خانزادی است.

به مناسبت موفقیت نظامیان نیروی دریایی ایران و به ویژه مقاومت ناوچه پیکان در برابر حمله دریائی و هوائی ارتش عراق در ۷ آذر ۱۳۵۹، با تأیید روح‌الله خمینی، این روز، روز نیروی دریایی نامگذاری شد.[۴]

تاریخچه[ویرایش]

به لحاظ موقعیت استراتژیک و تاریخی خلیج فارس به عنوان یکی از اولین دریاهای محصور شناخته شده جهان، امنیت این دریا هرازگاهی مورد نظر یکی از پادشاهان ایران قرار می‌گرفته‌است. اولین گزارش از یک نیروی دریایی مجهز محلی در ایران، مربوط به دوران انوشیروان است که به قصد تسخیر عربستان، نیروی دریایی عظیمی را در ابوله واقع در اروندرود تجهیز نمود و با آن به عدن در دریای سرخ رسید و آن را مسخر خویش ساخت. البته تا پیش از آن و در لشکر کشی‌های هخامنشیان به اروپا نیز گاه ذکری از نیروی دریایی قوی ایران شده‌است.[۵]

اولین تلاش، در جهت ساخت کشتی‌های جنگی و ایجاد ناوگان مدرن در دوره صفویه و برای اخراج پرتغالی‌ها از جزیره هرمز و خلیج فارس صورت گرفت. این تلاش به دلیل دخالت انگلستان به نتیجه نرسید و اولین نیروی دریایی مدرن ایران توسط نادرشاه افشار تأسیس شد. او با خرید چند کشتی از انگلستان و هلند، موفق شد نیروی دریایی ایران را تأسیس کند. هارفورد جانس بریج انگلیسی گزارش می‌کند:[۶]

هنگامی که در ۱۷۸۴ وارد بوشهر شدم، از کشتی‌های نادر سه کشتی باقی‌مانده بود که هریک پانصد تن ظرفیت داشتند.

در دوران قاجاریه تا زمان ناصرالدین‌شاه، توجهی به توسعه نیروی دریایی نشد. ناصرالدین شاه به منظور توسعه نیروی دریایی، موفق به خرید یک کشتی ۶۵۰ تنی مجهز به چهار اراده توپ کروپ از آلمان گردید که نام آن را پرسپولیس گذارد. همچنین کشتی کوچک دیگری نیز به نام شوش برای تردد و حفظ امنیت کارون خریداری شد. در زمان مظفرالدین‌شاه نیز چند کشتی کوچک (ازجمله کشتی مظفری) به این ناوگان افزوده شد؛ ولی طی سال‌های بعدی و به دلیل مشکلات داخلی ایران (مشروطیت و پس از آن کودتای سوم اسفند) همه این کشتی‌ها با بی‌توجهی مواجه و در نتیجه به تدریج در خور سلطانی نزدیک بوشهر به آب فرورفته و غرق شدند.[۶]

به دلیل افزایش منافع انگلستان در خلیج فارس و ایران، ایران سال‌ها مورد تحریم غیر علنی کشورهای اروپایی در برابر فروش اسلحه و ازجمله کشتی‌های جنگی قرار گرفت. در سال‌های ۱۳۱۱ و ۱۳۱۲، رضا شاه تصمیم به تجدید ناوگان جنگی دریایی گرفت و مأموریت خرید مخفیانه را به پرنس ارفع سپرد. نامبرده با زیرکی موفق گردید تا تعدادی ناو و کشتی و یدک‌کش از ایتالیا خریداری نموده و مقدمات آموزش افسران ایرانی در ایتالیا را فراهم آورد. مرکز نیروی دریایی ایران خرمشهر بود و در همین محل بود که پادگان، فرماندهی، مخازن و اداره بندر قرار داشت. تعداد و محل مأموریت این شناورها به شرح زیر بود.[۶] و[۷]

  • ناو ببر (خرمشهر و گشت زنی در آب‌های خلیج فارس)
  • کشتی سیمرغ (خرمشهر)
  • کشتی شاهرخ (خرمشهر)
  • ناو پلنگ (آبادان و گشت زنی در آب‌های خلیج فارس)
  • کشتی کرکس (بندر شاهپور، بندر امام خمینی فعلی)
  • کشتی شهباز (بندر شاهپور، بندر امام خمینی فعلی)
  • پنج شناور دیگر (بندر شاهپور، بندر امام خمینی فعلی)

در سوم شهریور ۱۳۲۰، نیروی دریایی جدید ایران مورد شبیخون نیروهای انگلیس و شوروی قرار گرفت و تقریباً تمام شناورها و تأسیسات خود را ازدست داد. در این واقعه دریادار غلامعلی بایندر در جنوب و ناوسروان یدالله بایندر در بندر انزلی به همراه حدود ششصد نفر نظامی دیگر کشته و مجروح شدند.[۶]

تجهیزات و امکانات[ویرایش]

تصویری از رزمایش نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران

قبل از سال ۱۹۷۱ نیروی دریایی ایران به‌طور کل با تجهیزات ایالات متحده و بریتانیا اداره می‌شد. در طول ۸ سال بعد نیروی دریایی ایران ناوچه‌های مدرن انگلیسی و آمریکایی را به ناوگان خود اضافه نمود، شامل ناوشکنها، ناوچه‌ها، تعدادی شناور کوچک شامل قایقهای گشتی و هاور کرافت، همچنین شاه ایران چهار ناوشکن مدرن نیز به آمریکا سفارش داده بود که با سقوط شاه به ایران تحویل داده نشد و این چهار ناوشکن به عنوان کلاس کید (به انگلیسی: Kidd class) به خدمت نیروی دریایی آمریکا درآمد.

در دهه ۱۹۷۰، ایران با برنامه گسترش نفوذ خود به اقیانوس هند اقدام به مجهز کردن ناوگان دریایی خود کرد که این مهم با وقوع انقلاب ایران (۱۳۵۷) در سال ۱۹۷۹، جنگ ایران و عراق و محدودیت بودجه به واقعیت نپیوست. این مسایل باعث شد تا نیروی دریایی با توانایی محدود در ابراز قدرت در خلیج فارس روبرو شود. بعد از انقلاب ایالات متحده تحریم‌های اقتصادی، تجاری و نظامی، بخصوص بر نیروی دریایی وارد کرد که باعث زمین گیر شدن چندین کشتی شد.

آرم تکاوران نیروی دریایی ارتش

در دهه ۹۰ میلادی نیروی دریایی ایران تعدادی قایق گشتی، زیردریایی، موشک ضد کشتی سطحی به ناوگان خود اضافه کرد، و کشتی‌های غربی موجود را به موشکهایی که از چین، کره شمالی و روسیه خریده بود مجهز کرد و در همین زمان اقدام به برگزاری مانورهای متعدد با نیروی دریایی پاکستان و هندوستان کرد. قابل ذکر است که تمامی کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس که کشورهای حاشیه خلیج فارس را شامل می‌شوند، فاقد زیر دریایی اند و ایران تنها دارنده زیر دریایی در این منطقه است.

به معنی کشتی مهم سطحی، ناومحافظ سبک سهند دماوند جماران هستند، که دماوند در ناوگان دریای خزر شمال کشور خدمت می‌کند. نیروی دریایی ایران دارای کشتی فرماندهی(به انگلیسی: Capital ship) نیست[نیازمند منبع]، بزرگترین کشتی‌های آن پنج ناومحافظ سبک است که تمام آن‌ها با موشک‌های مدرن ایرانی سری نور مجهز شده‌است. تمرکز اصلی نیروی دریایی ایران به نظر ساخت ناوچه‌های موشک انداز، قایقهای تندرو و ناومحافظ‌های متوسط است برای حمل موشک‌های مدرن.

سه عدد از چهار ناومحافظ (به انگلیسی: Vosper Mark5) البرز الوند سبلان هستند که چهل سال از خدمت آن‌ها می‌گذرد که البته به موشک‌های مدرن ضد کشتی و ضد هوایی بومی مجهز هستند. یک کشتی آموزشی (حمزه) در اصل یک کشتی تفریحی (به انگلیسی: Yacht) دولتی بوده‌است که هم‌اکنون به موشک‌های مدرن مجهز است، که البته در بندر انزلی در دریای خزر پهلو گرفته‌است. در مرزهای جنوبی ایران انوع زیر دریایی تهاجمی: سه فروند نوح یونس طارق کیلو کلاس (به انگلیسی: SSK Kilo) روسی و زیر دریایی سبک غدیر و زیردریایی فاتح کلاس متوسط، حمایت می‌شوند، زیر دریایی‌های روسی کیلو کلاس به عنوان ساکت‌ترین زیردریایی‌های دیزلی جهان شناخته می‌شوند.

هسته اصلی قوای تهاجمی ایران چندین قایقهای تندرو بسیار سریع موشک انداز کوچک ایرانی است؛ کلاس ذوالفقار و سراج . همچنین ۵ کشتی واکنش سریع (به انگلیسی: Catemaran) کت - ۱۴ (به انگلیسی: Cat-۱۴) است که اخیراً طراحی و ساخته شده‌اند. باور بر این است که این کاتماران‌ها توانایی حرکت با سرعت ۵۰ نات (۹۳ کیلومتر در ساعت) را دارند که همه مجهز به آخرین مدل از موشک‌های ضد کشتی (موشک نور و قادر) هستند و بقیه ناوگان ایران شامل ۲۵۰ قایق گشتی ساحلی است.[نیازمند منبع]

ایران با تولید اژدر حوت که به گفته مقامات و متخصصین ایرانی سریعترین اژدر دنیاست توان بازدارندگی خود را افزایش داد و با تولید موشک بالستیک رادار فعال خلیج فارس از سال ۲۰۱۱ حالا دیگر توانایی انهدام اهداف فراتر از ۲۰۰ کیلومتری را دارا می‌باشد.[نیازمند منبع] موشک‌های دریایی ایران پیشرفته و در حال ارتقا می‌باشند. موشک‌های کروز سطح به سطح، کروز زیرسطح به سطح، سطح به هوا، موشک‌های بالستیک ساحلی، رادارهای پیشرفته، سامانه‌های دفاعی ناوها می‌باشند.

با دستور آیت الله خامنه‌ای رهبر ایران، از سال ۲۰۰۱ به بعد نیروی دریایی ایران با تعمیر اساسی تجهیزات خود و با تجهیز آن‌ها به موشک‌های کاملاً بهینه‌سازی شده توانایی مقابله با تهدیداتی با برد ۳۰۰ کیلومتر را دارا است؛ و تقریباً تمام خلیج فارس و دریای عمان را پوشش می‌دهد. ایران با راه‌اندازی خط تولید ناومحافظهای کلاس موج در بندرعباس و بندر انزلی در حال افزایش تعداد ناوهای خود با ناوهای جدید تولید داخل است. در حال حاضر ناو دنا در خط تولید بندر عباس در حل ساخت است. نیروی دریایی هم‌اکنون ناومحافظ بومی جماران و سهند در خلیج فارس و ناو دماوند در دریای خزر و ناوچه شهید بایندر که تعمیر اساسی و بومی‌سازی شده‌است را در اختیار دارد. در اواخر سال 1397 نیز زیردریایی بومی نیمه سنگین فاتح به ناوگان زیر سطحی ملحق شد. این نیرو هم‌اکنون موفق به ساخت هاورکرافت بومی تندر شده‌است. ضمن اینکه بزرگترین ناو خاورمیانه به نام ناو خارک با بیش از۲۵۰متر طول و با قابلیت حمل ۴الی۶ بالگرد در خدمت این نیرو قرار دارد. این نیرو توانایی حمله به ناوهای جنگی آمریکا را دارد. ناو گروه‌های ایرانی در اقیانوس هند و خلیج عدن و همچنین کانال سوئز و دریای مدیترانه و همچنین تنگه مالاکا و دریای چین و همچنین دماغه کیپ تاون آفریقای جنوبی و اقیانوس اطلس دریانوردی کرده‌اند. همچنین نیروی دریایی ایران در تلاش است تا وارد منطقه غرب اقیانوس اطلس خلیج مکزیک شود.

ناو سبلان در سال ۱۹۷۷

در طول جنگ ایران و عراق خسارات زیادی به نیروی دریایی ایران وارد شد ٫ این خسارات به مراتب بیشتر گردید زمانی که نیروی دریایی ایالات متحده برای اسکورت نفتکش‌های کویتی وارد خلیج فارس شد ٫ این عملیات بین ۱۹۸۷–۱۹۸۸ ادامه یافت که به اختصار عملیات اراده جدی، (به انگلیسی: Operation Earnest Will) نام گرفت. در این عملیات کشتی تدارکاتی ایرانی ٫ ایران ارج، (به انگلیسی: Iran Ajr) توسط نیروهای آمریکایی توقیف و سپس غرق‌شد، در ۱۴ آوریل ۱۹۸۸ ٫ یکی از مین‌های ایرانی چیزی نمانده بود که باعث غرق شدن رزمناو موشک انداز ساموئل بی رابرتز (به انگلیسی: U.S.S. Samual B. Roberts - FFG-۵۸) شود ٫ ۴ روز بعد از آن نیروهای آمریکایی برای تلافی به دو سکوی نفتی ایرانی حمله کردند که در جریان این حمله که به عملیات آخوندک (به انگلیسی: Operation Praying Mantis) معروف شد، ناو سهند غرق شد و خسارات بسیار سنگینی به نیروی دریایی ایران وارد گردید. از ناوچه‌های جدید نیروی دریایی ارتش ایران می‌توان به ناوهای نیزه، تبرزین و سیرجان اشاره کرد .


ناوچه ، ناوشکن ، ناومحافظ ، ناو پشتیبانی ، ناو هلیکوپتر بر و ....... ۷۲ فروند

بل یواچ-۱ ایروکوای ۲۱ فروند

هلیکوپتر سیکورسکی سی اچ ۵۳ ۱۰ فروند

هلیکوپتر سی کینگ ۳ فروند

زیردریایی سبک ۲۳ فروند (زیردریایی کلاس غدیر)


زیردریایی فوق سنگین ۳ فروند ( زیردریایی کلاس کیلو)

زیردریایی متوسط ۱ فروند (زیردریایی کلاس فاتح)


زیردریایی کوچک ۱فروند(زیردریایی کلاس نهنگ«از رده خارج شده است»)

رده‌بندی در نیروی دریایی ارتش ایران[ویرایش]

درجه‌های امیران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
دریابد دریاسالار دریابان دریادار دریادار دوم
21-Daryabod.png
20-Daryasalar.png
19-Daryaban.png
18-Daryadar.png
17-Daryadar 2.png
درجه‌های افسران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
ناخدا یکم ناخدا دوم ناخدا سوم ناوسروان ناوبان یکم ناوبان دوم ناوبان سوم
16-Nakhoda 1.png
15-Nakhoda 2.png
14-Nakhoda 3.png
13-Navsarvan.png
12-Navban 1.png
11-Navban 2.png
10-Navban 3.png
درجه‌های درجه‌داران و سربازان نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
ناواستوار یکم ناواستوار دوم مهناوی یکم مهناوی دوم مهناوی سوم سرناوی ناوی یکم ناوی دوم ناوی
9-IRIN-MCPO.svg
8-IRIN-SCPO.svg
7-IRIN-CPO.svg
6-IRIN-PO1.svg
5-IRIN-PO2.svg
4-IRIN-PO3.svg
3-IRIN-SN.svg
2-IRIN-SA.svg
1-IRIN-SR.svg

نخستین دانشگاه نیروی دریایی جهان[ویرایش]

در کتاب دینکرد آمده‌است که «در دوران ساسانی در بندر سیراف و بندر هرمز نوعی دانشکده افسری به نام ناوارتشتارستان به آموزش و پرورش افسران نیروی دریایی ایران می‌پرداخت».[۸][۹]

فرماندهان[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «جانشین و معاون هماهنگ‌کننده نیروی دریایی ارتش منصوب شدند». خبرگزاری فارس.
  2. «قانون ارتش جمهوری اسلامی ایران». Tehran Justice Administration. دی ماه ۹۴. دریافت‌شده در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۵. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  3. «ایران چهارمین نیروی دریایی بزرگ جهان را دارد». www.yjc.ir. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۸-۰۹.
  4. «مشاهده تقویم تاریخ ۷ آذر». مؤسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی. برای مشاهده متن منبع، در بخش جستجو، «۷ آذر» را انتخاب کنید.. دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۵. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  5. مطالعاتی در باب بحرین و جزایر و سواحل خلیج فارس. عباس اقبال. چاپخانه مجلس. ۱۳۲۸. تهران
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ نظری به ایران و خلیج فارس. نگارش اسمعیل نوری‌زاده بوشهری نشر حدود ۱۳۲۴
  7. خاطرات پرنس ارفع. علی دهباشی. سخن، (ISBN 964-91918-9-5)شهاب ثاقب. ۱۳۷۸
  8. ماهنامه پیام دریا، شماره ۱۸۱، تیرماه ۱۳۸۷
  9. ماهنامه اطلاعات علمی، شماره ۳۵۸، تیرماه ۱۳۸۸
  10. MehrNews.com - Iran, world, political, sport, economic news and headlines

پیوند به بیرون[ویرایش]

Islamic Republic of Iran Navy
Seal of the Islamic Republic of Iran Navy.svg
The seal of the Islamic Republic of Iran Navy
Active500 BC–present
Country Iran
BranchNavy
Size18,000 (2011 estimate)[1]
Part ofArmy (Artesh)
Garrison/HQTehran
Nickname(s)Persian: دریادلان‎, Daryādelān
"Seahearts"
Motto(s)Persian: راه ما، راه حسین است‎, Rāh-e ma, rāh-e hoseyn ast
"Our Path, Is Hussain's Path"[2]
March18 April
Anniversaries28 November (Navy Day)
EquipmentCurrent Vessels
Engagements
Commanders
Current
commander
Commodore Hossein Khanzadi
Insignia
Naval jackNaval Jack of Iran.svg
FlagFlag of the Islamic Republic of Iran Navy.svg

The Islamic Republic of Iran Navy (Persian: نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران‎) acronymed NEDAJA (Persian: نداجا‎), is the naval warfare service branch of Iran's regular military, the Islamic Republic of Iran Army (Artesh).[1][3]

It is charged with the responsibility of forming Iran's first line of defense in the Gulf of Oman and beyond with the mission of acting as an effective blue-water navy.[1] However, it is generally considered as a conventional green-water navy[3] as it mostly operates at a regional level, in the Persian Gulf and Gulf of Oman but also as far afield as the Red Sea, the Mediterranean Sea and northwest quarter of the Indian Ocean.[1] In July 2016, the Navy said that it would establish a presence in the Atlantic Ocean, of unspecified duration.[4]

One of Iran's two maritime military branches alongside the IRGC Navy, it overlaps functions and areas of responsibility with the other navy, but they are distinct in terms of military strategy and equipment. In contrast to the IRGC Navy, which is equipped with small fast-attack crafts, the backbone of the Artesh navy's inventory consists of larger surface ships, including frigates and corvettes, and submarines.[3]

Overview

The destroyer Babr c.1977

The Iranian navy was rebuilt after being almost completely destroyed during the Anglo-Soviet invasion of Iran in World War II. Following World War II, the fleet began replacing destroyed warships with destroyers, frigates and many smaller vessels, including powerboats and hovercraft, many of which originated from the US and UK, which had played a part in destroying much of the original equipment in World War II. In the 1970s, Iran planned to extend its naval reach into the Indian Ocean;[citation needed] but this goal was curtailed by the Islamic Revolution (1979), and the ensuing western-backed, first Persian Gulf War (Iran–Iraq War) (1980–1988) which left it hampered in the face of the invasion.

An Alvand-class frigate at sea.
Iranian Navy ships in Velayat-90 military exercise

Mohammed-Reza, the last Shah of Iran ordered four modern general purpose destroyers from the United States and eight modified Kortenaer-class frigates from Royal Schelde, but both contracts were canceled after the Iranian revolution. The destroyers were instead commissioned in the U.S. Navy as the Kidd class, while construction of the frigates had not yet started.[5][6]

In terms of major surface ships, Iran relies on its Alvand-class frigates as well as the new Moudge-class frigates which were indigenously developed in Iran and are reverse engineered Alvand class with modern electronics, radar and armament. Iran's three destroyers are over 50 years old and are kept in material reserve at Bushehr.[citation needed] The navy does not include capital ships; its largest ships are four frigates and three corvettes, all of which are armed with modern anti-ship missiles.[citation needed] The main focus of the IRI Navy seems to be on developing new frigates, corvettes and medium to large fast boats capable of carrying modern, precision anti-ship missiles.[citation needed] Three of four frigates (Vosper Mark 5), however, were commissioned over 25 years ago and these ships have been updated with Chinese C-802 missiles.[citation needed] Iran's three corvettes were commissioned over 30 years ago; one (Hamzeh) was originally a government yacht but has now been armed with C-802 missiles as well, but it is deployed at Anzali on the Caspian Sea.[citation needed] These eight ships are supported by three Russian built, SSK Kilo-class attack submarines and Ghadir and Nahang-class mini submarines.[7][8][9][10]

History

An Iranian navy in one form or another has existed since Achaemenid times and the First Persian Empire around 500 BC. The Islamic Republic of Iran Navy came into being when the former Imperial Iranian Navy (IIN) of the Pahlavi Era was renamed following the Iranian Revolution in 1979.

Following this was the US-led arms embargo on Iran and the Iran–Iraq War, in which the IRIN played a role. The arms embargo restricted Iran's ability to maintain and equip its navy. It had to find new sources of armaments. Equipment and weaponry were imported from the Soviet Union, China, North Korea and later, Russia. Iran also established its own domestic armaments industry. This industry has also supported the navy by providing weaponry, equipment and spare parts.

Navy ships

Navy aviation

Procurement of naval equipment

A Fokker F27 of the IRINA.

Suffering from decaying Western-supplied weapons purchased by the Shah, Tehran has been acquiring new weapons from Russia, China and North Korea. Iran has expanded the capabilities of the naval branch of the IRGC, acquired additional mine warfare capability, and upgraded some of its older surface ships. Iran's exercises have included a growing number of joint and combined arms exercises with the land forces and air force. Iran has also improved its ports and strengthened its air defences, while obtaining some logistic and technical support from states like India and Pakistan.

As far as major new equipment is concerned, Iran has been building up its naval strength by acquiring three Kilo-class submarines from Russia, as well as other equipment, including 10 Houdong fast attack craft from China. Russia and India were reported to be assisting Iran with training and operating its Kilo-class submarines. As regards other requirements, in December 1997, Rear Admiral Mohammad Karim Tavakoli, commander of the First Naval Zone, with HQ at the Persian Gulf port of Bandar Abbas, claimed that the Iranian Navy had completed design work on three multirole corvettes and a small submarine, to be built in Iran.

Iran has 3 Russian-built Kilo-class submarines patrolling the Persian Gulf. Iran is also producing its own submarines.[11]

In August 2000, Iran announced that it had launched its first domestically produced light submarine or swimmer delivery vehicle, named the Al-Sabiha 15 because of its 15 meters length, in an official ceremony at the Bandar Abbas naval base. In May 2005, Iran navy announced that it had launched its first Ghadir-class midget submarine and on 8 March 2006 announced that it had launched another submarine named Nahang (Persian: whale).

During 2000, the Islamic Republic of Iran Navy Aviation significantly improved its capability by taking delivery from Russia, of a number of Mi-8 AMT (Mi-171) transport/attack helicopters. Under a contract signed in 1999, Russia agreed to supply 21 Mi-171s to Iran. Delivery was completed in 2001; although the exact number destined for the navy was unknown. In summer 2001, there were indications that Iran would order a further 20 Mi-171s, although as of mid-2004, it was not known if this had occurred.

Qader missile system

In November 2002 sources at both Iran's Aerospace Industries Organisation (AIO) and the China Aerospace Science and Industry Corporation (COSIC) confirmed that the two groups were working on common anti-ship missile production and development. The effort, which Iranian sources call Project Noor, covers the short-range C-701 and the long-range C-802 weapons developed by COSIC's China National Precision Machinery Import and Export Co subsidiary. The possibility that a formal collaborative project was under way was first raised in 1998, when Iran displayed an Anti-Ship missile design similar to the 15-kilometre (9.3 mi) range C-701 shortly after the Chinese system was unveiled.

An AIO spokesperson confirmed that Project Noor involves the C-701. However, officials in the same company describe the weapon as "a long-range, turbojet-powered, sea-skimming Anti-Ship missile," which better fits the 120 km (75 mi) range C-802, and suggests that the co-operation agreement may cover both weapon systems. In early 2004, Iran announced the release of a new cruise missile programme named Raad (Thunder). The Raad appears to be a modification of the Chinese HY-2 (CSSC-3) anti-ship missile, one of a series of missiles China developed from the original Soviet-era P21 (SS-N-2C) design.

On 29 September 2003, Iran's domestically produced Sina-class (reverse engineered from the Kaman class) missile boat Paykan, equipped with modern anti-ship missiles and modern electronics entered service in the Islamic Republic of Iran Navy. The ship was launched in the Caspian Sea to protect Iran's interests there and was mentioned among the achievements of the Iranian Navy by Rear Admiral Habibollah Sayyari.

On 22 September 2006, Iran announced to have commissioned their second self-made Kaman-class missile boat, Joshan. Built in memory of the original Joshan, lost in the Persian Gulf during Operation Praying Mantis on 18 April 1988. According to Iran's Navy commander Admiral Kouchaki, Joshan has a claimed speed of over 45-knot (83 km/h; 52 mph)[3] and "enjoys the world's latest technology, specially with regard to its military, electrical and electronic systems, frame and chassis, and it has the capabilities required for launching powerful missiles."

Domestically-produced Iranian frigate Jamaran

In 2002, Iran announced it would start the production of its first domestically produced destroyer. By most international standards the ship, the first of the Moudge class, would be considered a light frigate or a corvette.[12] On 24 November 2007 Iran's rear admiral Habibollah Sayyari announced that Iran would launch its first domestically produced destroyer, Jamaran, though internationally rated as a frigate, and an Iranian Ghadir-class submarine. It is said to be a sonar evading stealth submarine. Initially known as Moje, then Moje I, finally Jamaran, appears to be a development of the Alvand class. The Moudge or Moje-class guided missile frigate entered service in 2010. Another frigate in the same class, named Damavand, has been commissioned in the port of Bandar Anzali in the Caspian Sea in 2013. This ship just like the Jamaran has the capability to: carry helicopters, anti-ship missiles, surface-to-air missiles, torpedoes, modern guns and air defence guns. The ship is also equipped with electronic warfare devices. The two mentioned frigates have brought Iran's frigate arsenal from 3 to 5, while two others are being built, to be added to Iran's fleet of warships in the Persian Gulf.

In March 2006, the navy deployed a submarine named Nahang (Whale) but the pictures broadcast by state media at the time showed it was a minisub.

On 22 February 2008, the Iranian Defense Ministry announced that 74 domestically produced "gunboats" (small missile boats) had entered service with the Iranian Navy.[13] The Navy has had reported to have the Hoot supercavitating torpedo and the Thaqeb (missile) in trials or service, though reliable information is scarce.

Iran's Deputy Navy Commander Captain Mansour Maqsoudlou announced in February 2010 that Iran has begun planning to design, and manufacture domestically built aircraft carriers. The initial designs for building the carriers has been approved as of 2010 and the process of research and the design for the aircraft carrier is currently being looked into by the Iranian government. However, as of August 2013, the Iranian Navy is still currently in the research and design stages due to lack of government support and funding.[14]

In 2012, Iran overhauled one of the Kilo-class submarines in its possession, IRS Younis. Iran was able to complete this re-haul at Bandar Abbas naval base. In addition the Iranian Navy has modernized and re-commissioned the 1,135-ton Bayandor-class corvettes; equipped with Noor anti-ship cruise missiles and torpedo launchers.

Another modern frigate named Sahand, with 2,000 tons displacement is being fitted up with weapons and equipment in Bandar Abbas naval base; planned for launch in 2013.

Velayat 94 Military exercise

In July 2012, foreign analysts reported that Iran was gaining new deployment capabilities, allegedly to strike at US warships in the Persian Gulf in the case of an armed conflict, amassing an arsenal of anti-ship missiles while expanding its fleet of fast-attack crafts and submarines.[15][16]

In December 2014, Iran conducted joint wargames involving Iranian Army, Air Force and Navy. Naval phase took part on a wide area, ranging from Persian Gulf to northern Indian Ocean and to Gulf of Aden. New systems were tested, including new anti-ship cruise missiles, electro-magnetic and acoustic naval mine-sweeping system and Fateh submarine.

On February 17, 2019, news papers reported that Iran has unveiled domestically produced submarine capable of firing cruise missiles.[17]

Facilities

Sailors holding Heckler & Koch G3 rifles
Navy marines during Iran–Iraq War

In 1977, the bulk of the fleet was shifted from Khorramshahr to the new headquarters at Bandar-e Abbas. Bushehr was the other main base; smaller facilities were located at Khorramshahr, Khark Island, and Bandar-e Imam Khomeini (formerly known as Bandar-e Shahpur). Bandar-e Anzali (formerly known as Bandar-e Pahlavi) was the major training base and home of the small Caspian Sea fleet, which consisted of a few patrol boats and a minesweeper. The naval base at Bandar Beheshti (formerly known as Chah Bahar) on the Gulf of Oman had been under construction since the late 1970s and in late 1987 still was not completed. Smaller facilities were located near the Strait of Hormuz.[18] Iran also announced that new base is established in the Oman Sea.[19]

  • Abu Musa – small docking facility on the island's west end; located near Abu Musa Airport
  • Al-Farsiyah
  • Bandar Beheshti (Chah Bahar) – port and base facilities in the Gulf of Oman
  • Bandar-e Abbas – naval HQ and home to naval airbase
  • Bandar-e Anzali – once training base and now home to Caspian Sea Fleet (patrol boats, minesweepers)
  • Bandar-e Khomeini – small sheltered base located near the border with Iraq
  • Bandar-e Mahshahr – small base located near Bandar-e Khomeini
  • Bushehr – repair and storage facility in the Persian Gulf; home to Navy Technical Supply Center and R&D center
  • Halul (an oil platform)
  • Jask – small base located across from Oman and UAE in southeastern Iran at the mouth of the Straits of Hormuz
  • Khark – small base on the island and located northwest of Bushehr
  • Khorramshahr – former naval HQ; now repair and shipbuilding facilities
  • Larak – small base on the island and near Bandar-e Abbas
  • Kharg Island – base in the Straits of Hormuz; home to hovercraft fleet
  • Noshahr – not a base, but home to Iman Khomeini University for Naval Science (naval staff college)
  • Qeshm – small port facility near Kharg and Bandar-e Abbas
  • Shahid Rajaie
  • Sirri – island port facility located in the Persian Gulf and across from UAE

See also

References

  1. ^ a b c d Hossein Aryan (November 15, 2011), The Artesh: Iran’s Marginalized and Under-Armed Conventional Military, Middle East Institute, retrieved December 15, 2015
  2. ^ باید در همه مسئولین تفکر بحری به وجود بیاید (in Persian), Fars News Agency, retrieved December 15, 2015
  3. ^ a b c Michael Connell (March 12, 2013). "Gulf III: Iran's Power in the Sea Lanes". The Iran Primer, United States Institute of Peace. Retrieved January 5, 2016.
  4. ^ Kenneth Katzman (6 February 2017), "Iran's Foreign and Defense Policies" (PDF), Congressional Research Service, Federation of American Scientists, p. 22, retrieved 1 March 2017
  5. ^ US Navy web staff. "The U.S. Navy". Navy.mil. Retrieved 8 October 2015.
  6. ^ "DutchFleet". DutchFleet. Archived from the original on 11 January 2016. Retrieved 8 October 2015.
  7. ^ "Conflict Iran". Conflictiran.blogspot.com. Retrieved 8 October 2015.
  8. ^ "Conflict Iran". Conflictiran.blogspot.com. Retrieved 8 October 2015.
  9. ^ "Article". Rantburg.com. Retrieved 8 October 2015.
  10. ^ [1]
  11. ^ "Iran set to unveil new submarine class". UPI. Retrieved 8 October 2015.
  12. ^ "Mowj Class Corvette". Globalsecurity.org. Retrieved September 12, 2013.
  13. ^ picture
  14. ^ [2] Archived January 17, 2012, at the Wayback Machine
  15. ^ Jo Warrick (26 July 2012). "Iran bolsters retaliation capability in Gulf, experts say". Washington Post. Retrieved 8 October 2015.
  16. ^ ""Iran rapidly gaining new capabilities to strike at U.S. warships in Persian Gulf: analysts"". Tehran Times. Archived from the original on 29 July 2012. Retrieved 11 November 2017.
  17. ^ Regencia, Ted (17 February 2019). "Rouhani unveils Iran's cruise missile-equipped Fateh submarine". www.aljazeera.com. Al-Jazeera. Retrieved 7 May 2019.
  18. ^ "The Iranian Navy's Historic Mediterranean Deployment: Timing Is Everything". Csis.org. Center for Strategic and International Studies. 21 March 2011. Retrieved 26 July 2017.
  19. ^ "Archived copy". Archived from the original on 2008-11-02. Retrieved 2008-11-13.CS1 maint: archived copy as title (link)

External links

Coordinates: 27°08′34″N 56°12′55″E / 27.1427°N 56.2154°E / 27.1427; 56.2154