نئو-رمانتیسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کاخ پنا در سینترا، پرتغال یکی از نقاط مرجع معماری نئو رمانتیک است

اصطلاح نئو-رمانتیسم برای دربرگرفتن جنبه‌های مختلف در فلسفه، ادبیات، موسیقی، نقاشی و معماری و همچنین جنبش‌های اجتماعی به کار می‌رود که بعد از دوره رمانتیسم وجود دارند و عناصری از آن را در خود جای داده‌اند.

این اثر با اشاره به آهنگسازان اواخر قرن ۱۹ از جمله ریشارد واگنر و به ویژه کارل دالهاوس، که موسیقی خود را به عنوان «شکوفایی دیرهنگام رمانتیسم در دورانی مثبت» توصیف می‌کند، مورد استفاده قرار گرفته‌است. او آن را مترادف با «عصر واگنر» می‌داند که از حدود سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۹۰و آغاز دوره مدرنیسم روی کار بود و نمایندگان اصلی آن ریشارد اشتراوس و گوستاو مالر بودند. این سبک برای نویسندگان، نقاشان، و آهنگسازان که مردود، رهاشده، یا مخالف واقع‌گرایی، طبیعت‌گرایی، یا سبک‌های آوانگارد در نقاط مختلف از حدود ۱۸۴۰ تا زمان حاضر بوده‌اند، اعمال شده‌است.

اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰[ویرایش]

نئو رمانتیسم و همچنین رمانتیسیسم در تقابل با طبیعت‌گرایی قلمداد می‌شوند - در واقع، تا آنجا که به موسیقی مربوط می‌شود، طبیعت‌گرایی بیگانه و حتی خصمانه تلقی می‌شود. در دوره بعد از اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱، طبیعی‌گرایی ادبیات رمانتیک را به عنوان تحریف، تحریف آرمانی واقعیت رد کرد. واضح است که طبیعت‌گرایی ناتوان از پر کردن «خلا» موجودیت امروزی می‌باشد. منتقدانی مانند هرمان بار، هاینریش مان و یوگن دیدریخس تحت عنوان «نئو-رمانتیسم» به مخالفت با طبیعت‌گرایی و مادی گرایی پرداختند و خواستار تغییر جهت‌گیری فرهنگی برای پاسخ به «اشتیاق روح برای یک معنا و محتوا در زندگی» شدند که ممکن است جایگزین تکه‌تکه شدن دانش مدرن با یک دیدگاه کلی به جهان شود.

اواخر قرن بیستم[ویرایش]

«نئو-رمانتیسم» به عنوان یک لقب جایگزین برای گروه آهنگسازان آلمانی که با جنبش کوتاه مدت Neue Einfachheit در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ شناخته می‌شدند، مطرح شد. همراه با عبارات دیگری مانند «لحن جدید»، همراه با عبارات دیگری مانند «لحن جدید»، این اصطلاح به دلیل عدم تنوع و دقت در میان این آهنگسازان که عضو اصلی آنها ولفگانگ ریم است مورد انتقاد قرار گرفته‌است.

بریتانیا[ویرایش]

۱۸۸۰–۱۹۱۰[ویرایش]

۱۹۳۰–۱۹۵۵[ویرایش]

در تاریخ هنر انگلیس، اصطلاح «نئو-رمانتیسم» به مکتبی کاملاً وابسته به نقاشی منظره اطلاق می‌شد که در حدود سال ۱۹۳۰ ظهور کرد و تا اوایل دهه ۱۹۵۰ ادامه داشت. اولین بار در مارس ۱۹۴۲ توسط منتقد ریموند مورتیمر در New Statesman نام گذاری شد. این نقاشان به هنرمندان قرن نوزدهم مانند ویلیام بلیک و ساموئل پالمر نگاه می‌کردند، اما همچنین تحت تأثیر هنرمندان فرانسوی پیرو مکتب کوبیست و پسا کوبیست مانند پابلو پیکاسو، آندره ماسون و پاول تچلیتچو قرار داشتند. انگیزه این جنبش تا حدی به عنوان پاسخی به تهدید به حمله در طول جنگ جهانی دوم بود. از جمله هنرمندان مرتبط با آغاز این جنبش می‌توان به پل نش، جان پایپر، هنری مور، ایوون هیتچنز و به ویژه گراهام سادرلند اشاره کرد. نسل جوانتر شامل جان مینتون، مایکل آیرتون، جان کرکستون، کیت وان، رابرت کولکوهون، و رابرت مک‌براید هستند.

اروپای غربی[ویرایش]

فلسفه زیبایی‌شناسی آرتور شوپنهاور و فردریش نیچه کمک زیادی به تفکر نئو رمانتیک کرده‌است.

اروپای شرقی[ویرایش]

هند[ویرایش]

  • جنبش چایاواد در ادبیات هند

ایالات متحده آمریکا[ویرایش]

ژاپن[ویرایش]

از اواسط دهه ۱۹۳۰ و ادامه جنگ جهانی دوم، یک جنبش ادبی نئو رمانتیک ژاپنی توسط نویسنده یاسودا یوجورو رهبری شد.

در فرهنگ عامه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

مظاهر مدرن[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی

پیوند به بیرون[ویرایش]