نقاشی چینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پرنده کوهستان از نقاشی ناشناس(۱۱۲۷-۱۲۷۹میلادی)
دیوار رفته اثر مالین در سال ۱۲۴۶-جوهر بر روی پارچه ابریشم

کهن‌ترین آثار از نوسنگی متاخر (حدود میانه هزاره سوم پیش از میلاد) در شمال چین می‌باشد. سفال‌هایی به رنگ قرمز و هندسی بوده‌است. نقش‌هایی در دودمان شانگ (۱۵۲۳تا ۱۰۲۸پیش از میلاد) به صورت قالب ریزی زیبایی بوده‌است. این نقوش تبحر در قالب ریزی یک دست رو نشان می‌دهد. این نقش‌ها با حالت خاص خود از بار بری طبیعت می‌باشد.

در دوره چو (۱۰۲۷تا ۱۲۵۶ قبل از میلاد) ظروف حالتی ظریف و تزئینی به خود می‌گیرد. استفاده از طلا، نقره و آینه رواج پیدا می‌کند. این نوع سفال‌ها با مردگان به خاک سپرده می‌شده‌است. با روی آمدن دوران چهار صد ساله «ملوک الطوایفی» و دوران ریشه‌کنی سنت پیشین و کتاب‌سوزی شروع می‌شود و دیوار چین در همین دوران ساخته می‌شود. تا ۲۰۶ پیش از میلاد تصویرگری این دوران نقش‌های برجسته سنگی و نقوش، استفاده از خطوط یکدست و تخت است. در دوران«وو» تدفین مردگان و خلقت به تصویر کشیده شده‌است.این تصاویر شباهت زیادی به نقاشیهای هنر مصر باستان داشته‌است.

دوره‌ها[ویرایش]

دوره‌های نقاشی به شرح زیر می‌باشد:

اولین امپراتوری‌های چین(قبل از میلاد۲۲۱ - ۲۲۰)[ویرایش]

در آغاز سلطنت (سلسله جین)نقاشی و خوشنویسی محبوب ترین هنر در بین محافل دادگاهی بوده است که به طور کل توسط افراد آماتور، اشراف، پژوهشگران و مقامات بوده است.خوشنویسی به طور چشمگیری محبوب تر از نقاشی بوده است. این خوشنویسی ها با استفاده از جوهر های سیاه و سفید ساخته شده از دوده و چسب چوب تاج گاو به وسیله قلم مو هایی از موی حیوانات بر روی کاغذ نقاشی می شده است. در دوران باستان این طرح های هنری بروی پارچه های ابریشمی انجام می شده است. گفتنی است که با اختراع کاغذ در قرن یکم ابریشم به تدریج با مواد جدید و ارزان تر جایگزین شد.در طول تاریخ چین، نوشته های اصیل توسط خوشنویسان معروف بر روی کتیبه های آویزان به دیوار همچنان نقاشی می شود.

سلسله هان[ویرایش]

۲۰۶ پیش از میلاد

عصر تغییرات(۲۲۰–۵۸۱)[ویرایش]

Luoshenfu by Gu Kaizhi (۳۴۴-۴۰۶ AD)

شش قانون اصلی[ویرایش]

شش قانون از نقاشی چینی توسط اکسزو هو بنیان گذاری شد.او که یک نویسنده، نقاش تاریخی و یک منتقد بود.اثر معروف او «شش راه تفکر در خلق یک اثر می‌باشد». همچنین «ثبت‌هایی از طبقات نقاشی باستانی» می‌باشد. او در سال ۵۵۰ بعد از میلاد به خاطر نوشته ایش توقیف شد. شش جوهر فرد در تعریف کردن معنی نقاشی شامل است:

  • «همنوایی روح»
  • «روش استخوان بندی»
  • «ارتباط با شئ»
  • «در خور بودن درج شدن»
  • «تقسیم بندی نقاشی»
  • «ارسال پیام توسط رونوشت»

آیین بودا(سدّه اول میلادی)[ویرایش]

سده اول میلاد-در زمان سه پادشاهی در این دوران تحت تاثیر هنر هندی بوده‌است. این نقش‌ها بیشتر به صورت برجسته بوده‌است.ساکیامونی بودا متعلق به ۳۳۸ میلادی، شباهت زیاد با نمونه‌ای هندی دارد. بعد چند دهه با نفوذ هند بر چین هنر چین دستخوش تغییراتی شد. در این دوران؛ پاگوداهای عظیمی د ر چین شکل گرفت که می‌توان به پاگودای «تاین» اشاره کرد. معابدی نیز هستند که می‌توان به تون هوانگ، لونگ مین و یون کانت اشاره کرد. سپس دوران تانگ آغاز می‌شود که بیشتر با تجارت گسترش می‌یابد.

دوره تانگ و سو(۵۸۱-۹۶۰)[ویرایش]

در این دوران از رنگ‌های پرتنوع برای نقاشی بهشتی استفاده می‌شود.این نقاشی‌ها فاقد اصول پرسپکتیو می‌باشد.لذا بیننده به طور آزادانه از این نگاره استفاده می‌کرده‌است.در دوره تانگ به دلیل حمایت از هنرمندان آثار هنری غنی به وجود آمدهاست.به ویژه از دوره «هوئی زونگ»که هنرمندان زیادی را به دور خود جمع می‌کرده‌است.

سلسله یوان((۹۶۰–۱۳۶۸)[ویرایش]

در این دوره شاهد تاکید صریح بر بیان تصویری غنای بیشتر در رنگ و تمایل زیاد به واقع گرایی دیده می شود. ایجاد پیوند در میان نقاشی و ادبیات, استفاده از کنایه های ادبی توسط نقاشان. چهار استاد سلسله یوآن هوانگ گونک وانگ, ووچن وانگ منگ و تی سان بودند.

سلسله مینگ[ویرایش]

آشکار سازی و وفاداری به ظواهر طبیعت به رغم آرمان گراییشان. از جنبه ی عرفانی و شکوهمند طبیعت در این دوره کاسته شد.تداوم الگو برداری از نقاشی دوره سونگ وجود داشت,اما خصلت تخیلی و اشارات ظریف آن ها تقریبا از دست رفت. استعداد نقاشان دوره مینگ بیشتر در زمینه ی گل و پرنده بود.در این دوره نظریه پردازی و و ریشه یابی و تنظیم مکتب ها بسیار رونق داشت.

سلسله چینگ[ویرایش]

در این دوره بازگشتی همه جانبه به سنتهای گذشته را شاهدیم.

آخرین پادشاهی(۱۳۶۸–۱۸۹۵)[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • گشایش، فرهاد، تاریخ هنر جهان، تهران: انتشارات عفاف، ۱۳۷۸.
  • ویکی‌پدیای انگلیسی