نرمش هوازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تمرین هوازی (ایروبیک) (به انگلیسی: Aerobic exercise) نوعی فعالیت ورزشی بوده که هدف آن بهبود سیستم مصرف اکسیژن می‌باشد. هوازی ترجمه واژه ایروبیک (Aerobic) می‌باشد که به معنی با اکسیژن بوده و به نیاز به اکسیژن در سوخت و ساز بدن و فرایند تولید انرژی اشاره دارد. تمرین‌های هوازی بسیاری وجود دارند که با شدتی ملایم و بصورت مداوم انجام می‌شوند.

تاریخچه[ویرایش]

هم واژه و هم روشهای تمرینی آن توسط دکتر کنت کوپر و سرهنگ پاولین پاتز (فیزیوتراپ) هر دو از نیروی هوایی آمریکا ابداع شدند. کوپر که شخصاً علاقه‌مند به تمرینات ورزشی بود، هم از دید شخصی و هم از دید حرفه ای برای یافتن جواب یک سؤال کنجکاو شده بود. موضوع از این قرار بود که برخی از افراد با توان ماهیچه ای بالا، در ورزشهایی مانند دوهای استقامت، شنا و دوچرخه سواری ضعیف عمل می‌کردند. او آغازبه اندازه گیری سیستماتیک کارایی افراد توسط دوچرخه درجا کرد. او کارایی پایدار افراد را بر اساس توانی آنها در نیاز به اکسیژن اندازه گیری کرد.

تاثیر تمرینات هوازی بروی عملکرد مغز[ویرایش]

مزایای فعالیت بدنی و ورزش هوازی بر عملکرد شناختی و سلامت مغز در حال تبدیل شدن به بحث های مهم در هر دو جامعه علمی و عموم مردم شده است. با وجود فراوانی شواهد علمی، محققان توصیه های بهداشت عمومی مشخص در این رابطه ندارند که بخشی از این مشکلات مربوط به عدم آگاهی و دانش کافی در مورد مکانیسم های دقیق اعمال تابع مغز است. علاوه بر این، یک نگرانی در این مطالعات به سبب دشواری تشخیص فعالیت های مغزی منحصر به فرد ناشی از ورزش است، به عنوان مثال این رفتار های مغزی در ارتباط با تغییرات در دیگر عوامل سبک زندگی، مانند عادات غذایی و خواب نیز می باشد که همین مورد کار را برای محققان سخت تر می کند.

محققان یافته های آزمایش ها و تحقیقات خود را به عنوان شواهدی که نشان می دهد در بزرگسالان جوان و سالم، ورزش های هوازی با شدت متوسط تاثیر قابل توجهی در برخی از سیستم های خاص از مغز نسبت به افراد دیگر در پی دارد بیان کردند. بر اساس یافته های آن ها حرکت ایروبیک که در آن ها ساختمان اسکلتی بدن هم فعال می شود به شکلی که شدت متوسطی داشته باشد، به جای حرکت منفعلانه، بر فرآیندهای حافظه کاری و برخی دیگر از قسمت های مغز و بهبود عملکرد آن ها تاثیر به سزایی دارد. در مطالعه آن ها، این تغییرات بعد از تنها دو جلسه ورزشی دیده شد. در نهایت، آن ها پیش بینی نمودند که پیشبرد چنین دانشی برای ایجاد توصیه های ورزشی مبتنی بر شواهد علمی برای بهبود سلامت شناختی و مغز سرعت بهبود آن را بیشتر خواهد کرد.[۱]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]