نابودگر: رستگاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
نابودگر: رستگاری
Terminator-salvation-poster.jpg
پوستر رسمی فیلم
کارگردانجوزف مکگینتی نیکول
تهیه‌کنندهدرک اندرسون
ویکتور کوبیکک
جفری سیلور
مورتیز بورمن
نویسندهفیلم‌نامه:
جان برنکاتو
مایکل فریس
دوید کمپل ویلسون
پاول هگیس
شان ریان
جاناتان نولان
شخصیت‌ها:
جیمز کامرون
گیل آنه هورد
بازیگرانکریستین بیل
سم ورتینگتون
آنتون یلچین
برایس دالاس هاوارد
مون بلودگود
کامن
هلنا بونهام کارتر
موسیقیدنی الفمن (Danny Elfman)
فیلم‌برداریشین هرلبت
توزیع‌کنندهبرادران وارنر
تاریخ‌های انتشار
استرالیا:
۲۲ مه
۲۰۰۹
آمریکای شمالی:
۴ ژوئن ۲۰۰۹
پادشاهی متحده:
۵ ژوئن ۲۰۰۹
مدت زمان
۱۱۵ دقیقه
کشورایالات متحده
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۲۰۰ میلیون دلار[۱]
فروش گیشه۳۷۱٬۳۵۳٬۰۰۱ دلار

نابودگر: رستگاری (به انگلیسی: Terminator Salvation) چهارمین قسمت از سری فیلم‌های نابودگر است. این فیلم در ۲۲ می ۲۰۰۹ به سینماها آمد. در این فیلم کریستین بیل در نقش جان کانر٫ برایس دالاس هاوارد در نقش کیت کانر٫ آنتون یلچین در نقش کایل ریس و سم ورتینگتون در نقش نابودگر جدید مارکوس رایت بازی می‌کنند.

داستان فیلم که در سال ۲۰۱۸ رخ می‌دهد دوران پس از جنگ هسته‌ای میان انسان و ماشین را به تصویر می‌کشد. بازماندگان این جنگ به آن رویداد هسته‌ای، «روز داوری» می‌گویند.

نابودگر: رستگاری، بر روی جنگ اصلی بین بشریت و شبکه ماشین‌ها به نام اسکای-نت متمرکز می‌شود و روال سه فیلم پیشین که شامل آرنولد شوارتزنگر در نقش نابودگر و سفر وی از آینده به حال برای کشتن یا مراقبت از کسی بود را کنار می‌گذارد.

داستان[ویرایش]

در سال ۲۰۰۳، دکتر سرینا کوگان از شرکت «سایبرداین سیستمز»، به سلول مارکوس رایت می‌آید و این زندانی محکوم به مرگ (با تزریق) را متقاعد می‌کند تا بدن خود را پس از مرگ برای پژوهش پزشکی به آن شرکت بسپارد. یک سال بعد از این جریان، ربات‌های ساخت انسان که به درجه‌ای از هوشمندی و خودآگاهی رسیده‌اند، نوع بشر را به عنوان تهدیدی برای بقای خود به‌شمار می‌آورند و سامانه‌ای به نام «سامانه اسکای‌نت» را به منظور قلع و قمع انسان‌ها ایجاد می‌کنند. این سامانه موفق می‌شود در جریان رخدادی که «روز داوری» نامیده می‌شود بیشتر افراد بشر را نابود کند. (برای جزئیات این رخداد به نابودگر ۲: روز داوری رجوع کنید).

داستان در سال ۲۰۱۸ میلادی ادامه پیدا می‌کند و جان کانر، در این سال فرمانده شاخه‌ای از گروه‌های مقاومت انسانی است که حمله به یکی از پادگان‌های اسکای‌نت را ترتیب داده‌اند. در جریان این حمله، جان کانر در زیرزمین این پادگان، سلول‌هایی پر از زندانیان انسانی و طرح‌هایی مربوط به ساخت گونه جدیدی از نابودگرها را کشف می‌کند که قرار است در ساخت آن‌ها از بافت بدن انسان‌های زنده هم استفاده شود. این پادگان در یک انفجار هسته‌ای نابود می‌شود و جان کانر ظاهراً تنها بازمانده این انفجار است، اما پس از رفتن او، مارکوس، که در صحنه‌های پیشین می‌شد او را نیز در میان تاریکی‌های زیرزمین پادگان، خوابیده بر روی میز آزمایش دید، از میان ویرانی‌های انفجار بیرون می‌آید و پای پیاده به سوی لس‌آنجلس به راه می‌افتد.

جان کانر که با مقر خود تماس گرفته، به محل سرفرماندهی مقاومت که در عرشه یک زیردریایی واقع شده می‌رود و ژنرال اشداون، رهبر کل مقاومت را از کشفیات خود باخبر می‌کند. در همین حال، نیروی مقاومت، به فرکانسی از سیگنال‌های رادیویی دست یافته که قادر است به ماشین‌های اسکای‌نت دستور خاموش شدن بدهد. فرماندهی مقاومت قصد دارد با استفاده از این سیگنال، تهاجمی را ظرف چهار روز به پایگاه اصلی اسکای‌نت، واقع در سان‌فرانسیسکو، آغاز کند زیرا افراد مقاومت در میان ردگیری‌های اطلاعاتی که در میان پیام‌های اسکای‌نت انجام داده‌اند به یک «لیست قتل» برخورده‌اند که نام سران مقاومت ازجمله جان کانر در آن قید شده‌است. نام اول در این لیست اما، کایل ریس است که فرماندهان مقاومت از هویت او بی‌خبرند ولی جان کانر می‌داند که او پدر آینده خود او است. (جزئیات این موضوع در فیلم نابودگر آمده‌است) جان کانر از پایگاه خود، پیامی رادیویی خطاب به هسته‌های مقاومت بازماندگان انسانی که صدای او را می‌شنوند می‌فرستد.

مارکوس، که در راه لس‌آنجلس بود به ویرانه‌های بازمانده از این شهر وارد می‌شود و در خیابانی مورد حمله یک نابودگر تی-۶۰۰ قرار می‌گیرد اما کایل ریس و دوست لال او به نام استار (ستاره) وی را نجات می‌دهند. کایل مارکوس را از جنگ میان انسان و اسکای‌نت آگاه می‌کند و این سه تن، با شنیدن پیام جان کانر تصمیم می‌گیرند با ترک لس‌آنجلس، به دنبال یافتن پایگاه اصلی مقاومت و شخص جان کانر بروند. ربات‌های اسکای‌نت در راه به این سه حمله می‌کنند که در نتیجه آن، کایل و استار زندانی ماشین‌ها می‌شوند ولی مارکوس زنده می‌گریزد.

کایل و دوست لال او به همراه گروهی دیگر از زندانیان توسط یک هواگرد به پایگاه اصلی اسکای‌نت در سان‌فرانسیسکو برده می‌شوند ولی در راه، دو هواپیمای ای-۱۰ نیروی مقاومت می‌کوشند ترابری هوایی این زندانیان را متوقف کنند ولی در این امر ناکام می‌مانند. مارکوس محل سقوط یکی از خلبان‌های بیرون‌پریده از یکی از هواپیماهای سرنگون‌شده مقاومت را پیدا می‌کند و پس از کمک به این خلبان که زنی به نام «بلیر ویلیامز» است، این دو با هم به سمت پایگاه جان کانر به راه می‌افتند. مارکوس در راه، پا به روی یک مین زمینی مغناطیسی می‌گذارد و افراد نیروی مقاومت در حال کوشش برای نجات دادن زندگی او با ناباوری مشاهده می‌کنند که استخوان‌بندی درونی بدن مارکوس مکانیکی و بخشی از قشر مغز او مصنوعی است و در بدن او مداربندی‌های سیمی وجود دارد.

مارکوس به انسان بودن هویت خود باور دارد و از درون، خود را یک انسان حس می‌کند، اما گمان جان کانر این است که اسکای‌نت مارکوس دورگه را به عنوان ستون پنجم فرستاده تا او را که رهبر معنوی مقاومت است بکشد. بلیر ویلیامز (خلبان) مارکوس را از پایگاه فراری می‌دهد. در جریان این فرار جان کانر در حال حمله به مارکوس با ربات‌های آبزی (هایدروبات) روبه‌رو می‌شود ولی مارکوس جان او را نجات می‌دهد و با او قراری می‌گذارد. قرار این است که مارکوس به کانر کمک کند تا به پایگاه اصلی اسکای‌نت وارد شده و کایل و دیگر زندانیان را از دست ماشین‌ها نجات دهد.

جان کانر از ژنرال اشداون، رهبر کل مقاومت، می‌خواهد تا حمله از طریق سیگنال مخفی را به عقب بیندازد اما اشداون مخالف کرده و با عصبانیت، کانر را از فرماندهی خلع می‌کند. اما یگان‌های نیروی مقاومت تصمیم می‌گیرند که بدون موافقت جان کانر با اشداون همکاری نکنند. در این اثنا، مارکوس وارد پایگاه اصلی اسکای‌نت می‌شود و از راه تعامل با کامپیوتر پایگاه، کاری می‌کند تا یکی از شلیک‌کننده‌های حصار بیرونی این پایگاه از کار بیفتد به‌طوری‌که جان کانر بتواند از این طریق وارد پایگاه شود. کانر وارد پایگاه می‌شود و اقدام به آزادسازی زندانیان انسانی می‌کند. در همین میان، مارکوس در حال تعامل با کامپیوترها درمی‌یابد که قصد اسکای‌نت از جراحی و ساخت او این بوده تا سرانجام پای جان کانر به پایگاه ماشین‌ها باز شود و اسکای‌نت بدین‌وسیله موفق شود رهبر معنوی مقاومت را که سال‌ها است از چنگ ماشین‌ها می‌گریزد به قتل برساند.

سیگنالی که سرفرماندهی مقاومت این اندازه بر روی آن حساب کرده‌بود چیزی جز یک نیرنگ دیگر از سوی ماشین‌ها نیست و ارسال همین سیگنال باعث می‌شود تا اسکای‌نت محل زیردریایی سرفرماندهی را ردگیری کرده و آن را نابود کند.

مارکوس، سخت‌افزاری که او را به اسکای‌نت می‌پیوندد را از جمجمه خود بیرون می‌کشد و در نبرد جان کانر با مدل جدیدی از نابودگرها یعنی مدل ۱۰۱ از نابودگر تی-۸۰۰ به یاری کانر می‌شتابد. این نابودگر مدل جدید، زخمی کشنده به کانر وارد می‌آورد اما جان کانر موفق می‌شود پس از خروج خود به همراه مارکوس، کایل، استار و دیگر زندانیان از پایگاه، این پایگاه که مقر اصلی اسکای‌نت است را منهدم کند. او این کار را به‌وسیله متصل کردن باتری‌های هسته‌ای چیده شده کنار هم در کارخانه نابودگرسازی و فشردن دکمه انفجار این باتری‌ها از راه دور، انجام می‌دهد.

پس از بازگشت به پایگاه مقاومت، جان کانر که قلبش به‌شدت آسیب دیده رو به مرگ است، اما مارکوس از جان خود می‌گذرد و قلب خود را برای پیوند در اختیار کانر می‌گذارد. کانر که رو به بهبودی دارد در پیامی رادیویی به گروه‌های مقاومت اعلام می‌کند که جبهه مقاومت انسانی، از این نبرد پیروزمندانه بیرون آمده‌است اما تا پایان جنگ، هم‌چنان راه درازی در پیش است.[۲]

بازیگران[ویرایش]

کریستین بیل در نقش جان کانر و سم ورتینگتون در نقش مارکوس رایت
  • کریستین بیل به عنوان جان کانر:فرمانده با تجربه نیروهای مقاومت انسان‌ها که هم‌اکنون حدوداً سی سال دارد و با اسکای-نت که بیشتر انسان‌ها را در یک همه‌کشی هسته‌ای از بین برده‌است مبارزه می‌کند. کریستین بیل اولین بازیگری بود که برای فیلم انتخاب شد.
  • آنتون یلتچین به عنوان کایل ریس: یک سرباز نوجوان و ستاینده جان کانر. وی در اولین فیلم برای تضمین بقای بشریت به گذشته سفر کرد و در واقع پدر جان کانر است.
  • سم ورتینگتون به عنوان مارکوس رایت: یک انسان که اسکای‌نت بدن او را به صورت نابودگر درآورده و از او موجودی دورگه (انسان-ماشین) ساخته‌است. او با ریس و کانر همراه می‌شود. کانر شک دارد که وی از گذشته‌است یا از آینده. خالق نابودگر جیمز کامرون شخصاً خود این بازیگر را به عنوان نابودگر جدید به کارگردان پیشنهاد کرد.
  • برایس دالاس هوارد به عنوان کیت کانر:همسر جان که به وی در شکل دادن مقاومت انسان‌ها کمک می‌کند.
  • مون بلادگود به عنوان بلیر ویلیامز: یک خلبان جنگی در صفوف مقاومت.
  • کامن به عنوان بارنس: یک جنگنده آزادی و دست راست جان.
  • رونالد کیکینگر به عنوان مدل تی-۸۰۰

پیوند به بیرون[ویرایش]

نابودگر: رستگاری در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Terminator Salvation," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed June 19, 2011).

  1. The Dark Knight - Movies - New York Times
  2. این بخش به‌طور کامل از بخش داستان در این نسخه از ویکی‌پدیای انگلیسی ترجمه شده‌است.
Filmdaten
Deutscher TitelTerminator: Die Erlösung
OriginaltitelTerminator Salvation
Terminator Salvation: The Future Begins
Terminator salvation de.svg
ProduktionslandUSA, UK, Deutschland, Italien
OriginalspracheEnglisch
Erscheinungsjahr2009
LängeKinofassung: 115 Minuten
Director’s Cut: 118 Minuten
AltersfreigabeFSK 16[1]
JMK 12[2]
Stab
RegieMcG
DrehbuchJohn Brancato,
Michael Ferris,
David C. Wilson
ProduktionMoritz Borman,
Derek Anderson,
Victor Kubicek,
Jeffrey Silver
MusikDanny Elfman
KameraShane Hurlbut
SchnittConrad Buff IV
Besetzung
Synchronisation
Chronologie

← Vorgänger
Terminator 3 – Rebellion der Maschinen

Nachfolger →
Terminator: Genisys

Terminator: Die Erlösung (Original: Terminator Salvation) ist ein US-amerikanischer Science-Fiction-Film des Regisseurs Joseph „McG“ McGinty Nichol, der am 21. Mai 2009 in den USA und am 4. Juni 2009[3] in den deutschen Kinos anlief. Der vierte Teil der Terminator-Reihe ist die Fortsetzung zu Terminator (1984), Terminator 2 – Tag der Abrechnung (1991) und Terminator 3 – Rebellion der Maschinen (2003).

Terminator: Die Erlösung war als erster Teil einer neuen Trilogie geplant,[4] die jedoch nicht zustande kam.

Handlung[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Im Jahr 2003 überlässt der zum Tode verurteilte Mörder Marcus Wright seinen Körper dem Unternehmen Cyberdyne Systems zu Forschungszwecken. Ein Jahr später nimmt das Cyberdyne-Computersystem Skynet die Menschheit als Bedrohung seiner Existenz wahr und löst einen Atomkrieg aus.

Das Jahr 2018: Ein Großteil der Menschheit wurde durch den Krieg von Skynet ausgelöscht, die Überlebenden dienen als Arbeitssklaven oder haben sich einzelnen Widerstandsgruppen angeschlossen, um gegen die Herrschaft der Maschinen zu kämpfen.

Bei einem Angriff auf eine Satellitenkommunikationsanlage von Skynet findet der Widerstandskämpfer John Connor in einer unterirdischen Befestigung zum ersten Mal die Pläne für den T-800, dessen Entwicklung er schon lange vorausgesagt hat. Während Connor im Untergrund die Pläne sichert, werden oberhalb seine Mitkämpfer von einem Harvester (einem riesenhaften Roboter) aufgegriffen und auf ein Trägerschiff verschleppt. Connor gelingt als einzigem die Flucht. Kurz danach steigt der vormalige Todeskandidat Marcus Wright aus der Grube und zeigt sich verwirrt über seine zerstörte Umgebung. Währenddessen begibt sich Connor zum Führungs-U-Boot des Widerstands. Dort erfährt er von der Entdeckung eines Kurzwellensignals, mit dem sich anscheinend alle Skynet-Maschinen in Sendereichweite deaktivieren lassen. Connor erklärt sich bereit, die Wirkung des Signals an verschiedenen Maschinen zu testen.

In den Ruinen von Los Angeles trifft Marcus auf den jungen Kyle Reese, John Connors Vater, und dessen Begleiterin Star, ein stummes Kind. Zusammen fliehen sie in Richtung einer Basis des menschlichen Widerstands. Auf dem Weg dahin werden Reese und das Kind von einem Harvester in ein Trägerschiff mit weiteren menschlichen Gefangenen gesteckt. Marcus kann sich retten und trifft auf die Pilotin Blair Williams, die sich kurz zuvor mit dem Schleudersitz aus ihrer abstürzenden A10 Thunderbolt retten musste. Marcus will die Skynet-Zentrale aufsuchen, um seine Freunde zu befreien. Blair erzählt ihm von John Connor, der ihm dabei helfen kann, und Marcus willigt ein, mit in Connors Basis zu kommen.

Connor testet inzwischen das Signal an einem Hydrobot, einem im Wasser agierenden Roboter. Es funktioniert, und man will es zur Sicherheit auch an größeren Maschinen testen. Auch ein fliegender Hunterkiller kann durch das Signal im Flug ausgeschaltet werden.

Auf dem Weg zu Connors Basis müssen Blair und Marcus durch ein Feld mit magnetischen Minen, wobei Marcus schwer verletzt wird und es sich zeigt, dass er ein Cyborg ist. Die Widerstandskämpfer fürchten, dass es sich bei ihm um einen neuen Typus eines Terminators handeln könnte. In der Basis wird Marcus in Ketten gelegt und seine metallenen Körperteile untersucht. Dabei wird festgestellt, dass sich Marcus grundlegend von den anderen Terminatoren unterscheidet: er verfügt über ein menschliches Herz und ein menschliches Gehirn mit zugeschaltetem Microchip. Marcus kann seinen Zustand nicht fassen und beteuert, dass er ein Mensch sei. Da er Blair vor einer Vergewaltigung gerettet hat, vertraut sie seiner menschlichen Seite und befreit ihn. Auf der Suche nach dem entflohenen Gefangenen wird John Connor von Hydrobots angegriffen, Marcus kommt ihm jedoch zur Hilfe. Connor ist nun überzeugt, dass Marcus Gutes im Schilde führt und bittet ihn, den von Skynet gefangenen Kyle Reese zu suchen und ihm seine Position mitzuteilen.

Da Skynet die Ankunft von Marcus erwartet, lassen ihn die Verteidigungsanlagen ins Innere der festungsartigen Maschinenbasis, die im zerstörten San Francisco liegt, gelangen. In der Zentrale deaktiviert Marcus die Verteidigungsanlagen, um den Weg für Connor frei zu machen. Marcus’ Verletzungen und defekte Teile werden von Skynet geheilt und repariert. Von Skynet persönlich erfährt Marcus, dass das gefundene Abschaltsignal eine Falle war, um durch Funkpeilung das Führungs-U-Boot des Widerstands zu lokalisieren, welches von einem Hunterkiller mit einer Plasma-Waffe zerstört wird. Marcus’ Bestimmung war es, den Widerstand zu infiltrieren und dessen Position in Erfahrung zu bringen, sowie John Connor ins Innere von Skynet zu locken. Marcus will das jedoch nicht akzeptieren, reißt sich den Mikrochip von Skynet aus seinem Hinterkopf und flieht.

Connor sucht unterdessen seinen Vater Reese. Die Position von Reese, die Marcus aus dem Speicher von Skynet an Connor gesendet hat, war jedoch eine Falle und Connor wird von einem einsatzbereiten und mit menschlicher Haut bedeckten T-800 (Modell 101) überrascht. Reese, an anderer Position festgehalten, kann sich befreien.

Connor versieht die nuklearen Brennstoffzellen, welche als Energiequelle für die T-800 dienen, mit Funksprengladungen. Bei einem Kampf gegen den T-800 wird er von einer Metallstange durchbohrt. Marcus kann ihn retten und sie fliegen mit einem herbeigerufenen Hubschrauber aus der Maschinenfabrik. Star gibt Connor den Sender für die Sprengladungen bei den Brennstoffzellen; dieser zündet sie und die gesamte Basis wird zerstört. An einem sicheren Ort kann John vorerst gerettet werden, sein Herz hält jedoch nicht mehr lange durch. Marcus will seine zweite Chance nutzen und sein gesundes Herz Connor spenden. Connor überlebt und Marcus stirbt als Mensch. Sich erholend teilt John via Radio den anderen Widerstandskämpfern mit, dass diese Schlacht zwar gewonnen wurde, jedoch das Kriegsende noch weit entfernt ist.

Produzenten/Regie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Der vierte Teil der Terminator-Reihe entstand nach einem Drehbuch von Michael Ferris und John Brancato unter der Regie von McG. Der Film wurde von Moritz Borman, Derek Anderson, Victor Kubicek und Jeffrey Silver produziert und von Peter D. Graves, Bahman Naraghi, Mario F. Kassar, Andrew G. Vajna, Joel B. Michaels, Dan Lin und Jeanne Allgood koproduziert.

Die Drehbuchautoren Ferris und Brancato waren bereits am dritten Teil Terminator 3 – Rebellion der Maschinen beteiligt.

Rezeption[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Finanzieller Erfolg[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bei Produktionskosten von etwa 200 Mio. US-Dollar spielte der Film am Startwochenende 42,6 Mio. Dollar ein, was einer durchschnittlichen Einnahme von ca. 12.000 US-Dollar pro Kino entspricht.[5] Damit blieb er nur knapp unter dem Eröffnungswochenende des Vorgängerfilms Terminator 3, welcher ca. zwei Millionen Dollar mehr einspielte (nicht inflationsbereinigt).[6] Das weltweite Einspielergebnis betrug rund 371 Mio. US-Dollar.[5]

Musik[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Der Komponist Danny Elfman orientierte sich bei dem Leitthema am ersten Terminator-Film, dessen Musik von Brad Fiedel stammt. Elfman ergänzte den Score durch harte Maschinengeräusche sowie schnelle Streicher und Blechbläser, wobei letztere teilweise an den Matrix-Soundtrack von Don Davis erinnern. Dazu ist die Filmmusik auch manchmal recht episch sowie sanft und fast melancholisch am Schluss, wo auch Klaviertöne zum Einsatz kommen. Insgesamt erkennt man Elfmans typische Handschrift, welche er vor allem durch seine langjährige Zusammenarbeit mit Tim Burton perfektionierte, kaum noch. Nur an einigen Stellen blitzt sein Stil hervor.

Fortsetzungspläne[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Terminator: Die Erlösung war von der Halcyon Company als Start einer neuen Trilogie geplant. Nachdem der Film vor allem in den USA ein eher mäßiges Einspielergebnis einfuhr, geriet das Unternehmen jedoch in finanzielle Probleme und verkaufte die Rechte an Pacificor.[7] Mit dem Verkauf der Rechte wurden auch die Trilogie-Pläne mit Christian Bale auf Eis gelegt.

Stattdessen wurde für das Jahr 2015 der Beginn einer neuen Trilogie mit Arnold Schwarzenegger in der Rolle als T-800 geplant.[8] Drehstart war der 21. April 2014.[9] Der erste Teil trägt den Titel Terminator: Genisys und kam im Juli 2015 in die Kinos.

Synchronisation[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Die Synchronarbeiten fanden bei der FFS Film- & Fernseh-Synchron unter der Dialogregie von Andreas Pollak statt.[10]

Rolle Schauspieler Synchronsprecher
John Connor Christian Bale David Nathan
Kyle Reese Anton Yelchin Tobias Nath
Marcus Wright Sam Worthington Tobias Kluckert
Kate Brewster Connor Bryce Dallas Howard Maria Koschny
Blair Williams Moon Bloodgood Marion Musiol
Barnes Common Dennis Schmidt-Foß
Dr. Serena Kogan Helena Bonham Carter Melanie Pukaß
General Ashdown Michael Ironside Helmut Gauß
T-800 Roland Kickinger Thomas Danneberg
Virginia Jane Alexander Denise Gorzelanny
Stimme von Sarah Connor Linda Hamilton Joseline Gassen

Sonstiges[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

US-amerikanisches Logo
  • In Terminator: Die Erlösung sind einige Reminiszenzen an die ersten beiden Terminator-Filme in Form von Kameraeinstellungen, Zitaten und Situationen enthalten.
  • Arnold Schwarzenegger, der in den ersten drei Filmen als Terminator aufgetreten war, wurde ein Cameo-Auftritt angeboten. Er lehnte aber ab und begründete seine Entscheidung damit, dass er mit einem solchen kurzen Auftritt das Publikum hintergehen würde.[11] Einen Cameo-Auftritt hat Schwarzenegger dennoch: Aus Material des ersten Terminator-Films und mit Hilfe von Computertechnik wurde sein Gesicht in einer Szene des Films auf das des T-800-Körperdoubles[12] Roland Kickinger eingefügt.[13]
  • Drehbeginn war der 5. Mai 2008.[14] Ursprünglich sollte am 15. März 2008 in Australien oder Budapest begonnen werden,[15] der Ort wurde jedoch wegen Steuervergünstigungen in den US-Bundesstaat New Mexico verlegt.[16] Die Drehorte des Films waren hauptsächlich Albuquerque und Taos.[17]
  • Terminator: Die Erlösung ist die letzte Produktion unter Mitwirkung des Spezialeffekt-Experten und viermaligen Oscarpreisträgers Stan Winston, dieses Mal als Creature Effects Supervisor – außerdem hat er einen kurzen Cameo-Auftritt. Winston war bereits bei den ersten drei Terminator-Filmen verantwortlich an den Spezial- und Maskeneffekten beteiligt. Er starb während der Produktion im Juni 2008 – der Film ist ihm gewidmet.
  • Die Rolle des Terminators Marcus Wright wurde ursprünglich Josh Brolin angeboten.[18] Dieser lehnte jedoch kurz vor der Vertragsunterzeichnung ab, als er erfuhr, dass nicht das ursprüngliche, düstere Drehbuch, das ihm sehr gefallen hatte, verfilmt wird.[19]
  • Auf den Tonbändern, die sich John Connor wiederholt im Verlauf des Filmes anhört, ist Linda Hamilton, die Hauptdarstellerin aus den ersten beiden Terminator-Filmen, zu hören. Ihre „Rolle“ wird im Abspann nicht genannt.[20]
  • Regisseur McG gab dem Produktionsteam die Anweisung, Philip K. Dicks Roman Do Androids Dream of Electric Sheep? zu lesen, Vorlage des Science-Fiction-Films Blade Runner.[21]
  • Der Soundtrack zum Film erschien unter dem Titel Terminator Salvation im Mai 2009. Komponist war Danny Elfman.
  • In einer Szene ist das Lied You Could Be Mine der US-amerikanischen Rock-Band Guns N’ Roses zu hören, das auch in Terminator 2 – Tag der Abrechnung als Begleitmusik für eine Verfolgungsszene verwendet wurde.
  • In Deutschland erschien die DVD und Blu-ray am 30. November 2009.[22] Die Blu-ray wurde ausschließlich in der etwa 3 Minuten längeren Director’s-Cut-Version, bei dem einige Szenen erweitert und neue hinzugefügt wurden, veröffentlicht.[23]

Romane und Comics zum Film[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Romane[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nach dem Feuer von Timothy Zahn ist ein offizielles Prequel zum Film, das direkt vor der Handlung des vierten Teiles angesiedelt ist. Die Handlung dreht sich episodisch einerseits um zwei Kinder namens Kyle und Star, die nach Terminatoren Ausschau halten, um einen Marine-Soldaten, der seine Einheit zusammenhalten will und John und Kate Connor, die ihr Widerstands-Team auf einen Angriff vorbereiten.

Comic[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Terminator: Infinity von Simon Furman und Nigel Raynor spielt als Prequel ebenfalls vor dem vierten Film und nach dem Judgement Day aus Terminator 3, die Handlung ist im Jahr 2009 angesiedelt und dreht sich um John Connor, der ein Jahr nach dem Tode von Kate Crystal Peaks verlässt, um nach Los Angeles zu gehen und dort andere Menschen zu treffen.

Videospielumsetzung[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Neben den Comics und den Romanen von Timothy Zahn und Alan Dean Foster erschien mit dem gleichnamigen Terminator: Die Erlösung auch eine Videospielumsetzung des Films für Xbox 360, PlayStation 3 und die Betriebssysteme Microsoft Windows und Apple iOS. Der Spieler übernimmt dabei aus der so genannten Third-Person-Perspektive die Rolle der Hauptfigur des Films, John Connor, und erlebt den Kampf gegen die Skynet-Einheiten nach. Zeitlich gesehen ist das Spiel ein Prequel zum Film, das zwei Jahre vor den Ereignissen des Film-Plots in Los Angeles spielt. Das Spiel umfasst neun in Unterkapitel gegliederte Level und diverse Spielmodi.

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Freigabebescheinigung für Terminator: Die Erlösung. Freiwillige Selbstkontrolle der Filmwirtschaft, Mai 2009 (PDF; Prüf­nummer: 117 961 K).
  2. Alterskennzeichnung für Terminator: Die Erlösung. Jugendmedien­kommission.
  3. Cinema.de: „Terminator 4“ startet im Juni
  4. Cinema.de: Christian Bale drei Mal dabei „Terminator“: Neue Trilogie
  5. a b BoxOfficeMojo.com Terminator Salvation
  6. BoxOfficeMojo.com Terminator 3
  7. ComingSoon.net http://www.comingsoon.net/news/movienews.php?id=63133
  8. IMDB Terminator Genisys http://www.imdb.com/title/tt1340138/
  9. Terminator: Genesis Starts Filming. In: IGN Entertainment. Ziff Davis, 21. April 2014, abgerufen am 6. August 2015 (englisch).
  10. Deutsche Synchronkartei: Deutsche Synchronkartei | Filme | Terminator – Die Erlösung. Abgerufen am 1. April 2018.
  11. IMDb: Trivia for Terminator Salvation
  12. Digital Spy: Arnie’s 'Terminator' replacement found, 18. Juli 2008.
  13. B.Z. Berlin: Filmkritik Terminator: Die Erlösung, 3. Juni 2009.
  14. Reuters: "Terminator 4" starts filming despite strike fears, 8. Mai 2008
  15. Entertainment Weekly: "Terminator" Secrets Revealed!, 7. Dezember 2007
  16. Fast Company: The Business of Terminator, 14. April 2009.
  17. IMDb: Filming locations for Terminator Salvation
  18. Kino.de: Arnies Vertreter: Brolin neuer Terminator-Favorit, 7. Februar 2008.
  19. MTV: Warum Josh Brolin ablehnte
  20. IMDb: Full cast and crew for Terminator Salvation
  21. IMDb: Trivia for Terminator Salvation
  22. https://bluray-disc.de/blu-ray-filme/7472-terminator_die_erloesung_directors_cut
  23. https://www.schnittberichte.com/schnittbericht.php?ID=4991440