نقش معنایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نقش معنایی (به انگلیسی: Thematic Role) در برخی نظریات زبان‌شناسی اصطلاحی است برای توضیح نقشی که یک گروه اسمی، با توجه به عمل یا حالتی که توسط معنای یک فعل توصیف شده، بازی می‌کند. برای نمونه در جملهٔ «سوسن یک سیب خورد.» سوسن انجام دهندهٔ خوردن است، پس یک کنشگر است؛ سیب جزئی است که خورده شده، پس یک کنش‌پذیر است. با وجود آنکه بیشتر نظریه‌های مدرن زبانی به چنین روابطی به این شکل یا شکل‌های دیگر اشاره می‌کنند، اصطلاح کلی، مانند اصطلاحاتی که برای روابط خاص به کار می‌روند، متغیر است.

نقش‌های معنایی عمده[ویرایش]

در زیر فهرستی از نقش‌های معنایی عمده آمده است:

  • کنشگر
  • تجربه‌گر
  • محرک
  • موضوع
  • کنش‌پذیر
  • ابزار
  • عامل بالقوه
  • مکان
  • هدف یا مقصد
  • پذیرنده
  • مبدأ
  • زمان
  • بهره‌بر
  • روش
  • مقصود یا دلیل
  • انگیزه

منابع[ویرایش]