میرزا مهدی (پسر بهاءالله)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پرترهٔ غُصنِ اَطهَر در نوجوانی.
آرامگاه غُصنِ اَطهَر در کنار آرامگاه مادرش آسیه‌خانم در مرکز جهانی بهایی.

میرزا مهدی (۱۸۲۰ م. در تهران - ۱۸۷۰ م. در عکا) ملقب به غُصنِ اَطهَر[۱]، پسر بهاءالله از آسیه‌خانم بود. میرزا مهدی در سال ۱۸۸۶ میلادی و در ۲۲ سالگی، بر اثر سقوط از نورگیر سقفی زندان[۲]، در عکا درگذشت و بعدها در باغ‌های بهایی در کوه کرمل دفن شد.

مرگ او در آئین بهایی حایز اهمیت است، چرا که بر باور بهائیان، بهاءالله پس از وقوع حادثه پیشنهاد درمان او از طریق انجام معجزه را داد، اما میرزا مهدی به آرزوی پایان‌یافتن آزار و زندان بهاییان، ترجیح داد که پیشنهاد پدر را نپذیرد و جان دهد. میرزا مهدی در نهایت در کنار مادر، در باغ‌های بهایی دفن شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. به معنای «پاک‌ترین شاخه»
  2. زندگی حضرت بهاءالله، سایت آئین بهائی