نفیلیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نفیلیم (به عبری: נפלים) در لغت به‌معنیِ کسانی که باعث می‌شوند دیگران فرو افتند است. نفیلیم در سفر پیدایش به موجودات غول پیکری گفته می‌شود که از پیوندِ فرزندان خدا(الوهیم) با آدمیان به وجود آمدند. در سفرِ پیدایش،فصل ۶، آیاتِ ۱ تا ۴ چنین آمده است[۱]:

و واقع شد که چون آدمیان شروع کردند به زیاد شدن بر روی زمین و دختران برای ایشان متولد گردیدند،

پسرانِ خدا دخترانِ آدمیان را دیدند که نیکومنظرند، و هر کدام را که انتخاب میکردند، به زور می‌گرفتند.

و خداوند گفت: «این آدمی که روح من در او دمیده شده پایدار نخواهد ماند، زیرا که او بشر متجاوز است. ۱۲۰ سال دوام خواهد آورد(شاید توبه کند).»

و در آن ایام مردانِ تنومند (نفیلیم) در زمین بودند؛ و بعد از هنگامی که پسرانِ خدا با دخترانِ آدمیان آمیزش کردند و آنها برای ایشان اولاد زاییدند(یعنی طی ۱۲۰ سال قبل از طوفان نوح)، همیشه جباران در دنیا بوده اند که (با اخطار هم توبه نکردند و در بدی) شهرت یافتند.[۲]

چنین گفته می‌شود که طوفان نوح همهٔ آنها را بجز دستهٔ کمی از میان برد که بعد در کنعان ساکن شدند و یوشع بن نون در جنگ با کنعان، همه را از میان برمی‌دارد. در جنگِ داود و جالوت، جالوت یکی از نفیلیم است. اندازهٔ تخت خوابِ یکی از آنها در تثنیه ۳: ۱۱، نه ذراع در چهار ذراع ذکر شده است.

منابع[ویرایش]

  1. "Bereishit - Genesis - Chapter 6 (Parshah Bereishit and Noach)". www.chabad.org. Retrieved 2019-01-31.
  2. سفرِ \ییدایش ۱:۶-۴
  • «ویکی‌پدیای انگلیسی». دریافت‌شده در ۲۸ فوریه ۲۰۰۹.