نام‌های ارمنستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Part of a series on
ارمنی‌ها
فرهنگ ارمنی
معماری • هنر
آشپزی • رقص • پوشاک
ادبیات • موسیقی • تاریخ
جماعت ارمنیان پراکنده یا منطقه
ارمنستان •
همچنین ببینید آرتساخ •
جماعت ارمنیان پراکنده
روسیه • فرانسه • هند
آمریکا • ایران • گرجستان
جمهوری آذربایجان • آرژانتین • برزیل
لبنان • سوریه • اوکراین
لهستان • کانادا • استرالیا
ترکیه • یونان • قبرس
 • مصر
Subgroups
همشین‌ها • Cherkesogai • Armeno-Tats • Lom people • Armeno-Greeks
مذهب
کلیسای حواری ارمنی
ارمنی: شرقی • غربی
Persecution
نسل‌کشی ارمنی‌ها • کشتار حمیدیه
قتل‌عام آدانا • ارمنی‌ستیزی
Bandeau Arménie.png
ارمنستان درگاه:ارمنستان

کشور ارمنستان و ارمنیان نیز از زمان‌های دور با نام‌های مختلفی یاد شده‌اند. ارمنیان خود را «های» و کشورشان را هایک یا «هایاستان» می‌نامند. برخی از همسایگان، ارمنستان و ارمنیان را با نام‌های دیگری نیز شناخته‌اند.

مردم گرجی ارمنیان را «سُمخِبی» (درحالت مفرد: سُمِخی) و ارمنستان را «سُمخِتی» می‌گویند. ملت‌ها و کشورهای دیگر نیز از دیر باز تاکنون ارمنیان و ارمنستان را با تلفظ‌های مختلف کلمهٔ «آرمن» شناخته و می‌شناسند. آنان این کشور را (آرمِنیا، آرمانی، آرمینا، ارمنستان، آرمِنین، اِرمنستان) و به اسامی ای دیگر نامیده و ملت ارمنی را نیز (آرامان، آرمینیان، آدمیانین، آرمِنیر، اِرمَنی و اَرمنی) خوانده‌اند.

ریشه جویی نام[ویرایش]

از میان اسامی گوناگونی که از دیر باز به ارمنیان داده شده مصطلح‌ترین نام (آرمن یا آرمان) است. اولین بار در سنگ نوشته‌هایی که حدود چهار هزار سال از قدمت آن می‌گذرد به این نام برمی‌خوریم؛ سنگ نوشته‌هایی که به دستور پادشاه میان رودان، نارام- سواِن، مکتوب شده و در آن به لشکر کشی‌هایش به کشورهای همسایه اشاره کرده. همچنین نام کشورهایی را که با آنها به نزاع پرداخته آورده است. آرمانی (یا آرمانوم)[۱] یکی از کشورهایی است که نارام - سواِن در طی سال‌های ۲۲۷۰ تا ۲۲۳۰ قبل از میلاد با آنها به جنگ پرداخته است.

در سنگ نوشته‌ای دیگر همراه نام کشوری به نام ابلا مجدد از نام آرمانی یاد شده است. بقایای ابلای کهن در نزدیکی شهر حلب یافت شده است. در بین باستان شناسان و محققان این شک وجود داشت که آیا نارام - سواِن از ذکر نام آرمانی ارمنستان را در نظر داشته یا منظور وی شهر یا کشوری دیگر بوده که در نزدیکی سواحل دریای مدیترانه در جنوب کیلیکیه قرار داشته است. این شک و شبهه با پیدا شدن سنگ نوشته‌ای ستونی، که در ارمنستان بزرگ یافت شد، از بین رفت زیرا با این سند مشخص شد منظور وی از آرمانی در واقع همان ارمنستان بوده است.

در آنجا مشخص می‌شود که نارام - سواِن بخش جنوبی کشور ارمنستان را با نام آرمانی می‌شناخته‌اند. در یکی دیگر از سنگ نوشته‌هایی که از وی بر جای مانده به طور مجدد همراه با اسامی کشورهای «خاتی» [khati] و «کانِش» [kanesh] اسم آرمانی ذکر شده است. خاتی حکومتی بوده که در غرب ارمنستان بزرگ قرار داشته و همسایهٔ دیگر آن نیز کشور کانِش بوده است.

دانشمندان اولین مکانی در جهان که میوهٔ زردآلو در آن پیدا شده در واقع کشور ارمنستان بوده است؛ یعنی، موطن اصلی این میوه را ارمنستان می‌دانند. ارمنیان این میوه را «دزیران» [Dziran] می‌نامند. در واقع، درخت دزیران را از ارمنستان به ممالک دیگر انتقال داده‌اند تا جایی که در برخی از زبان‌ها اسم زردآلو با نام ارمنستان استفاده شده است؛ برای مثال، روم باستان این میوه را «آرمِنیاکوم» به معنای ارمنستانی نامیده‌اند. نام علمی و لاتینی این میوه «برونوس آرمِنیاکا» به معنای آلوی ارمنستان است. در زبان عربی نیز یکی از اسامی این میوه «تفاح الأرمنی» به معنای سیب ارمنستانی است. آرامی‌ها، از ساکنان باستانی بین‌النهرین نیز زردآلو را «خازورا آرمنیا» نامیده‌اند که ترجمهٔ آن سیب ارمنی است.

اکدی‌ها نیز زردآلو را «آرمانو»؛[۲] یعنی، «آرماناکان» به معنی ارمنستانی نامیده‌اند. از آنها سنگ‌نبشته ای مربوط به سه هزار سال قبل از میلاد بر جای مانده که در آن از کلمهٔ آرمانو برای نامیدن زردآلو استفاده شده؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که در آن برهه از زمان نام آرمانی برای اکدی‌ها آشنا بوده و پادشاه آنها، نارام - سواِن، نیز ارمنستان را به نام این میوه «آرمانو»؛ یعنی، کشور دارای زردآلو نامیده است. اکدی‌ها بز کوهی را «آرمادو» و در برخی سنگ نوشته‌های قدیمی تر «آرماندو» نیز نامیده‌اند. در بین‌النهرین، کوه‌های مرتفع وجود ندارد. فقط از شمال بین‌النهرین کوه‌هایی مرتفع شروع می‌شوند که در واقع ابتدای رشته کوه‌های ارمنستان هستند. در کوه‌های ارمنستان از دیر باز تا کنون حیواناتی مختلف به حیات خود ادامه می‌دهند.

نام علمی نوعی بز کوهی وحشی که در علوم به کار می‌رود «اُویس اُفیون آرمِنیانا» است. از دیرباز بین ارمنیان پرستش بز کوهی معمول بوده و در کوهستان‌های مناطق گِغاما و استان سیونیک ارمنستان کنونی نیز نقاشی‌های دیواری بسیاری از این حیوان یافت شده که از زمان‌های بسیار دور به یادگار مانده است. امکان بسیاری وجود دارد که اکدی‌ها از طریق کوه‌های ارمنستان با این حیوان آشنا شده باشند. از این رو، این حیوان را آرمادو نامیده‌اند؛ لذا می‌توان نتیجه گرفت اسمی که اکدی‌ها برای بز کوهی به کار می‌بردند با کشور آرمانی ارتباط داشته است.

سنگ نوشته‌هایی که از نارام - سواِن بر جای مانده در واقع کهن‌ترین منابع نوشتاری ای هستند که در آن به ارمنستان به صورت آرمانی اشاره شده است. در سنگ نوشته‌های بر جای مانده از نارام - سواِن از پادشاه آرمانی- ارمنستان «ماداگینا» [Madagina] (لازم است ذکر شود که کلمهٔ ماداگینا ریشه‌ای کاملاً ارمنی دارد) نام برده شده است. پادشاه «آرمانی ماداگینا» در جنوب منطقهٔ ارمنستان بزرگ با لشکریان نارام - سواِن جنگید.

از این سنگ نوشته‌ها می‌توان دریافت که سارگن بزرگ، پدر بزرگ نارام - سواِن، نیز با ارمنستان جنگ‌هایی داشته و هم سارگون و هم نوه اش، نارام - سواِن، با مقاومت زیادی در ارمنستان رو به رو شده‌اند. در این سنگ نوشته‌ها اشاره شده که آنها چندین لشکرکشی به ارمنستان کرده‌اند. شاید این بدین معنی است که سارگن بزرگ و نوه اش در این جنگ‌ها مغلوب و مجبور به حملهٔ مجدد شده‌اند. از دیرباز بین حکومت‌های ارمنستان و بین‌النهرین جنگ‌هایی درگرفته لیکن این دو کشور زمان‌هایی را نیز در صلح و ارتباط نزدیک گذرانده‌اند.

پادشاه اکد با ساکنان ابلا نیز به جنگ‌هایی پرداخته است. در نتیجهٔ کاوش‌هایی که در این مکان صورت گرفته و منجر به بیرون آمدن یک شهر کامل باستانی از زیر زمین شده باستان شناسان سنگ نوشته‌هایی به خط میخی یافته‌اند که در آنها اشاره به ملتی به نام «هایا» شده است. در این سنگ نوشته‌ها آمده است هایاها ملتی هستند که از مکانی دیگر به «ابلا» آمده‌اند. این مورد نیز اشارهٔ دیگری است که در نیمهٔ دوم هزارهٔ سوم قبل از میلاد به اسم «های» شده است.

فریتیوف نانسن در مورد ریشهٔ نام ارمنستان او می‌نویسد:

«فریتیوف نانسن مکانهایی به اسم «آرمنین» [Armenion] یا «آرمینین» [Arminion] اشاره می‌کند. استرابون[۳] از شهر آرمنین، در نزدیکی «دریاچهٔ بویبس»،[boibeis] واقع در تسالی، نام می‌برد.»

ایلیاد[۴] از یک «اورمنین» [Ormenion] در «تسالی» نام برده[۵] که استرابون[۶] آن را اورمینین نامیده است. در بیتینی واقع در آسیای صغیر، کوهی بوده موسوم به «اورمینین اوروس». [Orminion Oros] در سینوپ بندرگاهی وجود داشته به نام «آرمنه».[Armene] نزدیک سرچشمه‌های هالیس (قزل‌ایرماق فعلی)، واقع در استان سیواس امروزی، کوهی بوده به نام اورمنین. در کتیبه‌ای از منوآ، «پادشاه خالدی»، که در مورد عملیات او در غرب توضیح می‌دهد، اسم مکانی با نام «اورمنی اوبینی» ذکر شده، که با «اورمینین» یونانی مطابقت دارد.

پسر منوآ، آرگیشتی یکم، نیز از شهر «اورمنی» سخن به میان آورده است؛ بنابراین، به نظر می‌رسد در اوایل سدهٔ هشتم قبل از میلاد ارمنیان در کشور کوهستانی نزدیک سرچشمه‌های هالیس، در مغرب اورارتو (خالدیا) یا آنجایی که بعدها ارمنستان بزرگ نامیده شد، اسکان یافتند. به تدریج، که قدرت «خالدیان» به دلیل حملات قبایل هند و اروپایی از شمال و مشرق رو به ضعف گذاشت، ارمنیان احتمالاً همراه با بقایای اقوام خویشاوند؛ یعنی، «تراسی‌ها» (تراکیه) و کیمریان به کشورشان مهاجرت کردند و اندکی آنان را بیرون راندند. خالدیان به کوه‌ها رانده شدند یا در همان حینی که زبانشان را رواج می‌دادند با آنان پیوندهای خویشاوندی برقرار کردند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ترجمهٔ سنگ نوشته‌های مربوط به نارام-سواِن چندین بار تجدید چاپ شده است. مراجعه شود به نسخهٔ:K. Riemschnider, Lehrbuch des Akkadischen(Leipzig, 1961)
  2. مراجعه شود به:W. Soden, Akkadisches Handwórterbuch (Wisbaden, 1965-67, Band 1.S.69)
  3. (جلد: ۱۱، ص۴، ۸٬۱۲ و ۱۴)
  4. (جلد:۲، صفحه: ۲ و ۷۴۵)
  5. برای مطالعهٔ متن فارسی ایلیاد نک: هومر، ایلیاد، ترجمهٔ سعید نفیسی (تهران: علمی و فرهنگی)، ۱۳۸۰.
  6. (جلد: ۹، صفحه: ۵ و ۱۸)
  • پاسدرماجیان، هراند. تاریخ ارمنستان، ترجمهٔ محمد قاضی. تهران: زرین، ۱۳۶۹.
  • بهاءالدین پازارگاد. تاریخ و فلسفله و مذاهب جهان. تهران: کتاب فروشی اشراقی، ۱۳۷۸، ج۱.
  • خورناتسی، موسی. تاریخ ارمنیان. ترجمهٔ ادیک باغداساریان. تهران: [بی‌نا]، ۱۳۸۰، ج۱.
  • در نرسسیان، سیرآرپی. ارمنیان. ترجمهٔ مسعود رجب نیا. تهران: مرکز اسناد فرهنگی آسیا، ۱۳۵۷.
  • رابینسون، چارلز الگزاندر. تاریخ باستان. ترجمهٔ اسماعیل دولتشاهی. تهران: انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی، ۱۳۷۰.
  • ژرژ رو، بین‌النهرین باستان. ترجمهٔ عبدالرضا هوشنگ مهدوی. تهران: شرکت سهامی خاص شرآبی، ۱۳۶۵.
  • کتاب تاریخ ارمنستان، جلد اول، از دوران ما قبل تاریخ تا آخر سده هجدهم، مترجم: ادیک باغداساریان (ا. گرمانیک)
  • گزنفون. آناباسیس. کتاب چهارم. ترجمهٔ احمد بیرشک. تهران: کتاب سرا، ۱۳۷۵.
  • احمد نوری‌زاده. تاریخ و فرهنگ ارمنستان از آغاز تا امروز. تهران: نشر چشمه، ۱۳۷۶.
  • هاکس، جمیز. قاموس کتاب مقدس. تهران: کتابخانهٔ طهوری، ۱۳۴۹.