پرش به محتوا

نورث امریکن ای-۵ ویجلانت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نورث امریکن ای-۵ ویجلانت
کاربری هواگرد شناسایی ، بمب‌افکن
تولیدکننده نورث امریکن اوییشن
نخستین پرواز ۳۱ اوت ۱۹۵۸
معرفی‌شده در ژوئن ۱۹۶۱ میلادی
بازنشستگی ۲۰ نوامبر ۱۹۷۹
وضعیت بازنشسته
کاربر اصلی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
ساخته‌شده ۱۹۵۶–۶۳
۱۹۶۸–۷۰
تعداد ساخته‌شده ۱۵۶

نورث امریکن ای-۵ ویجلانت (به انگلیسی: North American A-5 Vigilante) یک هواگردی مافوق‌صوتِ ناونشین ساختِ شرکت نورث امریکن اوییشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. پیش از یکپارچه‌سازی سامانه نام‌گذاری نیروی هوایی و نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۶۲، این هواگرد با نام A3J شناخته می‌شد. توسعهٔ این هواگرد در سال ۱۹۵۴ و به‌عنوان یک طرح خصوصی توسط شرکت سازنده آغاز شد، طرحی که هدف آن ساخت یک بمب‌افکن مافوق‌صوت دوربرد به‌عنوان جانشین پروژهٔ نافرجامِ XA2J سوپر ساویج بود.

ویجلانت هواگردیی بزرگ، پیچیده و دارای چندین ویژگی نوآورانه بود. این مدل از نخستین بمب‌افکن‌هایی بود که به رایانه دیجیتال مجهز شد و توانایی دستیابی به سرعتی تا حدود ماخ ۲ را در حین حمل مهمات هسته‌ای داشت ، قابلیتی که برای آن دوران بسیار بلندپروازانه به‌شمار می‌رفت. نیروی دریایی ایالات متحده ارزش چنین هواگردیی را درک کرد و در ۲۹ اوت ۱۹۵۶ قراردادی برای توسعه و تولید آن صادر نمود. نخستین پرواز ویجلانت در ۰۱۹۵۸−۰۸−۳۱ ۳۱ اوت ۱۹۵۸ انجام شد و در ۰۱۹۶۱−۰۶ ژوئن ۱۹۶۱ رسماً وارد خدمت گردید. این هواگرد جانشینِ داگلاس ای-۳ اسکایواریر به‌عنوان بمب‌افکن اصلی هسته‌ای ناونشین نیروی دریایی شد، اما نقش آن در مأموریت‌های هسته‌ای چندان طولانی نبود زیرا در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ اهمیت بمب‌افکن‌های سرنشین‌دار در راهبرد هسته‌ای آمریکا کاهش یافت. با این حال گونهٔ شناسایی تاکتیکی این هواگرد با نام RA-5C در تعداد بسیار بیشتری تولید شد و به‌طور گسترده در جنگ ویتنام برای مأموریت‌های شناسایی رزمی مورد استفاده قرار گرفت. این هواگرد همچنین چندین رکورد جهانی سرعت و ارتفاع در پروازهای طولانی‌مدت را ثبت کرد. بازنشستگی ویجلانت از میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شد؛ آن‌هم پس از عمری نسبتاً کوتاه، عمدتاً به‌دلیل هزینهٔ بالای عملیات و نگه‌داری، پیچیدگی فنی، و کاهش بودجهٔ نظامی ایالات متحده پس از جنگ ویتنام.


جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]