ناشناسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ناشناس که صفت آن ناشناسی می‌شود، زمانی است که هویت یک شخص آشکار نباشد. به زبان ساده یعنی شخص از نام واقعی خودش استفاده نکند.

از مهمترین کاربردهای ناشناسی، انتخابات‌های آزاد می‌باشد که باید هویت رای دهندگان مخفی باقی بماند. در موقعیت‌های بسیار دیگری (مثل گفتگو بین افراد غریبه یا خرید از یک فروشگاه) ناشناسی همیشه به صورت یک چیز طبیعی پذیرفته شده است. همچنین موقعیت‌هایی وجود دارد که شخص خودش دوست دارد ناشناس بماند. در کارهای خیر فرد نیکوکار دوست ندارد کسی از او تقدیر کند. کسی که در معرض تهدید است ممکن است ترجیح بدهد ناشناس بماند. شاهد یک جرم ممکن است دوست نداشته باشد هویتش معلوم شود و ترجیح بدهد ناشناس بماند. افراد مجرم ممکن است برای اینکه شناسایی نشوند از ناشناسی استفاده کنند. همچنین ناشناس ماندن ممکن است به صورت غیر عمدی رخ دهد مثلا در اثر گذشت زمان یا خراب شدن آثار یک رویداد اطلاعات شناسایی از بین برود.

نیمه ناشناسی[ویرایش]

در بعضی از موارد شخص می‌تواند با انتخاب یک نام مستعار بصورت نیمه ناشناس مدت طولانی با دیگران در ارتباط باشد. مثال‌هایی از نام‌های مستعار تخلص، نام خودمانی، شماره کارت بانکی، شماره حساب بانکی و شماره دانشجویی است.

آثار روانی ناشناسی[ویرایش]

ناشناسی می‌تواند کاهش دهنده هزینه‌هایی که یک شخص برای کارهای خودش پرداخت می‌کند باشد.

تظاهر کنندگان برای ناشناس ماندن از ماسک و دستکش و لباس آستین بلند استفاده کرده‌اند.

ناشناسی، تجارت و جرایم[ویرایش]

ناشناسی در تجارت می‌تواند حریم خصوصی افراد را حفظ کند. مثلاً بعضی از مشتریان ترجیح می‌هند به جای کارت اعتباری از پول نقد استفاده کنند تا ناشناس باقی بمانند.

ناشناسی در کار خیر[ویرایش]

به دلایل دینی و اخلاقی بهتر است که در کارهای خیریه، افراد ناشناس باقی بمانند.

ناشناسی در اینترنت[ویرایش]

بیشتر نظرات کاربران در اینترنت بطور ناشناس و با نام‌های مستعار غیر قابل شناسایی درج می‌شود. اگرچه حساب‌های کاربری برای خودشان هر کدام دارای هویت هستند ولی این هویت ممکن است جدا از هویت شخص حقیقی باشد و ناشناس عمل کند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای انگلیسی