مین (ایالت)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

مختصات: ۴۵°۳۰′شمالی ۶۹°۰۰′غربی / ۴۵٫۵°شمالی ۶۹°غربی / 45.5; -69

ایالت مِین
Maine
پرچم مِین نشان دولتی مِین
پرچم ایالت مِین نشان رسمی مِین
لقب(ها): The Pine Tree State
ایالت درخت کاج
Vacationland
سرزمین مورد علاقه گردش‌گران[۱]
شعار(ها): Dirigo
من رهبری می‌کنم
نقشه ایالت‌های آمریکا همراه برجسته‌بودن مِین
زبان رسمی None
(English and French de facto)
پایتخت آگوستا
بزرگ‌ترین شهر پورتلند
منطقه رتبهٔ سی و نهم
 - کل ۸۶٬۵۴۲ کیلومتر مربع
 - پهنا ۳۳۸ کیلومتر
 - طول ۵۱۵ کیلومتر
 - % آب ۱۳٫۵
 - عرض جغرافیایی ۴۲° ۵۸′ N to 47° ۲۸′ N
 - طول جغرافیایی ۶۶° ۵۷′ W to 71° ۵′ W
جمعیت رتبهٔ چهل و یکم
 - کل ۱٬۲۷۴٬۹۲۳
 - تراکم ۱۵٫۹۵ بر کیلومتر مربع
رتبهٔ ۳۸th
بلندی
 - بالاترین نقطه کوه کاتادین[۲]
۱٬۶۰۶ متر
 - میانگین ۱۸۰ متر
 - پایین‌ترین نقطه اقیانوس اطلس[۲]
۰ متر
پذیرش در اتحادیه ۱۵ مارس, ۱۸۲۰ (بیست و سوم)
فرماندار پل لِ‌پیج (د)
معاون فرماندار {{{Lieutenant Governor}}}
قوه مقننه {{{Legislature}}}
 - مجلس علیا {{{Upperhouse}}}
 - مجلس سفلا {{{Lowerhouse}}}
سناتورهای ایالات متحده آمریکا خانم الیمپیا سنو (ج)
خانم سوزان کالینز (ج)
هیئت مجلس ایالات متحده آمریکا فهرست
منطقه زمانی Eastern: UTC-5/
کوته‌نوشت‌ها ME، US-ME
وبگاه www.maine.gov

مِین (به انگلیسی: Maine) واقع در شمال شرقی آمریکا ایالتی است در ناحیه نیوانگلند که از جنوب و شرق با اقیانوس اطلس، از غرب با نیوهمپشایر و از شمال غربی و شمال شرقی به ترتیب با استان‌های کانادایی کبک و نیوبرانزویک همسایه است. مین در شمالی‌ترین و شرقی‌ترین قسمت نیوانگلند واقع است. مین بیشتر به خاطر مناظر طبیعی از جمله ناهمواری‌ها، سواحل عمدتاً صخره‌ای، جنگل‌های انبوه و آبراه‌های زیبایش و به‌علاوه غذاهای دریایی به ویژه خرچنگ و حلزون شناخته می‌شود.

برای هزاران سال مردمان بومی تنها ساکنان قلمرویی بودند که اکنون مین نامیده می‌شود. هنگامه برخورد اروپاییان با قاره آمریکا آلگونیک زبانان در آن نواحی ساکن بودند. اولین مستعمره اروپایی در مین به وسیله پیر دوگوا سیور دُ مون در سال ۱۶۰۴ در جزیرهٔ سن کروا به وجود آمد. اولین مستعمره انگلیسی، مستعمره کوتاه مدت پوپهام بود که در سال ۱۶۰۷ به وسیلهٔ شرکت پلیموث ایجاد گردید. شمار زیادی مستعمرات انگلیسی تا سال ۱۶۲۰ در امتداد ساحل به وجود آمدند، هرچند آب و هوای نامناسب، محرومیت‌ها و درگیری با ساکنان بومی در طی سال‌ها باعث شکست مستعمرات شد.

هنگامی که مین وارد قرن ۱۸ شد تنها شش مستعمره جان سالم به در بردند. در طی جنگ ۱۸۱۲ و تحولات آمریکا میهن‌پرستان و نیروهای بریتانیا بر سر قلمرو مین با هم درگیر بودند. مین تا سال ۱۸۲۰ بخشی از ایالت ماساچوست بود، تا اینکه برای جدایی از این ایالت به رأی گذاشته شد و سرانجام در ۱۵ مارچ ۱۸۲۰ تحت پیمان میسوری به عنوان بیست و سومین ایالت به ایالات متحده آمریکا ملحق شد. مین سی و نهمین ایالت پهناور و چهل و یکمین ایالت پرجمعیت در بین ۵۰ ایالت کشور آمریکاست. همچنین بر اساس نرخ جرم و جنایت مین اغلب به عنوان امن‌ترین ایالت در آمریکا شناخته می‌شود.[۳]

پایتخت مین آگوستا و شهر مهم آن پورتلند است.

جمعیت مین ۱٬۲۷۴٬۹۲۳، زبان رسمی این ایالت انگلیسی و لقب آن «من رهبری می‌کنم» است.[۴]

جغرافیا[ویرایش]

نقشه مین و نواحی اطراف
سواحل ایالت مین

در جنوب و شرق آن اقیانوس اطلس و در شمال و شمال شرق آن استان کانادایی نیوبرانزویک قرار دارد. استان کانادایی کبک نیز در شمال غرب آن واقع است. مین شمالی‌ترین و در عین حال بزرگترین ایالت ناحیه نیوانگلند است که تقریباً معادل نیمی از کل مساحت منطقه است. مین تنها ایالتی است که دقیقاً با یک ایالت دیگر (نیوهمپشایر در غرب همسایه) است.

مین شرقی‌ترین ایالت در ایالت متحده است که هم‌زمان دورترین نقطه و مرکز جغرافیایی آن است. نقاط شهری ایستپورت و لوبک به ترتیب شرقی‌ترین شهر و بخش در ایالات متحده هستند. دهکده استکورت شمالی‌ترین نقطه مین و همچنین شمالی‌ترین نقطه نیوانگلنداست.

دریاچه موس‌هد بزرگترین دریاچه در تمام نیوانگلند است که همانند دریاچه شاپلن بین ورمانت، نیویورک و کبک قرار گرفته‌است. شمار زیادی از دریاچه‌ها، همانند دریاچه دوقلوی جنوب به وسیله هنری دیوید توری توصیف شده‌اند.

کوهستان کاتادین از انتهای جنوبی به سمت رشته‌کوه بین‌المللی آپالیشین که به سمت جزیره بل در نیوفاوندلند و لابرادور امتداد دارد، منتهی می‌شود و هم‌زمان در انتهای شمالی رشته‌کوه آپالیشین قرار دارد که از جنوب به سمت کوهستان اسپرینگر در شمال جورجیا کشیده شده‌است.

مین جنبه‌های منحصربه‌فرد جغرافیایی فراوانی دارد. جزیره ماکیاس سیل، و قسمت شرقی صخره شمال که مورد دعوی ایالات متحده و کاناداست و یکی از نواحی چهارگانه‌ای است که هنوز مورد مناقشه دو کشور است. همچنین در شرقی‌ترین نواحی آن گرداب جزر و مد اولدسا قرار دارد که بزرگترین گرداب نیمکره غربی است.

مین از نواحی کم جمعیت شرق رودخانه می‌سی‌سی‌پی است. مین ایالت درخت کاج نامیده می‌شود چرا که بیش از نود درصد زمین‌های آن پوشیده از جنگل است. نواحی داخلی جنگلی تقریباً خالی از سکنه هستند و بسیاری از آن‌ها تشکیلات رسمی سیاسی ندارند (کم سابقه در نیوانگلند). به عنوان نمونه قلمروی سازمان نیافته اروزتوک شمال غربی مساحتی معادل ۲٬۶۶۸ مایل مربع (۶٬۹۱۰ کیلومتر مربع) دارد و جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰، ۲۷ نفر گزارش شده‌است، یعنی به ازای هر ۱۰۰ مایل مربع (۲۶۰ کیلومتر مربع) یک نفر.

مین در نواحی معتدل جنگل‌های پهن برگ و مخلوط، واقع شده‌است. نواحی نزدیک جنوب و سواحل مرکزی اقیانوس اطلس به وسیله بلوط‌های مخلوط جنگل‌های ساحلی شمال شرقی پوشیده شده‌اند. سایر نواحی ایالت که شامل نورث‌وودز می‌شود به وسیله جنگل‌های آکیدیایی نیوانگلند پوشیده شده‌است.

مین تقریباً ۲۳۰ مایل (۴۰۰ کیلومتر) خط ساحلی دارد (و ۳۵۰۰ مایل (۵۶۰۰ کیلومتر) خط ساحلی جزر و مدی).[۵][۶] وست کودی هد شرقی‌ترین نقطه در ۴۸ ایالت به هم پیوسته آمریکاست. در امتداد ساحل صخره‌ای معروف مین، فانوس‌های دریای، شن زارها، دهکده‌های ماهیگیری و جزایر دور از ساحل شامل جزایر کوچک شولز که در امتداد مرز نیوهمپشایر است، قرار دارند. صخره‌های دندانه‌ای، تخته سنگ‌ها و خلیج‌های کوچک در کنار رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، جنگل‌ها و کوهستان‌ها هستند. این تقابل عینی دامنه‌های جنگلی منتهی به دریا به وسیله ادنا سنت وینسنت میلی، شاعر آمریکایی اهل راکلند و کمدن خلاصه شده‌است. مین در "نو زایش":

ساحلی در مین در نزدیکی پارک ملی آکادیا
"تمام چیزی که من می‌توانستم از جایی که ایستاده بودم، ببینم
سه کوهستان بلند و یک جنگل بود
چرخیدم و از دیگر سو نگریستم
و سه جزیره در خلیج کوچک دیدم"

زمین شناسان این زمین‌ها را سواحل غرق شده می‌نامند به این دلیل که به واسطه بالا آمدن آب دریا چهره این سرزمین‌ها دست‌خوش تغییر شده، از دره‌ها خلیج و از نوک قله‌ها جزایر به وجود آمده‌اند.[۷] اگر چه افزایش سطح زمین به واسطه ذوب یخچال‌های طبیعی به میزان جزئی باعث برگرداندن ویژگی‌های قبلی این زمین‌ها شده‌است اما این افزایش برای حذف تمام تأثیرات ناشی از افزایش سطح دریا و تغییراتی که در چهره زمین ایجاد کرده، کافی نیست.

بسیاری از جنبه‌های مورفولوژیکی مین به وسیلهٔ فعالیت یخبندان در انتهای آخرین عصر یخبندان به وجود آمده‌است. وجوه برجسته یخبندان شامل سامزسوند و بابل راک هستند که هر دو بخشی از پارک ملی آکادیا در جزیره مونت دیزرت هستند. سامزسوند که در نتیجه یخبندان حاصل شده، به عنوان تنها آبراه در کرانه شرقی ساحل در نظر گرفته می‌شود که عمق آن به ۱۷۵ فوت (۵۰ متر) می‌رسد. عمق زیاد و شیب تند به کشتی‌های بزرگ اجازه می‌دهد که تقریباً در تمام طول آبراه حرکت کنند و همین ویژگی‌ها این آبراه را برای قایق‌سازان معروفی همچون کمپانی قایق بادبانی هینکلی حائز اهمیت نموده‌است. بابل راک تحت عنوان یخبندان سرگردان شناخته می‌شود و تخته‌سنگ بزرگی است که بر لبه کوهستان بابل قرار دارد. این تخته سنگ در پارک ملی آکادیا قرار گرفته‌است. با تجزیه و تحلیل نوع گرانیت آن زمین شناسان قادر به کشف این مهم شدند که یخچالی که این تخته سنگ را به جایگاه فعلی حمل نموده از شهر لوسرن - ۳۰ مایل (۴۸ کیلومتر) دورتر- بوده‌است.

پارک ملی آکادیا تنها پارک ملی در نیوانگلند است.

نواحی تحت نگهداری و اداره سازمان پارک‌های ملی آمریکا شامل:[۸]

  • پارک ملی آکادیا نزدیک بار هاربر
  • مناظر زیبای کوهستان ملی آپالیشین
  • تمدن آکادیایی مین در دره سنت جان
  • پارک بین‌المللی روزولت کامپوبلو نزدیکی لوبک
  • سایت تاریخی بین‌المللی جزیره سنت کروا در کَلِی

آب و هوا[ویرایش]

مین آب و هوای مرطوب قاره‌ای به همراه تابستان‌های گرم و مرطوب دارد (اگرچه به‌طور کلی گرم نیست) زمستان‌ها در سرتاسر ایالت هوا سرد و برفی است و این سرما و برف در نواحی شمالی شدیدتر است. نواحی ساحلی تا اندازه‌ای به وسیله اقیانوس اطلس معتدل شده‌اند. در ماه ژوئیه در سرتاسر ایالت بیشینه درجه حرارت در طول روز بین ۸۰-۷۵ فارنهایت (۲۷-۲۴ سانتیگراد) و کمینه آن در طول شب بیش از ۵۰ فارنهایت (حدود ۱۵ سانتیگراد) است. در ژانویه محدوده درجه حرارت از بیشینه حدود ۳۲ فارنهایت (صفر سانتیگراد) در سواحل جنوبی تا متوسط زیر صفر فارنهایت (۱۸- سانتیگراد) در طول شب، در نقاط دوردست شمالی است.[۹] رکورد بالاترین دمای ایالت ۱۰۵ فارنهایت(۴۱ سانتیگراد) است که در ژوئیه ۱۹۱۱ در نورث بریجتون ثبت شده‌است.[۱۰] مین نسبت به سایر ایالت‌های شرق رشته کوه راکی کمتر تجربه توفان‌های همراه با آذرخش دارد به‌طوری‌که بیشترین میانگین آن کمتر از ۲۰ روز توفان در سال است. گردبادها نیز با میانگین کمتر از دو بار در سال نیز به ندرت و اغلب در نواحی جنوبی اتفاق می‌افتند.[۱۱]

تاریخ[ویرایش]

ساکنان اصلی قلمرویی که اکنون شامل مین است وابانکی‌های آلگونیک زبان شامل آبناکی، پاساموکودی، مالیسیت و پنوب اسکات بودند. اولین مستعمره اروپایی در سال ۱۶۰۴ در جایی که اکنون مین نامیده می‌شود توسط پیر دوگوا سیور دُ مون ایجاد شد که ساموئل دُ شامپلین جهان‌گرد برجسته نیز از ساکنان آن بود. فرانسوی‌ها نام منطقه‌ای را که بعدها قسمتی از ایالت مین شد، آکادیا نامیدند. اولین مستعمره انگلیسی مین در سال ۱۶۰۷ توسط شرکت پلیموث در پوپهام ایجاد شد که هم‌زمان با مستعمره جیمزتون ویرجینیا تشکیل شد. ساکنان مستعمره پوپهام ۱۴ ماه بعد به انگلستان بازگشتند.[۱۲]

خانه ایالت مین، طراحی شده توسط چارلز بالفینچ ساخته شده در ۱۸۲۹ - ۱۸۳۲

دو انجمن یسوعی به وسیله فرانسویان تأسیس شد یکی در سال ۱۶۰۹ در خلیج پنوب اسکات و دیگر در ۱۶۱۳ در جزیره مونت دیزرت. در همان سال کاستین به وسیله کلود دُ لا تور ایجاد شد، در سال ۱۶۲۵ شارل دُ سن-اتین دُ لا تور فُر پانتاگوئه را برای حفاظت از کاستین بنا کرد. نواحی ساحلی غربی اولین مناطقی بودند که در سال ۱۶۲۲ تحت عنوان استان مین به رسمیت شناخته شدند. نواحی شرقی شمال رودخانه کنه‌بک ساکنان بسیار کمی داشت و در قرن ۱۷ تحت عنوان قلمرو ساگاداهوک شناخته شد. دومین مستعمره در سال ۱۶۲۳ به وسیله دریانورد و کاپیتان نیروی دریایی انگلیسی، کریستوفر لوت در مکانی به نام یورک در زمینی که اعطایی چارلز اول انگلستان بود، ایجاد شد.[۱۳] این مستعمره نیز شکست خورد.

قبیله آندروسکوجین که با نام اروزگانتاکوک نیز شناخته می‌شوند اولین ساکنان نواحی مرکزی مین بودند. آندروسکوجین‌ها از قبیله‌ای از تیره آبِناکی بودند. در طی جنگ شاه فیلیپ در سال ۱۶۹۰ از آن نواحی بیرون رانده شدند. آن‌ها به سنت‌فرانسیس نقل مکان کردند که به وسیله تکاوران راجرز در سال ۱۹۷۵ تخریب شد و اکنون اوداناک نام دارد. سایر قبائل آبِناکی شکستهای دشواری را متحمل شدند به ویژه در طی جنگ دامر و تسخیر نوریجویک در سال ۱۷۲۴ و شکست پِکوآکیت در سال ۱۷۲۵ که تا حد زیادی از شمار آن‌ها کاست. آن‌ها در نهایت به همراه دیگر قبایل مهاجر جنوب به کانادا عقب‌نشینی کردند و در بیکِنکور و سیلری و بعدها در سنت فرانسیس اسکان گزیدند.[۱۴]

استان مین با مرزهای کنونی‌اش در سال ۱۶۵۲ بخشی از مستعمره خلیج ماساچوست شد. مین در قرن هفدهم و اوایل قرن هجده صحنه جنگ فرانسوی‌ها، انگلیسی‌ها و نیروهای متحد بومی بود که برضد یکدیگر می‌تاختند و برای خونخواهی و در برخی موارد سلطه طلبی توسط بومیان آمریکایی، گروگان‌گیری می‌کردند. برای نمونه در ابتدای سال ۱۶۹۲ به یورک یورش بردند، حدود ۱۰۰ نفر از مستعمره نشینان انگلیسی را کشتند و ۸۰ تن از سایر روستاییان را به گروگان گرفتند.[۱۵] آبناکی‌ها درطی یورشهای جنگ کوئین آن اوایل سال ۱۷۰۰ در کانویک، روستای کاتولیک موهاک در نزدیکی مونترآل دست به گروگان‌گیری زدند که برخی از گروگان‌ها به اسارت درآمدند و برخی دیگر آزادی یافتند.

پس از اینکه در سال ۱۷۴۰ انگلیسی‌ها فرانسوی‌ها را در آکادیا شکست دادند قلمرو از شرق رودخانه پنوب‌اسکات جدا شده و تحت قلمرو اسمی استان نوااسکوشیا درآمد و به همراه نیوبرانزویک فعلی شهرستان سانبریِ نوا اسکوشیا را تشکیل دادند. نیروهای آمریکایی و انگلیسی در طی انقلاب آمریکا در ۱۸۱۲ بر سر قلمرو مین مدعی بودند و نیروهای انگلیسی مین غربی را در هر دو نبرد به اشغال خود درآوردند. قرارداد منعقد شده بعد از انقلاب آمریکا دربارهٔ مرزهای مین با شمال بریتانیایی آمریکا مبهم بود. هنگامی که کشور ایالات متحده تشکیل شد قلمرو مین به عنوان بخشی از ماساچوست درآمد اگرچه مرزهای نهایی با قلمرو بریتانیایی تا زمان پیمان وبستر- اشبرتون در ۱۸۴۲ معین نگردید.

مین به صورت فیزیکی از ماساچوست جدا شد. اختلاف دیرینه بر سرزمین خواری و استعمار منجرشد که ساکنان مین و متحدانشان مجلس ماساچوست را در سال ۱۸۰۷ برای جدایی مین وادار به رای‌گیری کنند. آتش احساسات تجزیه طلبان در طی جنگ ۱۸۱۲ دامن زده شد هنگامی که بازرگانان طرفدار بریتانیا در ماساچوست به مخالفت با جنگ برخاستند و از دفاع از مین در مقابل مهاجمان بریتانیایی سر باز زدند. جدایی و تشکیل ایالت مین به عنوان بیست و سومین ایالت در ۱۵ مارچ ۱۸۲۰ تحت قسمتی از پیمان میسوری اتفاق افتاد که از نظر جغرافیایی گسترش برده‌داری را محدود می‌کرد و در سال بعد با توازن میان بردگان و افراد آزاد ایالت، زمینه ورود به استقلال میسوری را فراهم کرد.

پایتخت اصلی مین، پورتلند، شهر مهم مین بود که در سال ۱۸۳۲ به منظور مرکزیت بخشیدن به پایتخت درون ایالت به آگوستا تغییر پیدا کرد.

ارتش داوطلب پیاده‌نظام موسوم به مین بیستم تحت فرماندهی سرهنگ جاشوا لارنس چمبرلین از لیتل راند تاپ در نبرد گتیسبورگ دفاع کردند. همچنین سربازانش ارتش متحدان را از تهاجم ارتش ائتلاف محافظت کردند.

چهار کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به افتخار مین یو اس اس مین نامیده شدند.

دلیل نام‌گذاری[ویرایش]

تعریف مشخصی برای ریشه کلمه مین وجود ندارد. مجلس قانونگزاری ایالت در سال ۲۰۰۱ مصوبه روز فرانسه- آمریکا را به تصویب رساند که بیان می‌دارد نام ایالت از نام استان فرانسوی مین در گذشته برگرفته شده‌است. سایر نظریه‌ها به مکان‌های قدیمی با نام مشابه اشاره دارند یا مدعی هستند که این واژه اصطلاحی دریانوردی است که به خشکی (mainland) اشاره دارد.

به نظر می‌رسد اولین ثبت رسمی نام مین در تاریخ ۱۰ آگوست ۱۶۲۲ مربوط به زمینی بود که امتیاز رسمی آن متعلق به سر فردیناندو گرجس(۱۵۶۵-۱۶۴۷) و جان میسون، کهنه سربازان نیروی دریایی سلطنتی انگلستان بود و تصمیم گرفتند آن را استان مین بنامند.[۱۶] میسون در نیروی دریایی در جزیره اورکنی، خدمت می‌کرده‌است که جزیره اصلیِ جایی به نام مین‌لند است و برای این ملوانان انگلیسی بسیار محتمل است که این نام از مین‌لند گرفته شده باشد تا اینکه از نام یک استان فرانسوی مشتق شده باشد. یک سال بعد کاپیتان نیروی دریایی انگلیسی کریستوفر لوت در حال کاوش سواحل نیوانگلند نوشت: اولین جایی که در نیوانگلند قدم نهادم جزایر شولز بود که دو فرسنگ بالاتر از مین (mayne) در دریا قرار داشت. فارغ از ریشه این نام، در سال ۱۶۵۵ اعضای هیئت پادشاهی دستور دادند که «استان مین» در اسناد رسمی وارد گردد. مین تنها ایالتی است که نام آن فقط از یک سیلاب تشکیل شده‌است.

جمعیت‌شناسی[ویرایش]

نقشه تراکم جمعیت مین

اداره آمار ایالات متحده آمریکا جمعیت مین را در یکم ژوئیه ۲۰۱۲، ۱٬۳۲۹٬۱۹۲ تخمین زد که نسبت به سرشماری سال ۲۰۱۰ یک درصد افزایش داشته‌است. تراکم جمعیت ایالت ۴۱/۳ نفر در هر مایل مربع است که بدین ترتیب مین را کم جمعیت‌ترین ایالت در تمام نیوانگلند، آمریکای شمال شرقی، کرانه شرقی تمام ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس و تمام ایالات شرق رودخانه می‌سی‌سی‌پی ساخته است.

مرکزیت میانگین جمعیت مین در شهرستان کنه‌بک و در شرق آگوستا قرار گرفته‌است. مرکز شهری پورتلند که بزرگتر از آگوستاست متراکم‌ترین جمعیت را داراست که در حدود ۲۰ درصد جمعیت کل مین است. همانطور که در بخش جغرافیا تشریح شد بخش‌های وسیعی از نواحی بدون سکنه در مناطق دورافتاده داخلی وجود دارد.

نژاد، تبار، زبان[ویرایش]

در سرشماری سال ۲۰۱۰، ۹۴/۴ درصد جمعیت، سفیدپوست غیر هیسپانیک، ۱/۱ درصد سیاه‌پوست غیر هیسپانیک یا آفریقایی آمریکایی، ۰/۶ درصد سرخپوستان آمریکایی یا بومیان آلاسکا، یک درصد آسیایی ۰/۱ درصد از سایر نژادها و ۱/۴ درصد از دو یا چند نژاد بودند. ۱/۳ درصد از جمعیت مین هیسپانیک، لاتین یا دارای منشأ اسپانیایی (که ممکن است از هر نژادی باشند) هستند.

در سال ۲۰۱۱ فراوانی جمعیت تبارهای ساکن در مین به صورت زیر برآورد شدند:

مردمی که خود را «آمریکایی» معرفی می‌کنند بیشتر دارای تبار انگلیسی هستند و نیاکان آن‌ها از مدت‌های طولانی پیش (اغلب از اوائل سده هفدهم) در این منطقه بوده‌اند و از این رو واژه «آمریکایی» را برای تعریف هویت خود برگزیده‌اند.

مین بیشترین درصد جمعیت آمریکائیان فرانسوی را در بین سایر ایالات دارد. این ایالت همچنین بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ حدود ۹۴/۴ درصد جمیعت سفیدپوست غیر هیسپنیک دارد که بالاترین درصد جمعیت این نژاد در بین سایر ایالات است. در سال ۲۰۱۱، ۸۹/۰ درصد تولدها بین والدین سفیدپوست غیر هیسپانیک بود. مین همچنین در مقایسه با سایر ایالت‌ها بیشترین درصد جمیعت فرانسوی زبان را داراست. بیشتر آن‌ها مهاجران کبکی هستند که در سال ۱۸۴۰ تا ۱۹۱۰ به مین آمده‌اند یا پیش از ۱۹۴۲ از نیوبرانزویک به سمت مین سرازیر شده‌اند. در شمال مین (به ویژه شهرستان اروزتوک) آکادیایی‌ها هنوز در خانه به زبان فرانسوی صحبت می‌کنند، از این رو که بستگان آن‌ها در همسایگی شان یعنی نیوبرانزویک زندگی می‌کنند. آمارهای سرشماری نشان می‌دهد که مین همچنین بیشترین درصد جمعیت فرانسوی زبان را در بین سایر ایالات دارد. میزان ۵/۲۵ درصد از خانواده‌های مین فرانسوی زبان هستند، در مقایسه با ایالت لوئیزیانا با ۴/۶۸ درصد. فرانسوی زبانان در بین اقلیت زبانی ایالت، بیشترین جمعیت را دارا هستند. گزارش سرشماری سال ۲۰۰۰ حاکی از آن بود که ۹۲/۵ درصد از ساکنان مین از سن ۵ سال و بالاتر در خانه انگلیسی صحبت می‌کنند. مین زبان رسمی ندارد اما بیشتر ساکنان آن انگلیسی زبان هستند.

نواحی بالای دره رودخانه سنت جان، قسمتی از جمهوری ماداواسکا قبل از مرزهای پیمان وبستر-اشبرتون بود. بیش از یک چهارم جمعیت لویستون، واترویل و بیدفورد آمریکایی‌های فرانسوی تبار هستند. شمار کوچکتری از دیگر تبارها شامل ایرلندی، ایتالیایی و لهستانی در خلال موج مهاجرات‌ها در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در تمام ایالت ساکن شدند.

ترکیب مذهبی مردم مین به صورت زیر است:

در سال ۲۰۱۰ پژوهشی اظهار داشت که مردم مین نسبت به سایر ایالات کمتر مذهبی هستند.

اقتصاد[ویرایش]

مقایسهٔ تولید ناخالص داخلی ایالت‌های آمریکا با کشورهای دیگر در سال ۲۰۱۲. ایالت مین در این سال تولید ناخالصی اش قابل مقایسه با کشور لوکزامبورگ بوده‌است.
کشتی‌سازی بث ارون ورکز
نواحی قدیمی پورتلند

در سال ۲۰۱۲، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با ۵۷٬۸۲۱ میلیارد دلار داشت، که بیشتر از تولید ناخالص داخلی کشور لوکزامبورگ (۵۷٬۱۱۷ میلیارد دلار) بود.[۱۷] همچنین اداره تجزیه و تحلیل اقتصادی آمریکا تولید ناخالص داخلی مین را در سال ۲۰۱۰، ۵/۲ میلیارد دلار تخمین زد. سرانه درآمد شخصی در سال ۲۰۰۷، ۳۳٬۹۹۱ دلار آمریکا بود که حائز رتبه ۳۴ در کل کشور بود. همچنین از ماه اکتبر۲۰۱۰ نرخ بیکاری ۷/۴ درصد بوده‌است.[۱۸] تولیدات کشاورزی مین شامل مرغ، تخم مرغ، فراورده‌های لبنی، پرورش چارپایان، تمشک وحشی، شیره افرا و شکر افرا می‌باشد. شهرستان اروزتوک به خاطر داشتن بهترین محصول سیب زمینی معروف است. مین همچنین در شمار صادرکنندگان تمشک است. ماهیگیری تجاری از گذشته تاکنون نقطهٔ اتکای اقتصاد این ایالت بوده‌است، به ویژه صید خرچنگ (لابستر) و ماهی‌های کف زی. همچنین سفره‌های آب زیرزمینی و چشمه‌های غرب مین منابع اصلی آب معدنی هستند.

تولیدات صنعتی مین بیشتر شامل کاغذ، الوار و تولیدات چوبی، تجهیزات الکترونیکی، مواد غذایی، نساجی و بیوتکنولوژی است. کشتی‌سازی نیروی دریایی اهمیت خود را به وسیله دو کمپانی بث ارون ورکز در بث و پورتزموث نِیوِل شیپ یارد در کیتری به خوبی حفظ کرده‌است. ایستگاه هوایی نیروی دریایی برانزویک نیز در مین قرار دارد که در گذشته پایگاه حمایتی بزرگی برای نیروی دریایی ایالات متحده محسوب می شده‌است. اگرچه به رغم تلاش‌های دولتی جهت ارتقا امکانات این ایستگاه کمپین برک(BRCAC) شروع به محدود کردن آن نمود.

بزرگترین کارخانه تولید خلال دندان در ایالات متحده در استرانگ قرار داشت. کارخانه تولیدات چوبی مین در یک رور حدود ۲۰ میلیون خلال دندان تولید می‌کرد. این کارخانه در می سال ۲۰۰۳ بسته شد.

گردشگری و تفریح در فضای باز نقش عمده و به‌طور فزاینده مهم در اقتصاد مین بازی می‌کنند. این ایالت مکان معروفی برای شکار (به ویژه شکار خرس، آهو و گوزن)، ماهیگیری، اسکی روی برف، قایق رانی، اردو زدن، پیاده‌روی و دیگر فعالیت‌های ورزشی است.

اسکله‌های مین نقش مهمی در حمل و نقل ملی بازی می‌کنند. ابتدا در حدود سال ۱۸۸۰ خط راه آهن پورتلند و اسکله بدون یخبندان آن، تا اواسط سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰ پیش از پیشرفت چشمگیر هالیفاکس در نوا اسکوشیا، پایانه اصلی زمستانی کانادا بودند. در سال ۲۰۰۱ پورتلند، بزرگترین شهر مین به واسطه توانایی اش برای ساپورت کردن تانکرهای بزرگ، از بوستون که دارای پرترددترین اسکله نیوانگلند (برحسب تناژ) بود، پیشی گرفت. فرودگاه بین‌المللی پورتلند اخیراً گسترش یافته و ترابری هوایی در این ایالت را با شرکت‌های هواپیمایی ای مانند جتبلو و سوث وست ارلاینز افزایش داده است.

تعداد شرکت‌های بزرگی که دفاتر مرکزی آن در ایالت مین باقی مانده‌است بسیار کم است و در حال حاضر نیز به واسطه ترکیب و ادغام صنایع به خصوص صنایع کاغذ و خمیر کاغذ میزان آن کمتر نیز شده‌است. شماری از شرکت‌هایی که دفاتر مرکزی آن‌ها در ایالت باقی‌مانده عبارتند از: شرکت تولید قطعات نیمه رسانای فرچایلد سمی کنداکتور در پورتلند جنوبی، آزمایشگاه‌های خدمات غذایی، دامپزشکی و آزمایش آب آی دی ای ایکس ایکس در وست‌بروک، فروشگاه‌های زنجیره‌ای هانافورد در اسکاربرو، شرکت بیمه اونوم در پورتلند، بانک تی دی در پورتلند، شرکت تولید تجهیزات اردویی و تفریحی ال. ال بین در فریپورت، تولیدی پوشاک با برند کول هان و شرکت فناوری ماهواره‌ای و ناوبری دلورمه در یارموث. همچنین آزمایشگاه غیر انتفاعی جکسون که بزرگترین مرکز تحقیقات ژنتیکی پستانداران و بزرگترین تولیدکننده موش ژنتیکی اصیل در دنیا است در این ایالت قرار دارد.[۱۹]

مالیات[ویرایش]

مالیات بر درآمد در مین شامل چهار سرفصل است که از ۵ تا ۸/۵ درصد متغیر است.[۲۰] نرخ کلی مالیات فروش در مین ۵ درصد است. همچنین مالیات ۷ درصد برای مسکن و غذای آماده و مالیات ۱۰ درصد برای خودروهای اجاره‌ای کوتاه مدت دریافت می‌شود.[۲۱] فروشندگان تجاری تمشک وحشی که یک جزء اصلی اقتصاد مین هست باید سوابق معاملات خود را نگه دارند و بابت فروش میوه هر فصل ۱/۵ سنت مالیات به ازای هر پوند(۱/۵ دلار به ازای ۱۰۰ پوند) به ایالت بپردازند. تمام اموال عمومی و اموال خصوصی هرچند کوچک که در ایالت مین هستند مشمول مالیات می‌شوند مگر اینکه به‌طور خاص توسط قانون معاف شوند. وضع مالیات بر دارایی‌ها در بخش‌ها و شهرهای بزرگ به هم پیوسته توسط ارزیاب محلی انجام می‌شود در حالی که در قلمروهای سازمان نیافته توسط ارزیاب مالیاتی ایالت انجام می‌گیرد.[۲۲]

کشتی‌سازی[ویرایش]

شرکت‌های کشتی‌سازی از دیرباز در مین وجود داشته‌اند. در قرن ۱۸ و ۱۹ شرکت‌های کشتی‌سازی که کشتی‌های بادبانی چوبی تولید می‌کردند در مین قرار داشتند. کار عمده این کشتی‌ها حمل بار و مسافر به خارج بود. یکی از جاهایی که بیشتر شرکت‌های کشتی‌سازی در آن قرار داشتند منطقه تاریخی پنول ویل (برانزویک فعلی) بود. این منطقه متعلق به خانواده پنول بود که در آن زمان مالک بسیاری از شرکت‌های کشتی‌سازی آنجا بودند. خانواده‌های دیگری نظیر مورس‌ها و اسکالفیلدها نیز در زمره مالکان کشتی سازی‌های آن زمان بودند. در طی قرن‌های ۱۸ و ۱۹ ساخت کشتی‌های چوبی از این دست بخش قابل توجهی از اقتصاد را تشکیل می‌داد.[۲۲]

حمل و نقل[ویرایش]

فرودگاه بین‌المللی پورتلند

فرودگاه‌ها[ویرایش]

خدمات هواپیمایی در مین به وسیله دو فرودگاه بزرگ شامل فرودگاه بین‌المللی پورتلند و فرودگاه بین‌المللی بنگور ارائه می‌شود. هر دوی آن‌ها روزانه سرویس‌های متعددی توسط شرکت‌های هواپیمایی بزرگ به مقصدهایی همچون نیویورک، جورجیا و اورلاندو ارائه می‌دهند. خدمات ضروری هوایی با دادن هواگردهای توربوپراپ کوچک به فرودگاه‌های منطقه‌ای مانند فرودگاه ایالتی آگوستا، فرودگاه هنکاک کانتی بارهاربر، فرودگاه منطقه‌ای ناکس کانتی، و فرودگاه منطقه‌ای مین شمالی در جزیرهٔ پرسک، به تعدادی از فرودگاه‌های کوچکتر در مین یارانهٔ خدمات می‌دهد.

بسیاری از فرودگاه‌های کوچکتر در سرتاسر ایالت وجود دارند که تنها خدمات هوانوردی عمومی ارائه می‌دهند. برای نمونه فرودگاه شهری ایستپورت یک فرودگاه عمومی متعلق به شهرداری با سالانه ۱۲۰۰ پرواز عمومی با هواپیمای تک موتوره و فوق سبک است.[۲۳]

بزرگراه‌ها[ویرایش]

بزرگراه میان ایالتی ۹۵ به همراه انشعاب شرقی آی۲۹۵، شاخه‌های ۱۹۵ و ۳۹۵ و راه بدون علامت آی ۴۹۵ در تمام مین امتداد دارد. بزرگراه ۱ ایالات متحده از فورت کنت آغاز می‌شود و تا فلوریدا امتداد دارد. انتهای شرقی بخش شرقی بزرگراه ۲ ایالات متحده از هولتون در نزدیکی نیوبرانزویک کانادا و در همسایگی روزز پوینت در بزرگراه ۱۱ ایالات متحده شروع می‌شود. بزرگراه ۲ ایالات متحده اولدتون و اورونو را به هم وصل می‌کند و در وهله اول دانشگاه مین را ساپورت می‌کند. بزرگراه ۲۰۱ و ۲۰۲ ایالات متحده در سرتاسر مین امتداد دارند. بزرگراه۲، ۶ و ۹ ایالات متحده غالباً به وسیله رانندگان کامیون و دیگر وسایل نقلیه استان‌های ماریتایم کانادا به مقصد ایالات متحده یا کانادای مرکزی استفاده می‌شود.[۲۴] در مارس ۲۰۱۱ مین در رتبه بندی ایالت‌های آمریکا از نظر پاکیزگی به خاطر پاکیزگی فضای عمومی، به ویژه جاده‌ها و اطراف آنها، و همچنین تلاش‌های مرتبط با حذف زباله‌ها حائز رتبه در بین سه ایالت آمریکا شد.[۲۵]

راه‌آهن[ویرایش]

مسافربری[ویرایش]

قطارهای مسافربری دونیستر که به وسیله امترک اداره می‌شوند بین برانزویک و پایانه شمال بوستون خدمات مسافربری ارائه می‌دهند و در شهرهای پورتلند، فریپرت، اولد اورچرد بیچ، ساکو و ولز نیز ایستگاه دارند. دونیستر روزانه ۵ سرویس دارد که دو تای آن پورتلند را به مقصد برانزویک ترک می‌کنند.

مسافرتهای فصلی بین راکلند و برانزویک توسط راه آهن شرقی مین که کریدور راه آهن راکلند برنچ تحت اجاره آن است اداره می‌شود.[۲۶]

باری[ویرایش]

خدمات باربری در سرتاسر ایالت مین توسط تعدادی زیادی از شرکت‌های منطقه‌ای که در خطوط کوتاه فعالیت می‌کنند ارائه می‌شود. راه آهن پن آم (سیستم راه آهن گیلفورد سابق) که دو شرکت قبلی راه آهن بوستون، مین و راه آهن مین مرکزی را اداره می‌کند؛ راه آهن سنت لارنس و آتلانتیک؛ راه آهن شرقی مین؛ راه آهن مونترآل، مین و آتلانتیک؛ راه آهن جنوبی نیوبرانزویک.[۲۷]

قوانین و دولت[ویرایش]

ساختار قانون اساسی ایالت مین از سه شاخه هم ارز اجرایی (قوه مجریه)، قانونگزاری (قوه مقننه) و نظارتی (قوه قضائیه) تشکیل شده‌است.

بخش قانونگزاری مین که از دو قسمت اصلی مجلس نمایندگان با ۱۵۱ عضو و مجلس سنا با ۳۵ عضو تشکیل شده، مسئول تصویب و معرفی قوانین است.[۲۸]

بخش اجرایی مین که در رأس آن فرماندار (در حال حاضر پل لِ پیج) قرار دارد مسئول اجرای قوانینی است که به وسیله بخش قانونگزاری ایجاد می‌شود. فرماندار هر چهارسال یک بار انتخاب می‌شود و طبق قانون اساسی این امکان وجود ندارد که فردی بتواند بیش از دو دوره متوالی به این منصب دست یابد. مین یکی از هفت ایالتی است که معاون فرماندار ندارد.

بخش نظارتی مین مسئول تفسیر قوانین ایالت است، بالاترین دادگاه ایالت دادگاه عالی قضایی مین است و در رده‌های بعدی دادگاه ارشد، دادگاه‌های ناحیه‌ای و دادگاه انحصار وارثت است. تمام قضات به جز قضات دادگاه انحصار وراثت به صورت تمام وقت مشغول خدمت هستند و برای یک دوره هفت ساله به وسیله فرماندار انتخاب و توسط مجلس قانونگزاری تأیید می‌شوند. قضات دادگاه انحصار وراثت نیز که به صورت نیمه وقت خدمت می‌کنند توسط مردم شهرستان‌ها برای یک دوره چهار ساله منصوب می‌شوند.[۲۹]

شهرستان‌ها[ویرایش]

مین به واحدهای سیاسی کوچکتر تحت عنوان شهرستان (کانتی،county) تقسیم شده‌است. از سال ۱۸۶۰، ۱۶ شهرستان در این ایالت وجود دارد که مساحت آن‌ها از ۳۷۰ مایل مربع (۹۶۰ کیلومتر مربع) تا ۶۸۲۹ مایل مربع (۱۷٬۷۰۰ کیلومتر مربع) متغیر است.

شهرستان‌های مین
نام شهرستان مرکز شهرستان سال تشکیل ۲۰۱۰ جمعیت[۳۰] درصد مساحت (مایل مربع) درصد
آندروسکوجین اُبرن ۱۸۵۴ ۱۰۷٬۷۰۲ ۸٫۱۱٪ ۴۹۷ ۱٫۴۴٪
اروزتوک هولتون ۱۸۳۹ ۷۱٬۸۷۰ ۵٫۴۱٪ ۶٬۸۲۹ ۱۹٫۷۶٪
کامبرلند پورتلند ۱۷۶۰ ۲۸۱٬۶۷۴ ۲۱٫۲۰٪ ۱٬۲۱۷ ۳٫۵۲٪
فرانکلین فارمینگتن ۱۸۳۸ ۳۰٬۷۶۸ ۲٫۳۲٪ ۱٬۷۴۴ ۵٫۰۵٪
هنکاک الزورث ۱۷۸۹ ۵۴٬۴۱۸ ۴٫۱۰٪ ۱٬۵۲۲ ۴٫۴۰٪
کِنِبِک آگوستا ۱۷۹۹ ۱۲۲٬۱۵۱ ۹٫۲۰٪ ۹۵۱ ۲٫۷۵٪
ناکس راکلند ۱۸۶۰ ۳۹٬۷۳۶ ۲٫۹۹٪ ۱٬۱۴۲ ۳٫۳۰٪
لینکلن ویسکست ۱۷۶۰ ۳۴٬۴۵۷ ۲٫۵۹٪ ۷۰۰ ۲٫۰۳٪
آکسفورد پاریس ۱۸۰۵ ۵۷٬۸۳۳ ۴٫۳۵٪ ۲٬۱۷۵ ۶٫۲۹٪
پنوب‌اسکات بنگر ۱۸۱۶ ۱۵۳٬۹۲۳ ۱۱٫۵۹٪ ۳٬۵۵۶ ۱۰٫۲۹٪
پیسکاتاکیوس داوِر-فاکس کرافت ۱۸۳۸ ۱۷٬۵۳۵ ۱٫۳۲٪ ۴٬۳۷۷ ۱۲٫۶۷٪
ساگاداهاک بث ۱۸۵۴ ۳۵٬۲۹۳ ۲٫۶۶٪ ۳۷۰ ۱٫۰۷٪
سامرست اسکوهگان ۱۸۰۹ ۵۲٬۲۲۸ ۳٫۹۳٪ ۴٬۰۹۵ ۱۱٫۸۵٪
والدو بلفست ۱۸۲۷ ۳۸٬۷۸۶ ۲٫۹۲٪ ۸۵۳ ۲٫۴۷٪
واشینگتن ماکیاس ۱۷۹۰ ۳۲٬۸۵۶ ۲٫۴۷٪ ۳٬۲۵۵ ۹٫۴۲٪
یورک آلفرد ۱۶۳۶ ۱۹۷٬۱۳۱ ۱۴٫۸۴٪ ۱٬۲۷۱ ۳٫۶۸٪
جمع کل: ۱۶ جمعیت کل سال ۲۰۱۰: ۱٬۳۲۸٬۳۶۱ مساحت کل ایالت: ۳۴٬۵۵۴ مایل‌مربع (۸۹٬۴۹۴ کیلومترمربع)

ایالت و سیاست‌های محلی[ویرایش]

رأی دهندگان مین نسبت به بیشتر ایالات به نامزدهای جبهه سوم و مستقل متمایل هستند. مین دو فرماندار مستقل داشته‌است(جیمز بی.لانگلی ۱۹۷۵-۱۹۷۹ و انگوس کینگ ۱۹۹۵-۲۰۰۳). سیاستمداران مین اعم از جمهوری خواه و دموکرات، به خاطر داشتن دیدگاه‌های متعادل تر نسبت به احزاب متبوع خود در سطح ملی مورد توجه هستند.

انحصار فروش مشروبات الکلی در مین در اختیار دولت است.

در ۶ می سال ۲۰۰۹ مین پنجمین ایالتی بود که ازدواج همجنسگرایان را قانونی کرد؛ اگرچه این قانون به واسطه رأی دهندگان در ۳ نوامبر همان سال لغو شد. در ۶ نوامبر ۲۰۱۲ مین همراه با ایالت‌های مریلند و واشینگتن اولین ایالت‌هایی شدند که با برگزاری انتخابات ازدواج همجنسگرایان را قانونی کردند.[۳۱]

سیاست‌های فدرال[ویرایش]

در دهه ۳۰ مین از معدود ایالت‌هایی بود که احساسات جمهوری خواهانه‌اش را حفظ کرده بود. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۳۶ فرانکلین دی روزولت آرای همه ایالت‌ها به جز مین و ورمانت را به دست آورد. این دو ایالت تنها ایالت‌هایی بودند که در هیچ‌یک از دوران مبارزات روزولت برای به دست آوردن کرسی ریاست جمهوری به نفع او رأی ندادند، اگرچه رقابت انتخاباتی در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ در مین بسیار تنگاتنگ بود. در دهه ۶۰ به خصوص در انتخابات ریاست جمهوری مین به سمت دموکراتها متمایل شد. در سال ۱۹۶۸ همفری هربرت دومین دموکرات در نیم قرن گذشته بود که به لطف حضور هم حزبی‌اش، ادموند ماسکی سناتور وقت مین، توانست در مین به پیروزی دست یابد هرچند مردم این ایالت در تمامی انتخابات‌های ریاست جمهوری دهه ۷۰ و ۸۰ به نامزد جمهوری خواه رأی دادند.

مین در شش دوره متوالی انتخابات ریاست جمهوری به نامزد دموکراتها رأی داده است؛ هر دو دوره نامزدی بیل کلینتون، الگور در سال ۲۰۰۰، جان کری(با ۵۳/۶ درصد آرا) در سال ۲۰۰۴ و باراک اوباما در سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲. اگرچه دموکراتها در سال‌های اخیر آرا انتخابات ریاست جمهوری در مین را از آن خود کرده‌اند اما جمهوری خواه‌ها به صورت گسترده استیلای خود بر صندلی‌های مجلس سنا را حفظ کرده‌اند به گونه‌ای که ادموند ماسکی، ویلیام هث اوی و جورج ج.میشل تنها دموکرات‌هایی بودند که توانستند در ۵۰ سال اخیر به عضویت مجلس سنا درآیند.

در انتخابات میان دوره‌ای سال ۲۰۱۰ جمهوری خواهان نتایج خوبی در مین به دست آوردند. برای اولین بار از اوایل دهه هفتاد آن‌ها توانستند دفتر فرمانداری و صندلی‌های هر دو مجلس قوه مقننه را از آن خود کنند؛ ولی در انتخابات سال ۲۰۱۲ دموکرات‌ها موفق به بازپس‌گیری هر دو مجلس قانون‌گذاری مین شدند و از راه انتخاب فرماندار پیشین اگوست کینگ به جای الیمپیا اسنو تعداد اعضای کمیته پارلمانی را به ۵۵ کرسی رساندند.

راس پرو موفقیت بزرگی را در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ در مین به دست آورد. در ۱۹۹۲ پرو علی‌رغم حضور طولانی مدت خانواده بوش در اقامتگاه تابستانی اشان در کنبانک پورت به عنوان نامزد مستقل پس از بیل کلینتون، نامزد دموکراتها قرار گرفت. در ۱۹۹۶ پرو به عنوان نامزد جبهه رفرمیست‌ها، توانست بالاترین رأی را در ایالت مین نسبت به سایر ایالت‌ها به دست آورد.

سیاست مداران سرشناس مین عبارتند از: پریسوال بکستر، جیمز بلین، اون بریوستر، ویلیام کوهن، هانیبال هملین، جورج جی.میشل، ادموند ماسکی، توماس براکت رید، مارگارت چیس اسمیت، المپیا اسنو و والاس اچ وایت جرالد.

سناتورهای مین سوزان کالینز از حزب جمهوری خواه و اگوست کینگ به صورت مستقل، فرماندار مین پاول ال. پیجِ جمهوری خواه و همچنین نمایندگان مین در مجلس نمایندگان ایالات متحده چیلی پینگری و مایک میکود که هر دو دموکرات‌اند.[۳۱]

مناطق شهری[ویرایش]

مناطق شهری سازمان یافته[ویرایش]

یک منطقه شهری سازمان یافته شامل دولت منتخب محلی است که وظیفه مدیریت شهر و خدماتی نظیر ثبت پرونده‌ها، جمع‌آوری هزینه‌های صدور پروانه، تصویب آیین‌نامه‌های الزام‌آور محلی به همراه سایر مسئولیت‌های دولت خودگردان، ارائه می‌دهد. شورای شهر نهاد دولتی اداره بخش‌ها و روستاها و شورای مدیریتی نهاد دولتی اداره شهرها است. در سال ۲۰۱۳ مناطق سازمان یافته مین شامل ۲۳ شهر، ۴۳۱ بخش و ۳۴ روستا بود. در مجموع ۴۸۸ منطقه شهری سازمان یافته در مین تنها نیمی از قلمرو ایالت را در بر می‌گیرند. مین همچنین سه قرار گاه سرخپوستی دارد: ایندین آیلند، قرارگاه ایندین تون شیپ و قرارگاه ایندین پلیزنت پوینت!

  • بزرگترین شهر مین بر پایه جمعیت شهر پورتلند است. (۶۴٬۲۴۹ نفر)
  • کوچکترین شهر بر پایه جمعیت شهر ایستپورت است. (۱٬۶۴۰ نفر)
  • بزرگترین بخش بر پایه جمعیت شهر برانزویک است. (۲۰٬۲۷۸ نفر)
  • کوچکترین بخش بر پایه جمعیت فری‌آیلند است، جای پر رفت آمدی که جمعیت سالانه آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ صفر گزارش شده‌است. همچنین دهکده گلینوود پلنتیشن نیز جمعیت دائمی اش صفر گزارش شد.
  • بزرگترین منطقه شهری بر پایه مساحت شهر آلاگاش با مساحت ۱۲۸ مایل مربع است (۳۳۲ کیلومتر مربع).
  • کوچکترین منطقه شهری بر پایه مساحت دهکده مانگان آیلند با مساحت ۰/۸۶مایل مربع (۲/۲ کیلومتر مربع). کوچکترین منطقه شهری بر پایه مساحت که جزیره نیست، راندولف با مساحت ۲/۲۳ مایل مربع است (۶ کیلومتر مربع).[۳۲]

مناطق شهری سازمان نیافته[ویرایش]

مناطق شهری سازمان نیافته دولت محلی نداند. مدیریت، خدمات، صدور مجوز و قوانین به وسیله دولت ایالت اجرا می‌شوند. مناطق سازمان نیافته مین بالغ بر ۴۰۰ شهرک (بخش‌ها ثبت شده هستند و شهرک‌ها ثبت شده نیستند) به علاوه تعدادی جزایر ساحلی که در محدوده مرزهای هیچ منطقه شهری قرار ندارند. مساحت مناطق سازمان نیافته کمی بیش از نصف کل مساحت ایالت مین را در بر می‌گیرد. در طول سال جمعیت مناطق سازمان نیافته به همراه تعداد زیادی از افرادی که به صورت فصلی در این مناطق ساکن می‌شوند، رقمی نزدیک به ۹۰۰۰ نفر، در حدود ۱/۳ درصد از کل جمعیت ایالت، است. تنها چهار شهرستان از ۱۶ شهرستان ایالت مین (آندروسکوجین، کامبرلند، والدو و یورک) تماماً سازمان یافته هستند، اگر چه چند شهرستان دیگر نیز تقریباً همینطور هستند و بیشتر مساحت مناطق سازمان نیافته واقع در منطقه وسیع و کم جمعیت نورث وودز مین هستند.[۳۲]

شهرها و بخش‌های پرجمعیت مین[ویرایش]

۴۹ شهر و بخش پرجمعیت مین در سرشماری سال ۲۰۱۰ ایالات متحده[۳۳]
پورتلند
(۶۶٬۱۹۴)
لویستون
(۴۱٬۵۹۲)
بنگر
(۳۵٬۴۷۳)
پورتلند جنوبی
(۲۵٬۰۰۲)
ابرن
(۲۳٬۰۵۵)
بیدفورد
(۲۱٬۲۷۷)
استنفورد
(۲۰٬۷۹۸)
برانزویک
(۲۰٬۲۷۸)
آگوستا
(۱۹٬۱۳۶)
اسکاربرو
(۱۸٬۹۱۹)
ساکو
(۱۸٬۴۸۲)
وست بروک
(۱۷٬۴۹۴)
ویندهام
(۱۷٬۰۰۱)
گورهام
(۱۶٬۳۸۱)
وترویل
(۱۵٬۷۲۲)
یورک
(۱۲٬۵۲۹)
فالموث
(۱۱٬۱۸۵)
کنبانک
(۱۰٬۷۹۸)
ارونو
(۱۰٬۳۶۲)
استندیش
(۹٬۸۷۴)
جزایر پرسک
(۹٬۶۹۲)
ولز
(۹٬۵۸۹)
کیتری
(۹٬۴۹۰)
بریور
(۹٬۴۸۲)
باکستون
(۹٬۰۹۳)
کیپ الیزابت
(۹٬۰۱۵)
لیسبون
(۹٬۰۰۹)
تاپشام
(۸٬۷۹۴)
اولد اورچرد بیچ
(۸٬۶۲۴)
اسکوهگان
(۸٬۵۸۹)
بث
(۸٬۵۱۴)
یارموث
(۸٬۳۴۹)
کاریبو
(۸٬۱۸۹)
فریپورت
(۷٬۸۷۹)
اولد تون
(۷٬۸۴۰)
وینسلاو
(۷٬۷۹۴)
گری
(۷٬۷۶۱)
فارمینگتون
(۷٬۷۶۰)
الزورث
(۷٬۷۴۱)
وتربرو
(۷٬۶۹۳)
راکلند
(۷٬۲۹۷)
همپدن
(۷٬۲۵۷)
بریک
(۷٬۲۴۶)
برویک جنوبی
(۷٬۲۲۰)
کامبرلند
(۷٬۲۱۱)
فیرفیلد
(۶٬۷۳۵)
بلفست
(۶٬۶۶۸)
اوکلند
(۶٬۲۴۰)
الیوت
(۶٬۲۰۴)

مشاهیر[ویرایش]

از افراد مشهور این سرزمین می‌توان هنری وادزورث لانگ‌فلو و استیون کینگ (نویسنده بزرگ رمانهای جنایی) را نام برد.[۳۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Maine for Vacation". USA Today. Retrieved August 5, 2013. There's a reason it's called "Vacationland..."
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ "Elevations and Distances in the United States", U.S Geological Survey, 29 April 2005 Retrieved on November 6.
  3. Bradford, Harry (April 20, 2011). "10 Safest States in the U.S." Huffington Post. Retrieved October 14, 2013.
  4. http://abcnews.go.com/US/story?id=93608?
  5. "Maine.gov: Facts About Maine". State of Maine. Retrieved 17 September 2010.
  6. Coastline lengths of states
  7. drowned coast: Definition and Much More from Answers.com
  8. "Maine". National Park Service. Archived from the original on 3 July 2008. Retrieved 2008-07-16.
  9. Lent, Robert (2009-02-10). "New All Time Low Temperature Recorded in Maine". U.S. Geological Survey. Retrieved ۲۰۱۱-۱۱-۰۶.
  10. "Each state's high temperature record". USA Today. August 2006. Retrieved ۲۰۰۹-۰۲-۱۱.
  11. [۱] NOAA National Climatic Data Center. Retrieved on October 24, 2006.
  12. MPBN, "Rolling Back the Frontier" بایگانی‌شده در ۴ ژوئیه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, The Story of Maine, accessed 3 Jan 2011
  13. Proceedings of the Massachusetts Historical Society, Vol. 20, 1882–1883, Published by the Society, Boston, 1884
  14. Bruce G. Trigger (ed.): Handbook of North American Indians. Vol. 15. Northeast. Smithsonian Institution Press, Washington D.C. 1978 ISBN 0-16-004575-4
  15. "York commemorates Candlemas Raid". The Portsmouth Herald. February 01, 2001.
  16. Guyton, Kathy (2009) U.S. State Names: The Stories of How Our States Were Named (Nederland, Colorado: Mountain Storm Press) pp. 127-136.
  17. بر طبق آمار ۲۰۰۷ صندوق بین‌المللی پول که در جداول قیاس زیر ارائه گردیده‌اند:

    Wikipedia contributors, "Comparison between U.S. states and countries nominal GDP," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Comparison_between_U.S._states_and_countries_nominal_GDP (accessed September 5, 2008).

  18. http://mrra.us/brunswick-landing/
  19. BLS.gov - Local Area Unemployment Statistics
  20. https://maine.gov/revenue/forms/1040/2013/1040RateSched_13RevJan13.pdf
  21. https://maine.gov/revenue/forms/1040/2012/RateSched_12.pdf
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ http://bangordailynews.com/2013/09/30/politics/temporary-state-tax-hikes-take-effect-tuesday-oct-1/?ref=search
  23. http://flights.expedia.com/cheap-flights-to-maine-usa/
  24. http://www.mapsofworld.com/usa/states/maine/maine-road-map.html
  25. http://www.floodgap.com/roadgap/me/faq.html
  26. http://www.downeastscenicrail.org/ride/
  27. http://www.cmqrailway.com/home-elements/data/service-map/_res/id=File1
  28. https://en.wikipedia.org/wiki/Electoral_reform_in_Maine
  29. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Governors_of_Maine
  30. "Maine QuickFacts from the US Census Bureau". State & County QuickFacts. United States Census Bureau. Tuesday, 17-Jan-2012 16:41:36 EST. Archived from the original on ۱۵ فِورِیه ۲۰۱۲. Retrieved February 12, 2012. Check date values in: |date=, |archivedate= (help)
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ "Maine Passes Gay Marriage in Historic 'Question 1' Vote". The Huffington Post. November 7, 2012.
  32. ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ Maine Township Listing (Unorganized Territories)
  33. http://factfinder2.census.gov/legacy/aff_sunset.html?_event=&geo_id=16000US2360545&_geoContext=01000US%7C04000US23%7C16000US2360545&_street=&_county=portland&_cityTown=portland&_state=04000US23&_zip=&_lang=en&_sse=on&ActiveGeoDiv=geoSelect&_useEV=&pctxt=fph&pgsl=040
  34. "Maine: A Spiritual Frontier Opens for Business". Retrieved July 20, 2014.

پیوند به بیرون[ویرایش]

State of Maine
Flag of Maine State seal of Maine
Flag Seal
Nickname(s):
"The Pine Tree State"
"Vacationland"[1]
Motto(s): "Dirigo"
(Latin for "I lead", "I guide", or "I direct")
State song(s): State of Maine Song
Map of the United States with Maine highlighted
Official languageNone[nb 1]
Spoken languages
DemonymMainer
CapitalAugusta
Largest cityPortland
Largest metroGreater Portland
AreaRanked 39th
 • Total35,385 sq mi
(91,646 km2)
 • Width205 miles (330 km)
 • Length320 miles (515 km)
 • % water13.5
 • Latitude42° 58′ N to 47° 28′ N
 • Longitude66° 57′ W to 71° 5′ W
PopulationRanked 42nd
 • Total1,338,404 (2018)
 • Density43.8/sq mi  (16.9/km2)
Ranked 38th
 • Median household income$56,277[8] (32nd)
Elevation
 • Highest pointMount Katahdin[9][10][11]
5,270 ft (1606.4 m)
 • Mean600 ft  (180 m)
 • Lowest pointAtlantic Ocean[10]
Sea level
Before statehoodDistrict of Maine (Massachusetts)
Admitted to the UnionMarch 15, 1820 (23rd)
GovernorJanet Mills (D)
President of the SenateTroy Jackson (D)[12]
LegislatureMaine Legislature
 • Upper houseSenate
 • Lower houseHouse of Representatives
U.S. SenatorsSusan Collins (R)
Angus King (I)
U.S. House delegation1. Chellie Pingree (D)
2. Jared Golden (D) (list)
Time zoneEastern: UTC −5/−4
ISO 3166US-ME
AbbreviationsME, Me.
Websitewww.maine.gov
Maine state symbols
Flag of Maine.svg
Seal of Maine.svg
Living insignia
BirdChickadee
CrustaceanLobster
FishLandlocked Atlantic salmon
FlowerWhite pine cone
InsectHoney bee
MammalMoose
TreeEastern white pine
Inanimate insignia
BeverageMoxie[13]
FoodBlueberry pie Whoopie pie
FossilPertica quadrifaria
GemstoneTourmaline
SoilChesuncook soil series
State route marker
Maine state route marker
State quarter
Maine quarter dollar coin
Released in 2003
Lists of United States state symbols

Maine (/mn/ (About this soundlisten)) is a state in the New England region of the northeastern United States. Maine is the 12th smallest by area, the 9th least populous, and the 38th most densely populated of the 50 U.S. states. It is bordered by New Hampshire to the west, the Atlantic Ocean to the southeast, and the Canadian provinces of New Brunswick and Quebec to the northeast and northwest respectively. Maine is the easternmost state in the contiguous United States, and the northernmost state east of the Great Lakes. It is known for its jagged, rocky coastline; low, rolling mountains; heavily forested interior; and picturesque waterways, as well as its seafood cuisine, especially lobster and clams. There is a humid continental climate throughout most of the state, including in coastal areas such as its most populous city of Portland.[14] The capital is Augusta.

For thousands of years, indigenous peoples were the only inhabitants of the territory that is now Maine. At the time of European arrival in what is now Maine, several Algonquian-speaking peoples inhabited the area. The first European settlement in the area was by the French in 1604 on Saint Croix Island, by Pierre Dugua, Sieur de Mons. The first English settlement was the short-lived Popham Colony, established by the Plymouth Company in 1607. A number of English settlements were established along the coast of Maine in the 1620s, although the rugged climate, deprivations, and conflict with the local peoples caused many to fail over the years.

As Maine entered the 18th century, only a half dozen European settlements had survived. Loyalist and Patriot forces contended for Maine's territory during the American Revolution and the War of 1812. During the War of 1812, the largely-undefended eastern region of Maine was occupied by British forces, but returned to the United States as part of a peace treaty that was to include dedicated land on the Michigan peninsula for Native American peoples. Maine was part of the Commonwealth of Massachusetts until 1820, when it voted to secede from Massachusetts to become a separate state. On March 15, 1820, under the Missouri Compromise, it was admitted to the Union as the 23rd state.

Etymology[edit]

There is no definitive explanation for the origin of the name "Maine", but the most likely origin is that the name was given by early explorers after the former province of Maine in France. Whatever the origin, the name was fixed for English settlers in 1665 when the English King's Commissioners ordered that the "Province of Maine" be entered from then on in official records.[15] The state legislature in 2001 adopted a resolution establishing Franco-American Day, which stated that the state was named after the former French province of Maine.[16]

Other theories mention earlier places with similar names, or claim it is a nautical reference to the mainland.[17] Attempts to uncover the history of the name of Maine began with James Sullivan's 1795 "History of the District of Maine". He made the unsubstantiated claim that the Province of Maine was a compliment to the queen of Charles I, Henrietta Maria, who once "owned" the Province of Maine in France. This was quoted by Maine historians until the 1845 biography of that queen by Agnes Strickland[18] established that she had no connection to the province; further, King Charles I married Henrietta Maria in 1625, three years after the name Maine first appeared on the charter.[19] A new theory, put forward by Carol B. Smith Fisher in 2002, is that Sir Ferdinando Gorges chose the name in 1622 to honor the village where his ancestors first lived in England, rather than the province in France. "MAINE" appears in the Domesday Book of 1086 in reference to the county of Dorset, which is today Broadmayne, just southeast of Dorchester.[19][20]

The view generally held among British place name scholars is that Mayne in Dorset is Brythonic, corresponding to modern Welsh "maen", plural "main" or "meini".[citation needed] Some early spellings are: MAINE 1086, MEINE 1200, MEINES 1204, MAYNE 1236.[21] Today the village is known as Broadmayne, which is primitive Welsh or Brythonic, "main" meaning rock or stone, considered a reference to the many large sarsen stones still present around Little Mayne farm, half a mile northeast of Broadmayne village.[22][23]

The first known record of the name appears in an August 10, 1622 land charter to Sir Ferdinando Gorges and Captain John Mason, English Royal Navy veterans, who were granted a large tract in present-day Maine that Mason and Gorges "intend to name the Province of Maine". Mason had served with the Royal Navy in the Orkney Islands, where the chief island is called Mainland, a possible name derivation for these English sailors.[15] In 1623, the English naval captain Christopher Levett, exploring the New England coast, wrote: "The first place I set my foote upon in New England was the Isle of Shoals, being Ilands [sic] in the sea, above two Leagues from the Mayne."[24] Initially, several tracts along the coast of New England were referred to as Main or Maine (cf. the Spanish Main). A reconfirmed and enhanced April 3, 1639, charter, from England's King Charles I, gave Sir Ferdinando Gorges increased powers over his new province and stated that it "shall forever hereafter, be called and named the PROVINCE OR COUNTIE OF MAINE, and not by any other name or names whatsoever..."[19][25] Maine is the only U.S. state whose name has exactly one syllable.[26][27]

History[edit]

Maine State House, designed by Charles Bulfinch, built 1829–1832
Misty Morning, Coast of Maine
Arthur Parton (1842–1914). Between 1865 and 1870, Brooklyn Museum

The original inhabitants of the territory that is now Maine were Algonquian-speaking Wabanaki peoples, including the Passamaquoddy, Maliseet, Penobscot, Androscoggin and Kennebec. During the later King Philip's War, many of these peoples would merge in one form or another to become the Wabanaki Confederacy, aiding the Wampanoag of Massachusetts & the Mahican of New York. Afterwards, many of these people were driven from their natural territories, but most of the tribes of Maine continued, unchanged, until the American Revolution. Before this point, however, most of these people were considered separate nations. Many had adapted to living in permanent, Iroquois-inspired settlements, while those along the coast tended to be semi-nomadic—traveling from settlement to settlement on a yearly cycle. They would usually winter inland & head to the coasts by summer.[28][29]

European contact with what is now called Maine started around 1200 CE when Norwegians interacted with the native Penobscot in present-day Hancock County, most likely through trade. About 200 years earlier, from the settlements in Iceland and Greenland, Norwegians had first identified America and attempted to settle areas such as Newfoundland, but failed to establish a permanent settlement there. Archeological evidence suggests that Norwegians in Greenland returned to North America for several centuries after the initial discovery to collect timber and to trade, with the most relevant evidence being the Maine Penny, an 11th-century Norwegian coin found at a Native American dig site in 1954.[30]

The first European settlement in Maine was in 1604 on Saint Croix Island, led by French explorer Pierre Dugua, Sieur de Mons. His party included Samuel de Champlain, noted as an explorer. The French named the entire area Acadia, including the portion that later became the state of Maine. The first English settlement in Maine was established by the Plymouth Company at the Popham Colony in 1607, the same year as the settlement at Jamestown, Virginia. The Popham colonists returned to Britain after 14 months.[31]

The French established two Jesuit missions: one on Penobscot Bay in 1609, and the other on Mount Desert Island in 1613. The same year, Castine was established by Claude de La Tour. In 1625, Charles de Saint-Étienne de la Tour erected Fort Pentagouet to protect Castine. The coastal areas of eastern Maine first became the Province of Maine in a 1622 land patent. The part of western Maine north of the Kennebec River was more sparsely settled, and was known in the 17th century as the Territory of Sagadahock. A second settlement was attempted in 1623 by English explorer and naval Captain Christopher Levett at a place called York, where he had been granted 6,000 acres (24 km2) by King Charles I of England.[32] It also failed.

Central Maine was formerly inhabited by people of the Androscoggin tribe of the Abenaki nation, also known as Arosaguntacook. They were driven out of the area in 1690 during King William's War. They were relocated at St. Francis, Canada, which was destroyed by Rogers' Rangers in 1759, and is now Odanak. The other Abenaki tribes suffered several severe defeats, particularly during Dummer's War, with the capture of Norridgewock in 1724 and the defeat of the Pequawket in 1725, which greatly reduced their numbers. They finally withdrew to Canada, where they were settled at Bécancour and Sillery, and later at St. Francis, along with other refugee tribes from the south.[33]

The province within its current boundaries became part of Massachusetts Bay Colony in 1652. Maine was much fought over by the French, English, and allied natives during the 17th and early 18th centuries, who conducted raids against each other, taking captives for ransom or, in some cases, adoption by Native American tribes. A notable example was the early 1692 Abenaki raid on York, where about 100 English settlers were killed and another estimated 80 taken hostage.[34] The Abenaki took captives taken during raids of Massachusetts in Queen Anne's War of the early 1700s to Kahnewake, a Catholic Mohawk village near Montreal, where some were adopted and others ransomed.[35][36]

1798 map of Maine[37]

After the British defeated the French in Acadia in the 1740s, the territory from the Penobscot River east fell under the nominal authority of the Province of Nova Scotia, and together with present-day New Brunswick formed the Nova Scotia county of Sunbury, with its court of general sessions at Campobello. American and British forces contended for Maine's territory during the American Revolution and the War of 1812, with the British occupying eastern Maine in both conflicts.[38] The territory of Maine was confirmed as part of Massachusetts when the United States was formed following the Treaty of Paris ending the revolution, although the final border with British North America was not established until the Webster–Ashburton Treaty of 1842.

Maine was physically separate from the rest of Massachusetts. Long-standing disagreements over land speculation and settlements led to Maine residents and their allies in Massachusetts proper forcing an 1807 vote in the Massachusetts Assembly on permitting Maine to secede; the vote failed. Secessionist sentiment in Maine was stoked during the War of 1812 when Massachusetts pro-British merchants opposed the war and refused to defend Maine from British invaders. In 1819, Massachusetts agreed to permit secession, sanctioned by voters of the rapidly growing region the following year. Formal secession and formation of the state of Maine as the 23rd state occurred on March 15, 1820, as part of the Missouri Compromise, which geographically limited the spread of slavery and enabled the admission to statehood of Missouri the following year, keeping a balance between slave and free states.[39][40][41]

Maine's original state capital was Portland, Maine's largest city, until it was moved to the more central Augusta in 1832. The principal office of the Maine Supreme Judicial Court remains in Portland.

The 20th Maine Volunteer Infantry Regiment, under the command of Colonel Joshua Lawrence Chamberlain, prevented the Union Army from being flanked at Little Round Top by the Confederate Army during the Battle of Gettysburg.

Four U.S. Navy ships have been named USS Maine, most famously the armored cruiser USS Maine (ACR-1), whose sinking by an explosion on February 15, 1898 precipitated the Spanish–American War.

Geography[edit]

A map of Maine and surrounding regions

To the south and east is the Atlantic Ocean and to the north and northeast is New Brunswick, a province of Canada. The Canadian province of Quebec is to the northwest. Maine is both the northernmost state in New England and also the largest, accounting for almost half of the region's entire land area. Maine is the only state to border exactly one other American state (New Hampshire).

Maine is the easternmost state in the United States in both its extreme points and its geographic center. The town of Lubec is the easternmost organized settlement in the United States. Its Quoddy Head Lighthouse is also the closest place in the United States to Africa and Europe. Estcourt Station is Maine's northernmost point, as well as the northernmost point in New England. (For more information see extreme points of the United States.)

Maine's Moosehead Lake is the largest lake wholly in New England, since Lake Champlain is located between Vermont, New York and Quebec. A number of other Maine lakes, such as South Twin Lake, are described by Thoreau in The Maine Woods (1864). Mount Katahdin is both the northern terminus of the Appalachian Trail, which extends southerly to Springer Mountain, Georgia, and the southern terminus of the new International Appalachian Trail which, when complete, will run to Belle Isle, Newfoundland and Labrador.

Machias Seal Island and North Rock, off the state's Downeast coast, are claimed by both Canada and the American town of Cutler, and are within one of four areas between the two countries whose sovereignty is still in dispute, but it is the only one of the disputed areas containing land. Also in this easternmost area in the Bay of Fundy is the Old Sow, the largest tidal whirlpool in the Western Hemisphere.

Maine is the least densely populated U.S. state east of the Mississippi River. It is called the Pine Tree State; over 80% of its total land is forested and/or unclaimed.[42] the most forest cover of any U.S. state. In the forested areas of the interior lies much uninhabited land, some of which does not have formal political organization into local units (a rarity in New England). The Northwest Aroostook, Maine unorganized territory in the northern part of the state, for example, has an area of 2,668 square miles (6,910 km2) and a population of 10, or one person for every 267 square miles (690 km2).

Maine is in the temperate broadleaf and mixed forests biome. The land near the southern and central Atlantic coast is covered by the mixed oaks of the Northeastern coastal forests. The remainder of the state, including the North Woods, is covered by the New England-Acadian forests.[43]

Maine has almost 230 miles (400 km) of coastline (and 3,500 miles (5,600 km) of tidal coastline).[44][45] West Quoddy Head, in Lubec, Maine, is the easternmost point of land in the 48 contiguous states. Along the famous rock-bound coast of Maine are lighthouses, beaches, fishing villages, and thousands of offshore islands, including the Isles of Shoals which straddle the New Hampshire border. There are jagged rocks and cliffs and many bays and inlets. Inland are lakes, rivers, forests, and mountains. This visual contrast of forested slopes sweeping down to the sea has been summed up by American poet Edna St. Vincent Millay of Rockland and Camden, Maine, in "Renascence":

The coast of Maine near Acadia National Park
All I could see from where I stood
Was three long mountains and a wood;
I turned and looked the other way,
And saw three islands in a bay.

Geologists describe this type of landscape as a "drowned coast", where a rising sea level has invaded former land features, creating bays out of valleys and islands out of mountain tops.[46] A rise in the elevation of the land due to the melting of heavy glacier ice caused a slight rebounding effect of underlying rock; this land rise, however, was not enough to eliminate all the effect of the rising sea level and its invasion of former land features.

Much of Maine's geomorphology was created by extended glacial activity at the end of the last ice age. Prominent glacial features include Somes Sound and Bubble Rock, both part of Acadia National Park on Mount Desert Island. Carved by glaciers, Somes Sound is considered to be the only fjord on the eastern seaboard and reaches depths of 175 feet (50 m). The extreme depth and steep drop-off allow large ships to navigate almost the entire length of the sound. These features also have made it attractive for boat builders, such as the prestigious Hinckley Yachts.

Bubble Rock, a glacial erratic, is a large boulder perched on the edge of Bubble Mountain in Acadia National Park. By analyzing the type of granite, geologists were able to discover that glaciers carried Bubble Rock to its present location from near Lucerne – 30 miles (48 km) away. The Iapetus Suture runs through the north and west of the state, being underlain by the ancient Laurentian terrane, and the south and east underlain by the Avalonian terrane.

Acadia National Park is the only national park in New England. Areas under the protection and management of the National Park Service include:[47]

Climate[edit]

Köppen climate map of Maine

Maine has a humid continental climate (Köppen climate classification Dfb), with warm (although generally not hot), humid summers. Winters are cold and very snowy throughout the state, and are especially severe in the Northern and Western parts of Maine. Coastal areas are moderated slightly by the Atlantic Ocean, resulting in slightly milder winters and cooler summers in immediate coastal areas. Daytime highs are generally in the 75–80 °F (24–27 °C) range throughout the state in July, with overnight lows in the high 50s °F (around 15 °C). January temperatures range from highs near 30 °F (−1 °C) on the southern coast to overnight lows averaging below 0 °F (−18 °C) in the far north.[48]

The state's record high temperature is 105 °F (41 °C), set in July 1911, at North Bridgton.[49] Precipitation in Maine is evenly distributed year-round, but with a slight summer maximum in northern/northwestern Maine and a slight late-fall or early-winter maximum along the coast due to "nor'easters" or intense cold-season rain/snow storms. In coastal Maine, the late spring and summer months are usually driest – a rarity across the Eastern United States. Maine has fewer days of thunderstorms than any other state east of the Rockies, with most of the state averaging less than 20 days of thunderstorms a year. Tornadoes are rare in Maine, with the state averaging fewer than four per year, although this number is increasing. Most severe thunderstorms and tornadoes occur in the Sebago Lakes & Foothills region of the state.[50] Maine only occasionally sees tropical cyclones.

In January 2009, a new record low temperature for the state was set at Big Black River of −50 °F (−46 °C), tying the New England record.[48]

Annual precipitation varies from 909 mm (35.8 in) in Presque Isle, to 1,441 mm (56.7 in) in Acadia National Park.[51]

Average daily maximum and minimum temperatures for selected cities in Maine[52]
Location July (°F) July (°C) January (°F) January (°C)
Portland 78/59 26/15 31/13 −0/−10
Lewiston 81/61 27/16 29/11 −2/−12
Bangor 79/57 26/14 27/6 −2/−14
Augusta 79/60 26/15 27/11 −2/−11
Presque Isle 77/55 25/13 20/1 −6/−17

Demographics[edit]

Population[edit]

Historical population
Census Pop.
179096,540
1800151,71957.2%
1810228,70550.7%
1820298,33530.4%
1830399,45533.9%
1840501,79325.6%
1850583,16916.2%
1860628,2797.7%
1870626,915−0.2%
1880648,9363.5%
1890661,0861.9%
1900694,4665.0%
1910742,3716.9%
1920768,0143.5%
1930797,4233.8%
1940847,2266.2%
1950913,7747.9%
1960969,2656.1%
1970992,0482.4%
19801,124,66013.4%
19901,227,9289.2%
20001,274,9233.8%
20101,328,3614.2%
Est. 20181,338,4040.8%
Source: 1910–2010[53]
2018 estimate[54]
Maine population density map

The United States Census Bureau estimates that the population of Maine was 1,338,404 on July 1, 2018, a 0.76% increase since the 2010 United States Census.[54] The population density of the state is 41.3 people per square mile, making it the least densely populated state in New England, the American northeast, the eastern seaboard, of all of the states with an Atlantic coastline and of all of the states east of the Mississippi River.

The mean population center of Maine is located in Kennebec County, just east of Augusta.[55] The Greater Portland metropolitan area is the most densely populated with nearly 40% of Maine's population.[56] Portland's estimated population in 2016 was 66,937.[57] As explained in detail under "Geography", there are large tracts of uninhabited land in some remote parts of the interior.

Maine has experienced a very slow rate of population growth since the 1990 census; its rate of growth (0.57%) since the 2010 census ranks 45th of the 50 states.[58] The modest population growth in the state has been concentrated in the southern coastal counties; with more diverse populations slowly moving into these areas of the state. However, the northern, more rural areas of the state have experienced a slight decline in population in recent years.[59]

According to the 2010 Census, Maine has the highest percentage of non-Hispanic whites of any state, at 94.4% of the total population. In 2011, 89.0% of all births in the state were to non-Hispanic white parents.[60]

The table below shows the racial composition of Maine's population as of 2016.

Maine racial composition of population[61]
Race Population (2016 est.) Percentage
Total population 1,329,923 100%
White 1,260,476 94.8%
Black or African American 16,303 1.2%
American Indian and Alaska Native 8,013 0.6%
Asian 14,643 1.1%
Native Hawaiian and Other Pacific Islander 211 0.0%
Some other race 3,151 0.2%
Two or more races 27,126 2.0%

According to the 2016 American Community Survey, 1.5% of Maine's population were of Hispanic or Latino origin (of any race): Mexican (0.4%), Puerto Rican (0.4%), Cuban (0.1%), and other Hispanic or Latino origin (0.6%).[61] The five largest ancestry groups were: English (20.7%), Irish (17.3%), French (15.7%), German (8.1%), and American (7.8%).[62]

People citing that they are American are of overwhelmingly English descent, but have ancestry that has been in the region for so long (often since the 1600s) that they choose to identify simply as Americans.[63][64][65][66][67][68][69]

Maine has the highest percentage of French Americans of any state. Most of them are of Canadian origin, but in some cases have been living there since prior to the American Revolutionary War. There are particularly high concentrations in the northern part of Maine in Aroostook County, which is part of a cultural region known as Acadia that goes over the border into New Brunswick. Along with the Acadian population in the north, many French came from Quebec as immigrants between 1840 and 1930.

The upper Saint John River valley area was once part of the so-called Republic of Madawaska, before the frontier was decided in the Webster-Ashburton Treaty of 1842. Over one quarter of the population of Lewiston, Waterville, and Biddeford are Franco-American. Most of the residents of the Mid Coast and Down East sections are chiefly of British heritage. Smaller numbers of various other groups, including Irish, Italian and Polish, have settled throughout the state since the late 19th and early 20th century immigration waves.

Birth data

Note: Births in table don't add up, because Hispanics are counted both by their ethnicity and by their race, giving a higher overall number.

Live births by single race/ethnicity of mother
Race 2013[70] 2014[71] 2015[72] 2016[73] 2017[74]
White: 11,950 (93.5%) 11,842 (93.2%) 11,805 (93.6%) ... ...
> Non-Hispanic White 11,774 (92.1%) 11,654 (91.8%) 11,563 (91.7%) 11,484 (90.4%) 10,958 (89.1%)
Black 455 (3.6%) 450 (3.5%) 473 (3.7%) 411 (3.2%) 545 (4.4%)
Asian 253 (2.0%) 248 (1.9%) 186 (1.5%) 192 (1.5%) 219 (1.8%)
American Indian 118 (0.9%) 158 (1.2%) 143 (1.1%) 97 (0.7%) 88 (0.7%)
Hispanic (of any race) 172 (1.3%) 200 (1.6%) 251 (2.0%) 238 (1.9%) 229 (1.9%)
Total Maine 12,776 (100%) 12,698 (100%) 12,607 (100%) 12,705 (100%) 12,298 (100%)
  • Since 2016, data for births of White Hispanic origin are not collected, but included in one Hispanic group; persons of Hispanic origin may be of any race.

Language[edit]

Maine does not have an official language,[2] but the most widely spoken language in the state is English. The 2000 Census reported 92.25% of Maine residents aged five and older spoke only English at home. French-speakers are the state's chief linguistic minority; census figures show that Maine has the highest percentage of people speaking French at home of any state: 5.28% of Maine households are French-speaking, compared with 4.68% in Louisiana, which is the second highest state.[75] Although rarely spoken, Spanish is the third-most-common language in Maine, after English and French.[76]

Religion[edit]

Religion in Maine (2014)[77]
religion percent
Protestant
37%
No religion
31%
Catholic
21%
Other faith
5%
Mormon
2%
Jewish
2%
Don't know
2%
Other Christian
1%
Buddhist
1%

According to the Association of Religion Data Archives (ARDA),[78] the religious affiliations of Maine in 2010 were:

The Catholic Church was the largest religious institution with 202,106 members, the United Methodist Church had 28,329 members, the United Church of Christ had 22,747 members

In 2010, a study named Maine as the least religious state in the United States.[79]

Economy[edit]

Stereoscopic view "Lobster pots ready for placing" ~ 1928
Bath Iron Works naval shipbuilding

The Bureau of Economic Analysis estimates that Maine's total gross state product for 2010 was $52 billion.[80] Its per capita personal income for 2007 was US$33,991, 34th in the nation. As of May 2018, Maine's unemployment rate is 3.0%[81]

Old port area of Portland

Maine's agricultural outputs include poultry, eggs, dairy products, cattle, wild blueberries, apples, maple syrup, and maple sugar. Aroostook County is known for its potato crops. Commercial fishing, once a mainstay of the state's economy, maintains a presence, particularly lobstering and groundfishing. While lobster is the main seafood focus for Maine, the harvest of both oysters and seaweed are on the rise. In 2015, 14% of the Northeast's total oyster supply came from Maine. In 2017, the production of Maine's seaweed industry was estimated at $20 million per year. The shrimp industry of Maine is on a government-mandated hold. With an ever-decreasing Northern shrimp population, Maine fishermen are no longer allowed to catch and sell shrimp. The hold began in 2014 and is expected to continue until 2021.[82] Western Maine aquifers and springs are a major source of bottled water.

Maine's industrial outputs consist chiefly of paper, lumber and wood products, electronic equipment, leather products, food products, textiles, and bio-technology. Naval shipbuilding and construction remain key as well, with Bath Iron Works in Bath and Portsmouth Naval Shipyard in Kittery.

Brunswick Landing, formerly Naval Air Station Brunswick, is also in Maine. Formerly a large support base for the U.S. Navy, the BRAC campaign initiated the Naval Air Station's closing, despite a government-funded effort to upgrade its facilities. The former base has since been changed into a civilian business park, as well as a new satellite campus for Southern Maine Community College.[83]

Maine is the number one US producer of low-bush blueberries (Vaccinium angustifolium). Preliminary data from the USDA for 2012 also indicate Maine was the largest blueberry producer of the major blueberry producing states in the US, with 91,100,000 lbs.[84] This data includes both low (wild), and high-bush (cultivated) blueberries: Vaccinium corymbosum. The largest toothpick manufacturing plant in the United States used to be located in Strong, Maine. The Strong Wood Products plant produced 20 million toothpicks a day. It closed in May 2003.

Tourism and outdoor recreation play a major and increasingly important role in Maine's economy. The state is a popular destination for sport hunting (particularly deer, moose and bear), sport fishing, snowmobiling, skiing, boating, camping and hiking, among other activities.

Historically, Maine ports played a key role in national transportation. Beginning around 1880, Portland's rail link and ice-free port made it Canada's principal winter port, until the aggressive development of Halifax, Nova Scotia, in the mid-1900s. In 2013, 12,039,600 short tons passed into and out of Portland by sea,[85] which places it 45th of US water ports.[86] Portland Maine's Portland International Jetport was recently expanded, providing the state with increased air traffic from carriers such as JetBlue and Southwest Airlines.

Maine has very few large companies that maintain headquarters in the state, and that number has fallen due to consolidations and mergers, particularly in the pulp and paper industry. Some of the larger companies that do maintain headquarters in Maine include Fairchild Semiconductor in South Portland; IDEXX Laboratories, in Westbrook; Hannaford Bros. Co. in Scarborough; Unum in Portland; TD Bank in Portland; L.L.Bean in Freeport; and Cole Haan in Yarmouth. Maine is also the home of The Jackson Laboratory, the world's largest non-profit mammalian genetic research facility and the world's largest supplier of genetically purebred mice.

Taxation[edit]

Maine has an income tax structure containing two brackets, 6.5 and 7.95 percent of personal income.[87] Before July 2013 Maine had four brackets: 2, 4.5, 7, and 8.5 percent.[88] Maine's general sales tax rate is 5.5 percent. The state also levies charges of 9 percent on lodging and prepared food and 10 percent on short-term auto rentals.[89] Commercial sellers of blueberries, a Maine staple, must keep records of their transactions and pay the state 1.5 cents per pound ($1.50 per 100 pounds) of the fruit sold each season. All real and tangible personal property located in the state of Maine is taxable unless specifically exempted by statute. The administration of property taxes is handled by the local assessor in incorporated cities and towns, while property taxes in the unorganized territories are handled by the State Tax Assessor.

Shipbuilding[edit]

Maine has a long-standing tradition of being home to many shipbuilding companies. In the 18th and 19th centuries, Maine was home to many shipyards that produced wooden sailing ships. The main function of these ships was to transport either cargos or passengers overseas. One of these yards was located in Pennellville Historic District in what is now Brunswick, Maine. This yard, owned by the Pennell family, was typical of the many family-owned shipbuilding companies of the time period. Other such examples of shipbuilding families were the Skolfields and the Morses. During the 18th and 19th centuries, wooden shipbuilding of this sort made up a sizable portion of the economy.

Transportation[edit]

Airports[edit]

Maine receives passenger jet service at its two largest airports, the Portland International Jetport in Portland, and the Bangor International Airport in Bangor. Both are served daily by many major airlines to destinations such as New York, Atlanta, and Orlando. Essential Air Service also subsidizes service to a number of smaller airports in Maine, bringing small turboprop aircraft to regional airports such as the Augusta State Airport, Hancock County-Bar Harbor Airport, Knox County Regional Airport, and the Northern Maine Regional Airport at Presque Isle. These airports are served by regional providers such as Cape Air with Cessna 402s, PenAir with Saab 340s, and CommutAir with Embraer ERJ 145 aircraft.

Many smaller airports are scattered throughout Maine, only serving general aviation traffic. The Eastport Municipal Airport, for example, is a city-owned public-use airport with 1,200 general aviation aircraft operations each year from single-engine and ultralight aircraft.[90]

Highways[edit]

Interstate 95 (I-95) travels through Maine, as well as its easterly branch I-295 and spurs I-195, I-395 and the unsigned I-495 (the Falmouth Spur). In addition, U.S. Route 1 (US 1) starts in Fort Kent and travels to Florida. The eastern terminus of the eastern section of US 2 starts in Houlton, near the New Brunswick, Canada border to Rouses Point, New York, at US 11. US 2A connects Old Town and Orono, primarily serving the University of Maine campus. US 201 and US 202 flow through the state. US 2, Maine State Route 6 (SR 6), and SR 9 are often used by truckers and other motorists of the Maritime Provinces en route to other destinations in the United States or as a short cut to Central Canada.

Rail[edit]

Passenger[edit]

A southbound Downeaster passenger train at Ocean Park, Maine, as viewed from the cab of a northbound train

The Downeaster passenger train, operated by Amtrak, provides passenger service between Brunswick and Boston's North Station, with stops in Freeport, Portland, Old Orchard Beach, Saco, and Wells. The Downeaster makes five daily trips, three of which continue past Portland to Brunswick.[91]

Freight[edit]

Freight service throughout the state is provided by a handful of regional and shortline carriers: Pan Am Railways (formerly known as Guilford Rail System), which operates the former Boston & Maine and Maine Central railroads; St. Lawrence and Atlantic Railroad; Maine Eastern Railroad; Central Maine and Quebec Railway; and New Brunswick Southern Railway.

Law and government[edit]

The Maine Constitution structures Maine's state government, composed of three co-equal branches—the executive, legislative, and judicial branches. The state of Maine also has three Constitutional Officers (the Secretary of State, the State Treasurer, and the State Attorney General) and one Statutory Officer (the State Auditor).

The legislative branch is the Maine Legislature, a bicameral body composed of the Maine House of Representatives, with 151 members, and the Maine Senate, with 35 members. The Legislature is charged with introducing and passing laws.

The executive branch is responsible for the execution of the laws created by the Legislature and is headed by the Governor of Maine (currently Janet Mills). The Governor is elected every four years; no individual may serve more than two consecutive terms in this office. The current attorney general of Maine is Aaron Frey. As with other state legislatures, the Maine Legislature can by a two-thirds majority vote from both the House and Senate override a gubernatorial veto. Maine is one of seven states that do not have a lieutenant governor.

The judicial branch is responsible for interpreting state laws. The highest court of the state is the Maine Supreme Judicial Court. The lower courts are the District Court, Superior Court and Probate Court. All judges except for probate judges serve full-time, are nominated by the Governor and confirmed by the Legislature for terms of seven years. Probate judges serve part-time and are elected by the voters of each county for four-year terms.

Counties[edit]

Maine is divided into political jurisdictions designated as counties. Since 1860 there have been 16 counties in the state, ranging in size from 370 to 6,829 square miles (958 to 17,700 km2).

Maine counties
County name County seat Year founded Population
2010 Census
Population
2017 Estimate[92]
Percent of total Area (sq. mi.) Percent of total
Androscoggin Auburn 1854 107,702 107,651 8.11% 497 1.44%
Aroostook Houlton 1839 71,870 67,653 5.41% 6,829 19.76%
Cumberland Portland 1760 281,674 292,500 21.20% 1,217 3.52%
Franklin Farmington 1838 30,768 29,988 2.32% 1,744 5.05%
Hancock Ellsworth 1789 54,418 54,497 4.10% 1,522 4.40%
Kennebec Augusta 1799 122,151 121,821 9.20% 951 2.75%
Knox Rockland 1860 39,736 39,790 2.99% 1,142 3.30%
Lincoln Wiscasset 1760 34,457 34,204 2.59% 700 2.03%
Oxford Paris 1805 57,833 57,439 4.35% 2,175 6.29%
Penobscot Bangor 1816 153,923 151,957 11.59% 3,556 10.29%
Piscataquis Dover-Foxcroft 1838 17,535 16,773 1.32% 4,377 12.67%
Sagadahoc Bath 1854 35,293 35,392 2.66% 370 1.07%
Somerset Skowhegan 1809 52,228 50,626 3.93% 4,095 11.85%
Waldo Belfast 1827 38,786 39,832 2.92% 853 2.47%
Washington Machias 1790 32,856 31,593 2.47% 3,255 9.42%
York Alfred 1636 197,131 204,191 14.84% 1,271 3.68%
Total counties: 16 Total 2010 population: 1,328,361 Total 2017 population: 1,335,907 Total state area: 34,554 square miles (89,494 km2)

State and local politics[edit]

Gubernatorial election results[93]
Year Democratic Republican
1954 54.5% 135,673 45.5% 113,298
1956 59.2% 180,254 40.8% 124,395
1958 52.0% 145,673 48.0% 134,572
1962 49.9% 146,121 50.1% 146,604
1966 53.1% 172,036 46.9% 151,802
1970 50.1% 163,138 49.9% 162,248
1974 36.8% 132,219 23.5% 84,176
1978 47.8% 176,493 34.4% 126,862
1982 61.9% 281,066 38.1% 172,949
1986 30.2% 128,744 39.9% 170,312
1990 44.1% 230,038 46.7% 243,766
1994 33.8% 172,951 23.1% 117,990
1998 12.0% 50,506 18.9% 79,716
2002 47.2% 238,179 41.5% 209,496
2006 38.1% 209,927 30.2% 166,425
2010 18.8% 109,387 37.6% 218,065
2014 43.4% 265,125 48.2% 294,533
2018 50.9% 320,962 43.2% 272,311
Presidential election results[93]
Year Democratic Republican
1952 33.8% 118,806 66.1% 232,353
1956 29.1% 102,468 70.9% 249,238
1960 43.0% 181,159 57.1% 240,608
1964 68.8% 262,264 31.1% 118,701
1968 55.3% 217,312 43.1% 169,254
1972 38.5% 160,584 61.5% 256,458
1976 48.1% 232,279 48.9% 236,320
1980 42.3% 220,974 45.6% 238,522
1984 38.8% 214,515 60.8% 336,500
1988 43.9% 243,569 55.3% 307,131
1992 38.8% 263,420 30.4% 206,504
1996 51.6% 312,788 30.8% 186,378
2000 49.1% 319,951 44.0% 286,616
2004 53.6% 396,842 44.6% 330,201
2008 57.7% 421,923 40.4% 295,273
2012 56.3% 401,306 41.0% 292,276
2016 47.8% 357,735 44.9% 335,593

In state general elections, Maine voters tend to accept independent and third-party candidates more frequently than most states. Maine has had two independent governors recently (James B. Longley, 1975–1979 and current U.S. Senator Angus King, 1995–2003). Maine state politicians, Democrats and Republicans alike, are noted for having more moderate views than many in the national wings of their respective parties.

Maine is an alcoholic beverage control state.

On May 6, 2009, Maine became the fifth state to legalize same-sex marriage; however, the law was repealed by voters on November 3, 2009. On November 6, 2012, Maine, along with Maryland and Washington, became the first state to legalize same-sex marriage at the ballot box.[94]

Federal politics[edit]

In the 1930s, Maine was one of very few states which retained Republican sentiments. In the 1936 presidential election, Franklin D. Roosevelt received the electoral votes of every state other than Maine and Vermont; these were the only two states in the nation that never voted for Roosevelt in any of his presidential campaigns, though Maine was closely fought in 1940 and 1944. In the 1960s, Maine began to lean toward the Democrats, especially in presidential elections. In 1968, Hubert Humphrey became just the second Democrat in half a century to carry Maine, perhaps because of the presence of his running mate, Maine Senator Edmund Muskie, although the state voted Republican in every presidential election in the 1970s and 1980s.

Treemap of the popular vote by county, 2016 presidential election

Since 1969, two of Maine's four electoral votes have been awarded based on the winner of the statewide election; the other two go to the highest vote-getter in each of the state's two congressional districts. Every other state except Nebraska gives all its electoral votes to the candidate who wins the popular vote in the state at large, without regard to performance within districts. Maine split its electoral vote for the first time in 2016, with Donald Trump's strong showing in the more rural central and northern Maine allowing him to capture one of the state's four votes in the Electoral College.[95]

Ross Perot achieved a great deal of success in Maine in the presidential elections of 1992 and 1996. In 1992, as an independent candidate, Perot came in second to Democrat Bill Clinton, despite the long-time presence of the Bush family summer home in Kennebunkport. In 1996, as the nominee of the Reform Party, Perot did better in Maine than in any other state.

Maine has voted for Democratic Bill Clinton twice, Al Gore in 2000, John Kerry in 2004, and Barack Obama in 2008 and 2012. In 2016, Republican Donald Trump won one of Maine's electoral votes with Democratic opponent Hillary Clinton winning the other three. Although Democrats have mostly carried the state in presidential elections in recent years, Republicans have largely maintained their control of the state's U.S. Senate seats, with Edmund Muskie, William Hathaway and George J. Mitchell being the only Maine Democrats serving in the U.S. Senate in the past fifty years.

In the 2010 midterm elections, Republicans made major gains in Maine. They captured the governor's office as well as majorities in both chambers of the state legislature for the first time since the early 1970s. However, in the 2012 elections Democrats managed to recapture both houses of Maine Legislature.

Maine's U.S. senators are Republican Susan Collins and Independent Angus King. The governor is Democrat Janet Mills. The state's two members of the United States House of Representatives are Democrats Chellie Pingree and Jared Golden.

Municipalities[edit]

Organized municipalities[edit]

An organized municipality has a form of elected local government which administers and provides local services, keeps records, collects licensing fees, and can pass locally binding ordinances, among other responsibilities of self-government. The governmental format of most organized towns and plantations is the town meeting, while the format of most cities is the council-manager form. As of 2013 the organized municipalities of Maine consist of 23 cities, 431 towns, and 34 plantations. Collectively these 488 organized municipalities cover less than half of the state's territory. Maine also has 3 Reservations: Indian Island, Indian Township Reservation, and Pleasant Point Indian Reservation.[96]

  • The largest municipality in Maine, by population, is the city of Portland (pop. 66,318).
  • The smallest city by population is Eastport (pop. 1,331).
  • The largest town by population is Brunswick (pop. 20,278).
  • The smallest town by population is Frye Island, a resort town which reported zero year-round population in the 2000 Census; one plantation, Glenwood Plantation, Maine, also reported a permanent population of zero.
  • In the 2000 census, the smallest town aside from Frye Island was Centerville with a population of 26, but since that census, Centerville voted to disincorporate and therefore is no longer a town. The next smallest town with a population listed in that census is Beddington (pop. 50 at the 2010 census).
  • The largest municipality by land area is the town of Allagash, at 128 square miles (332 km2).
  • The smallest municipality by land area is the plantation of Monhegan Island, at 0.86 square miles (2.2 km2). The smallest municipality by area that is not an island is Randolph, at 2.23 square miles (6 km2).

Unorganized territory[edit]

Unorganized territory has no local government. Administration, services, licensing, and ordinances are handled by the state government as well as by respective county governments who have townships within each county’s bounds. The unorganized territory of Maine consists of over 400 townships (towns are incorporated, townships are unincorporated), plus many coastal islands that do not lie within any municipal bounds. The UT land area is slightly over one half the entire area of the State of Maine. Year-round residents in the UT number approximately 9,000, about 1.3% of the state's total population, with many more people residing only seasonally within the UT. Only four of Maine's sixteen counties (Androscoggin, Cumberland, Waldo and York) are entirely incorporated, although a few others are nearly so, and most of the unincorporated area is in the vast and sparsely populated Great North Woods of Maine.[97]

Most populous cities and towns[edit]

QuickFacts US Census Maine Portland:

The 49 most populous cities and towns at the 2017 Census Estimate
Portland
(66,882)
Lewiston
(36,221)
Bangor
(31,903)
South Portland
(25,483)
Auburn
(23,033)
Biddeford
(21,488)
Sanford
(21,028)
Brunswick
(20,278)
Saco
(19,485)
Scarborough
(18,919)
Westbrook
(18,730)
Augusta
(18,594)
Windham
(17,001)
Waterville
(16,600)
Gorham
(16,381)
York
(12,529)
Falmouth
(11,185)
Kennebunk
(10,798)
Orono
(10,362)
Standish
(9,874)
Presque Isle
(9,078)
Wells
(9,589)
Kittery
(9,490)
Buxton
(9,093)
Brewer
(9,043)
Cape Elizabeth
(9,015)
Lisbon
(9,009)
Topsham
(8,794)
Old Orchard Beach
(8,624)
Skowhegan
(8,589)
Bath
(8,317)
Yarmouth
(8,349)
Ellsworth
(7,973)
Freeport
(7,879)
Winslow
(7,794)
Gray
(7,761)
Farmington
(7,760)
Waterboro
(7,693)
Caribou
(7,684)
Old Town
(7,497)
Hampden
(7,257)
Rockland
(7,186)
Berwick
(7,246)
South Berwick
(7,220)
Cumberland
(7,211)
Belfast
(6,752)
Fairfield
(6,735)
Oakland
(6,240)
Eliot
(6,204)

Throughout Maine, many municipalities, although each separate governmental entities, nevertheless form portions of a much larger population base. There are many such population clusters throughout Maine, but some examples from the municipalities appearing in the above listing are:

  • Portland, South Portland, Cape Elizabeth, Westbrook, Scarborough, and Falmouth
  • Lewiston and Auburn
  • Bangor, Orono, Brewer, Old Town, and Hampden
  • Biddeford, Saco and Old Orchard Beach
  • Brunswick and Topsham
  • Waterville, Winslow, Fairfield, and Oakland
  • Presque Isle and Caribou[98]

Education[edit]

There are thirty institutions of higher learning in Maine.[99] These institutions include the University of Maine, which is the oldest, largest and only research university in the state. UMaine was founded in 1865 and is the state's only land grant and sea grant college. The University of Maine is located in the town of Orono and is the flagship of Maine. There are also branch campuses in Augusta, Farmington, Fort Kent, Machias, and Presque Isle.[100]

Bowdoin College is a liberal arts college founded in 1794 in Brunswick, making it the oldest institution of higher learning in the state. Colby College in Waterville was founded in 1813 making it the second oldest college in Maine.[101] Bates College in Lewiston was founded in 1855 making it the third oldest institution in the state and the oldest coeducational college in New England.[102] The three colleges collectively form the Colby-Bates-Bowdoin Consortium and are ranked among the best colleges in the United States; often placing in the top 10% of all liberal arts colleges.[103][104][105]

Stevens Hall at the University of Maine in Orono

Maine's per-student public expenditure for elementary and secondary schools was 21st in the nation in 2012, at $12,344.[106]

The collegiate system of Maine also includes numerous baccalaureate colleges such as: the Maine Maritime Academy (MMA), Unity College, and Thomas College. There is only one medical school in the state, (University of New England's College of Osteopathic Medicine) and only one law school (The University of Maine School of Law).

Private schools in Maine are funded independently of the state and its furthered domains. Private schools are less common than public schools. A large number of private elementary schools with under 20 students exist, but most private high schools in Maine can be described as "semi-private".

Culture[edit]

UMaine Division 1 Hockey

Sports teams[edit]

Professional[edit]

Non-professional[edit]

NCAA[edit]

The moose, the state mammal, as displayed at the Maine State Museum in Augusta

State symbols[edit]

Adapted from the Maine facts site.[107]

In popular culture[edit]

Notable people[edit]

A citizen of Maine is known as a "Mainer",[111] though the term is often reserved for those whose roots in Maine go back at least three generations.[112] The term "Downeaster" may be applied to residents of the northeast coast of the state. The term "Mainiac" is considered by some to be derogatory, but embraced with pride by others,[113] and is used for a variety of organizations and for events such as the YMCA Mainiac Sprint Triathlon & Duathlon.[114]

See also[edit]

References[edit]

Notes[edit]

  1. ^ Maine does not have an official language.[2] Both English and French are considered the de facto languages of the state.[3][4][5] French in particular is legally protected and recognized as Maine's minority language.[6][7] Maine (along with Louisiana) is considered a part of the Francophone world and makes up the largest French-speaking population in the United States.[6]

Citations[edit]

  1. ^ "Maine for Vacation". USA Today. Retrieved August 5, 2013. There's a reason it's called "Vacationland"...
  2. ^ a b "Maine - World Travel Guide". World Travel Guide. Retrieved July 20, 2018.
  3. ^ Cobarrubias, Juan (1983). Progress in Language Planning: International Perspectives. Walter de Gruyter. ISBN 9789027933584.
  4. ^ "Legal Status | CODOFIL - Louisiana DCRT". www.crt.state.la.us. Retrieved July 20, 2018.
  5. ^ "French Language - Acadian Culture in Maine". acim.umfk.maine.edu. Retrieved July 20, 2018.
  6. ^ a b "Languages in Maine (State) - Statistical Atlas". statisticalatlas.com. Retrieved July 20, 2018.
  7. ^ "Maine DHHS - Multicultural Resources - Interpreting Services& Referral Agencies". www.maine.gov. Retrieved July 20, 2018.
  8. ^ "Median Annual Household Income". The Henry J. Kaiser Family Foundation. September 22, 2017. Retrieved December 9, 2016.
  9. ^ "Katahdin 2". NGS data sheet. U.S. National Geodetic Survey. Retrieved October 20, 2011.
  10. ^ a b "Elevations and Distances in the United States". United States Geological Survey. 2001. Archived from the original on October 15, 2011. Retrieved October 21, 2011.
  11. ^ Elevation adjusted to North American Vertical Datum of 1988.
  12. ^ In the event of a vacancy in the office of Governor, the President of the State Senate is first in line for succession.
  13. ^ "Title 1, §224: State soft drink". legislature.maine.gov.
  14. ^ "Portland, Maine Climate Summary". Weatherbase. Retrieved December 29, 2014.
  15. ^ a b Stewart, George (1982) [1945]. Names on the Land: A Historical Account of Place-Naming in the United States. New York: Random House. pp. 41–42. ISBN 978-0-938530-02-2.
  16. ^ "Journal of the Senate" (doc). State of Maine, HP1629, item 1, 123rd Maine State Legislature. March 6, 2002. Retrieved September 20, 2007. WHEREAS, the State of Maine is named after the Province of Maine in France...
  17. ^ Schroeder, Emily A. "Origin of Maine's Name". Maine State Library. Archived from the original on July 16, 2007. Retrieved September 20, 2007.
  18. ^ Strickland, Agnes (1845). Lives of the Queens of England, Henrietta Maria. VIII. ISBN 978-0217842747.
  19. ^ a b c Fisher, Carol B. Smith (February 26, 2002). "Who Really Named Maine?". Bangor Daily News. p. A8. Archived from the original on August 29, 2013.
  20. ^ Guyton, Kathy (2009). The U. S. State Names: The Stories of How Our States Were Named. Nederland, Colorado: Mountain Storm Press. pp. 193–201. ISBN 978-0982523902.
  21. ^ Campbell, Mike. "User-submitted name Maine". Behind the Name. Retrieved October 2, 2018.
  22. ^ correspondence to Carol B. Smith Fisher, April 26, 2002, from Hywel Wyn Owen, Director and Professor of the Place-Name Research Center, University of Wales Bangor[full citation needed]
  23. ^ Ekwall, Eilert, ed. (1960). The Concise Oxford Dictionary of English Place Names (4th ed.). Oxford University Press. p. 319. ISBN 978-0198691037.
  24. ^ Shain, Samuella (August 1, 1997). The Maine Reader: The Down East Experience from 1614 to the Present. David R. Godine Publisher. ISBN 978-1-56792-078-9. Retrieved July 3, 2010.
  25. ^ Baxter, James Phinney (1890). Sir Ferdinando Gorges and his Province of Maine. Boston: Prince Society. p. 180.
  26. ^ "Real Fact #922". Snapple. Retrieved September 21, 2016.
  27. ^ "Maine Facts and Trivia". Waltham, Massachusetts: Digital Properties. Retrieved September 11, 2015.
  28. ^ "Native Americans or Indians in the Eastern United States in 1600". www.celebrateboston.com.
  29. ^ "Abenaki". tolatsga.org. Archived from the original on April 11, 2010.
  30. ^ "Science: Bye, Columbus". Time. December 11, 1978.
  31. ^ MPBN, "Rolling Back the Frontier" Archived July 4, 2011, at the Wayback Machine, The Story of Maine; accessed January 3, 2011
  32. ^ Massachusetts Historical Society (1884). Proceedings of the Massachusetts Historical Society. The Society. p. 339.
  33. ^ Bruce G. Trigger (ed.): Handbook of North American Indians. Vol. 15. Northeast. Smithsonian Institution Press, Washington D.C. 1978 ISBN 0-16-004575-4
  34. ^ "York commemorates Candlemas Raid". The Portsmouth Herald. February 1, 2001.
  35. ^ John Demos, The Unredeemed Captive: A Family Story from Early America, New York: Alfred A. Knopf, 1994, pp. 186 and 224
  36. ^ Darren Bonaparte, "The History of Akwesasne" Archived October 8, 2011, at the Wayback Machine, The Wampum Chronicles, accessed February 1, 2010
  37. ^ Tom (April 3, 2015). "1798 Map of Maine". Cool Old Photos. Retrieved March 3, 2019.
  38. ^ Woodard, Colin. The Lobster Coast Archived February 19, 2012, at the Wayback Machine. New York. Viking/Penguin, ISBN 0-670-03324-3, 2004, pp. 139–140, 150–151
  39. ^ Woodard, Colin. "Parallel 44: Origins of the Mass Effect", The Working Waterfront, August 31, 2010. [1]
  40. ^ Woodard, Colin. The Lobster Coast: Rebels, Rusticators and the Forgotten Frontier (2004) Penguin Books. ISBN 0-670-03324-3
  41. ^ "Maine History (Statehood)". www.maine.gov. Archived from the original on May 4, 2008. Retrieved April 13, 2008.
  42. ^ Nowak, David J.; Greenfield, Eric J. (July 2012). "Tree and impervious cover in the United States" (PDF). Landscape and Urban Planning. 107 (1): 21–30. doi:10.1016/j.landurbplan.2012.04.005.
  43. ^ Olson; D. M; E. Dinerstein; et al. (2001). "Terrestrial Ecoregions of the World: A New Map of Life on Earth". BioScience. 51 (11): 933–938. doi:10.1641/0006-3568(2001)051[0933:TEOTWA]2.0.CO;2. ISSN 0006-3568. Archived from the original on October 14, 2011.
  44. ^ "Maine.gov: Facts About Maine". State of Maine. Archived from the original on November 14, 2010. Retrieved September 17, 2010.
  45. ^ "Length of the U.S. Coastline by State". fen.com. Retrieved September 11, 2015.
  46. ^ "Answers – The Most Trusted Place for Answering Life's Questions". Answers.com. Retrieved September 11, 2015.
  47. ^ "Maine". National Park Service. Archived from the original on July 3, 2008. Retrieved July 16, 2008.
  48. ^ a b Lent, Robert (February 10, 2009). "New All Time Low Temperature Recorded in Maine". U.S. Geological Survey. Retrieved November 6, 2011.
  49. ^ "Each state's high temperature record". USA Today. August 2006. Retrieved February 11, 2009.
  50. ^ [2] NOAA National Climatic Data Center. Retrieved on October 24, 2006.
  51. ^ National Climatic Data Center. NOAA's 1981–2010 Climate Normals. http://www.currentresults.com/Weather/Maine/average-yearly-precipitation.php
  52. ^ "Maine climate averages". Weatherbase. Retrieved November 9, 2015.
  53. ^ Resident Population Data. "Resident Population Data – 2010 Census". 2010.census.gov. Archived from the original on October 28, 2011. Retrieved March 15, 2012.
  54. ^ a b "QuickFacts Maine; UNITED STATES". 2018 Population Estimates. United States Census Bureau, Population Division. March 11, 2019. Retrieved March 11, 2019.
  55. ^ "Population and Population Centers by State: 2010 (US Census Bureau)". Archived from the original on April 29, 2011. Retrieved April 9, 2011.
  56. ^ "census.gov" (PDF). Retrieved August 3, 2013.
  57. ^ "U.S. Census Bureau QuickFacts: Portland city, Maine". www.census.gov. Retrieved January 15, 2018.
  58. ^ "Mass. Benchmarks" (PDF).
  59. ^ "Interactive: Population change in Maine towns, 2010-2016". Portland Press Herald. May 26, 2017. Retrieved January 15, 2018.
  60. ^ "Americans under age 1 now mostly minorities, but not in Ohio: Statistical Snapshot". The Plain Dealer. June 3, 2012.
  61. ^ a b "2016 American Community Survey - Demographic and Housing Estimates". United States Census Bureau. Retrieved November 21, 2018.
  62. ^ "2016 American Community Survey - Selected Social Characteristics". United States Census Bureau. Retrieved November 21, 2018.
  63. ^ Sharing the Dream: White Males in a Multicultural America By Dominic J. Pulera.
  64. ^ Reynolds Farley, "The New Census Question about Ancestry: What Did It Tell Us?", Demography, Vol. 28, No. 3 (August 1991), pp. 414, 421.
  65. ^ Stanley Lieberson and Lawrence Santi, "The Use of Nativity Data to Estimate Ethnic Characteristics and Patterns", Social Science Research, Vol. 14, No. 1 (1985), pp. 44–6.
  66. ^ Stanley Lieberson and Mary C. Waters, "Ethnic Groups in Flux: The Changing Ethnic Responses of American Whites", Annals of the American Academy of Political and Social Science, Vol. 487, No. 79 (September 1986), pp. 82–86.
  67. ^ Mary C. Waters, Ethnic Options: Choosing Identities in America (Berkeley: University of California Press, 1990), p. 36.
  68. ^ French Canadian Emigration to the United States 1840–1930. Claude Bélanger, Department of History, Marianopolis College
  69. ^ French-Canadian Americans by Marianne Fedunkiw
  70. ^ "Statistics" (PDF). cdc.gov.
  71. ^ "Statistics" (PDF). cdc.gov.
  72. ^ "Statistics" (PDF). cdc.gov.
  73. ^ "National Vital Statistics Reports" (PDF). cdc.gov. January 31, 2018. Retrieved July 11, 2018.
  74. ^ https://www.cdc.gov/nchs/data/nvsr/nvsr67/nvsr67_08-508.pdf
  75. ^ "MLA Language Map Data Center". Modern Language Association.
  76. ^ "Languages – Maine". www.city-data.com.
  77. ^ "Religious Landscape Study". May 11, 2015.
  78. ^ "The Association of Religion Data Archives | State Membership Report". www.thearda.com. Retrieved November 15, 2013.
  79. ^ Hendrickson, Dyke (August 19, 2010). "The Role of Religion in Maine". Maine Public Broadcasting Network. Retrieved October 19, 2011.
  80. ^ "GDP by State". Greyhill Advisors. Retrieved September 13, 2011.
  81. ^ "Local Area Unemployment Statistics program of Maine". www.maine.gov. Retrieved July 19, 2018.
  82. ^ Losneck, Caroline (April 2019). ""NORTHEAST: Oyster, seaweed industries continue rise in Maine; Northern shrimp shutdown extends 3 years; scup and squid try to find strong markets."". National Fisherman – via UMA Library.
  83. ^ "Brunswick Landing – Midcoast Regional Redevelopment Authority". Midcoast Regional Redevelopment Authority. Retrieved September 11, 2015.
  84. ^ "Data". usda.mannlib.cornell.edu.
  85. ^ "Part1_Ports_tonsbycommCY2013.htm". www.navigationdatacenter.us.
  86. ^ "Table 1-57: Tonnage of Top 50 U.S. Water Ports, Ranked by Total Tons(a) – Bureau of Transportation Statistics". www.rita.dot.gov.
  87. ^ "Tax forms" (PDF). maine.gov.
  88. ^ "Tax forms" (PDF). maine.gov.
  89. ^ "Title 36, §1811: Sales tax". legislature.maine.gov.
  90. ^ KEPM – Eastport, Maine – Eastport Municipal Airport". Great Circle Mapper. http://gc.kls2.com/airport/KEPM. Retrieved August 9, 2009.
  91. ^ "Downeaster Schedule, effective November 1, 2012" (PDF). Amtrak Train Schedules, Timetables. Amtrak. Archived from the original (PDF) on November 14, 2012. Retrieved November 10, 2012.
  92. ^ "County Population Totals and Components of Change: 2010-2017". Census Bureau. United States Census Bureau. March 11, 2019. Retrieved March 11, 2019.
  93. ^ a b Leip, David. "General Election Results – Maine". United States Election Atlas. Retrieved November 18, 2016.
  94. ^ "Maine Passes Gay Marriage in Historic 'Question 1' Vote". The Huffington Post. November 7, 2012.
  95. ^ "Trump takes 1 of Maine's 4 electoral votes, in a first for the state". November 8, 2016.
  96. ^ "Maine.gov: Local". maine.gov. Retrieved September 11, 2015.
  97. ^ "Unorganized Territory". maine.gov. Retrieved September 11, 2015.
  98. ^ Fact Finder US Census Maine Portland Archived November 3, 2011, at the Wayback Machine
  99. ^ "Carnegie Classifications | Basic Classification". carnegieclassifications.iu.edu. Retrieved August 12, 2016.
  100. ^ "About UMaine". Umaine.edu. Retrieved July 18, 2016.
  101. ^ "About". Retrieved August 19, 2016.
  102. ^ "Bates College". Forbes. Retrieved June 16, 2016. [Bates College] was the first coeducational college in New England.
  103. ^ "National Liberal Arts College Rankings | Top Liberal Arts Colleges | US News Best Colleges". colleges.usnews.rankingsandreviews.com. Archived from the original on October 12, 2016. Retrieved August 12, 2016.
  104. ^ "College Guide Rankings 2015 – Liberal Arts Colleges". Washington Monthly. Retrieved August 12, 2016.
  105. ^ "America's Top Colleges". Retrieved August 12, 2016.
  106. ^ Bidwell, Allie. "How States Are Spending Money in Education". U.S. News & World Report – News. Archived from the original on May 5, 2015. Retrieved May 5, 2015.
  107. ^ "Facts About Maine". Maine.gov. Retrieved September 20, 2015.
  108. ^ "Maine State Berry – Wild Blueberry". Statesymbolsusa.org. Retrieved March 15, 2012.
  109. ^ "Maine State Symbols and Emblems". maine.gov. Archived from the original on May 10, 2009. Retrieved August 13, 2012.
  110. ^ "Whoopie pie to become Maine state 'treat'". The Boston Globe. Archived from the original on October 25, 2011.
  111. ^ "Dictionary.com – definition of "Mainer"". Dictionary.com. Retrieved July 21, 2010.
  112. ^ "Maine: A Spiritual Frontier Opens for Business". April 3, 2014. Retrieved July 20, 2014.
  113. ^ Louise Dickinson Rich. State o'Maine. Harper & Row, 1964, p ix
  114. ^ "Mainiac Tri". Archived from the original on August 14, 2014. Retrieved August 13, 2014.

External links[edit]

State government

U.S. government

Information

Preceded by
Alabama
List of U.S. states by date of admission to the Union
Admitted on March 15, 1820 (23rd)
Succeeded by
Missouri

Coordinates: 45°30′N 69°00′W / 45.5°N 69°W / 45.5; -69