نیا-زبان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پوروا-زبان[۱] در مدل درختی زبان‌شناسی تاریخی نیای مشترک زبان‌هایی است که یک خانوادهٔ زبانی را تشکیل می‌دهند.

در اغلب موارد، پوروا-زبان به طور مستقیم آشکار نیست. در این دست موارد، می‌توان با مقایسه اعضای گوناگون خانواده زبانی به روش مقایسه‌ای آن را بازسازی کرد. سطح تکاملی که در فرایند بازسازی به دست می‌آید متغیر است، و به میزان کامل بودن شواهد از زبان‌های آن نسل و نیز به کیفیت تلاش زبان‌شناسانی که بر روی آن کار می‌کنند بستگی دارد. از جملهٔ برخی از پوروا-زبان‌های بی‌گواه (تصدیق‌نشده در منابع به‌جامانده) که برایشان بازسازی به کار رفته، می‌توان به پورواهندواروپایی، پوروااورالی، و پوروادراویدی اشاره کرد.

در موارد دیگر، پوروا-زبان در متون به‌جامانده گواهی و تصدیق شده‌است. برای نمونه، لاتین، پوروا-زبانِ خانوادهٔ زبان رومی است که زبان‌های نوینی همچون فرانسوی، ایتالیایی، اسپانیایی، پرتغالی، و رومانیایی را شامل می‌شود. به همین ترتیب، زبان پوروا-نُرس، نیای زبان‌های اسکاندیناویایی نوین، در کتیبه‌های رونی، هرچند به صورت ناقص اما گواهی و تصدیق شده‌است. اگرچه امروزه کتیبه‌های هندوآریایی خیلی قدیمی وجود ندارند، اما زبان‌های هندوآریایی هند همگی به سانسکریت ودایی (یا گویش‌های بسیار نزدیک به آن) مربوط هستند، که در متون به تواتر رسیده از سنت‌های گفتاری و نوشتاری، در طول سده‌های بسیار حفظ شده است.

نخستین کسی که بازسازی سامان‌مند پوروا-زبان بی‌گواه را پیشنهاد کرد، آگوست شلیچر بود که در سال ۱۸۶۱ این کار را برای پوروا-هندواروپایی انجام داد.

پانویس[ویرایش]

  1. محمد حیدری ملایری. «Proto-Language». فرهنگ ریشه شناختی اخترشناسی-اخترفیزیک.

منابع[ویرایش]

  • Lehmann, Winfred P. (1993). Theoretical Bases of Indo-European Linguistics. London, New York: Taylor & Francis Group (Routledge).
  • Schleicher, August (1861–1862). Compendium der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen: 2 volumes. Weimar: H. Boehlau (Reprint: Minerva GmbH, Wissenschaftlicher Verlag). ISBN 3-8102-1071-4.