نفیلیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نفیلیم (به عبری: נפלים) در لغت به‌معنیِ کسانی که باعث می‌شوند دیگران فرو افتند است. نفیلیم در سفر پیدایش به موجودات غول پیکری گفته می‌شود که از پیوندِ فرزندان خدا(الوهیم) با آدمیان به وجود آمدند. در سفرِ ۶، آیاتِ ۱ تا ۴ چنین آمده است:

و واقع شد که چون آدمیان شروع کردند به زیاد شدن بر روی زمین و دختران برای ایشان متولد گردیدند،

پسرانِ خدا دخترانِ آدمیان را دیدند که نیکومنظرند، و از هر کدام که خواستند، زنان برای خویشتن می‌گرفتند. و خداوند گفت: «روحِ من در انسان دائم داوری نخواهد کرد، زیرا که او نیز بشر است. لیکن ایام وی صدوبیست سال خواهد بود.»

و در آن ایام مردانِ تنومند (نفیلیم) در زمین بودند؛ و بعد از هنگامی که پسرانِ خدا به دخترانِ آدمیان درآمدند و آنها برای ایشان اولاد زاییدند، ایشان جبارانی بودند که در زمانِ سلف، مردانِ نامور شدند.[۱]

چنین گفته می‌شود که طوفان نوح همهٔ آنها را بجز دستهٔ کمی از میان برد و پس از آن یوشع بن نون در جنگ با آنها، همه را از میان برمی‌دارد. در جنگِ داود و جالوت، جالوت یکی از نفیلیم است. اندازهٔ تخت خوابِ یکی از آنها در تثنیه ۳: ۱۱، نه ذراع در چهار ذراع ذکر شده است.

منابع[ویرایش]

  1. سفرِ ۶، آیاتِ ۱ تا ۴