نوایی نوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
«نوایی»
ترانه محلی خراسانی
ترانه‌سرا طبیب اصفهانی

نوایی ترانه‌ای محلی خراسانی است که توسط غلام‌علی پورعطایی و عثمان محمد پرست خوانده شده و از سرشناس‌ترین آهنگ‌های اجرا شده او بشمار می‌رود. شعر این ترانه توسط طبیب اصفهانی سروده شده‌است.[۱] این ترانه تاکنون بارها توسط خوانندگان مختلف بازخوانی شده‌است. از جمله خواننده‌هایی که این ترانه را اجرا کرده‌اند، می‌توان:عثمان محمد پرست عبدالوهاب شهیدی، امیر آرام، هایده، بیژن بیژنی، دریا دادور (یک نسخه در سبک اپرا از این ترانه را بازخوانی کرده‌است)، رضا رویگری[۲] سیما بینا، شادمهر عقیلی، شکیلا، عارف، مهسا وحدت، محمد اصفهانی، غلام عباس قشقایی محسن مقیاسی وابراهیم شریف‌زاده را نام برد.

این ترانه به سال ۱۳۴۴ در نمایشِ پهلوان اکبر می‌میرد در تهران اجرا شد و همراهِ نمایش اقبال فراوان یافت.[۳]

متن ترانه[ویرایش]

نوایی نوایی نوایی نواییهمه با وفایند تو گل بی وفایی
الهی برافتد نشان جداییجوانی بگذرد تو قدرش ندانی
غمت در نهان‌خانهٔ دل نشیند به نازی که لیلی به محمل نشیند
به دنبال محمل چنان زار گریم که از گریه‌ام ناقه در گل نشیند
خلد گر به پا خاری، آسان برآرم چه سازم به خاری که در دل نشیند؟
پی ناقه‌اش رفتم آهسته، ترسم غباری به دامان محمل نشیند
مرنجان دلم را که این مرغ وحشی ز بامی که برخاست مشکل نشیند
عجب نیست خندد اگر گل به سروی که در این چمن پای در گل نشیند
بنازم به بزم محبّت که آنجا گدایی به شاهی مقابل نشیند
طبیب، از طلب در دو گیتی میاسای کسی چون میان دو منزل، نشیند؟

[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. FV (۴ اکتبر ۲۰۱۴). «خواننده ترانه "نوایی نوایی" درگذشت». بخش فارسی دویچه‌وله. دریافت‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۴.
  2. «فهرست ترانه‌های آلبوم «از عشق گفتن» در وبگاه رضا روگری». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ مه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳۰ مه ۲۰۱۵.
  3. جوانمرد، «دیدار با خویش»، ۴۰۷.

منابع[ویرایش]