میدان کاپیتولین
| میدان کاپیتول | |
|---|---|
| میدان عمومی | |
 میدان کاپیتول، در بالای تپهٔ کاپیتولین | |
| ویژگی: | |
| طراح: | میکلآنژ |
| تکمیل: | قرن ۱۶ |
| مالک: | شهر کلانرویهٔ رم |
| مکان: | رم، ایتالیا |
| مختصات: ۴۱°۵۳′۳۶″ شمالی ۱۲°۲۸′۵۸″ شرقی / ۴۱٫۸۹۳۳۳°شمالی ۱۲٫۴۸۲۷۸°شرقی | |
 نقشهٔ ایتالیا | |
میدان کاپیتولین یک میدان عمومی است که در بالای کاپیتولین باستانی، بین فروم روم و مارتیوس در رم، ایتالیا واقع شده است.
این میدان شامل سه ساختمان اصلی است: کاخ سناتوری، که به عنوان شهرداری رم نیز شناخته میشود، و دو کاخی که موزههای کاپیتولین را تشکیل میدهند، شامل کاخ محافظهکاران و کاخ جدید. موزهها یکی از قدیمیترین موزههای ملی جهان بهشمار میروند و در سال ۱۴۷۱ تأسیس شدند، زمانی که پاپ سیکستوس چهارم برخی از برجستهترین تندیسها را اهدا کرد، از جمله گرگ ماده، اسپیناریو، کامیلس و سر عظیم امپراتور کنستانتین.
در طول قرنها، مجموعهٔ موزهها رشد کرده و شامل بسیاری از بهترین آثار هنری و مصنوعات دوران روم باستان شده است. اگر اثری در رم بسیار ارزشمند یا شکننده بود و نسخهای جایگزین آن ساخته شد، احتمالاً نسخهٔ اصلی اکنون در موزهٔ کاپیتولین به نمایش گذاشته شده است.
میدان بالای تپه توسط میکلآنژ در قرن ۱۶ طراحی شد، به دستور پاپ پل سوم.
تاریخچه
[ویرایش]میدان کاپیتول، در بالای تپهٔ کاپیتولین، شکل کنونی خود را در قرن ۱۶ به دست آورد، زمانی که پاپ پل سوم از میکلآنژ خواست تا بازسازی میدان را برای دیدار امپراتور انجام دهد. پروژه شامل بازسازی نمای کاخ سناتوری، که چند سال پیش بر روی خرابههای دفتر اسناد قدیمی روم باستان ساخته شده بود، و کاخ محافظهکاران قرن ۱۵ بود. همچنین شامل ساخت کاخ جدید و افزودن مجسمهها و تندیسهای مختلف از جمله تندیس سوار بر اسب مارکوس اورلیوس بود که در مرکز میدان قرار گرفت.
از دوران قرون وسطی، محل ادارهٔ شهری بوده است. بر روی باقیماندههای قلعهای متعلق به خانواده کورسینی ساخته شده بود که مردم روم در سال ۱۱۱۴ به تصرف خود درآوردند. این قلعه به عنوان محل سنای شهر در نظر گرفته شد و در قرن ۱۴ توسعه یافت. فضای جلوی قلعه، که برای تجمع مردم اختصاص داشت، با ساختمانهایی احاطه شده بود که به عنوان مقر فرماندهان نیروی نظامی شهر استفاده میشدند.
میکلآنژلو
[ویرایش]_MET_DP828784.jpg)
میکلآنژلو دی لودوویکو بوناروتی (۱۴۷۵–۱۵۶۴)، معروف به میکلآنژ، هنرمند و معمار دوران رنسانس بود. او توسط پاپ پل سوم مأمور شد تا این میدان را بازسازی کند، زیرا پاپ میخواست نمادی از روم جدید ایجاد کند تا بر چارلز پنجم، که انتظار میرفت در سال ۱۵۳۸ از رم دیدن کند، تأثیر بگذارد. از زمان قرون وسطی، این میدان به حدی رها شده بود که به آن (تپهٔ بز) نیز گفته میشد، زیرا پس از سفر پیروزمندانه به افتخار چارلز پنجم در سال ۱۵۳۶ برای چرا کردن بزها استفاده میشد.
طرح موجود و کاخهای اطراف آن توسط میکلآنژلو ایجاد شد. در اوج شهرت خود، به او فرصت داده شد تا یک میدان شهری عظیم برای یک شهر بزرگ بسازد و عظمت روم را بازسازی کند.[۱]
اولین طرحهای میکلآنژلو برای بازسازی میدان به سال ۱۵۳۴ بازمیگردد. از ۱۵۳۴ تا ۱۵۳۸، او میدان را کاملاً بازطراحی کرد، هر جزئیات را رسم کرد و باعث شد کاپیتولین دیگر به سمت انجمن رومی نباشد، بلکه به سمت کلیسای جامع سنت پیتر که مرکز سیاسی جدید شهر بود، متمایل شود. در سال ۱۵۴۶، میکلآنژلو طرح بیضوی میدان را ارائه داد که شامل کفپوش مارپیچی پیچیده با ستارهای دوازدهپر در مرکز آن بود.
میکلآنژلو نمای ساختمانهای رسمی دولت شهری رم، شامل کاخ محافظهکاران، کاخ سناتوری و کاخ جدید را طراحی کرد. او نمای جدیدی برای کاخ محافظهکاران فرسوده طراحی کرد و کاخ جدید را به عنوان یک مکمل متقارن طراحی نمود تا تعادل و هماهنگی میان ساختمانهای موجود ایجاد شود. ساخت دو مورد از این ساختمانها پس از مرگ او تحت نظارت توماس انجام شد.
کار آنقدر کند پیش رفت که میکلآنژلو تنها شاهد تکمیل پلکان دوگانهای بود که دسترسی جدید به کاخ را فراهم میکرد و دو تندیس خدایان رودخانههای «تیبر» و «نیل» را در محل خود قرار داد. نمای ساختمان و بالای برج هنوز کامل نشده بود و کاخ جدید هنوز آغاز نشده بود.
تندیس سوار بر اسب مارکوس اورلیوس
[ویرایش]
_-_2021-08-27_-_6.jpg)
تندیس سوار بر اسب امپراتور مارکوس اورلیوس، از جنس برنز آبکاری شده، پیشتر در میدان سنت جان قرار داشت. میکلآنژلو موقعیت تندیس را در مرکز میدان و بر روی یک میدان بیضوی سنگفرش شده قرار داد. تندیس اصلی پس از بازسازی، اکنون در موزههای کاپیتولین نگهداری میشود، در حالی که یک نسخهٔ کپی در میدان قرار داده شده است.
پاپ پل سوم میکلآنژلو را مأمور کرد تا یک چارچوب مناسب برای تندیس فراهم کند و نظم به تپهٔ نامنظم بالای شهر بدهد، که پیشتر دو ساختمان قرون وسطایی فروپاشیده در زاویهٔ حاد نسبت به یکدیگر در آن قرار داشتند.[۲]
موزههای کاپیتولین
[ویرایش]
موزههای کاپیتولین گروهی از موزههای هنری و باستانشناسی درمیدان کاپیتول هستند. این موزهها شامل کاخ محافظهکاران، کاخ سناتوری و کاخ جدیدمیشوند. این سه کاخ اکنون محل نگهداری آثار موزههای کاپیتولین هستند.
کاخ سناتورها و کاخ محافظهکاران یک زاویهٔ ۸۰ درجه تشکیل میدهند، که میکلآنژلو نمای جدید خود را بر آنها منطبق کرد تا پرسپکتیو به سمت نقطهٔ دید توسط کاخ سناتوری گسترش یابد. برای این منظور، او ایدهٔ ساخت کاخ جدید را برای بستن پرسپکتیو به سمت کلیسای سانتا ماریا در آرا کوئلی و سنگفرش کردن میدان ارائه داد.
کاخ محافظان
[ویرایش]
کاخ محافظان در سال ۱۴۵۳ ساخته شد، زمانی که پاپ نیکلاس پنجم هنرمند و معمار ایتالیایی برناردو روسلینو را مأمور ساخت این کاخ بر روی بقایای یک معبد ششصد سالهٔ معبد ژوپیتر اوپتیموس ماکسیموسکرد تا مقر قضات محلی، با عنوان محافظان رم ایجاد شود. امروزه بخشهایی از سکوی معبد و پیها پشت کاخ محافظهکاران در منطقهٔ نمایشگاهی ساختهشده در باغ کافرلی و داخل موزههای کاپیتولین قابل مشاهده است.[۳] بخشی از گوشهٔ شرقی آن نیز در خیابانخیابان معبد ژوپیتر قابل مشاهده است.
ایوان جلویی محل دفاتر اتحادیههای مختلف بود. اختلافات حاصل از معاملات تجاری در این مکان حل و فصل میشد، مگر آنکه اهمیت کافی داشت تا به دادگاه عمومی، مانند دادگاه محافظان، ارجاع شود. این مکان طبیعی برای چنین فعالیتی بود. تا دههٔ ۱۴۷۰، بازار اصلی شهر در اطراف کاپیتولیو برگزار میشد، در حالی که دامها همچنان در فوروم قدیمی در جنوب آن، مورد مالیات و فروش قرار میگرفتند.[۴]
روسِلینو ساختمانی با ایوانی با قوس گرد در طبقهٔ همکف و نمایی با پنجرههای صلیبی و لُجیاهای جفتشده ساخت. جهتگیری سازههای پیشین طبق یک اصل طراحی حفظ شد که روسِلینو بعداً در شهر Pienza نیز به کار برد، که منجر به ایجاد یک میدان ذوزنقهای شد. بازسازی همچنین شامل کاخ سناتوری بود، اما با مرگ پاپ متوقف شد.
مجسمهٔ گرگ کاپیتولین در سال ۱۴۷۱ در کاخ محافظهکاران قرار گرفت.
کاخ محافظهکاران قرن پانزدهم در موزههای کاپیتولین، تقریباً در سال ۱۵۴۰ توسط میکلآنژلو تخریب شد، اما طرح اولیهٔ آن در نقاشیهای نقاش هلندی مارتن ون هیمسکرک که بین ۱۵۳۶ و ۱۵۳۸ کشیده شده بود، مستند شد. میکلآنژلو کاخ محافظان را بازطراحی کرد، تمامی سازههای قبلی را حذف نمود و آن را باکاخ سناتوری هماهنگ کرد. او یک پلکان دوگانه اضافه کرد تا به ورودی جدید دسترسی یابد، ورودیای که دیگر به سمت فورومها نبود بلکه به سمت میدان بود. او همچنین نمای ساختمان را تغییر داد تا با کاخ سناتوری و کاخ جدید منطبق شود و ستوننما غول پیکر، یک قاب با نرده و یک برج به آن افزود. او ایوانی به نمای این کاخ اضافه کرد و ستوننما بزرگ و کرنیش با نرده و مجسمهها ایجاد کرد. میکلآنژلو همچنین پلکان شیبدار و نردهای را طراحی کرد که از آن میتوان به میدان آراکوئلی در پایهٔ تپهٔ کاپیتولین نگاه کرد.
کاخ سناتوری
[ویرایش]
کاخ سناتوری در سدههای ۱۳ و ۱۴ ساخته شد. جایی که پیشتر آرشیوهای رم باستان در آن نگهداری میشد. بلوکهای پپرینو از مجموعه تابولاریم در سمت چپ کاخ و گوشهای از برج ناقوس مجدداً بهکار رفتهاند. این کاخ اکنون محل شهرداری رم است و پیشتر در قرن ۱۸ توسط جیووانی باتیستا پیرا نسّی به اقامتگاه سناتور آبوندیو رزونیکو تبدیل شده بود.[۵]
پلکان دوگانهٔ آن توسط میکلآنژلو طراحی شده است. این پلکان جایگزین پلکان قدیمی و لُجیا دو طبقه در سمت راست کاخ شد. این پلکان را نمیتوان تنها بهعنوان بخشی از ساختمان در نظر گرفت بلکه باید در بستر کل میدان بررسی شود. پلهها که از مرکز هر بال شروع میشوند، به آرامی بالا میروند تا به گوشهٔ داخلی برسند، همسطح میشوند و به سطح اصلی نما بازمیگردند. سپس به شکوهی پیوسته به سمت یکدیگر ادامه میدهند و در ورودی مرکزی طبقهٔ دوم به هم میرسند. این تغییر مختصر مسیر قطری و جهت داخلی، محور مرکزی را جذب میکند و دو طرف کاخ را به هم پیوند میدهد. فوارهٔ جلوی پلکان شامل تندیسهای خدایان رودخانه تیبر و نیل و همچنین الههٔ روم است.
بخش بالایی نما توسط میکلآنژلو با ستوننماهای بزرگ کرینتی طراحی شد تا با دو ساختمان دیگر همخوانی داشته باشد. برج ناقوس آن توسط مارتینو لونگی بزرگ طراحی و بین سالهای ۱۵۷۸ تا ۱۵۸۲ ساخته شد. نمای کنونی توسط جیاکومو دلا پورتا و جیرولامو راینالدی ساخته شده است.[۶] دلا پورتا تکمیل نمایکاخ سناتوری را انجام داد، از جمله جایگذاری تندیس آتنا در طاق مرکزی که از کاخ محافظهکاران برداشته شده بود و در سال ۱۵۹۳ با تندیسی کوچکتر از الهه از پورفری قرمز و مرمر سفید جایگزین شد.
در سال ۱۵۸۷، زمانی که شاخهای از قنات جدید به کاپیتولیو رسید، پاپ سیکستوس پنجم مسابقهٔ عمومی برای ساخت یک فواره در میدان اعلام کرد. طرح ماتئو بارتولینی برنده شد. بارتولانی همان معمار بود که ابتدا مأمور ساخت قنات بود. این پروژه بزرگ، تنها بهطور جزئی با ساخت دو مخزن در مرکز نمای کاخ، بین تندیسهای دو رودخانه و زیر طاق حاوی تندیس الهه اجرا شد.
کاخ جدید
[ویرایش]
کاخ جدید در سال ۱۶۰۳ ساخته شد تا تقارن میدان را کامل کند و برج کلیسای سانتا ماریا این آرا کوئلی را پنهان کند. ساخت آن در سال ۱۶۵۴ به پایان رسید و در سال ۱۷۳۴ به روی عموم باز شد. نمای این کاخ کپی دقیقی از نمای کاخ محافظه است که با استفاده از نقشههای میکلآنژ هنگام بازطراحی آن کاخ یک قرن پیش ساخته شده بود.
کوردوناتا
[ویرایش]کوردوناتا از کلمهٔ cordone که در معماری به معنای «عنصر خطی که حد را برجسته میکند» است راهی با شیب ملایم و عریض است که به تدریج از شهر تا بالای تپه بالا میرود. این مسیر با آثار مجسمهای مختلف تزئین شده است. عرض آن به اندازهای طراحی شده که سوارکاران بتوانند بدون پایین آمدن از اسب، تپه را صعود کنند. در کنار دو شیر مصری از بازالت سیاه که در پایهٔ کوردوناتا قرار دارند، در وسط مسیر و در فضای چمنکاری سمت چپ، بنای یادبود کولا دی ریِنتسو، سیاستمدار ایتالیایی (۱۳۱۳–۱۳۵۴)، نصب شده که در سال ۱۸۸۶ ساخته شد. در بالای کوردوناتا مجسمههای دیوسکوری، مجسمههای مرمری کاستور و پولوکس، از معبد کاستور و پولوکس، و دو مجسمه سلاح مرمری از نینفو دی الساندرو (غنائم ماریو) از میدان ویتوریو قرار دارند.[۷][۸]
دو فوارهای که در سال ۱۵۸۸ توسط جیاکومو دلا پورتا در میدان کاپیتولیو ساخته شدند، دو شیر از بازالت در دو طرف پایهٔ کوردوناتا هستند. این شیرها در سال ۱۵۸۲ از بقایای «معبد ایزیس» منتقل شدند و با دو گلدان مرمری ویژه برای جمعآوری آب تکمیل شدند. دو شیر اصلی در سال ۱۸۸۵ به موزههای واتیکان منتقل شدند، اما در سال ۱۹۵۵ دوباره به جای خود بازگردانده شدند.
دسترسی به میدان کاپیتولیو از طریق «کوردوناتا»، همراه با تندیسهای دیوسکوری
کستور و پولوکس، اثر رومی، قرن سوم میلادی
بنای یادبود سیاستمدار کولا دی ریِنتسو
کوردوناتا در تپه کاپیتول، مسیر از Via del Teatro di Marcello تا میدان کاپیتولیو
.JPG)
مداخلات نهایی
[ویرایش]میدان کامپیدوگلیو در قرن هفدهم به پایان رسید. بنیتو موسولینی دستور داد که سنگفرش میدان طبق طرح میکلآنژ تکمیل شود، که توسط آنتونیو مونوز (۱۸۸۴–۱۹۶۰) در سال ۱۹۴۰، بر اساس طرحی از اتین دوپراک، انجام شد.[۹]
سنگفرش هندسی میدان و مجسمه سوارکار مارکوس اورلیو در پشت اسکناسهای ۵۰ سنتی یورویی ضرب شده در ایتالیا و در تمام صفحات گذرنامه ایتالیایی دیده میشود. نمایی از میدان در روی اسکناسهای ۱۰۰۰۰ لیری، موسوم به «میکلآنژ»، که توسط بانک ایتالیا از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۷ منتشر شده است، قرار دارد.
حکاکی توسط اتین دوپراک ، که برای بازتولید طرح میکلآنژ از سنگفرشی که آنتونیو مونوز برای ایجاد سنگفرش فعلی در سال ۱۹۴۰ استفاده کرد، استفاده شد.
اسکناس ده هزار لیری
گرگ کاپیتول ، مجسمه برنزی
.jpg)
جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ Decker, Heinrich (1969). The Renaissance in Italy: Architecture • Sculpture • Frescoes. Viking Press. p. 283. ISBN 978-0-500-23107-4.
- ↑ Fazio, Michael (2008). Buildings across Time: Third Edition. Boston: McGraw-Hill. pp. 310–311.
- ↑ (Claridge 1998، صص. 237–238); (Albertoni و Damiani 2008).
- ↑ Charles Burroughs, Michelangelo at the Campidoglio: Artistic Identity, Patronage, and Manufacture (IRSA s.c. , 1993) pp. 91 "Palazzo dei Conservatori, Campidoglio (The Capitoline Hill)" Accessed March 21, 2012 بایگانیشده در ۲۰۱۲-۰۲-۰۴ توسط Wayback Machine
- ↑ Lowe, Adam. "Messing About With Masterpieces: New Work by Giambattista Piranesi (1720-1778),"بایگانیشده در ۲۰۱۹-۰۱-۳۰ توسط Wayback Machine Art in Print, Vol. 1 No. 1 (May-June 2011), p. 23 fn. 3.
- ↑ Ackerman, James (1986). The architecture of Michelangelo. Chicago: Viking Press. p. 154. ISBN 978-0-670-13232-4. Retrieved 2023-02-18.
- ↑ Fazio, Michael (2008). Buildings across Time. Boston: McGraw-Hill. pp. 310–311.
- ↑ ""Campidoglio" accessed march 23, 2012". Archived from the original on December 29, 2019. Retrieved March 30, 2012.
- ↑ Erasmo, Mario (2015). Strolling Through Rome The Definitive Walking Guide to the Eternal City. Bloomsbury. ISBN 978-0-85773-889-9. Retrieved 2023-02-17.