پرش به محتوا

نرخ حذف حالت مشترک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد


در الکترونیک، نرخ حذف حالت-مشترک (CMRR) (به انگلیسی: common mode rejection ratio) در یک تقویت‌کننده تفاضلی (یا ادوات دیگر) شاخصی است که برای تعیین میزان توانایی افزاره در حذف سیگنال‌های حالت مشترک استفاده می‌شود، حالت مشترک یعنی: هر دو ورودی به‌طور همزمان و هم‌فاز ظاهر می‌شوند. یک تقویت‌کننده تفاضلی ایدئال می‌تواند سی‌ام‌آرآر بی‌نهایت داشته باشد، امّا این در عمل قابل دستیابی نیست. هنگامی سی‌ام‌آرآر-بالا لازم است که یک سیگنال تفاضلی (یعنی: دو سیگنال با اختلاف فاز ۱۸۰ درجه) در حضور احتمالی یک ورودی حالت مشترک بزرگ، مانند تداخل الکترومغناطیسی قوی (EMI) تقویت شود. برای مثال انتقال صدا از خط متوازن در تقویت صدا یا ضبط آن نیاز به سی‌ام‌آرآر-بالا است که نویز اثرگذار روی خط انتقال حذف شود، زیرا که نویز بر روی خط انتقال همانند سیگنال حالت مشترک اثر می‌کند ولی سیگنال ارسالی از آن مانند سیگنالی تفاضلی.

نظریه

[ویرایش]

در حالت ایدئال، یک تقویت‌کننده تفاضلی ولتاژ، و را در دو ورودی خود می‌گیرد و یک ولتاژ خروجی تولید می‌کند، در این‌جا بهره تفاضلی است. با این حال، خروجی یک تقویت‌کننده تفاضلی واقعی بهتر است به این صورت توصیف شود:

در این‌جا «بهره حالت مشترک» است که معمولاً بسیار کمتر از بهره تفاضلی است.

سی‌ام‌آرآر به صورت نسبت اندازه بهرهٔ تفاضلی بر بهرهٔ حالت مشترک تعریف می‌شود، که در دسی‌بل مثبت اندازه‌گیری می‌شود (بنابراین با استفاده از قانون ):

جستارهای وابسته

[ویرایش]

پیوند به بیرون

[ویرایش]