صفحه نیمه‌حفاظت‌شده

نوروز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

جشن نوروز
لوگوی یونسکو میراث فرهنگی و معنوی بشر
Haft Seen 1392.jpg
جزئیات
بخشآسیا و اقیانوسیه
اطلاعات یونسکو
کد۰۰۲۸۲
تاریخ ثبت۲۰۰۹
معیارR.1 ,R.2 ,R.3 ,R.4 ,R.5
وضعیتپابرجا
پانویس
مرسوم در  ایران
 افغانستان
 آلبانی[۱][۲]
 جمهوری آذربایجان
 چین[۳] (تنها اویغورها، قزاق، قرقیزها و ازبک‌ها)
 گرجستان[۴]
 عراق (کردستان عراق)[۵]

 سوریه[۶][۷][۸]
 قزاقستان[۹]
 قرقیزستان[۹]
 روسیه[۱۰]
 تاجیکستان[۱۱]
 ترکیه[۱۲]
 ترکمنستان[۱۳]
 هند[۱۴] (تنها پارسیان)
 ازبکستان
 پاکستان[۱۵]
نوروز، همچنین توسط مهاجرینِ از کشورهای بالا در کشورهای زیر پاس داشته می‌شود:
 کانادا
 ایالات متحده آمریکا
 استرالیا
 آلمان
 بریتانیا

(شهرهایی همچون عشق‌آباد، تهران، باکو، شهر دبی، کراچی، تورنتو، واشینگتن، دی.سی. ونکوور، لس‌آنجلس، سن دیگو و…)

نوروز نخستین روز سال خورشیدی ایرانی برابر با یکم فروردین ماه، جشن آغاز سال نوی ایرانی و یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران ایران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز هم مردم مناطق گوناگون فلات ایران، نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است که امروزه به آن برابری بهاری می‌گویند.

نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها یعنی تاجیکستان، روسیه، قرقیزستان، قزاقستان، سوریه، عراق، گرجستان، جمهوری آذربایجان، آلبانی، چین، ترکیه، ترکمنستان، هند، پاکستان و ازبکستان تعطیل رسمی است و مردمان آن جشن را برپا می‌کنند.[۱۶]

نوروز به عنوان یک جشن قدیمی و کهن از اقوام متعددی در منطقه به ارث رسیده‌است و با رنگ و انگ ویژه، شناسنامه ایرانی به خود گرفته و از آن به عنوان نماد پیوندگر افراد و اقوام ایرانی و ملت ایران یاد می‌شود. ایرانیان نوروز را آغازگر رستاخیز طبیعت، گاه رویش و زایش باغ و بوستان می‌دانند و بر این باور هستند که در نوروز، همزمان با طبیعت، باید روزگار نو و جدیدی را با روان و نگرش نو، در تن‌پوش تازه ای آغاز کنند.[۱۷]

زمان نوروز

وضعیت تابش خورشید و برابری روز و شب در اعتدال بهاری

جشن نوروز با تحویل سال یا لحظهٔ برابری اعتدال بهاری آغاز می‌شود؛ لحظه‌ای که خورشید در سیر ظاهری خود در ابتدای برج حمل، از استوای زمین گذشته و برابری روز و شب رخ می‌دهد.[۱۸] در گاه‌شماری هجری خورشیدی، لحظهٔ تحویل سال، تعیین‌کنندهٔ نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین است. چنانچه آغاز سال، قبل از ظهر و در نیمهٔ اول شبانه‌روز تحویل شود، همان‌روز نوروز است و اگر تحویل سال بعد از ظهر باشد، فردای آن روز، نوروز است. نوروز در تقویم میلادی در بیشتر سال‌ها با ۲۱ و گاه ۲۰ و به‌ندرت ۲۲ مارس مطابقت دارد.[۱۹]

در کشورهایی مانند ایران و افغانستان که گاه‌شماری هجری خورشیدی به کار برده می‌شود، نوروز، روز آغاز سال نو است. اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز، تقویم میلادی متداول است و نوروز به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته می‌شود و روز آغاز سال محسوب نمی‌شود.[۲۰]

واژهٔ نوروز

واژه نوروز، از فارسی میانه nwklwc (آوانویسی: nōgrōz) است که برگرفته از زبان اوستایی بوده. مورخان، معادل اوستایی آن را 𐬥𐬀𐬎𐬎𐬀𐬐𐬀 𐬭𐬀𐬊𐬗𐬀𐬵 navaka raocah حدس می‌زنند.[۲۱]

امروزه در فارسی این واژه در دو معنی به‌کار می‌رود:[۲۲]

۱) نوروز عام: روز آغاز اعتدال بهاری (برابری شب و روز) و آغاز سال نو
۲) نوروز خاص: روز ششم فروردین با نام «روز خرداد»

ایرانیان باستان از نوروز به عنوان «ناوا سرِدا» به معنی سال نو یاد می‌کردند. مردمان ایرانی آسیای میانه در دوره‌های سغدیان و خوارزمشاهیان، نوروز را نوسارد و نوسارجی، به معنای سال نو می‌نامیدند.[۲۳]

در متن‌های گوناگون لاتین، بخش نخست واژه نوروز با املای No, Now, Nov وNew Naw و بخش دوم آن با املای Ruz, Rooz و Rouz نوشته شده‌است. در برخی از موارد، این دو بخش پشت سر هم و در برخی نیز با فاصله نوشته می‌شوند. در کشورهای مختلف تلفظ نوروز متفاوت است. در شهر لکنو هند که هر ساله نوروز برگزار می‌شود و هفته‌نامه‌ای هم با نام نوروز دارد آن را به صورت Nauroz تلفظ می‌کنند که به تلفظ زبان دری نزدیک است. به باور احسان یارشاطر، بنیان‌گذار دانشنامه ایرانیکا، نگارش این واژه در الفبای لاتین با توجه به قواعد آواشناسی، به شکل Nowruz توصیه می‌شود (که البته وی تلفظ فارسی ایران را مبنا قرار داده‌است). این شکل از املای واژه نوروز، هم‌اکنون در نوشته‌های یونسکو و بسیاری از متون سیاسی به کار می‌رود.[۲۴]

نوروز در فارسی میانه /no:g ro:z/ بوده‌است. در فارسی ایران این واژه به صورت [nou̯ɾu:z] (در گفتار عامیانه، [no:ɾu:z])، در فارسی افغانستان به صورت [næu̯ɾo:z] و در فارسی تاجیکی به صورت [næu̯ɾʉz] یا [næu̯ɾɵz] تلفظ می‌شود (تلفظ‌ها به آی‌پی‌ای هستند).

پیشینه

منشأ و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست. برخی از روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به سال ۵۳۸ (قبل از میلاد) یعنی زمان حمله کوروش بزرگ به بابل بازمی‌گردد.[نیازمند منبع] همچنین در برخی از روایت‌ها، از زرتشت به‌عنوان بنیان‌گذار نوروز نام برده شده‌است.[۲۵]

در اسطوره‌ها

سنگ‌نگارهای در تخت جمشید که نمادی از نوروز زرتشتیان را نشان می‌دهد. در اعتدال بهاری در روز نخست نوروز، نیرو و توان شیر و گاو در حال نبرد برابر است. شیر نماد خورشید و گاو نماد زمین است.

در برخی از متن‌های کهن ایران از جمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید و در برخی دیگر از متن‌ها، کیومرث به عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده‌است.[۲۶] پدیدآوری نوروز در شاهنامه، بدین گونه روایت شده‌است که: جم(یما) در حال گذشتن از آذربایجان، بر روی تخت جمشیدی ارگ جمشید در آنجا فرود آمد و با تاجی زرین بر روی تخت نشست با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نو و جم را جمشید نامیدند.[۲۳] مهم‌ترین چهره‌های اسطوره‌ای مانند جمشید، سیاوش و کیخسرو پیوندی نزدیک با نوروز دارند. نوروز روز پیروزی بزرگ جمشید بر دیوان است که نماد پلیدی‌هایی چون سرما، تاریکی، جهالت و خشونت بودند. عروج جمشید و عروج کیخسرو در این روز اتفاق افتاد که تفاسیر گوناگونی را به همراه دارد. در این روز جمشید جهان غیب را در جام جهان‌نما مشاهده کرد. همان جامی که در آن کیخسرو جای بیژن را مشاهده کرد و رستم را به دنبال او فرستاد. اما حکایت دگردیسی و بازآفرینی سیاوش، حکایتی ویژه است که با روایت‌هایی مانند آدونیس، پرسفون، ازیریس یا تمرز قابل مقایسه است.

در زمان سلسله هخامنشیان

در سنگ‌نوشته‌های به‌جا مانده از دوران هخامنشیان، به‌طور مستقیم اشاره‌ای به برگزاری نوروز نشده‌است.[۲۷] اما بررسی‌ها بر روی این سنگ‌نوشته‌ها نشان می‌دهد که هخامنشیان با جشن‌های نوروز آشنا بودند.[۲۸]

برخی گمان دارند که کوروش بزرگ، نوروز را در سال ۵۳۸ (قبل از میلاد)، جشن ملی اعلام کرد [نیازمند منبع] و در این روز برنامه‌هایی برای ترفیع سربازان، پاکسازی مکان‌های همگانی و خانه‌های شخصی و بخشش محکومان اجرا می‌نمود.[۲۹] به این گمان، این آیین‌ها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزار می‌شد. گفته می‌شود که در زمان داریوش یکم، مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار می‌شد و جشن نوروز را با شکوه برپا می‌کردند.[۳۰][۳۱] داریوش اول هخامنشی سکه‌ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده‌است و گمان می‌رود که به مناسبت نوروز سال ۴۱۶ (قبل از میلاد) بوده باشد.[۲۶]

برخی از پژوهشگران (هرتسفلد، کرفتر، اردمن، گیرشمن و پرادا) مدعی هستند که تخت جمشید برای انجام مراسم نوروز ساخته شده‌است؛ در حالی دیگر پژوهشگران (نیلاندر، کامایر، موسوی) هرگونه مدرکی برای جشن گرفتن نوروز در دوره هخامنشی را انکار می‌کنند.[۳۲]

در دوران هخامنشی، جشن نوروز در بازهٔ زمانی میان ۲۱ اسفند تا ۱۹ اردیبهشت برگزار می‌شد.[۳۱]

در زمان اشکانیان و ساسانیان

تخت بران در کتاب ژ شاردن (آمستردام ۱۷۳۵)

در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته می‌شد. در این دوران، جشن‌های متعددی در طول یک سال برگزار می‌شد که مهم‌ترین آن‌ها نوروز و مهرگان بود. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان، چند روز (دست کم شش روز) طول می‌کشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم می‌شد. نوروز کوچک یا نوروز عامه به مدت پنج روز، از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته می‌شد و روز ششم فروردین (خردادروز)، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا می‌شد.[۳۳] در هر یک از روزهای نوروز عامه، طبقه‌ای از طبقات مردم (دهقانان، روحانیان، سپاهیان، پیشه‌وران و اشراف) به دیدار شاه می‌آمدند و شاه به سخنان آن‌ها گوش می‌داد و برای حل مشکلات آن‌ها دستور صادر می‌کرد. در روز ششم، شاه حق طبقات گوناگون مردم را ادا کرده بود و در این روز، تنها نزدیکان شاه به حضور وی می‌آمدند.[۳۴]

شواهدی وجود دارد که در دوران ساسانی سال‌های کبیسه رعایت نمی‌شده‌است. روز برگزاری مراسم نوروز در هر دوره ۴ ساله، یک روز از موعد اصلی خود (آغاز برج حمل) عقب می‌ماند و در نتیجه زمان نوروز در این دوران همواره ثابت نبود و در فصل‌های گوناگون سال جاری بود.[۳۵]

اردشیر بابکان، بنیان‌گذار سلسله ساسانیان، در سال ۲۳۰ میلادی از دولت روم که از وی شکست خورده بود، خواست که نوروز را در این کشور به رسمیت بشناسند. این درخواست مورد پذیرش سنای روم قرار گرفت و نوروز در قلمرو روم به Lupercal معروف شد.[۲۶]

در دوران ساسانیان، ۲۵ روز پیش از آغاز بهار، در دوازده ستون که از خشت خام برپا می‌کردند، انواع حبوبات و غلات (برنج، گندم، جو، نخود، ارزن، و لوبیا) را می‌کاشتند و تا روز شانزدهم فروردین آن‌ها را پابرجا نگه می‌داشتند. هر کدام از این گیاهان که بارورتر شود، در آن سال محصول بهتری خواهد داد. در این دوران، همچنین متداول بود که در بامداد نوروز، مردم به یکدیگر آب بپاشند.[۳۴] از زمان هرمز اول مرسوم شد که مردم در شب نوروز آتش روشن نمایند.[۳۴] همچنین از زمان هرمز دوم، رسم دادن سکه در نوروز به‌عنوان عیدی متداول شد.[۲۶]

پس از اسلام

در میان همهٔ جشن‌هایی که پس از اسلام در ایران به دلیل بی‌توجهی فرمانروایان و مخالفت اسلام‌گرایان به فراموشی سپرده شدند، نوروز توانست جایگاه خود را به عنوان جشنی ملی در ایران حفظ کند. دلیل پایدار ماندن نوروز در فرهنگ ایرانی را می‌توان پیوند عمیق آن با آیین‌های ایرانی، تاریخ این کشور، و حافظه فرهنگی ایرانیان دانست.[۳۶]

گفته می‌شود که عرب‌های فاتح ایران، پایتخت شاهنشاهی ساسانی را در روز نوروز تسخیر کردند. پس از آن، آن‌ها مالیات سنگینی بر برگزاری دو جشن نوروز و مهرگان وضع کردند. خلفای دو پادشاهی امویه و عباسی نیز این رویه را ادامه دادند، اگرچه بعدها خود آنها، در جشن نوروز شرکت کردند و آن را گرامی داشتند.[۳۷] از برگزاری آیین‌های نوروز در زمان امویان نشانه‌ای در دست نیست. در دوره عباسیان، به گفتهٔ تاریخ طبری، معتضد، مردم بغداد را از برافروختن آتش در روز نوروز و پاشیدن آب بر روی عابران بر حذر داشت ولی پس از نگرانی از احتمال آشوب مردم، فرمان خود را پس گرفت. خلیفه‌های فاطمی نیز چندین‌بار برافروختن آتش و آب‌پاشی در نوروز را ممنوع اعلام کردند. از نوشته‌های باقی‌مانده از سدهٔ چهارم هجری در بغداد، می‌توان پی برد که مردم در روزهای نوروز، لباس نو بر تن می‌کرده‌اند، به هم سیب هدیه می‌دادند، غذاهای ویژه می‌پختند و زنان نیز عطرهای ویژهٔ نوروزی خریداری می‌کردند. مسلمانان در این هنگام در کنار نامسلمانان شیره می‌نوشیدند و بر یکدیگر آب می‌پاشیدند.[۳۸]

عباسیان گاهی برای پذیرش هدایای مردمی، از نوروز استقبال می‌کرده‌اند. با روی کار آمدن سلسله‌های طاهریان، سامانیان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار شد. در این دوره‌ها، با فرارسیدن نوروز، شاعران دربار در ستایش آن شعر می‌سرودند و به شاه، فرارسیدن نوروز را شادباش می‌گفتند. بیهقی از شکوه مراسم نوروز در دربار غزنویان نوشته‌است و تعدادی از زیباترین آثار شعری از شاعران درباری‌ای چون فرخی، منوچهری، و سعد سلمان در ستایش نوروز سروده شده‌اند.[۳۹]

نگاهی به تاریخ هند نشان می‌دهد که نوروز ریشه طولانی در فرهنگ این منطقه دارد، اما تنها از آغاز سلطنت حاکمان اسلامی در هند (زمان حکومت مغول ها) بر این سرزمین، نوروز شکوه جشنی ملی را داشته‌است. ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر(۱۶۰۵-۱۵۴۲م) نقش مهمی در اشاعه فرهنگ ایرانی در سرزمین هند داشت. او در سال ۹۹۲ هجری (۱۵۸۴م)، تقویم اسلامی را منسوخ و تقویم خورشیدی ایرانیان را به جای آن رواج داد. اکبر بزرگ که زندگی‌نامه رسمی خود را به فارسی نوشته است، چنین توصیف می‌کند که با زنده کردن جشن‌های کهن که به مدت هزار سال از شیوع افتاده بود، شادی به خاطره‌های مکدر و غمگین بازگردانده شد. او در یادداشت‌های خود، دلیل این اقدام را ابتغای مرضیات الهی خوانده است. جشن‌های نوروز در سلطنت ۱۸ ساله جهانگیر، پسر اکبر شاه (۱۶۲۷-۱۶۰۵م) که بر هند و پاکستان حکومت می‌کرد، هر سال از ابتدای فروردین تا هجدهم جشن نوروز برپا می‌شد و روز نوزدهم با برگزاری “جشن شرف” پایان می یافت. بر اساس اسناد تاریخی موجود، نورجهان، ملکه ایرانی این دربار از منجمین می خواسته که رنگ مربوط به سال را به او بگویند تا دیوارها، پرده‌ها، فرش‌ها، لباس کنیزها و … را به همان رنگ تغییر دهد. در دربار پسر جهانگیر، یعنی شاه جهان، (۱۶۵۸-۱۶۲۸) که سازنده تاج محل است هم برگزاری نوروز ادامه یافت، اما نوروز در زمان محی الدین اورنگ زیب (جانشین شاه جهان)، که مسلمانی متعصب و مقتصد بود، متوقف شد.[۴۰]

در دوران سلجوقیان، به دستور جلال‌الدین ملک‌شاه سلجوقی، تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام برای بهسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه، نوروز را در یکم بهار (ورود آفتاب به برج حمل) قرار دادند و جایگاه آن را ثابت نمودند. بر اساس این گاهشماری که به تقویم جلالی معروف شد، برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار، مقرر شد که حدوداً هر چهار سال یک‌بار (گاهی هر پنج سال یک بار)، تعداد روزهای سال را به‌جای ۳۶۵ روز، ۳۶۶ روز در نظر بگیرند. این گاهشمار از سال ۳۹۲ هجری آغاز شد.[۳۵]

نوروز در دوران صفویان نیز برگزار می‌شد. در سال ۱۵۹۷ میلادی، شاه عباس صفوی، مراسم نوروز را در عمارت نقش جهان اصفهان برگزار نمود و این شهر را پایتخت همیشگی ایران اعلام نمود.[۲۶]

در اسلام و به ویژهٔ آیین تشیع، به نوروز به عنوان روزی خجسته نگاه شده‌است و بر گرامی داشتن آن تأکید شده‌است.[۴۱] از دیدگاه شیعه، نوروز روز ظهور امام زمان است.[۴۲]

نوروز در دوره صفویه

جشن نوروزی شاه طهماسب به افتخار همایون شاه هند

نوروز به‌طور مستمر در همه دوران تاریخی ایران کم و بیش برگزار می‌شده‌است اما در دوره بعد از اسلام در دوران صفویه بخصوص در دوران میانی صفویه این جشن نماد و سمبل ملی تر و درباری تری یافت. بعدها با نفوذ فقهای شیعی به دربار از اهمیت نمادهای ملی کاسته شد و فقاهت بر سمبل‌ها و نمادها چیره شد.

در دوران قاجار

دربار قاجار در آستانه عید نوروز تدارک ویژه ای برای برگزاری هرچه باشکوه تر مراسم عید نوروز می‌دید. مراسم اصلی "سلام نوروزی" بود که در سه بخش برگزار می‌شد. سلام عام تحویل، سلام عام تخت مرمر و سلام خاص سر در. یک روز پیش از عید از طرف رئیس تشریفات دربار علی‌خان ظهیرالدوله داماه شاه برای طبقات مختلف دعوتنامه فرستاده می‌شد و مدعوین بایستی یک ساعت قبل از تحویل حضور به هم رسانند. سلام عام نوروز در تخت مرمر واقع در کاخ گلستان اجرا می‌شد.

در کتاب سفرنامه پولاک در ایران دربارهٔ مراسم نوروز در دربار آمده است که نوروز در زیر آسمان شاد و زیبای ایران جشنی است برای شادی و شادکامی. نویسنده این کتاب در تشریح آئین‌های نوروزی به جشن "سلام نوروزی" در دربار می‌پردازد و می‌نویسد: بیست دقیقه پیش از تحویل سال شاه وارد می‌شود هنگام ورود به تالار یک خواجه و چند پیشخدمت به دنبال شاه هستند. او به طرف شاه نشینی که مخصوص او تهیه شده می‌رود. چهارزانو روی فرش ابریشمین می‌نشیند و راحت و آسوده به پشتی تکیه می‌دهد در هنگامی که تنها چند دقیقه به حلول سال نو باقی است، نظام العلما با محلول طلا بر کاسه‌ای چینی رقم سال نو و زیر آن آرزوی برکت را می‌نویسد، اکنون دیگر منجمین علامت می‌دهند و توپ شلیک می‌شود و منجم‌باشی رسماً به اطلاع شاه می‌رساند که سال نو آغاز شده‌است، بلافاصله روحانیون حاضر و صاحب‌منصبان بانگ مبارک باد برمی‌دارند. از طرف مستوفی‌الممالک کیسه‌های متعدد از سکه‌های جدیدالضرب طلا و نقره تقدیم شاه می‌شود. شاه محتوی آن‌ها را روی یک سینی بزرگ نقره می‌ریزد آن‌ها را با هم مخلوط می‌کند و به هر یک از حاضران چندتایی از آن‌ها می‌دهد زیرا گرفتن سکه نو به هنگام تحویل سال میمنت دارد.[۴۳]

سلام اول فروردین ۱۲۷۱ خورشیدی. ناصرالدین شاه بر تخت مرمر جلوس کرده

در دوران معاصر

رقص دختربچه‌ای با لباس محلی در مراسمی خیابانی به مناسبت فرارسیدن نوروز در شهر واشینگتن، دی.سی.

پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، گروهی از روحانیان شیعه به بدگویی از نوروز و مخالفت با آیین‌های آن پرداختند، اما هنگامی که دلبستگی شدید مردم به این جشن را به چشم دیدند، دم فروبستند.[۴۴]

تا قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تنها کشور جهان که نوروز را به عنوان جشن ملی در تقویم خود داشته‌است کشور ایران بود و البته افغانستان نیز به صورت متناوب این جشن را داشته‌است. اما با استقلال کشورهای آسیای میانه، ابتدا جمهوری قرقیزستان و آذربایجان و سپس سایر کشورها نوروز را جشن ملی خود اعلام کردند. نوروز به عنوان یک میراث فرهنگی و جشن ملی در دوران معاصر همواره مورد توجه مردم ایران قرار داشته و هر ساله برگزار می‌شود. البته برگزاری جشن نوروز به صورت آشکار در برخی از کشورها توسط برخی حکومت‌ها برای مدت زمانی ممنوع بوده‌است. حکومت شوروی برگزاری جشن نوروز را در برخی از کشورهای آسیای میانه مانند ترکمنستان، قرقیزستان و تاجیکستان ممنوع کرده بود و این ممنوعیت تا زمان میخائیل گورباچف ادامه داشت. با این وجود، مردم این مناطق نوروز را به‌گونهٔ پنهانی یا در روستاها جشن می‌گرفته‌اند.[۴۵][۴۶] همچنین برخی از مردم این مناطق برای جلب موافقت مقامات محلی، نام دیگری بر روی نوروز می‌گذاشتند؛ به‌طور مثال در تاجیکستان، مردم با اطلاق «جشن لاله» یا جشن ۸ مارس سعی می‌کردند که آیین‌های نوروز را بدون مخالفت مقامات دولتی به جای آورند.[۲۳] همچنین در افغانستان، در دوران حکومت طالبان، برگزاری جشن نوروز ممنوع بود و این حکومت تنها تقویم هجری قمری را به رسمیت می‌شناخت.[۴۷] تا پیش از سال ۲۰۰۰ میلادی، نوروز در ترکیه (که توسط کردها برگزار می‌شود) ممنوع و غیرقانونی بود؛ در اغلب مواقع نوروز با بازداشت کردها توسط نیروهای امنیتی ترکیه‌ای همراه بود. در سال ۱۹۹۲ (میلادی)، دست کم ۷۰ کرد در درگیری با نیروهای امنیتی ترکیه کشته شدند. اگرچه امروزه دولت ترکیه نوروز را به عنوان جشن بهار ترکی (به ترکی استانبولی: Nevruz) جشن می‌گیرد، اما همچنان نوروز به مثابهٔ نمادی نیرومند از هویت کردهای ترکیه است.[۴۸] در سال‌های اخیر نوروز، به معنای واقعی کلمه، جهانگیر شده‌است. مجمع عمومی سازمان ملل در سال ۲۰۱۰ با تصویب قطعنامه‌ای ۲۱ مارس برابر با اول فروردین را روز جهانی نوروز اعلام کرد.[۴۹]

مدال طلای محمدرضا پهلوی و ثریا بمناسبت جشن نوروز


سکه یک تومانی رضا شاه پهلوی به مناسبت نوروز نخستین سکه رسمی است که در ایران برای بزرگداشت نوروز ضرب شده.

جهانی شدن نوروز

اولین فستیوال نوروز در دهلی نو ۱۳۹۴

بنا به پیشنهاد جمهوری آذربایجان،[۵۰] مجمع عمومی سازمان ملل روز نوروز، با ریشهٔ ایرانی را در تقویم خود جای داد.

در متن به تصویب رسیده ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) توسط مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، ۲۱ ماه مارس جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰میلیون نفر آن را جشن می‌گیرند توصیف شده‌است.[۵۱]

پیش از آن در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز به پیشنهاد ازبکستان[۵۲] توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث معنوی، به ثبت جهانی رسیده‌بود.[۵۳] در ۷ فروردین ۱۳۸۹ نخستین دورهٔ جشن جهانی نوروز در تهران برگزار شد و این شهر به عنوان «دبیرخانهٔ نوروز» شناخته شد.

مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه‌ای روز ۲۱ مارس برابر با ۱ فروردین را در چارچوب ماده ۴۹ و تحت عنوان فرهنگ صلح به عنوان «روز جهانی نوروز» به تصویب رسانده و در تقویم خود جای داد، طی این اقدام که برای نخستین‌بار در تاریخ این سازمان صورت گرفت، نوروز ایرانی به‌عنوان یک مناسبت بین‌المللی به رسمیت شناخته شد.[۵۴][۵۵]

نخستین بار، نوروز ۱۳۹۱ را در صحن عمومی سازمان ملل و یونسکو به میزبانی ایران جشن گرفتند. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل نیز پیامی بدین مناسبت صادر کرد.[۵۶][۵۷][۵۸][۵۹]

جغرافیای نوروز

پوشش اقوام ایرانی و سفره هفت سین در میدان توپخانه

منطقه‌ای که در آن جشن نوروز برگزار می‌شد، امروزه شامل چند کشور می‌شود و همچنان در این کشورها جشن گرفته می‌شود. برخی آیین‌های نوروز در این کشورها با هم متفاوتند. برای نمونه در افغانستان سفره هفت‌میوه می‌چینند؛ اما در ایران سفره هفت سین می‌اندازند. شباهت و نزدیکی آیین‌های نوروز در جمهوری آذربایجان به آیین‌های نورز ایران بیش از دیگر کشورهاست.[۶۰]

جغرافیای نوروز با نام نوروز یا مشابه آن، سراسر خاورمیانه، بالکان، قزاقستان، تاتارستان، در آسیای میانه چین غربی (ترکستان چین)، سودان، زنگبار، در آسیای کوچک سراسر قفقاز تا آستراخان و نیز آمریکای شمالی، هندوستان، پاکستان، بنگلادش، بوتان، نپال و تبت را شامل می‌شود.[۶۱]

کردها نیز این جشن را در فاصلهٔ میان ۱۸ تا ۲۱ مارس جشن می‌گیرند. بنظر کردها قیام کاوه آهنگر و پیروزی او بر ضحاک را جشن نوروز نامیده‌اند. در هنگام نوروز، کردها با گردهمایی در بیرونِ شهرها، به استقبال بهار می‌روند. در این گردهمایی‌های نوروزی، زنان کرد لباس‌های رنگین پوشیده و شال‌های پرزرق و برق بر سر می‌نهند؛ مردان جوان کرد نیز پرچم‌های سبز و زرد و سرخ را برافراشته و با رقص و پایکوبی گرد آتش، نوروز را پاس داشته و زنده نگاه می‌دارند.[۴۸] همچنین نوروز در میان اعراب جنوب عراق رایج است و در روز نوروز آن‌ها به سبزه زارها و مناطق سر سبز می‌روند. بخصوص دیدار از ایوان مداین در این روز از جمله برنامه‌های اعراب جنوب و شرق عراق است.[۵] در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۰۹ (۱۰ فروردین ۱۳۸۸)، پارلمان فدرال کانادا، اولین روز بهار هر سال را به عنوان نوروز (Nowruz Day)، عید ملی ایرانیان و بسیاری اقوام دیگر نامگذاری کرد.[۶۲][۶۳]

در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۱۰، سازمان ملل متحد با تصویب یک قطعنامه در مقر سازمان ملل متحد، عید نوروز را به عنوان روز بین‌المللی نوروز و فرهنگ صلح در جهان به رسمیت شناخت.[۶۴]

نوروز در خارج از جغرافیای نوروز

ایرانیان بیرون از ایران به ویژه در اروپا و آمریکا و کانادا چند دهه است که جشن‌های نوروزی از جمله چهارشنبه‌سوری را به صورت گروهی برگزار می‌کنند.[۶۵][۶۶]

از دوره بوش رؤسای جمهور آمریکا هر سال پیام نوروزی برای ایرانیان می‌فرستند. در روز چهارشنبه سوری ۱۳۹۳ برای اولین میشل اوباما در مراسم سفره نوروزی کاخ سفید سخنرانی کرد.[۶۷][۶۸] و باراک اوباما در پیام خود گفت:

«با درود، نوروزتان مبارک و پیروز.
هفته پیش همسر من میشل کمک کرد تا در اینجا نوروز را جشن بگیریم.
این جشن بزرگداشتی بود برای فرهنگهای گوناگون، غذا، موسیقی و دوستی جوامع مهاجری که هر روزه خدمات فوق‌العاده‌ای در ایالات متحده ارائه می‌کنند در حالی که دور سفره هفت سین جمع می‌شوید، از تهران تا شیراز تا تبریز، از سواحل دریای کاسپین تا کرانه‌های خلیج فارس، برای برکت‌هایی که دارید شکرگزارید و به آینده می‌نگرید..»[۶۹][۷۰][۷۱][۷۲][۷۳]

جشن جهانی نوروز

در ۷ فروردین ۱۳۸۹ نخستین دورهٔ جشن جهانی نوروز در تهران برگزار شد و این شهر به عنوان «دبیرخانهٔ نوروز» شناخته شد. در این جشن، سران کشورهایی که نوروز را جشن می‌گیرند گردهم می‌آیند و این آیین باستانی را گرامی می‌دارند. هر ساله یکی از این کشورها، میزبان جشن جهانی نوروز است.[۷۴]

تعطیلی

در ایران ۴ روز نخست فروردین که مصادف با شروع نوروز است، تعطیل رسمی می‌باشد. این تعطیلات برای مدارس تا سیزده نوروز ادامه دارد.

بخشنامه ۱۳۴۷ خورشیدی

در بخشنامه ۱۰۱۶ مورخ اول آبان ۱۳۴۷ به کلیه وزارتخانه‌ها و موسسات و بنگاه‌ها و شرکت‌های دولتی و وابسته به دولت و بر طبق تصمیم جلسه مورخ ۱۶ اسفند ۱۳۴۶ هیئت وزیران، در فهرست تعطیلات رسمی در ایران؛ روز اول و دوم فروردین تعطیلات رسمی اعلام شده بود.[۷۵]

تعطیلات نوروز اصلی‌ترین و طولانی‌ترین تعطیلات در جمهوری آذربایجان است در این کشور تعطیلات نوروز ۷ روز است و از ۲۰ مارس (۲۹ اسفند) تا ۲۶ مارس (۶ فروردین) ادامه دارد.[۷۶]

آداب نوروز در سفرنامه شرق شناسان

  • انگلبرت کمپفر که در دوره شاه سلیمان صفوی به ایران سفر کرده، در بخشی از سفرنامه خود دربارهٔ نوروز می‌نویسد: «نوروز از آداب و رسوم ایرانیان قدیم به جا مانده‌است و هنوز هم بزرگ‌ترین و درخشـان ترین جشن ایرانیان به‌شمار می‌رود. همه در این روز لباس نو می‌پوشند. دوستان و آشنایان به دیدن یکدیگر می‌روند، مهمانی‌ها برپا می‌شود و به تفریح می‌پردازند.
نوروز در زمان شاه عباسی در نقاشی
  • خانم کارلا سرنا، علت برگزار نشدن عید و سلام نوروزی را چنین بیان کرده :"

شاه در این مورد نیز خواسته یا ناخواسته نظر «منجم باشی» را خواسته بود و او به علت نزدیکی ستاره‌ها (قران کواکب) یا قمر در عقرب بودن روز دوم نوروز را برای برگزاری مراسم سلام مناسب تشخیص داده بود.

  • جملی کرری می‌نویسد:"در نوروز بزرگان برای عرض تبریک به حضور شاه می‌رسند و نسبت به وسع و امکان خود سکه‌های زرین و هدایایی تقدیم می‌کنند. خان‌هایی که به علت دوری راه نتوانند به حضور شاه برسند، به وسیله چند تن از غلامان و کنیزان خود، که لباس فاخر بر تن می‌کنند، هدیه نوروزی خود را به پیشگاه شاه می‌فرستند. ایرانیان در این روز لباس نو می‌پوشند. زیرا معتقدند کسی که سال نو را با لباس کهنه آغاز کند، از خوشی‌های تازه سال جدید بی‌بهره خواهد ماند. از دیگر مراسم عید نوروز، یکی هم آماده کردن انواع غذاهای لذیذ در خانه‌ها و پذیرایی گرم از دوستان و آشنایان است.»

.[۷۷]

آئین‌ها

نوروز مجموعه‌ای از جشن‌ها و مناسبت‌ها است. جشن‌های سال نو یا جشن‌های نوروزی در ایران برنامه‌های متعددی دارد که ابتدا با چهارشنبه‌سوری شروع می‌شود. بعد از جشن چهارشنبه سوری آخرین پنجشنبه رفتن به مزار و آرامگاه تازه درگذشتگان است. سومین برنامه که بیشتر در خراسان جنوبی رایج است مراسم الفه است. این مراسم نیز در آرامگاه‌ها و قبرستان‌ها یا مساجد برگزار می‌شود و بیشتر برای تکریم و احترام به مردگان است در این مراسم شیرینی و کیک‌های محلی (قطاب- نان شیری - گعک) به همراه سبزه در سفره گذاشته می‌شود.

خانه‌تکانی

خانه‌تکانی یکی از آیین‌های نوروزی است که مردم برخی مناطقی که نوروز را جشن می‌گیرند به آن پایبندند. در این آیین، تمام خانه و وسایل آن در آستانه نوروز گردگیری، شستشو و تمیز می‌شوند.[۷۸] این آیین در کشورهای مختلف از جمله ایران، تاجیکستان و افغانستان برگزار می‌شود.[۷۹]

افروختن آتش

جشن نوروزی روستای پالنگان با چرخاندن مشعل‌ها و حرکت به بالای صخره‌های پشت روستای پالنگان توسط جوانان برگزار می‌شود. در این جشن مردم روستا با حضور بر بام‌ خانه‌ها و با نواختن موسیقی‌های کردی و پوشیدن لباس‌های شاد و رنگارنگ به استقبال نوروز می‌روند.
برگزاری مراسم آتش‌بازی در میان کردها در شهر استانبول، ترکیه

رسم افروختن آتش، از زمان‌های کهن در برخی مناطق علاقه‌مند به نوروز متداول شده‌است. در ایران، جمهوری آذربایجان و بخش‌هایی از افغانستان، این رسم به‌صورت روشن کردن آتش در شب آخرین چهارشنبه سال متداول است. این مراسم چهارشنبه‌سوری نام دارد.[۷۹] در کردستان در روز نوروز مراسم آتش نوروزی (به کردی ئاگر نه‌وروزی Agir Newrozî) انجام می‌شود. پریدن از روی آتش در ایام نوروز در ترکمنستان نیز رایج است.[۸۰]

همچنین رسم افروختن آتش در بامداد نوروز بر پشت بام‌ها در میان برخی از زرتشتیان (از جمله در برخی از روستاهای یزد در ایران) مرسوم است.[۸۱]

سفره‌های نوروزی

سفره هفت‌سین از سفره‌های نوروزی است که در ایران، جمهوری آذربایجان و برخی از نقاط افغانستان رایج است.

سفره‌های نوروزی یکی از آیین‌های مشترک در مراسم نوروز در بین مردمی است که نوروز را جشن می‌گیرند.

سفره نوروزی که امروزه در ایران به آن سفره هفت سین هم می‌گویند دارای دو نوع مواد هستند

  • الف: اجناسی که جنبه نمادین و سمبولیک دارد. مانند سیر و سکه
  • ب: مواد و اشیایی که جنبه خوراکی و پذیرایی دارند. مانند انواع آجیل‌ها و شیرینی‌های سنتی یا جدید

در بسیاری از نقاط ایران، جمهوری آذربایجان[۸۲] و برخی از نقاط افغانستان، سفره هفت‌سین پهن می‌شود. در این سفره، هفت چیز قرار می‌گیرد که با حرف س آغاز شده باشد؛ مثل سیر، سنجد، سمنو، سیب و…[۸۳][۸۴] به هفت‌سینی که چیده می‌شود معانی خاصی نسبت داده‌اند. مثلاً سیب را نماد زیبایی و تندرستی، سنجد را نماد عشق و محبت، و سکه را رزق و روزی گفته‌اند. سفره نوروز از زمان‌های کهن بوده اما به این صورت بوده‌است که سفره‌ای را پهن می‌کردند و در بشقاب‌های سفالی یا فلزی، انواع آجیل‌های خشک‌شده مانند توت خشک، برگه خشک شده زردآلو و هلو و پختیک (پخته شده و خشک شده لبو) و عسل و سرشیر خشک شده، کلوچه، قطاب و نان سرموکی و… می‌گذاشتند؛ تخم مرغ رنگ‌شده از اجزای اصلی این سفره‌ها بود. در این سفره، بعضی چیزها فقط جنبه زیبایی و نمادین داشت مانند تخم مرغ و آیینه؛ ولی سایر چیزها برای خوردن و پذیرایی میهمانان بوده‌است و هر زمان که تمام می‌شد بلافاصله صاحبخانه ظروف را دوباره برای میهمانان جدید پر می‌کرد.

نوروز، چهارشنبه سوری و سیزده بدر

اما اینکه هفت چیز با نام سین باشد، پدیده جدیدی است و مستندات تاریخی ندارد. البته سفره نوروزی همواره دارای سمبل و نمادها بوده‌است اما به نظر می‌رسد گذاشتن هفت جزء آغاز شونده با حرف سین در سفرهٔ نوروزی پدیده‌ای است که روایت‌های آن بیشتر از اواخر دوره قاجار رایج شده و پیشینهٔ تاریخی ندارد و توسط رسانه‌ها فراگیر شده‌است. یکی از ضروریات عید نوروز لباس نو و حمام رفتن بوده‌است، مردان و زنان قبل از فرارسیدن نوروز به حمام‌های زنانه یا مردانه می‌رفتند و شلوغ‌ترین روزهای گرمابه‌ها، همان چند روز سال نو بود. در گرمابه‌های قدیمی که معمولاً با چوب و هیزم در (گرخانه)Gor Khaneh یا (آتش خانه) آب داخل خزانه را که بر روی دیگ‌های بزرگ قرار داشتند گرم می‌کرد، حمامی‌ها لازم بوده که یک ذخیرهٔ ویژه چوب و هیزم را برای روزهای نوروز ذخیره کنند.

  • در قرون گذشته بسیاری از خانواده‌ها سالی فقط یکبار می‌توانستند پلو بخورند و آن هم شب نوروز بود. شب نوروز، همه مردم یا اکثراً پلو یا چلو خورشت می‌خوردند. از این پلو نوروزی برای فقرا، سلمانی (آرایشگر) و حمامی (مسئول آتش حمام) و برای کدخدای و روحانی (معلم سنتی) محل پیشکش می‌بردند؛ و آن‌ها با حجم زیادی از پلو روبرو بودند و ناچار بودند آن‌ها را خشک کرده و در آینده استفاده کنند.

پهن کردن سفرهٔ نوروزی در ایران آداب و رسوم خاصی دارد و روی سفره اجزای دیگری به‌ویژه آینه، شمع، و آب نیز حضور دارند. از دیگر اجزای سفرهٔ امروزی می‌شود از ماهی و تخم مرغ رنگ‌شده یاد کرد.

در کابل و شهرهای شمالی افغانستان، سفره هفت میوه متداول است. در این سفره، هفت میوه قرار می‌گیرد، از جمله؛ کشمش سبز و سرخ، چارمغز، بادام، پسته، زردآلو و سنجد.[۸۳] چیدن سفره‌ای مشابه با استفاده از میوه خشک شده، در بین شیعیان پاکستان هم مرسوم است.[۸۵]

علاوه بر این، سفره هفت شین در میان زرتشتیان، و سفره هفت میم در برخی نقاط واقع در استان فارس در ایران متداول است.[۸۴] در جمهوری آذربایجان، عدد هفت اهمیتی ندارد و بر روی سفره‌های نوروزی خود، آجیل قرار می‌دهند.[۸۵]

غذاهای نوروزی

یکی از متداول‌ترین غذاهایی که به مناسبت نوروز پخته می‌شود، سمنو (سمنک، سومنک، سوملک، سمنی، سمنه) است. این غذا با استفاده از جوانه گندم تهیه می‌شود. در بیشتر کشورهایی که نوروز را جشن می‌گیرند، این غذا طبخ می‌شود. در برخی از کشورها، پختن این غذا با آیین‌های خاصی همراه‌است. زنان و دختران در مناطق مختلف ایران، افغانستان، تاجیکستان،[۱۹] ترکمنستان[۸۶] و ازبکستان[۸۷] سمنو را به‌صورت دسته‌جمعی و گاه در طول شب می‌پزند و درهنگام پختن آن، سرودهای مخصوصی می‌خوانند. برای نمونه در افغانستان، در یکی از مشهورترین ترانه‌ها، این بیت به تکرار خوانده می‌شود:[۸۸]

سمنک در جوش ما کفچه زنیم دیگران در خواب ما دف چه زنیم

پختن غذاهای دیگر نیز در نوروز مرسوم است. برای مثال، سبزی‌پلو با ماهی را در شب عید و شیرینی‌هایی مانند نان نخودچی تناول می‌شود؛[۸۹] در افغانستان سبزی چلو با ماهی، در تاجیکستان باج،[۹۰] در ترکمنستان نوروزبامه،[۹۱] در قزاقستان اویقی آشار،[۹۲] و در بخارا نیز انواع سمبوسه[۹۳] پخته می‌شود. به‌طور کلی پختن غذاهای نوروزی در هر منطقه‌ای که نوروز جشن گرفته می‌شود، مرسوم است و هر منطقه غذاها و شیرینی‌های مخصوص به خود را دارد.

دید و بازدید

دید و بازدید عید یا عید دیدنی یکی از سنت‌های نوروزی است که در بیشتر کشورهایی که آن را جشن می‌گیرند، متداول است. در برخی از مناطق، یاد کردن از گذشتگان و حاضر شدن بر مزار آنان در نوروز نیز رایج است. روز نوروز با بازدید و دیدار اقوام و خویشان شروع می‌شود. این سال‌ها معمولاً در شهرهای کوچک رفتن به آرامگاه شهدا و بازدید از خانواده شهدا نیز رسم شده‌است.

لباس نو و پاک نوروزی

حمام رفتن و پوشیدن پوشاک نو بخشی از ضروریات روز نوروز است که افراد حتماً بایستی با لباس نو و پاک به دیدار اقوام و دوستان می‌رفتند. جملی کارری در سفرنامه‌اش می‌نویسد:

  • "ایرانیان در این روز لباس نو می‌پوشند. حتی اگر کسی پول هم نداشته باشد، مبلغی از دیگران قرض می‌کند و برای خود و بستگان و خانواده‌اش لباس و کفش نو تهیه می‌کند. زیرا معتقدند کسی که سال نو را با لباس کهنه آغاز کند، از خوشی‌های تازه سال جدید بی‌بهره خواهد ماند. از دیگر مراسم عید نوروز، یکی هم آماده کردن انواع غذاهای لذیذ در خانه‌ها و پذیرایی گرم از دوستان و آشنایان است.»

در قدیم معمولاً لباس قومی و ملی هر منطقه‌ای در ایران متفاوت بود. بخصوص هر قبیله و ایل ممکن بود نوع کلاهی که بر سر می‌گذاشتند متفاوت باشد و در نوروز لباس قومی معمول بوده‌است در بیشتر مناطق ایران یک شنل به شکل عبا مردها بر دوش می‌انداخته‌اند امروزه رئیس‌جمهور افغانستان از این شنل برای اعیاد رسمی استفاده می‌کند. از دوره رضا شاه پوشش‌های متفاوت قومی که بعضاً نشانه‌هایی از تفاخر همراه داشت برچیده شد و لباس سراسری ایران استاندارد کت و شلوار و کلاه فرنگی رسمیت یافت.

گردشگری

در ایران تعطیلات نوروزی معمولاً با حجم بالایی از سفرهای گردشگری همراه است. آمار این سفرها در طول سال‌های اخیر رو به رشد بوده‌است.[۹۴]

مسابقات ورزشی

برگزاری مسابقات ورزشی عمومی در معابر شهری و روستایی، یکی دیگر از آیین‌هایی است که در برخی از کشورها به مناسبت نوروز برگزار می‌شود. در ترکمنستان، مردان و زنان ترکمن، بازیها و سرگرمی‌های ویژه‌ای از جمله سوارکاری، کشتی، پرش برای گرفتن دستمال از بلندی و شطرنج برگزار می‌کنند. برپایی جنگ خروس و شاخ‌زنی قوچ‌ها از دیگر مراسمی است که در ترکمنستان برگزار می‌شود.[۸۰]

در استان‌های شمالی افغانستان نیز مسابقات بزکشی به مناسبت‌های مختلف از جمله نوروز برگزار می‌شود.

طبیعت‌گردی

مردم ایران در روز ۱۳ فروردین، به مکان‌های طبیعی مانند پارک‌ها، باغ‌ها، جنگل‌ها و مناطق خارج از شهر می‌روند. این مراسم سیزده‌به‌در نام دارد. از کارهای رایج در این جشن، گره زدن سبزه است.[۹۵] مراسم سیزده‌به‌در در مناطق غربی افغانستان، ازجمله شهر هرات نیز برگزار می‌شود. با وجوداین که روز سیزدهم فروردین در کشور افغانستان جزو تعطیلات رسمی نیست، اما مردم این مناطق برای گردش در طبیعت، عملاً کسب و کار خود را تعطیل می‌کنند. مردم این منطقه، همچنین اولین چهارشنبه سال را نیز با گردش در طبیعت سپری می‌کنند.[۹۶]

علاوه بر این، ساکنان کابل، در طول دو هفته اول سال جدید، برای گردش به همراه خانواده به مناطقی که در آن‌ها گل ارغوان می‌روید، می‌روند.

یکی دیگر از آیین‌های نوروز که در آسیای میانه و کشور تاجیکستان مرسوم است، مراسم گل‌گردانی و بلبل‌خوانی است. گل گردان‌ها از دره و تپه و دامنهٔ کوه‌ها، گل چیده و اهل دهستان خود را از پایان یافتن زمستان و فرارسیدن عروس سال و آغاز کشت و کار بهاری و آمدن نوروز مژده می‌دهند.

نوروزخوانی

نوروز خوانی یا بهار خوانی یا نوروزی، گونه‌ای از آواز خوانی است که در گذشته در ایران رواج داشته‌است. در حال حاضر رواج این گونه آواز خوانی بیشتر در استان‌های مازندران و گیلان است.[۹۷]

در نوروز خوانی، افرادی که به آن‌ها نوروز خوان گفته می‌شود، پیش از آغاز فصل بهار، به صورت دوره‌گردی به شهرها و روستاهای مختلف می‌روند و اشعاری در مدح بهار یا با ذکر مفاهیم مذهبی به صورت بداهه یا از روی حافظه می‌خوانند. این اشعار بیشتر به زبان‌های طبری و زبان گیلکی می‌باشد. این اشعار بیشتر به صورت ترجیع‌بند بوده و توسط یک یا چند شخص، به صورت هم‌زمان خوانده می‌شود.[۹۸][۹۹]

نوروز در آثار هنرمندان

تابلو نقاشی نوروز اثر یوسف عبدی نژاد

بسیاری از هنرمندان حوزه نوروز با دستمایه قراردادن موضوع نوروز اقدام به خلق آثاری در این زمینه نموده‌اند.

نوروز در اشعار فارسی

چو خورشید تابان میان هوانشسته بر او شاه فرمانروا
جهان انجمن شد بر تخت اوشگفتی فرو مانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندندمران روز را «روز نو» خواندند

در جایی دیگر:

به چندین فروغ و به چندین چراغبیاراسته چون به نوروز باغ

در جایی دیگر

نگه دارد این فال جشن سدههمان فر نوروز و آتشکده
نوروز جهان پرور مانده ز دهاقیندهقان جهان دیده‌اش پرورده ببر بر
نوروز بزرگ آمد آرایش عالممیراث به نزدیک ملوک عجم از جم.
بر آمد باد صبح و بوی نوروزبه کام دوستان و بخت پیروز
مبارک بادت این سال و همه سالهمایون بادت این روز و همه روز
جهان از باد نوروزی جوان شدزهی زیبا که این ساعت جهان شد
Nowruz
نوروز
Wheatgrass.jpg
Growing wheatgrass is one of the most popular traditional preparations for Nowruz.
Observed by
TypeNational, ethnic, international
SignificanceNew Year holiday
DateMarch 19, 20, or 21
2018 dateTuesday 20 March 2018
at 16:15 UTC *
2019 dateWednesday 20 March 2019
at 21:58 UTC *
2020 dateFriday 20 March 2020
at 03:50 UTC *
2021 dateSaturday 20 March 2021
at 09:37 UTC *
Frequencyannual
Norooz, Nawrouz, Newroz, Novruz, Nowrouz, Nawrouz, Nauryz, Nooruz, Nowruz, Navruz, Nevruz, Nowruz, Navruz
CountryIran, Afghanistan, Azerbaijan, India, Iraq, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Pakistan, Tajikistan, Turkey, Turkmenistan, and Uzbekistan
Reference[www.unesco.org/culture/ich/en/RL/01161 1161]
RegionAsia and the Pacific
Inscription history
Inscription2016 (4th session)

Nowruz (Persian: نوروز‎, pronounced [nowˈɾuːz]; lit.  "new day") is the Iranian New Year,[17][18] also known as the Persian New Year,[19][20] which is celebrated worldwide by various ethno-linguistic groups.

Despite its Iranian and Zoroastrian origins, Nowruz has been celebrated by diverse communities. It has been celebrated for over 3,000 years in Western Asia, Central Asia, the Caucasus, the Black Sea Basin, and the Balkans.[21][22][23][24][25][26][27][28][29] It is a secular holiday for most celebrants that is enjoyed by people of several different faiths, but remains a holy day for Zoroastrians,[30] Bahais,[31] and some Muslim communities.[32][33]

Nowruz is the day of the vernal equinox, and marks the beginning of spring in the Northern Hemisphere. It marks the first day of the first month (Farvardin) of the Iranian calendar.[34] It usually occurs on March 21 or the previous or following day, depending on where it is observed. The moment the Sun crosses the celestial equator and equalizes night and day is calculated exactly every year, and families gather together to observe the rituals.

While Nowruz has been celebrated since the reform of the Iranian Calendar in the 11th Century CE to mark the new year, the United Nations officially recognized the "International Day of Nowruz" with the adoption of UN resolution 64/253 in 2010.

Nowruz

The first day of the Iranian calendar falls on the March equinox, the first day of spring, around 21 March. In the 11th century CE the Iranian calendar was reformed in order to fix the beginning of the calendar year, i.e. Nowruz, at the vernal equinox. Accordingly, the definition of Nowruz given by the Iranian scientist Tusi was the following: "the first day of the official New Year [Nowruz] was always the day on which the sun entered Aries before noon."[35] Nowruz is the first day of Farvardin, the first month of the Iranian solar calendar.

In the Shahenshahi and Kadmi calendars, which do not account for leap years, the New Year's Day has drifted ahead by over 200 days. Followers of those calendars (some Zoroastrians in Pakistan and India) celebrate the spring equinox as Jamshed-i Nouroz, with New Year's Day then being celebrated in July–August as Pateti, the day of penitence".[citation needed]

The word Nowruz is a combination of Persian words نو now—meaning "new"—and روز ruz—meaning "day". Pronunciation varies among Persian dialects, with Eastern dialects using the pronunciation [nawˈɾoːz] (as in Dari and Classical Persian, whereas in Tajik, it is written as "Наврӯз" Navröz), western dialects [nowˈɾuːz], and Tehranis [noːˈɾuːz]. A variety of spelling variations for the word nowruz exist in English-language usage, including novruz, nowruz, nauruz and newroz.[36][37]

Timing Accuracy

Illumination of the Earth by the Sun on the day of equinox.

Nowruz's timing in Iran is based on Solar Hijri algorithmic calendar, which is based on precise astronomical observations, and moreover use of sophisticated intercalation system, which makes it more accurate than its European counterpart, the Gregorian calendar.[38]

Each 2820 year great grand cycle contains 2137 normal years of 365 days and 683 leap years of 366 days, with the average year length over the great grand cycle of 365.24219852. This average is just 0.00000026 (2.6×10−7) of a day shorter than Newcomb's value for the mean tropical year of 365.24219878 days, but differs considerably more from the mean vernal equinox year of 365.242362 days, which means that the new year, intended to fall on the vernal equinox, would drift by half a day over the course of a cycle.[38]

Charshanbe Suri

Charshanbe Suri (Persian: چارشنبه ‌سوری‎, romanizedCâršanbe Suri; Kurdish: Çarşema Sor‎; Azerbaijani: Çərşənbə Bayramı) is a prelude to the New Year.[39] In Iran, it is celebrated on the eve of the last Wednesday before Nowruz. It is usually celebrated in the evening by performing rituals such as jumping over bonfires and lighting off firecrackers and fireworks.[40][41]

In Azerbaijan, where the preparation for Novruz usually begins a month earlier, the festival is held every Tuesday during four weeks before the holiday of Novruz. Each Tuesday, people celebrate the day of one of the four elements – water, fire, earth and wind.[42] On the holiday eve, the graves of relatives are visited and tended.[43]

Iranians sing the poetic line "my yellow is yours, your red is mine" (Persian: سرخی تو از من، زردی من از تو‎, romanizedzardi ye man az to, sorkhi ye to az man) to the fire during the festival, asking the fire to take away ill-health and problems and replace them with warmth, health, and energy. Trail mix and berries are also served during the celebration.

Spoon banging (قاشق زنی) is a tradition observed on the eve of Charshanbe Suri, similar to the Halloween custom of trick-or-treating. In Iran, people wearing disguises and go door-to-door banging spoons against plates or bowls and receive packaged snacks. In Azerbaijan, children slip around to their neighbors' homes and apartments on the last Tuesday prior to Novruz, knock at the doors, and leave their caps or little basket on the thresholds, hiding nearby to wait for candies, pastries and nuts.[42]

The ritual of jumping over fire has continued in Armenia in the feast of Trndez, which is a feast of purification in the Armenian Apostolic Church and the Armenian Catholic Church, celebrated forty days after Jesus's birth.[44]

Sizdah bedar

In Iran, the Nowruz holidays last thirteen days. On the thirteenth day of the New Year, Iranians leave their houses to enjoy nature and picnic outdoors, as part of the Sizdebedar ceremony. The greenery grown for the Haft-sin setting is thrown away, particularly into a running water. It is also customary for young single people, especially young girls, to tie the leaves of the greenery before discarding it, expressing a wish to find a partner. Another custom associated with Sizdah Bedar is the playing of jokes and pranks, similar to April Fools' Day[45]

History and origin

Ancient roots

Bas-relief in Persepolis, depicting a symbol in Zoroastrianism for Nowruz[note 1]

There exist various foundation myths for Nowruz in Iranian mythology.

The Shahnameh credits the foundation of Nowruz to the mythical Iranian King Jamshid, who saves mankind from a winter destined to kill every living creature.[46] Jamshid may symbolize the transition of the Proto-Iranians from a hunter-gatherer lifestyle to animal husbandry and a more settled life.[citation needed] To defeat the killer winter, Jamshid constructed a throne studded with gems. He had demons raise him above the earth into the heavens; there he sat, shining like the Sun. The world's creatures gathered and scattered jewels around him and proclaimed that this was the New Day (Now Ruz). This was the first day of Farvardin, which is the first month of the Iranian calendar.[47]

Although it is not clear whether Proto-Indo-Iranians celebrated a feast as the first day of the calendar, there are indications that Iranians may have observed the beginning of both autumn and spring, respectively related to the harvest and the sowing of seeds, for the celebration of the New Year.[48] Mary Boyce and Frantz Grenet explain the traditions for seasonal festivals and comment: "It is possible that the splendor of the Babylonian festivities at this season led the Iranians to develop their own spring festival into an established New Year feast, with the name Navasarda "New Year" (a name which, though first attested through Middle Persian derivatives, is attributed to the Achaemenian period)." Since the communal observations of the ancient Iranians appear in general to have been seasonal ones and related to agriculture, "it is probable that they traditionally held festivals in both autumn and spring, to mark the major turning points of the natural year."[48]

Nowruz is partly rooted in the tradition of Iranian religions, such as Mithraism and Zoroastrianism. In Mithraism, festivals had a deep linkage with the Sun's light. The Iranian festivals such as Mehrgan (autumnal equinox), Tirgan, and the eve of Chelle ye Zemestan (winter solstice) also had an origin in the Sun god (Surya). Among other ideas, Zoroastrianism is the first monotheistic religion that emphasizes broad concepts such as the corresponding work of good and evil in the world, and the connection of humans to nature. Zoroastrian practices were dominant for much of the history of ancient Iran. In Zoroastrianism, the seven most important Zoroastrian festivals are the six Gahambar festivals and Nowruz, which occurs at the spring equinox. According to Mary Boyce,[49] "It seems a reasonable surmise that Nowruz, the holiest of them all, with deep doctrinal significance, was founded by Zoroaster himself"; although there is no clear date of origin.[50] Between sunset on the day of the sixth Gahambar and sunrise of Nowruz, Hamaspathmaedaya (later known, in its extended form, as Frawardinegan; and today is known as Farvardigan) was celebrated. This and the Gahambars are the only festivals named in the surviving text of the Avesta.

The 10th-century scholar Biruni, in his work Kitab al-Tafhim li Awa'il Sina'at al-Tanjim, provides a description of the calendars of various nations. Besides the Iranian calendar, various festivals of Greeks, Jews, Arabs, Sabians, and other nations are mentioned in the book. In the section on the Iranian calendar, he mentions Nowruz, Sadeh, Tirgan, Mehrgan, the six Gahambars, Farvardigan, Bahmanja, Esfand Armaz and several other festivals. According to him, "It is the belief of the Iranians that Nowruz marks the first day when the universe started its motion."[51] The Persian historian Gardizi, in his work titled Zayn al-Akhbār, under the section of the Zoroastrians festivals, mentions Nowruz (among other festivals) and specifically points out that Zoroaster highly emphasized the celebration of Nowruz and Mehrgan.[52][53]

Achaemenid period

A bas-relief at the Apadana, Persepolis, depicting Armenians bringing their famous wine to the king.

Although the word Nowruz is not recorded in Achaemenid inscriptions,[54] there is a detailed account by Xenophon of a Nowruz celebration taking place in Persepolis and the continuity of this festival in the Achaemenid tradition.[55] Nowruz was an important day during the Achaemenid Empire (c. 550–330 BCE). Kings of the different Achaemenid nations would bring gifts to the King of Kings. The significance of the ceremony was such that King Cambyses II's appointment as the king of Babylon was legitimized only after his participation in the referred annual Achaemenid festival.[56]

It has been suggested that the famous Persepolis complex, or at least the palace of Apadana and the Hundred Columns Hall, were built for the specific purpose of celebrating a feast related to Nowruz.

In 539 BCE, the Jews came under Iranian rule, thus exposing both groups to each other's customs. According to the Encyclopædia Britannica, the story of Purim as told in the Book of Esther is adapted from an Iranian novella about the shrewdness of harem queens, suggesting that Purim may be an adoption of Iranian New Year.[57] A specific novella is not identified and Encyclopædia Britannica itself notes that "no Jewish texts of this genre from the Persian period are extant, so these new elements can be recognized only inferentially". Purim is celebrated within a few weeks of Nowruz as the date of Purim is based on a lunar calendar, while Nowruz occurs at the spring equinox. It is possible that the Jews and Iranians of the time may have shared or adopted similar customs for these holidays.[58]

Arsacid and Sassanid periods

Nowruz was the holiday of Arsacid dynastic empires who ruled Iran (248 BCE–224 CE) and the other areas ruled by the Arsacid dynasties outside of Parthia (such as the Arsacid dynasties of Armenia and Iberia). There are specific references to the celebration of Nowruz during the reign of Vologases I (51–78 CE), but these include no details.[54] Before Sassanids established their power in Western Asia around 300 CE, Parthians celebrated Nowruz in autumn, and the first of Farvardin began at the autumn equinox. During the reign of the Parthian dynasty, the spring festival was Mehrgan, a Zoroastrian and Iranian festival celebrated in honor of Mithra.[59]

Extensive records on the celebration of Nowruz appear following the accession of Ardashir I, the founder of the Sasanian Empire (224–651 CE). Under the Sassanid emperors, Nowruz was celebrated as the most important day of the year. Most royal traditions of Nowruz, such as royal audiences with the public, cash gifts, and the pardoning of prisoners, were established during the Sassanid era and persisted unchanged until modern times.

After the Muslim conquest

Shah Abbas and his courtiers celebrating Nowruz.

Nowruz, along with the mid-winter celebration Sadeh, survived the Muslim conquest of Persia of 650 CE. Other celebrations such as the Gahambars and Mehrgan were eventually side-lined or only observed by Zoroastrians. Nowruz became the main royal holiday during the Abbasid period.

Following the demise of the caliphate and the subsequent re-emergence of Iranian dynasties such as the Samanids and Buyids, Nowruz became an even more important event. The Buyids revived the ancient traditions of Sassanian times and restored many smaller celebrations that had been eliminated by the caliphate. The Iranian Buyid ruler 'Adud al-Dawla (r. 949–983) customarily welcomed Nowruz in a majestic hall, decked with gold and silver plates and vases full of fruit and colorful flowers.[60] The King would sit on the royal throne, and the court astronomer would come forward, kiss the ground, and congratulate him on the arrival of the New Year.[60] The king would then summon musicians and singers, and invited his friends to gather and enjoy a great festive occasion.[60]

Later Turkic and Mongol invaders did not attempt to abolish Nowruz.

Contemporary era

Before the collapse of the Soviet Union, Iran was the only country that officially observed the ceremonies of Nowruz. When the Caucasian and Central Asian countries gained independence from the Soviets, they also declared Nowruz as a national holiday.

Nowruz was added to the UNESCO List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity in 2010.[61][62][63][64][65] To commemorate the UN recognition, Iran unveiled a commemorative postage stamp during the first International Nowruz Celebrations in Tehran on Saturday, 27 March 2010.[66]

Holiday customs

Festive decoration 5.jpg

House cleaning and shopping

House cleaning, or shaking the house (Persian: خانه تکانی‎, romanizedxāne tekāni) is commonly done before the arrival of Nowruz. People start preparing for Nowruz with a major spring cleaning of their homes and by buying new clothes to wear for the New Year, as well as the purchase of flowers. The hyacinth and the tulip are popular and conspicuous.

Parsis adorn their houses with different auspicious symbols; namely, stars, butterflies, birds and fish; and on the day of Navroz, they dress in their new and best clothes and put on gold and silver kushtis and caps. They decorate the doors and windows with garlands of roses and jasmine and use colored powders for creating patterns known as rangoli on their steps and thresholds. Fish and floral motifs are a favorite among rangolis and considered highly auspicious.[citation needed]

Visiting family and friends

During the Nowruz holidays, people are expected to make short visits to the homes of family, friends and neighbors. Typically, young people will visit their elders first, and the elders return their visit later. Visitors are offered tea and pastries, cookies, fresh and dried fruits and mixed nuts or other snacks. Many Iranians throw large Nowruz parties in as a way of dealing with the long distances between groups of friends and family.

Haft-sin

A Haft-sin table.

Typically, before the arrival of Nowruz, family members gather around the Haft-sin table and await the exact moment of the March equinox to celebrate the New Year.[67][68] Traditionally, the Haft-sin (Persian: هفت‌سین‎, seven foods beginning with the letter sin (س)) are:

A 2008 White House Haft-sin.

These items are also known to have astrological correlations to planets Mercury, Venus, Mars, Jupiter, Saturn, Sun, and Moon.[citation needed] The Haft-sin table may also include a mirror, candles, painted eggs, a bowl of water, goldfish, coins, hyacinth, and traditional confectioneries. A "book of wisdom" such as the Quran, Bible, Avesta, the Šāhnāme of Ferdowsi, or the divān of Hafez may also be included.[67] Haft-sin's origins are not clear. The practice is believed to have been popularized over the past 100 years.[69]

Haft Mēwa

In Afghanistan, people prepare Haft Mēwa (Dari: هفت میوه‎, English: seven fruits) for Nauruz, a mixture of seven different dried fruits and nuts (such as raisins, Persian olives, pistachios, hazelnuts, prunes, walnut, and almonds) served in syrup.

Khoncha

A Khoncha setting.

Khoncha (Azerbaijani: Xonça) is the traditional display of Novruz in the Republic of Azerbaijan. It consists of a big silver or copper tray, with a tray of green, sprouting wheat (samani) in the middle and a dyed egg for each member of the family arranged around it. The table should be with at least seven dishes.[42]

Amu Nowruz and Haji Firuz

In Iran, the traditional heralds of the festival of Nowruz are Amu Nowruz and Haji Firuz, who appear in the streets to celebrate the New Year.

Amu Nowruz brings children gifts, much like his counterpart Santa Claus.[70] He is the husband of Nane Sarma, with whom he shares a traditional love story in which they can meet each other only once a year.[71][72] He is depicted as an elderly silver-haired man with a long beard carrying a walking stick, wearing a felt hat, a long cloak of blue canvas, a sash, giveh, and linen trousers.[73]

Haji Firuz performers on a road to Tehran.

Haji Firuz, a character with his face and hands covered in soot, clad in bright red clothes and a felt hat, is the companion of Amu Nowruz. He dances through the streets while singing and playing the tambourine. In the traditional songs, he introduces himself as a serf trying to cheer people whom he refers to as his lords.[74]

Kampirak

In the folklore of Afghanistan, Kampirak and his retinue pass village by village distributing gathered charities among people. He is an old bearded man wearing colorful clothes with a long hat and rosary who symbolizes beneficence and the power of nature yielding the forces of winter. The tradition is observed in central provinces, specially Bamyan and Daykundi.[75]

Locality

Traditional costume for Nawrız in Kazakhstan.

The festival of Nowruz is celebrated by many groups of people in the Black Sea basin, the Balkans, the Caucasus, Western Asia, central and southern Asia, and by Iranians worldwide.[76]

Places where Nowruz is a public holiday include:

Traditional dancing during a Nowruz festival in Paris

The Parliament of Canada, on 30 March 2009, by unanimous consent, passed a bill to add Nowruz to the national calendar of Canada.[89][90]

Nowruz is celebrated by Kurdish people in Iraq[7][91] and Turkey,[92] as well as by the Iranis, Shias and Parsis in the Indian subcontinent and diaspora.

Nowruz is also celebrated by Iranian communities in Europe and the Americas, including Los Angeles, Toronto, Cologne and London.[93] But because Los Angeles is prone to devastating fires, there are very strict fire codes in the city. Usually, Iranians living in Southern California go to the beaches to celebrate the event where it is permissible to build fires.[94] On 15 March 2010, the House of Representatives of the United States passed the Nowruz Resolution (H.Res. 267), by a 384–2 vote,[95] "Recognizing the cultural and historical significance of Nowruz, ... ."[96]

Afghanistan

Nowruz marks Afghanistan's New Year's Day with the Solar Hijri Calendar as their official calendar. In Afghanistan, the festival of Gul-i-Surkh (Dari: گل سرخ‎, English: red flower) is the principal festival for Nauruz. It is celebrated in Mazar-i-Sharif during the first 40 days of the year, when red tulips grow in the green plains and over the hills surrounding the city. People from all over the country travel to Mazar-i-Sharif to attend the Nauruz festivals. Buzkashi tournaments are held during the Gul-i-Surkh festival in Mazar-i-Sharif, Kabul and other northern Afghan cities.

Jahenda Bala (Dari: جهنده بالا‎ English: raising) is celebrated on the first day of the New Year.[97] It is a religious ceremony performed at the Blue Mosque of Mazar-i-Sharif by raising a special banner resembling the Derafsh Kaviani royal standard. It is attended by high-ranking government officials such as the Vice-President, Ministers, and Provincial Governors and is the biggest recorded Nawroz gathering, with up to 200,000 people from all over Afghanistan attending.

In the festival of Dehqān (Dari: دهقان‎ English: farmer), also celebrated on the first day of the New Year, farmers walk in the cities as a sign of encouragement for the agricultural production. In recent years, this activity only happens in Kabul and other major cities where the mayor and other government officials attend.

During the first two weeks of the New Year, the citizens of Kabul hold family picnics in Istalif, Charikar and other green places where redbuds grow.

During the Taliban regime of 1996–2001, Nauruz was banned as "an ancient pagan holiday centered on fire worship".[98]

Armenia

Since the extinction during the 19th century, Nowruz is not celebrated by Armenians and is not a public holiday in Armenia. However, it is celebrated in Armenia by tens of thousands of Iranian tourists who visit Armenia with relative ease.[99] The influx of tourists from Iran accelerated since around 2010–11.[100][101] In 2010 alone, around 27,600 Iranians spent Nowruz in capital Yerevan.[102]

In 2015, President Serzh Sargsyan sent a letter of congratulations to Kurds living in Armenia and to the Iranian political leadership on the occasion of Nowruz.[103]

Azerbaijan

Folk dancers in Baku, during the Novruz celebrations.

In Azerbaijan, Novruz celebrations go on for several days and included festive public dancingfolk music, and sporting competitions. In rural areas, crop holidays are also marked.[104]

Communities of the Azeri diaspora also celebrate Nowruz in the US, Canada[105] and Israel[106]

Bangladesh

In Bangladesh, Shia Muslims in Dhaka, Chittagong, Rajshahi and Khulna continue to celebrate it regularly. However, tradition goes back to historical East Bengal's link to the Mughal Empire; the empire celebrated the festival for 19 days with pomp and gaiety.[107][108] Shia Muslims in Bangladesh have been seen spraying water around their home and drinking that water to keep themselves protected from diseases. A congregation to seek divine blessing is also arranged. Members of the Nawab family of Dhaka used to celebrate it amid pomp and grounder. In the evening, they used to float thousands of candle lights in nearby ponds and water bodies. Bengali poet Kazi Nazrul Islam portrayed a vivid sketch of the festival highlighting its various aspects. In his poem, he described it as a platform of exposing a youth's physical and mental beauty to another opposite one for conquering his or her heart.[109]

China

Traditionally, Nowruz is celebrated mainly in China's Xinjiang Uyghur Autonomous Region by the Uyghurs, Chinese Tajik, Salar, and Kazakh ethnicities.[4]

Georgia

Nowruz is not celebrated by Georgians, but it is widely celebrated by the country's large Azerbaijani minority (~7% of the total population)[110] as well as by Iranians living in Georgia.[110][111] Every year, large festivities are held in the capital Tbilisi, as well as in areas with a significant number of Azerbaijanis, such as the Kvemo Kartli, Kakheti, Shida Kartli, and Mtskheta-Mtianeti regions.[110] Georgian politicians have attended the festivities in the capital over the years, and have congratulated the Nowruz-observing ethnic groups and nationals in Georgia on the day of Nowruz.[112][113]

India

Tradition of Nowruz in Northern India dates back to the Mughal Empire; the festival was celebrated for 19 days with pomp and gaiety in the realm.[107][108] However, it further goes back to the Parsi Zoroastrian community in Western India, who migrated to the Indian subcontinent from Persia during the Muslim conquest of Persia of 636–651 CE. In the Princely State of Hyderabad, Nowruz (Nauroz) was one of the four holidays where the Nizam would hold a public Darbar, along with the two official Islamic holidays and the sovereign's birthday.[114] Prior to Asaf Jahi rule in Hyderabad, the Qutb Shahi dynasty celebrated Nowruz with a ritual called Panjeri, and the festival was celebrated by all with great grandeur.[115] Kazi Nazrul Islam, during the Bengal renaissance, portrayed the festival with vivid sketch and poems, highlighting its various aspects.[109]

Iran

Painting huge eggs for Nowruz in Tehran.

Nowruz is two-week celebration that marks the beginning of the New Year in Iran's official Solar Hejri calendar.[116][117] The celebration includes four public holidays from the first to the fourth day of Farvardin, the first month of the Iranian calendar, usually beginning on 21 March.[118] On the Eve of Nowruz, the fire festival Chaharshanbe Suri is celebrated.[119]

Following the 1979 Revolution, some radical elements from the Islamic government attempted to suppress Nowruz,[120] considering it a pagan holiday and a distraction from Islamic holidays. Nowruz has been politicized, with political leaders making annual Nowruz speeches.[121]

Kurds

Nowruz Celebration 2019 in Sanandaj, Iran
Newroz in Istanbul, Turkey
Kurds celebrating Newruz in Iran

Newroz is largely considered as a potent symbol of Kurdish identity in Turkey, even if there are some Turks (including Turkmens) celebrating the festival. The Kurds of Turkey celebrate this feast between 18th till 21 March. Kurds gather into fairgrounds mostly outside the cities to welcome spring. Women wear colored dresses and spangled head scarves and young men wave flags of green, yellow and red, the historic colors of Kurdish people. They hold this festival by lighting fire and dancing around it.[122] Newroz has seen many bans in Turkey and can only be celebrated legally since 1992 after the ban on the Kurdish language was lifted. But also afterwards Newroz celebrations could be banned and lead to confrontations with the Turkish authority. In Cizre, Nusyabin and Şırnak celebrations turned violent as Turkish police forces fired in the celebrating crowds.[123] Newroz celebrations are usually organized by Kurdish cultural associations and pro-Kurdish political parties. Thus, the Democratic Society Party was a leading force in the organisation of the 2006 Newroz events throughout Turkey. In recent years, the Newroz celebration gathers around 1 million participants in Diyarbakır, the biggest city of the Kurdish dominated Southeastern Turkey. As the Kurdish Newroz celebrations in Turkey often are theater for political messages, the events are frequently criticized for being political rallies rather than cultural celebrations.

Until 2005, the Kurdish population of Turkey could not celebrate their New Year openly.[124] "Thousands of people have been detained in Turkey, as the authorities take action against suspected supporters of the Kurdish rebel movement, the PKK.[125] The holiday is now official in Turkey after international pressure on the Turkish government to lift culture bans. Turkish government renamed the holiday Nevroz in 1995.[126] In the recent years, limitations on expressions of Kurdish national identity, including the usage of Kurdish in the public sphere, have been considerably relaxed.

On 21 March 2013, PKK leader Abdullah Ocalan called for a ceasefire through a message that was released in Diyarbakır during the Newroz celebrations.[127]

In Syria, the Kurds dress up in their national dress and celebrate the New Year.[128] According to Human Rights Watch, the Kurds have had to struggle to celebrate Newroz, and in the past the celebration has led to violent oppression, leading to several deaths and mass arrests.[129] The Syrian Arab Ba'athist government stated in 2004 that the Newroz celebrations will be tolerated as long as they do not become political demonstrations.[130] During the Newroz celebrations in 2008, three Kurds were shot dead by Syrian security forces.[131][132] In March 2010, an attack by Syrian police left 2 or 3 people killed, one of them a 15-year-old girl, and more than 50 people wounded.[133] The Rojava revolution of 2012 and the subsequent establishment of the de facto Autonomous Administration of North and East Syria saw Kurdish civil rights greatly expand, and Newroz is now celebrated freely in most Kurdish areas of Syria except for Efrin, where the ritual is no longer allowed since the 2018 occupation by Turkish-backed rebel groups.[134]

Kurds in the diaspora also celebrate the New Year; for example, Kurds in Australia celebrate Newroz, not only as the beginning of the new year, but also as the Kurdish National Day. The Kurds in Finland celebrate the new year as a way of demonstrating their support for the Kurdish cause.[135] Also in London, organizers estimated that 25,000 people celebrated Newroz during March 2006.[136]

Theology

Followers of the Zoroastrian faith include Nowruz in their religious calendar, as do followers of other faiths.[137] Shia literature refers to the merits of the day of Nowruz; the Day of Ghadir took place on Nowruz; and the fatwas of major Shia scholars[138] recommend fasting. Nowruz is also a holy day for Sufis, Bektashis, Ismailis, Alawites,[139] Alevis, Babis and adherents of the Bahá'í Faith.[140]

Kurdish family in Bisaran, Iran

Bahá'í Faith

Naw-Rúz is one of nine holy days for adherents of the Bahá'í Faith worldwide. It is the first day of the Bahá'í calendar, occurring on the vernal equinox around March 21.[141] The Bahá'í calendar is composed of 19 months, each of 19 days,[142] and each of the months is named after an attribute of God; similarly each of the nineteen days in the month also are named after an attribute of God.[142] The first day and the first month were given the attribute of Bahá, an Arabic word meaning splendour or glory, and thus the first day of the year was the day of Bahá in the month of Bahá.[141][143] Bahá'u'lláh, the founder of the Bahá'í Faith, explained that Naw-Rúz was associated with the Most Great Name of God,[141][143] and was instituted as a festival for those who observed the Nineteen day fast.[144][145]

The day is also used to symbolize the renewal of time in each religious dispensation.[146] `Abdu'l-Bahá, Bahá'u'lláh's son and successor, explained that significance of Naw-Rúz in terms of spring and the new life it brings.[141] He explained that the equinox is a symbol of the messengers of God and the message that they proclaim is like a spiritual springtime, and that Naw-Rúz is used to commemorate it.[147]

As with all Bahá'í holy days, there are few fixed rules for observing Naw-Rúz, and Bahá'ís all over the world celebrate it as a festive day, according to local custom.[141] Persian Bahá'ís still observe many of the Iranian customs associated with Nowruz such as the Haft-sin, but American Bahá'í communities, for example, may have a potluck dinner, along with prayers and readings from Bahá'í scripture.

Twelver and Ismaili Shia

Along with Ismailis,[148][149] Alawites and Alevis, the Twelver Shia also hold the day of Nowruz in high regard.

It has been said that Musa al-Kadhim, the seventh Twelver Shia imam, has explained Nowruz and said: "In Nowruz God made a covenant with His servants to worship Him and not to allow any partner for Him. To welcome His messengers and obey their rulings. This day is the first day that the fertile wind blow and the flowers on the earth appeared. The archangel Gabriel appeared to the Prophet, and it is the day that Abraham broke the idols. The day Prophet Muhammad held Ali on his shoulders to destroy the Quraishie's idols in the house of God, the Kaaba."[150]

The day upon which Nowruz falls has been recommended as a day of fasting for Twelver Shia Muslims by Shia scholars, including Abu al-Qasim al-Khoei, Ruhollah Khomeini[151] and Ali al-Sistani.[152] The day also assumes special significance for Shias as it has been said that it was on 16 March 632 AD that the first Shia Imam, Ali, assumed the office of caliphate. The Shia Imami Ismaili muslims around the globe celebrate the Nawruz as a religious festival. Special prayers and Majalis are arranged in Jamatkhanas. Special foods are cooked and people share best wishes and prayers with each other. In Gilgit Baltistan Nawruz is being celebrated officially.

See also

Notes

  1. ^ Eternal combat between the bull representing the Moon, and the lion representing the Sun and spring.

References

  1. ^ a b "The World Headquarters of the Bektashi Order – Tirana, Albania". komunitetibektashi.org. Archived from the original on 18 August 2011. Retrieved 25 April 2012.
  2. ^ a b "Albania 2010 Bank Holidays". Bank-holidays.com. Retrieved 6 April 2010.
  3. ^ "Nowruz conveys message of secularism, says Gowher Rizvi". United News of Bangladesh. 6 April 2018. Retrieved 19 March 2019.
  4. ^ a b "Xinjiang Uygurs celebrate Nowruz festival to welcome spring". Xinhuanet. Archived from the original on 12 March 2017. Retrieved 20 March 2017.
  5. ^ "Nowruz Declared as National Holiday in Georgia". civil.ge. 21 March 2010. Retrieved 11 March 2013.
  6. ^ "Nowruz observed in Indian subcontinent". www.iranicaonline.org. Retrieved 29 December 2013.
  7. ^ a b "20 March 2012 United Nations Marking the Day of Nawroz". Ministry of Foreign Affairs (Iraq). Archived from the original on 13 May 2013. Retrieved 18 April 2012.
  8. ^ a b c "Celebrating Nowruz in Central Asia". fravahr.org. Archived from the original on 23 May 2007. Retrieved 23 March 2007.
  9. ^ "Farsnews". Fars News. Retrieved 20 March 2017.
  10. ^ "Россия празднует Навруз [Russia celebrates Nowruz]". Golos Rossii (in Russian). 21 March 2012. Retrieved 11 March 2013.
  11. ^ "Arabs, Kurds to Celebrate Nowruz as National Day". Retrieved 11 March 2013.
  12. ^ For Kurds, a day of bonfires, legends, and independence. Dan Murphy. 23 March 2004.
  13. ^ a b "Tajikistan 2010 Bank Holidays". Bank-holidays.com. Retrieved 6 April 2010.
  14. ^ [1] Anadolu'da Nevruz Kutlamalari
  15. ^ Emma Sinclair-Webb, Human Rights Watch, "Turkey, Closing ranks against accountability", Human Rights Watch, 2008. "The traditional Nowrouz/Nowrooz celebrations, mainly celebrated by the Kurdish population in the Kurdistan Region in Iraq, and other parts of Kurdistan in Turkey, Iran, Syria and Armenia and taking place around March 21"
  16. ^ "General Information of Turkmenistan". sitara.com. Archived from the original on 6 September 2012. Retrieved 26 December 2012.
  17. ^ "Culture of Iran: No-Rooz, The Iranian New Year at Present Times". www.iranchamber.com. Retrieved 1 February 2016.
  18. ^ Stausberg, Michael; Sohrab-Dinshaw Vevaina, Yuhan (2015). "The Iranian festivals: Nowruz and Mehregan". The Wiley-Blackwell Companion to Zoroastrianism. John Wiley & Sons. pp. 494–495. ISBN 978-1118786277.
  19. ^ "NOWRUZ". Encyclopaedia Iranica. Nowruz, "New Day", is a traditional ancient festival which celebrates the starts of the Persian New Year.
  20. ^ Melton, J. Gordon (2011). Religious Celebrations: An Encyclopedia of Holidays, Festivals, Solemn Observances, and Spiritual Commemorations [2 volumes]. ABC-CLIO. p. 620. ISBN 978-1598842067. Nowruz, an ancient spring festival of Persian origin (and the Zoroastrian New Year's day)...
  21. ^ "General Assembly Recognizes 21 March as International Day of Nowruz, Also Changes to 23–24 March Dialogue on Financing for Development – Meetings Coverage and Press Releases". UN. Retrieved 20 March 2017.
  22. ^ Kenneth Katzman (2010). Iran: U. S. Concerns and Policy Responses. DIANE Publishing. ISBN 9781437918816. Retrieved 24 February 2015.
  23. ^ General Assembly Fifty-fifth session 94th plenary meeting Friday, 9 March 2001, 10 a.m. New York. United Nations General Assembly. 9 March 2001. Retrieved 2010-04-06.
  24. ^ J. Gordon Melton (13 September 2011). Religious Celebrations: An Encyclopedia of Holidays, Festivals, Solemn Observances, and Spiritual Commemorations [2 volumes]: An Encyclopedia of Holidays, Festivals, Solemn Observances, and Spiritual Commemorations. ABC-CLIO. ISBN 9781598842067. Retrieved 24 February 2015.
  25. ^ "Nowrooz, a Persian New Year Celebration, Erupts in Iran – Yahoo! News". Yahoo News. 2010-03-16. Archived from the original on 2010-03-22. Retrieved 6 April 2010.
  26. ^ "U.S. mulls Persian New Year outreach". The Washington Times. 2010-03-19. Retrieved 2010-04-06.
  27. ^ "National holidays and key dates in the Kurdistan Region's history". Kurdistan Regional Government. Retrieved 16 February 2015.
  28. ^ Historical Dictionary of the Kurds, Michael M. Gunter.
  29. ^ Jaclyn, Michael. Nowruz Curriculum Text. Harvard University.
  30. ^ Azoulay, Vincent (1 July 1999). Xenophon and His World: Papers from a Conference Held in Liverpool in July 1999. ISBN 9783515083928. Retrieved 17 March 2010.
  31. ^ "Welcome to the Baha'i New Year, Naw-Ruz!". BahaiTeachings.org. 2016-03-21. Retrieved 2019-03-15.
  32. ^ Isgandarova, Nazila (2018-09-03). Muslim Women, Domestic Violence, and Psychotherapy: Theological and Clinical Issues. Routledge. ISBN 9780429891557.
  33. ^ "Navroz". the.Ismaili. 2018-03-21. Retrieved 2019-03-14.
  34. ^ "What Is Norooz? Greetings, History And Traditions To Celebrate The Persian New Year". International Business Times. Retrieved 1 February 2016.
  35. ^ R. Abdollahy, Calendars ii. Islamic period, in Encyclopaedia Iranica, Vol. 4, London & New York, 1990.
  36. ^ Random House dictionary (unabridged), 2006 (according to Dictionary.reference.com).
  37. ^ Elien, Shadi, "Is the Persian New Year spelled Norouz, Nowruz, or Nauruz?", The Georgia Straight, March 17, 2010.
  38. ^ a b "Iranian Calendar". aramis.obspm.fr. Retrieved 2019-03-24.
  39. ^ Lezgee, Hoda (20 March 2015). "The Celebration of Spring in Iran". Nevertheless, the most important curtain-raiser to Norouz is Chaharshanbe Soori which is a fire festival held on the eve of the last Wednesday of the calendar year. This festival is full of special customs and rituals, especially jumping over fire.
  40. ^ "Call for Safe Yearend Celebration". Financial Tribune. 12 March 2017. The ancient tradition has transformed over time from a simple bonfire to the use of firecrackers...
  41. ^ "Light It Up! Iranians Celebrate Festival of Fire". NBC News. 19 March 2014.
  42. ^ a b c "International Day of Nowruz- 21 March". Azerembassy-kuwait.org. 2010-03-17. Archived from the original on 2011-05-13. Retrieved 2010-04-06.
  43. ^ "Azerbaijani traditions". Everyculture.com. 1918-05-28. Retrieved 2010-04-06.
  44. ^ Marshall, Bonnie C.: Tashjian, Virginia A, The Flower of Paradise and Other Armenian Tales Libraries Unlimited 2007 p. xxii
  45. ^ "April Fools' Day 2016: how did the tradition originate and what are the best pranks?". Emily Allen and Juliet Eysenck. Telegraph. 17 March 2016.
  46. ^ Moazami, M. "The Legend of the Flood in Zoroastrian Tradition." Persica 18: 55–74, (2002) Document Details
  47. ^ Firdawsī (2006). Shahnameh:a new translation by Dick Davis, Viking Adult, 2006. p. 7. ISBN 978-0670034857.
  48. ^ a b A History of Zoroastrianism: Under the Achaemenians By Mary Boyce, Frantz Grenet. Brill, 1982 ISBN 90-04-06506-7, 978-90-04-06506-2, pp. 3–4
  49. ^ Encyclopædia Iranica, "Festivals: Zoroastrian" Boyce, Mary Archived January 11, 2012, at the Wayback Machine
  50. ^ Boyce, M. "Festivals. i. Zoroastrian". Encyclopaedia Iranica.
  51. ^ برگرفته از: "گنجينه‌ي سخن"، تأليف دكتر ذبيح الله صفا، انتشارات اميركبير، 1370، جلد يكم، ص 292
  52. ^ Gardīzī, Abu Saʿīd ʿAbd-al-Ḥayy b. Żaḥḥāk b. Maḥmūd in Encyclopedia Iranica by C. Edmund Bosworth  Iranica on line
  53. ^ Tārīkh-i Gardīzī / taʾlīf, Abū Saʻīd ʻAbd al-Ḥayy ibn Zahāk ibn Maḥmūd Gardīzī ; bih taṣḥīḥ va taḥshiyah va taʻlīq, ʻAbd al-Ḥayy Ḥabībī. Tihrān : Dunyā-yi Kitāb, 1363 [1984 or 1985]. excerpt from p. 520: مهرگان بزرگ باشد، و بعضی از مغان چنین گویند: که این فیروزی فریدون بر بیوراسپ، رام روز بودست از مهرماه، و زردشت که مغان او را به پیغمبری دارند، ایشان را فرموده است بزرگ داشتن این روز، و روز نوروز را.
  54. ^ a b Rezakhani, Khodadad. "Nowruz in History". Archived from the original on 2004-04-11. Retrieved 2008-03-21.
  55. ^ Christopher Tuplin; Vincent Azoulay, Xenophon and His World: Papers from a Conference Held in Liverpool in July 1999, Published by Franz Steiner Verlag, 2004, ISBN 3-515-08392-8, p. 148.
  56. ^ Trotter, James M. (2001). Reading Hosea in Achaemenid Yehud. Continuum International Publishing Group. p. 108. ISBN 978-1-84127-197-2.
  57. ^ The Judaic tradition " Jewish myth and legend " Sources and development " Myth and legend in the Persian period. "Encyclopædia Britannica". Retrieved 2009-03-21.
  58. ^ Hastings, James; Selbie, John Alexander; Gray, Louis Herbert, eds. (1919). "Purim". Encyclopaedia of Religion and Ethics. 10. p. 506.
  59. ^ John R. Hinnells, "Mithraic studies: proceedings", Edition: illustrated, Published by Manchester University Press ND, 1975, ISBN 0-7190-0536-1, 978-0-7190-0536-7, p. 307
  60. ^ a b c "A. Shapur Shahbazi, "Nowruz: In the Islamic period"". Iranicaonline.org. Retrieved 2013-03-27.
  61. ^ Novruz, Nowrouz, Nooruz, Navruz, Nauroz, Nevruz: Inscribed in 2009 on the Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity, UNESCO.
  62. ^ Noruz and Iranian radifs registered on UNESCO list, Tehran Times, 1 October 2009, TehranTimes.com.
  63. ^ [2] International Day of Nowruz
  64. ^ Persian music, Nowruz make it into UN heritage list, Press TV, 1 October 2009, PressTV.ir
  65. ^ Nowruz became international, in Persian, BBC Persian, Wednesday, 30 September 2009, BBC.co.uk
  66. ^ Iran issues stamp celebrating Int'l Day of Nowruz, PRESS TV, 28 Mar 2010
  67. ^ a b Campo, Juan Eduardo (2009). "Navruz". Encyclopedia of Islam. Infobase Publishing. pp. 524–525. ISBN 9781438126968.
  68. ^ "Noruz, manifestation of culture of peace, friendship among societies". Tehran Times. April 7, 2018.
  69. ^ "Nowruz: Persian New Year's Table Celebrates Spring Deliciously". NPR. Retrieved 2018-03-13.
  70. ^ "Haji Firooz & Amoo Norooz – The Persian Troubadour & Santa Claus". Persian Mirror. 15 November 2004. Archived from the original on 25 February 2010. Retrieved 3 March 2010.
  71. ^ Thus Speaks Mother Simorq, p. 151
  72. ^ Iranica: Pir-e Zan
  73. ^ Amu Nowruz Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine, Fazlollah Mohtadi, Shiraz University Centre for Children's Literature Studies
  74. ^ Faces around the World: A Cultural Encyclopedia of the Human Face By Margo DeMello – Black Face, p. 28
  75. ^ Arvin, Ayub. "نوروز و چالش‌های سیاسی و مذهبی در افغانستان". London: BBC Persian. Retrieved 2010-03-23.
  76. ^ Rostami, Hoda (17 March 2007). "Yek Jahan Noruz". Saman (Publication of Iranian National Tax Administration) (23).
  77. ^ Lt. j.g. Keith Goodsell (March 7, 2011). "Key Afghan, US leadership plant trees for Farmer's Day". United States Central Command. Retrieved 2012-12-03.
  78. ^ "BBCPersian.com". BBC. Archived from the original on 2013-02-01. Retrieved 2010-04-06.
  79. ^ "Azerbaijan 2010 Bank Holidays". Bank-holidays.com. Retrieved 6 April 2010.
  80. ^ "Nowruz Declared as National Holiday in Georgia". Civil.Ge. 1 July 2001. Retrieved 6 April 2010.
  81. ^ "Iran (Islamic Republic of) 2010 Bank Holidays". Bank-holidays.com. Retrieved 6 April 2010.
  82. ^ "Iraq 2010 Bank Holidays". Bank-holidays.com. Retrieved 6 April 2010.
  83. ^ "Norouz in Kyrgyzstan". Payvand.com. 26 March 2006. Retrieved 6 April 2010.
  84. ^ "Kyrgyzstan 2010 Bank Holidays". Bank-holidays.com. Retrieved 6 April 2010.
  85. ^ "Discover Bayan-Olgii".
  86. ^ "Turkmen President Urges Youth To Read 'Rukhnama'". RFERL. 20 March 2006. Retrieved 6 April 2010.
  87. ^ "Turkmenistan 2010 Bank Holidays". Bank-holidays.com. Retrieved 6 April 2010.
  88. ^ "Uzbekistan 2010 Bank Holidays". Bank-holidays.com. Retrieved 6 April 2010.
  89. ^ "Canada parliament recognizes 'Nowruz Day'". Press TV. 3 April 2009. Archived from the original on 11 January 2013. Retrieved 20 March 2015.
  90. ^ "Bill c-342". House of Commons of Canada. Retrieved 4 April 2009.
  91. ^ "In pictures: Norouz – New Year festival". BBC News. 21 March 2006. Retrieved 6 April 2010.
  92. ^ "Clashes erupt at Turkey's Dita e Verës. spring festival". Daily Star. 22 March 2006. Retrieved 6 April 2010.
  93. ^ "BBCPersian.com". BBC. Retrieved 6 April 2010.
  94. ^ "Novruz... Celebration That Would Not Die". Azer.com. 13 March 1990. Retrieved 6 April 2010.
  95. ^ House Passes Historic Norooz (sic) Resolution, National Iranian American Council, 15 March 2010.
  96. ^ Legislative Digest, GOP.gov, H.Res. 267. Archived 2014-03-20 at the Wayback Machine
  97. ^ Malthe Conrad Bruun, Universal geography, or A description of all the parts of the world, Vol. II., London 1822, p. 282
  98. ^ "Bush Sends Nowruz Greetings to Afghans". American Embassy Press Section. 2002-03-20. Archived from the original on 2010-02-02. Retrieved 2010-04-06.
  99. ^ Katrandjian, Olivia (16 May 2010). "Booze and relative freedom lure Iranians to Christian enclave to the north". Los Angeles Times.
  100. ^ Smbatian, Hasmik (23 March 2011). "Iranians Flock To Armenia On Norouz Holiday". Radio Free Europe/Radio Liberty.
  101. ^ Mkrtchyan, Gayane (22 March 2011). "Nowruz in Armenia: Many Iranians again prefer Yerevan for spending their New Year holiday". ArmeniaNow.
  102. ^ Katrandjian, Olivia (16 May 2010). "Postcard from Armenia". PBS.
  103. ^ "President Sargsyan: Happy Nowruz to Armenia's Kurds and Iran". Hetq Online. 21 March 2015.
  104. ^ "Studentsoftheworld – Azeri Traditions". Students of the World. Retrieved 6 April 2010.
  105. ^ "Nowruz Holiday". Azeri America. Retrieved 24 December 2018.
  106. ^ "Open air celebrations at Nowruz Bayram in Israel". Vestnik Kavkaza. Archived from the original on 25 December 2015. Retrieved 11 March 2018.
  107. ^ a b Koch, Ebba (2011), Duindam, Jeroen; Artan, Tülay; Kunt, Metin (eds.), "THE MUGHAL AUDIENCE HALL:: A SOLOMONIC REVIVAL OF PERSEPOLIS IN THE FORM OF A MOSQUE", Royal Courts in Dynastic States and Empires, A Global Perspective, Brill: 313–338, doi:10.1163/j.ctt1w8h2rh.19, JSTOR 10.1163/j.ctt1w8h2rh.19
  108. ^ a b "Nauroz Then and Now". Rana Safvi. 2015-03-20. Retrieved 2019-03-19.
  109. ^ a b Rofique, Rafiqul Islam. Banglapedia - National Encyclopedia of Bangladesh. Asiatic Society of Bangladesh.
  110. ^ a b c "Spring is in the air: Novruz in Tbilisi". Retrieved 25 September 2015.
  111. ^ "Iranians in Georgia celebrate Nowruz". Retrieved 25 September 2015.
  112. ^ "Nowruz Byram to be Celebrated in Tbilisi today". Retrieved 25 September 2015.
  113. ^ "Public Defender congratulates Georgian citizens of Azeri Origin with Nowruz Bairam". Retrieved 25 September 2015.
  114. ^ Pandey, Alpana (2015). Medieval Andhra: A Socio-Historical Perspective. Partridge Publishing. ISBN 978-1482850178.
  115. ^ Pandey, Alpana (2015-08-11). Medieval Andhra: A Socio-Historical Perspective. Partridge Publishing. ISBN 9781482850178.
  116. ^ "Calendars" [The solar Hejrī (Š. = Šamsī) and Šāhanšāhī calendars]. Encyclopædia Iranica. Retrieved July 4, 2017.
  117. ^ "Iran's festive drink and drugs binge". BBC World News. March 27, 2009.
  118. ^ "Iran Public Holidays 2017". Mystery of Iran. Retrieved July 6, 2017.
  119. ^ "Divided views on Iran's new year". BBC World News. March 20, 2009.
  120. ^ Michael Slackman (March 20, 2006). "Ayatollahs Aside, Iranians Jump for Joy at Spring". The New York Times.
  121. ^ Jason Rezaian (March 21, 2013). "The politicization of Nowruz, Iran's new year". The Washington Post.
  122. ^ "Kurdistan turco". Marcocavallini.it. Retrieved 2010-04-06.
  123. ^ Richter, Fabian (2016). Identität, Ethnizität und Nationalismus in Kurdistan (in German). LIT Verlag Münster. p. 55. ISBN 978-3643132345.
  124. ^ Zaki Chehab, Inside the resistance: the Iraqi insurgency and the future of the Middle East, Published by Nation Books, 2005, ISBN 1-56025-746-6, p. 198
  125. ^ "Turkish police arrest thousands". BBC News. 1999-03-22. Retrieved 2013-03-27.
  126. ^ Marianne Heiberg, Brendan O'Leary, John Tirman. Terror, Insurgency, and the State: Ending Protracted Conflicts, p. 337.
  127. ^ "Turkey Kurds: PKK chief Ocalan calls for ceasefire". BBC News. Retrieved 21 March 2013.
  128. ^ Kreyenbroek, Philip G.; Sperl, Stefan Sperl (1991). The Kurds. Routledge. ISBN 978-0-415-07265-6.
  129. ^ Amnesty International (16 March 2004). "Syria: Mass arrests of Syrian Kurds and fear of torture and other ill-treatment". Archived from the original on 2006-11-19. Retrieved 10 March 2007.
  130. ^ Yildiz, Kerim; Fryer, Georgina (2004). The Kurds: Culture and Language Rights. Kurdish Human Rights Project. ISBN 978-1-900175-74-6.
  131. ^ "Three Kurds killed in Syria shooting, human rights group says – Middle East". Monsters And Critics. Archived from the original on 21 March 2012. Retrieved 20 March 2017.
  132. ^ "Police kill three Kurds in northeast Syria – group". Reuters. 21 March 2008.
  133. ^ [3]
  134. ^ Arab, The New. "Turkey bans Newroz celebrations for Syrian Kurds in Afrin". alaraby. Retrieved 2019-04-12.
  135. ^ Wahlbeck, Osten (1999). Kurdish Diasporas: A Comparative Study of Kurdish Refugee Communities. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-312-22067-9.
  136. ^ "London celebrates Newroz: The Kurdish New Year". The Londoner. March 2006. Archived from the original on September 30, 2007. Retrieved 2007-03-10.
  137. ^ Mogul, Priyanka Mogul (March 18, 2016). "Nowruz 2016: Who are Persia's Zoroastrians and why is their festival being celebrated in India?". International Business Times. Retrieved 13 February 2017.
  138. ^ "Nowruz in the Twelver Shi'a faith". Rafed.net. Retrieved 20 March 2017.
  139. ^ "But they also celebrate some of the same festivals as the Christians, like Christmas and Epiphany, as well as Nauruz, which originally is the Zoroastrian New Year". I-cias.com. Retrieved 2010-04-06.
  140. ^ "The Baha'i Calendar". Archived from the original on 2006-09-28. Retrieved 19 March 2007.
  141. ^ a b c d e Walbridge, John (2004-07-11). "Naw-Ruz: The Bahá'í New Year". Retrieved 2007-03-14.
  142. ^ a b Esslemont, J.E. (1980). Bahá'u'lláh and the New Era (5th ed.). Wilmette, Illinois, US: Bahá'í Publishing Trust. pp. 178–179. ISBN 978-0-87743-160-2.
  143. ^ a b Lehman, Dale E. (18 March 2000). "A New Year Begins". Planet Bahá'í. Archived from the original on 27 September 2007. Retrieved 14 March 2007.
  144. ^ Bahá'u'lláh (1991). Bahá'í Prayers. Wilmitte, IL: Bahá'í Publishing Trust. p. 261.
  145. ^ Bahá'u'lláh (1992) [1873]. The Kitáb-i-Aqdas: The Most Holy Book. Wilmette, Illinois, US: Bahá'í Publishing Trust. p. 25. ISBN 978-0-85398-999-8.
  146. ^ MacEoin, Dennis (1989). "Bahai Calendar and Festivals". Encyclopædia Iranica.
  147. ^ `Abdu'l-Bahá (1913-03-21). "Star of the West". 4 (1): 4. Cite journal requires |journal= (help) republished in Effendi, Shoghi; The Universal House of Justice (1983). Hornby, Helen (ed.). Lights of Guidance: A Bahá'í Reference File. Bahá'í Publishing Trust, New Delhi, India. ISBN 978-81-85091-46-4.
  148. ^ "Nowruz Persian New Year – Eid Mubarak! | Ismaili Web Amaana". Ismaili Web Amaana. 15 March 2013. Retrieved 22 March 2017.
  149. ^ "Navroz". The Ismaili. 18 March 2010. Retrieved 12 May 2011.
  150. ^ Mireskandari, Anousheh (March 2012). "Nowruz in Islam". Islamic Centre of England. Archived from the original on 24 March 2016. Retrieved 22 March 2017.
  151. ^ Tahrir al Wasila, by Ayatollah Khomeini, Vol. 1, pp. 302–303
  152. ^ Islamic Laws, by Ali al-Sistani, under the section; "Mustahab Fasts"

External links

Videos