نرم‌شدگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نرم‌شدگی (به انگلیسی: Lenition) گونه‌ای دگرگونی آوایی است که طی آن حروف صامتی که در آغاز، تلفظی محکم و اصطلاحاً انفجاریplosive داشته‌اند، رفته‌رفته نرم‌تر تلفظ شوند. در این روند، متکلمان یک زبان به‌مرور به‌هنگام ادای آن صامت، تماس بین زبان و سق یا در برخی حروف بین دندان و لب را کمتر می‌کنند و بنابراین، آن حرف نرم‌تر و سست‌تر تلفظ می‌شود. نرم‌شدگی در بیشتر زبان‌های جهان رخ می‌دهد.

برای نمونه، در فارسی، «واو» در واژه‌هایی چون روش، دویدن، درویدن، نوین و خسروی، زمانی که صورت‌ها و مشتقات برو، بدو، درو کن، نوروز، و خسرو از آن‌ها تلفظ می‌شود، شکلی سست‌تر و محوتر به خود می‌گیرد.

با این ترتیب، گویشور زبان از اصل کم‌کوشی جهت آسان‌گویی بیشتر بهره می‌برد، چراکه وقتی نرم‌شدگی رخ می‌دهد آواهای انسدادی به سایشی، آواهای سایشی به نیم‌مصوت، و آواهای بی‌واک (بی‌صدا) به واک‌دار (صدادار) تبدیل می‌شود و ادای کلمات را ساده‌تر می‌کند.

نرم‌شدگی می‌تواند باعث شود که یک هم‌خوان به‌اصطلاح «آوایی‌تر شود» و به شکل مصوت‌ها نزدیک‌تر شود یا به‌مرور به‌کلی حذف شود.

منابع[ویرایش]

  • Lenition in Phonological Patterns of Persian. The International Journal of Humanities. vol. 10, No. 2, pp. 13-18 (6), June 2003. Aliyeh K.Z. Kambuziya*. Aliyeh K.Z. Kambuziya, (2003).