نژادهای اردک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نژادهای متعددی از اردک اهلی در جهان وجود دارد که این نژادها به گروه‌های گوشتی، تخمگذار، دو منظوره و تزیینی تقسیم می‌شوند و در این جا به معرفی این نژادها می‌پردازیم:

نژاد سفید یا پکین (Pekin)[ویرایش]

پکین ماده و جوجه اردک هایش

منشأ این نژاد کشور چین است و اولین بار در سال ۱۸۷۳ به عنوان یک نژاد مشخص معرفی شده‌است و در حال حاضر بیشتر مزارع پرورش اردک گوشتی در آمریکا از این نژاد استفاده می‌کنند. وزن اردک نر بالغ در حدود ۴ تا ۵/۴ کیلوگرم و اردک ماده بالغ ۶/۳ تا ۴ کیلوگرم است.

این نژاد تخم‌گذار خوبی نیز هست به‌طوری‌که سالیانه بین ۱۵۰ تا ۱۸۰ عدد تخم می‌گذارد و وزن هر یک عدد تخم آن در حدود ۸۵ گرم بوده و رنگ پوسته آن سفید کرمی یا سبز فام است. این نژاد دارای بدنی کشیده و سینه‌ای پهن بوده و رنگ آن سفید کرمی و رنگ پوست آن زرد و رنگ منقار و پاها پرتقالی است.

وجه تمایز اردک نر از ماده، وجود دو پر کوچک تابیده در منتهای الیه دم است. امتداد بدن از شانه به طرف پشت، شیب دار بوده و در حقیقت قسمت انتهایی بدن ودم نزدیک زمین قرار گرفته‌است. این طرز ساختمان بدن و همچنین طرز راه رفتن، پرنده را شبیه به پنگوئن‌ها می‌سازد. طرز ساختمان بدن سبب شده‌است که حیوان نتواند به آسانی بر روی زمین جفتگیری کند از این رو برای جفتگیری باید به آب برود.

بهترین سن برای عرضه در بازار سن ۸ تا ۱۲ هفتگی است و در این سن وزن اردک بین ۲ تا ۳ کیلوگرم خواهد بود، و پس از آن به تدریج از کیفیت گوشت کاسته می‌شود. این نژاد آرام بوده و شرایط محیطی را به خوبی تحمل می‌کند و در مقایسه با سایر نژادها از بال کوچک‌تری برخوردار است و زیباتر به نظر می‌رسد. مرغابی ماده علاقه چندانی به خوابیدن بر روی تخم هایش ندارد.

نژاد روئن (Rouen)[ویرایش]

یک اردک روئن ماده

منشأ این نژاد روئن در ایالت نرماندی فرانسه‌است که نام نژاد نیز از نام آن گرفته شده‌است و این نژاد تا حدودی شبیه نژاد پکین است. این نژاد در اصل از نژاد اردک وحشی مالارد منشعب شده و اردک نر آن دارای بال و پرهای زیبای آبی و سبز و سیاه است و در لابلای آن خطوطی سفید قرار دارند. وزن اردک نر در حدود ۵/۴ کیلوگرم و وزن اردک ماده ۴ کیلوگرم است. از نظر رنگ، نر و ماده در این نژاد اختلاف دارند و رنگ نرها زیباتر از رنگ ماده‌ها می‌باشد. جثه نرها نیز از جثه ماده‌ها بزرگ‌تر است. رنگ اردک ماده سفید و قهوه‌ای روشن است و پاها و منقار به رنگ پرتقالی و پوست به رنگ زرد است و اردک ماده آن علاقه چندانی به خوابیدن بر روی تخم هایش ندارد. ماده اردک‌ها سالیانه ۸۰ عدد تخم می‌گذارند که رنگ پوسته تخم خاکستری آبی فام تا سبز می‌باشد. گوشت شان بسیار لذیذ و خوش خوراک است. نژاد روئن تا حدی مانند اردک سرسبز است.

نژاد ایلسبوری (Aylesbury)[ویرایش]

اردک ایلسبوری نر

اردکی تنبل و سنگین وزن از اردک‌های نژاد گوشتی است که منشأ آن دره ایلسبوری در حومه شهر لندن در انگلیس است، و وزن اردک نر آن در حدود ۵/۴ کیلوگرم و وزن اردک ماده در حدود ۴ کیلوگرم است. این نژاد برای تولید گوشت مناسب است. اردک ایلسبوری منقاری بلند، راست و به رنگ سفید صورتی فام، و پاهای پرتقالی رنگ دارد و بر خلاف رنگ پوست سایر نژادهای اردک که معمولاً زرد است رنگ پوست اردک ایلسبوری سفید است. میزان تولید تخم آن سالیانه در حدود یکصد عدد تخم است.

نژاد آنکونا (Ancona)[ویرایش]

دسته ای از چند اردک آنکونا

این اردک جزو نژادهای گوشتی است و معمولاً جوجه‌های آن به رنگ شکلاتی و سفید و اردک‌های بالغ به رنگ سیاه و سفید‌اند. سر و گردن و سینه معمولاً به رنگ سفید و باقی اجزای بدن به رنگ سیاه است. گفته شده است که آنکونا ها در اوایل قرن بیستم در انگلستان توسعه یافت، اما تا سال ۱۹۸۴ در در ایالات متحده در دسترس نبود.

نژاد خالدار استرالیایی (Australian Spotted)[ویرایش]

این نژاد در سال ۱۹۲۰ میلادی در آمریکا بوجود آمد و در سال ۱۹۲۸ برای اولین بار به نمایش گذاشته شد، این نژاد از تلاقی نژادهای مالارد، دم دراز وکال وبرخی نژادهای خالدار از گله‌های اردک وحشی استرالیایی بوجود آمد. اندازه جثه این اردک‌ها حد واسطی بین گونه مالارد نوک دراز و گونه کال نوک کوتاه می‌باشد. وزن اردک نر آن یک کیلو تا ۲/۱ کیلوگرم و اردک ماده بین ۸۷۰ گرم تا ۱۰۵۷ گرم می‌باشد.

این نژاد از لحاظ رنگ واریته‌های مختلفی نظیر: سر سبز، سر آبی و سر نقره‌ای دارد. اردک خالدار استرالیایی تخم‌گذار خوب و مادری ممتاز است. جوجه اردک‌های بسیار فرز و چالاکی دارد و از لحاظ قدرت پرواز همانند نژاد کال (Call) پرندگانی توانا هستند.

نژاد هند شرقی سیاه (Black East Indies)[ویرایش]

یک هند شرقی سیاه در باغ وحش تابور

رنگ رنگین‌کمانی پرهای سبز – سیاه این اردک بسیار زیباست و کمتر در سایر پرندگان اهلی یافت می‌شود و فقط شاید بتوان همانند آن را در نژاد کایوگا (Cayuga) مشاهده کرد. این نژاد کمی بزرگ‌تر و بامزه‌ تر از نژاد کال (Call) است. تعدادی از اردک‌های ماده این نژاد به رنگ سفید نیز دیده می‌شوند، اما این اردک‌ها همیشه جوجه‌های سیاه یکدست تولید می‌کنند.

از گفتنی‌های جالب این نژاد تغییر رنگ تخم‌های آن است، به‌طوری‌که رنگ تخم‌های آن در آغاز فصل تخمگذاری به رنگ سیاه یا خاکستری تیره می‌باشد و بعدها در میانه دوران تخمگذاری به تدریج رنگ پوسته تخم آن تغییر کرده و به رنگ خاکستری روشن یا آبی در می‌آید.

نژاد اورپینگتون (Orpington)[ویرایش]

یک نژاد زن در Hahn Park، کالیفرنیا

این نژاد، نژادی دو منظوره‌است که به وسیله شخصی به نام ویلیام کوک (William W. Cook) از تلاقی نژادهای روئن، ایلسبوری و دونده هندی، در ناحیه اورپینگتون انگلستان به وجود آمد و بعدها در سال ۱۹۰۰ میلادی به آمریکا برده شد. در حقیقت نژاد اورپینگتون در پنج گونه دیده می‌شود که این پنج گونه عبارتند از: زرد، آبی، نقره‌ای، سیاه و شکلاتی. اما امروزه تنها گونه زرد آن متداول است. این نژاد را در شمال آمریکا اردک زرد Buff Duck می‌نامند، اما در سرزمینی که بوجود آمده یعنی در انگلستان، همچنان آن را با نام اورپینگتون می‌شناسند. اردک ماده سالیانه در حدود ۱۸۰ عدد تخم با پوسته سفید یا سفید سایه دار تولید می‌کند.

نژاد کال (Call)[ویرایش]

یک اردک کال نر

این نژاد در انگلستان بوجود آمده و به رنگ‌های مختلف: سفید، قهوه‌ای، خاکستری، سبز و خالدار دیده می‌شود. بدن آن خیلی کوچک و جمع و جور است. قالب و فرم بدن شبیه به نژاد پکین است ولی سر پهن‌تر و حجیم تر می‌باشد. رنگ آن خاکستری است. اردک هایی که در ابتدا برای شکار استفاده می شدند، مورد استفاده قرار می گرفتند و صدا های خصوصی خود را جذب می کردند و اردک ها را به خندۀ ماهیگیران می کشیدند. این عمل تقریبا به طور کامل با اردک های کال مصنوعی جایگزین شده است، و اردک های کال در حال حاضر به طور عمده به عنوان یک حیوان خانگی و یا برای مشاهده استفاده می شود.

نژاد خاکی کمپل (Khaki Campbell)[ویرایش]

یک اردک خاکی کمپل قرار گرفته بر روی یک پا

این نژاد در حوالی سال ۱۹۰۰ میلادی بوسیله خانم ادل کمپل (Adele Campbell)، از تلاقی نژاد دونده هندی با برخی نژادهای محلی انگلیسی، در انگلستان بوجود آمد و به این نژاد خاکی کمپل (Khaki Campbell) نیز می‌گویند. نژاد کمپل اردکی با جثه کوچک و تخمگذاری ممتاز می‌باشد که قادر است سالیانه ۲۰۰ تا ۲۵۰ عدد تخم بگذارد. رنگ پوسته تخم آن سفید و وزن آن در حدود ۸۰ گرم است. این نژاد معمولاً به رنگ قهوه ای روشن است اما رنگ‌های سیاه و سفید آن نیز وجود دارد. نژاد کمپل نژادی جسور و پرانرژی بوده و چراکننده‌ای ممتاز است.

سر و گردن اردک نر را پرهایی به رنگ برنز سبزفام پوشانده و بقیه قسمت‌های بدن را پرهای قهوه‌ای و خاکستری فام فرا گرفته‌است. پاهای آن زرد و نسبتاً بلند است. بدن آن کشیده و سینه پهن و برجسته‌ای دارد. منقار سبز تیره متمایل به قهوه‌ای است. وزن اردک نر بین ۵/۲ تا ۳ کیلوگرم و وزن اردک ماده ۲ تا ۵/۲ کیلوگرم است.

نژاد سرسبز (Mallard)[ویرایش]

ماده (چپ) و نر (راست)

پرنده ی نر سر سبز رنگ و براق، طوق گردنی باریک و سفید، سینه بلوطی رنگ، سطح پشتی و شکمی خاکستری، دم سفید با شاهپرهای وسطی سیاه و برگشته، و منقاری زرد رنگ دارد. پرنده ی ماده قهوه ای خال خالی است با منقار تقریباً قهوه ای که اغلب در طرفین نارنجی رنگ می باشد. آینه ی بالی در هردو جنس به رنگ بنفش و محدود به دو خط سفید است که در پرواز به خوبی دیده می شود. پاهایش نارنجی است. پرنده ی نر در دوران تو لک شبیه ماده ولی پررنگ تر است با آینه ی روشن تر، تارک پررنگ تر، سینه ی خرمایی و منقار زرد رنگ. تفاوت ماده ی کله سبز با با ماده ی اردک ارده ای در اندازه ی بزرگتر، پروبال قهوه ای تر، آینه ی بال بنفش رنگ و تیزی کمتر نوک بال است و بدن آن در حالت نشسته بیشتر در آب فرو می رود. از فیلوش ماده با سر و منقار درشت، گردن ضخیم تر، خط سفید در دو طرف آینه ی بالی ودم کوتاه تر و سفید قابل تشخیص است، و از نوک پهن ماده با اندازه ی بزرگتر، منقار خیلی کوچکتر و گردن درازتر باز شناخته می شود. پرواز کله سبز سریع و با بال زدن های کم دامنه همراه است و می تواند یکباره از سطح آب برخیزد.

منابع[ویرایش]

  • پرورش، نگهداری و بیماری‌های پرندگان آبزی - تألیف: دکتر احسان مقدس، انتشارات کتاب محمدی، تهران ۱۳۸۶