ارتش اسرائیل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نیروهای دفاعی اسرائیل
צבא ההגנה לישראל
Badge of the Israel Defense Forces.svg
نشان نیروهای دفاعی اسرائیل
Flag of the Israel Defense Forces.svg
پرچم نشان نیروهای دفاعی اسرائیل
ایجاد ۱۹۴۸
شاخه ها نیروی زمینی اسرائیل
نیروی هوایی اسرائیل
نیروی دریایی اسرائیل
رهبری
نخست‌وزیر اسرائیل
وزارت دفاع اسرائیل
بنیامین نتانیاهو
آویگدور لیبرمن
ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل راو آلوف گادی آیزنکوت
نیروی انسانی
سن نظامی ۱۷
خدمت سربازی ۱۸
در دسترس
برای خدمت
۱٬۵۵۴٬۱۸۶ مرد، سن ۱۷–۴۹ (۲۰۱۶),
۱٬۵۱۴٬۰۶۳ زن، سن ۱۷–۴۹ (۲۰۱۶)
آماده
خدمت نظامی
۱٬۴۹۹٬۹۹۸ مرد، سن ۱۷–۴۹ (۲۰۱۶),
۱٬۳۹۲٬۳۱۹ زن، سن ۱۷–۴۹ (۲۰۱۶)
آمادهٔ خدمت سربازی در هر سال ۶۰٬۰۰۰ مرد (۲۰۱۶),
۶۰٬۰۰۰ زن (۲۰۱۶)
کارکنان فعال ۱۷۶٬۵۰۰[۱]
کارکنان ذخیره ۴۴۵٬۰۰۰[۱]
هزینه کرد
بودجه ۱۸٫۶ میلیارد دلار (۲۰۱۵)[۲]
درصد از جی دی پی ۶٫۲٪ (۲۰۱۵)[۲]
صنعت
تامین کننده داخلی صنایع هوافضای اسرائیل
صنایع نظامی اسرائیل
صنایع سلاح اسرائیل
البیت سیستمز
الزرا
التا
سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل
کارخانه کشتی‌سازی اسرائیل
تأمین کنندگان خارجی  چکسلواکی (۱۹۴۸)[۳]
 فرانسه (۱۹۵۵–۱۹۶۶)[۴]
 ایالات متحده آمریکا (۱۹۶۸–تاکنون)[۵]
 آلمان (۱۹۹۸–تاکنون)[۶]
مقالات مرتبط
تاریخچه جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸) (۱۹۴۸–۱۹۴۹)
عملیات‌های انتقام‌جویانه (۱۹۵۱–۱۹۵۶)
بحران سوئز (۱۹۵۶)
جنگ شش‌روزه (۱۹۶۷)
جنگ فرسایش‌زا (۱۹۶۷–۱۹۷۰)
جنگ یوم کیپور (۱۹۷۳)
عملیات لیتانی (۱۹۷۸)
جنگ ۱۹۸۲ لبنان (۱۹۸۲–۱۹۸۵)
درگیری جنوب لبنان (۱۹۸۵–۲۰۰۰)
انتفاضه اول (۱۹۸۷–۱۹۹۳)
انتفاضه اقصی (۲۰۰۰–۲۰۰۵)
جنگ اسرائیل و لبنان ۲۰۰۶ (میلادی) (۲۰۰۶)
جنگ غزه ۲۰۰۸–۲۰۰۹ میلادی (۲۰۰۸–۲۰۰۹)
عملیات ستون دفاعی (۲۰۱۲)
نبرد ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه (۲۰۱۴)
دیگر
درجه‌ها درجات نظامی نیروهای دفاعی اسرائیل
نسل سوم تانک مرکاوا
تصویری از یک جنگندهٔ F-15I متعلق به نیروی هوایی اسرائیل.
تصویری از موشک ضدبالستیک ختس در حال پرتاب.

ارتش اسرائیل (اختصارا تزاحال یا IDF; عبری: צְבָא הַהֲגָנָה לְיִשְׂרָאֵל دربارهٔ این پرونده Tsva ha-Hagana le-Yisra'el, به معنی نیروهای دفاعی اسرائیل) متشکل از سه نیروی زمینی، هوایی و دریایی می‌باشد. نیروهای دفاعی اسرائیل شاخه‌ای جداگانه از نیروهای امنیتی اسرائیل است و هیچ صلاحیتی درمورد غیرنظامیان در اسرائیل ندارد به طوری که وظیفهٔ آن «حفظ کیان و استقلال کشور اسرائیل و عقیم‌کردن تلاش‌های دشمنان آن در مختل‌کردن روال عادی زندگی در داخل کشور» اعلام شده‌است.[۷][۸] اما حملات به خاک کشورهای همسایه و تجاوز به حریم هوایی کشورهای همسایه در این نیروی نظامی امری رایج است به طوری که نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد در لبنان از این موضوع از طریق سازمان ملل متحد شکایت کرده است[۹] و قطعنامه‌های شماره ۱۱۱ (محکومیت حمله به سوریه)، ۱۱۹ (حمله به مصر)، ۱۱۷ (تأیید دوباره قطع نامه شماره ۱۱۱ در محکومیت حمله به سوریه)، ۲۴۲(محکومیت حمله به اردن)، ۲۴۸ (محکومیت رژه نظامی در قدس) از سوی شورای امنیت سازمان ملل علیه اقدامات این ارتش صادر شده است.[۱۰] ریاست ارتش در دست ستاد مشترک ارتش می‌باشد که تابعی از وزارت دفاع اسرائیل و سپهبد (راو آلوف) گادی آیزنکوت می‌باشد که از ۲۰۱۵ تاکنون در این سمت است. نیروهای دفاعی اسرائیل در ۲۶ مه ۱۹۴۸ بنابر دستور وزیر دفاع پیشین دیوید بن گوریون رسماً به عنوان یک ارتش خدمت وظیفه عمومی تشکیل داده شد. این ارتش از گروه شبه‌نظامی هگانا تشکیل شده بود که شامل گروه‌های ستیزه‌جوی ایرگون و لحی بود. ارتش اسرائیل در طول کمتر از ۷۰ سال دربیش از هفده نبرد شرکت کرده که آنرا به یکی از پرتجربه‌ترین ترین نیروهای نظامی تبدیل می‌کند.[۱۱][۱۲] با وجود پیروزی‌های این ارتش در نبرد با دولت‌های عربی در نبردهای اولیه، پس از سال ۲۰۰۰ این ارتش در نبردهای خود به تحقق اهداف خود دست پیدا نکرده است، به طور نمونه در جنگ سال ۲۰۰۶ در مقابل نیروهای حزب‌الله در هدف اعلام شده نابودی یا خلع سلاح این نیرو شکست خورد.[۱۳] و در سال ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ در نبرد برای سرکوب غزه به باور نشریه فارین پالیسی شکست خورده است.[۱۴]

به دلیل فعالیت‌های پیشتاز صورت گرفته در اسرائیل و سرقت فناوری از ایالات متحده آمریکا[۱۵] ارتش آن نیز از فناوری‌های مدرن بهره می‌برد. یکی دیگر از ابزارهای کسب قدرت نظامی در این ارتش استفاده و تقویت گروه‌های تروریستی است،[۱۶][۱۷] به طور نمونه فرمانده اطلاعات این ارتش صراحتاً عدم تمایل نظام حاکم بر اسراییل و ارتش اسرائیل از شکست و نابودی داعش را اعلام کرده است.[۱۸]. ارتش اسرائیل در ابتدا در سه جبهه با لبنان و سوریه در شمال، اردن و عراق در شرق و مصر در جنوب درگیر بود، اگرچه در سال ۱۹۷۹ پس از امضای پیمان صلح مصر و اسرائیل، فعالیت‌های خود را در جنوب لبنان و فلسطین متمرکز کرد.

یگان‌های فوق ویژه[ویرایش]

تولیدات صنایع دفاعی اسرائیل[ویرایش]

برنامه ماهواره‌ای جاسوسی اوفک (اُفق)[ویرایش]

نوشتار اصلی: اوفک

جنگنده‌ها[ویرایش]

سلاح‌های خودکار[ویرایش]

سلاح‌های ضدموشکی[ویرایش]

پهپادها[ویرایش]

خدمت وظیفه در ارتش اسرائیل[ویرایش]

افسران واحد چترباز ارتش اسرائیل در سال ۱۹۵۵؛ آریل شارون و موشه دایان نفر دوم و سوم ایستاده از چپ

خدمت اجباری[ویرایش]

همه دختران و پسران قابل خدمت، از ۱۹ سالگی وارد ارتش اسرائیل می‌شوند. دوران خدمت اجباری پسران سه سال و دختران ۲۱ ماه‌است. دخترانی که اعلام بکنند که از یک خانواده مذهبی هستند، از خدمت در ارتش معاف می‌شوند ولی می‌توانند یک دوره خدمت اجتماعی (همانند پیش آهنگان) را در بیمارستانها و مراکز غیرنظامی دیگر بگذرانند. دوره چنین خدمتی یک سال خواهد بود.

جوانان عرب مسلمان از خدمت نظام وظیفه معاف هستند؛ ولی برخی اعراب دروزی به طور کامل در ارتش اسرائیل خدمت می‌کنند و برخی از آنها حتی به مقامهای ارشد فرماندهی رسیده‌اند[نیازمند منبع]. همچنین شماری از اعراب بدوی اسرائیل به خدمت ارتش اسرائیل در می‌آیند و از جمله وظائف ویژه‌ای را در امور ردیابی بعهده می‌گیرند که از تخصصات آنها محسوب می‌شود.

جوانانی که مایل به انجام تحصیلات دانشگاهی، پیش از انجام دوران خدمت وظیفه هستند، در صورتی که با استعداد تشخیص داده شده باشند، از چنین امکانی برخوردار خواهند شد. معمولاً ارتش آن رشته‌های دانشگاهی را برای این جوانان مورد تصویب قرار می‌دهد که پس از فارغ‌التحصیل شدن آنان، برای ارتش سودمند باشد. جوانان دانشگاه رفته، پس از انجام تحصیلات، دوران خدمت اجباری را خواهند گذراند.

خدمت ذخیره[ویرایش]

بخش عمده قدرت ارتش اسرائیل را نیروهای ذخیره تشکیل می‌دهند. هنگامی که دوره خدمت وظیفه هر سرباز به پایان می‌رسد، او به یک واحد ذخیره انتقال می‌یابد و هر گاه لازم باشد به خدمت فرا خوانده می‌شود. برای آنکه سربازان ذخیره همیشه آمادگی دفاعی خود را حفظ کرده باشند، و در ضمن ارتش ناچار نباشد تعداد بسیار زیادی سرباز وظیفه در اختیار داشته باشد، هر سرباز ذخیره تا ۵۰ سالگی، هر سال چند روز به خدمت ذخیره فرا خوانده می‌شود. تعداد روزهای خدمت ذخیره متغیر است. آنانی که سرباز ساده هستند حداکثر تا ۳۹ روز در سال خدمت می‌کنند. از این روی آنانی که درجه افسری دارند ممکن است روزهای بیشتری را در خدمت ذخیره بگذرانند. در صورت بروز یک بحران جنگی، ارتش حق دارد هر گاه که لازم بداند سربازان ذخیره را فرا بخواند. نیروهای ذخیره بابت هر روز خدمت خود در ارتش حقوق دریافت می‌کنند که تقریباً معادل حقوق و یا درآمد آنها در کادر غیرنظامی است.[۱]

استخدام دائم[ویرایش]

شماری از سربازانی که دوره خدمت آنها به پایان رسیده، از جانب ارتش برحسب نیازهای جاری به استخدام دائم درمی آیند و دوره افسری خود را می‌گذراند و برای امور فرماندهی و یا مدیریت ارتش تربیت می‌شوند. این افراد ستون فقرات نیروهای دفاعی اسرائیل را تشکیل می‌دهند. سربازانی که به استخدام درآمده و دوره افسری را گذرانده‌اند و یا دوره خلبانی را طی کرده و یا در یکی از آموزشگاه‌های فنی ارتش به کارآموزی پرداخته‌اند، باید برای مدت چند سال تعهد خدمت بدهند.

فهرست جنگهای ارتش اسرائیل[ویرایش]

برخی از تولیدات صنایع نظامی اسرائیل[ویرایش]

اسرائیل از نظر صنایع نظامی یکی از پیشرفته‌ترین کشورهای جهان است و هر سال چند میلیارد دلار از تجهیزات نظامی خود را به کشورهای دیگر صادر می‌کند. کشورهای روسیه، چین، هند و ایالات متحده آمریکا از جمله مشتریان کلان وسائل نظامی تولید شده در کشور اسرائیل هستند.[۱۹][۲۰]

اتهامات[ویرایش]

نیروهای دفاعی اسرائیل در موارد متعددی توسط سازمان‌هایی هم چون دیده‌بان حقوق بشر و عفو بین‌الملل متهم به نقض قوانین جنگی شده‌است.[نیازمند منبع]

شبه‌جزیره سینا[ویرایش]

کشتن اسرای جنگی در جنگ کانال سوئز و جنگ شش روزه.[۲۱][۲۲]

لبنان[ویرایش]

نوشتار اصلی: کشتار صبرا و شتیلا

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "The Institute for National Security Studies", chapter Israel, 2012 Archived 7 September 2012 at the Wayback Machine. 8 May 2012.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ The Military Balance 2016, International Institute for Strategic Studies, 9 February 2016, p. 19  - Includes US Foreign Military Assistance
  3. New Perspectives on Israeli History: The Early Years of the State, By Laurence Jay Silberstein, (NYU Press 1991), 232
  4. France & Iraq: Oil, Arms And French Policy Making in the Middle East, I.B.Tauris, 2 April 2006, By David Styan page 39–47
  5. Charles Levinson (14 August 2010). "U.S. , Israel Build Military Cooperation". Wall Street Journal. 
  6. Plushnick-Masti, Ramit (25 August 2006). "Israel Buys 2 Nuclear-Capable Submarines". The Washington Post. Retrieved 1 June 2010. 
  7. «Ethics> Doctrine»(انگلیسی)‎. ستاد مشترک ارتش اسرائیل. بازبینی‌شده در ۲۰۰۷/ژوئیه/۹. 
  8. «The Spirit of The IDF:The Ethical Code of the Israel Defense Forces»(انگلیسی)‎. کتابخانه مجازی کلیمی. بازبینی‌شده در ۲۰۰۷/ژوئیه/۹. 
  9. «UN protests Israel's violation of Lebanon airspace». 
  10. «Rogue State: Israeli Violations of U.N. Security Council Resolutions». 
  11. "The State: Israel Defense Forces (IDF)". Israel Ministry of Foreign Affairs. 13 March 2009. Retrieved 9 August 2007. 
  12. "Israel Defense Forces". GlobalSecurity.org. Retrieved 16 September 2007. 
  13. «how hezbollah defeated israel». 
  14. «On Israel’s Defeat in Gaza». 
  15. «Israel Won’t Stop Spying on the U.S.». 
  16. «سازمان ملل: اسرائیل از گروه‌های مسلح در سوریه حمایت می‌کند .». 
  17. «العهد: حمایت مالی و نظامی اسرائیل از گروه‌های تروریستی در سوریه». 
  18. «Israeli Intel Chief: We Don’t Want ISIS Defeated in Syria». 
  19. Middle Rast Review of International Affaris
  20. سفارت اسرائیل در پکن (جمهوری خلق چین)
  21. "A Soldier's Confession", Time magazine, August 28, 1995
  22. "Opening Grave Wounds", Time magazine, October 2, 1995

منابع[ویرایش]