مکتب لس آنجلس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مکتب لس آنجلس یک جنبش یا نهضت علمی است که در اواسط ۱۹۸۰ در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که بر تجزیه و تحلیل شهری در لس آنجلس، کالیفرنیا تمرکز دارد.

تاریخچه[ویرایش]

اولین هویت انتشاریافتهٔ مکتب لس آنجلس توسط مایک دیویس در تاریخ شهری مشهور خود –شهر کوارتز- لس آنجلس بود(1990).[۱] با توجه به دیویس، مدرسه به طور غیررسمی در اواسط ۱۹۸۰ است این انتشار یکی از انواع احداث شد زمانی که دانشمندان نئو مارکسیستی شروع به انتشار مجموعه‌ای از مقالات و کتاب به طور انحصاری با لس آنجلس کردند. در طول شکل گیری مدارس، دیویس با احتیاط تخمین زد که مدرسه حدود بیست نفر عضو دارد که از افراد جنوب کالیفرنیا و فراتر از آن هستند، به علاوهٔ برخی از اعضای ظاهراً ساکن در مناطق دور مانند فرانکفورت آلمان.[۲] بسیاری از کارهای انتشار یافته توسط اعضای مدرسهٔ لس آنجلس در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. با این حال، در حالی که برخی از اعضای به عنوان مثال ادوارد سجا و مایک دیویس) در نظریه شهری نام‌های مطرحی هستند، اما آگاهی کمی از مدرسه به خصوص در خارج از لس آنجلس وجود دارد. این موضع در سال ۱۹۹۸، با انتشار مقاله‌ای توسط مایکل جی و استیون تغییر کرد که به طور علنی پیرامون وجود یک مکتب شهری بحث می‌کند نظیر نظریه‌های گوناگون، مفاهیم، و آثار تجربی که می‌تواند با هم به استدلال جدید 'شهرسازی پست مدرن برسند.[۳] After Dear and Flusty’s publication, Dear popularized the school[۴] پس از انتشار Flusty با تولید یک سری از مقالات و کتاب، از جمله تمام طول دوره ویرایش که مکتب این – مایکل این مکتب را لس آنجلس را با مکتب شیکاگو مقایسه می‌کرد.[۵]

اگر چه بسیاری از آثار مکتب لس آنجلس در مطالعات شهری بسیار مورد مطالعه قرار می‌گیرد اما اعضای این مکتب در سالهای اخیر کاهش یافته است. در یک مهمانی بازنشستگی برای سجا در سال ۲۰۰۸ که در آن بسیاری از اعضای حضور داشتند، تنها مایکل جی به نظر می مایل به ادامه کار مکتب بود. این وضعیت نشان دهنده اختلافات مفهومی بین اعضای مکتب و بین مایکل رسیدن و اعضای دیگر است.[۶]

اسامی اعضا[ویرایش]

هیچ لیست رسمی اعضای حاضر یا تاریخی از مکتب لس آنجلس شهرسازی وجود ندارد. برخی از متفکران که معمولاً اعضای مهمی هستند عبارتند از

  • مایکل دیر
  • مایک دیویس
  • آلن J اسکات
  • ادوارد سجا
  • مایکل استاپر
  • جنیفر Wolch

ایده[ویرایش]

مکتب لس آنجلس هیچ تعالیم رسمی ندارد، و تنوع زیادی در آثار اعضای مختلف آن وجود دارد. با این وجود، اثرات متعدد، تم‌ها، و مفاهیم که در بورس تحصیلی مکتب نسبتاً ثابت اند وجود دارند. شاید ویژگی اصلی این فک مکتب این باشد که تمرکز پایداری در لس آنجلس در هر دو کار تجربی و نظری وجود دارد، و اغلب با این ادعای اساسی که مکتب لس آنجلس شهر نمونهٔ آمریکایی در قرن ۲۰ و۲۱ است.[۷][۸] بیش از این، مکتب لس آنجلس چالشی را به وجود آورده بود. در حالی که مکتب شیکاگو نظریه مدرنیستی شهرها را ارائه می‌دهد که بر اساس تلاش‌های اجتماعی برای فضای شهری می‌باشد،[۹] مکتب لس آنجلس دارای یک دیدگاه پست مدرنی است. در حالیکه تمام اعضای مکتب لس آنجلس پست مدرنیست نمی‌باشند (دیوید میلک)[۱۰] و در واقع مخالف این اصول هستند – تمرکز بر پست مدرنیسم برای بسیاری از اعضای مکتب که بر تئوری‌های مرتبط با پست مدرنیسم متکی هستند موضوعی اساسی است مثل بودریلارد، فوکالت، جیمسون ودریدا.[۱۱][۱۲] شاخهٔ دیگری از مکتب لس آنجلس که توسط انتشارات استورپر و اسکات پیرامون تخصص – تراکم- نیروی محرک اقتصادی کلان شهر معاصر ارائه شده است. آثار اسکات و استوپر با آثار دیر و سوجا به دلیل تمرکز عمده بر دیدگاه پست فردیسم نسبت به پست مدرنیسم می‌باشد.

نقد[ویرایش]

برخی از انتقادات علیه مکتب لس آنجلس مطرح شده است. شاید مهم‌ترین نقدها شک گرایی در اهمیت واقعی مکتب در مورد ادعای خودش باشد. برای مثال، یک انتقاد این است که ادبیات آن گاهی اوقات به طرز فریب آمیزی یا استناد به آثار مهم دیگر در مسائل شهری است تا به خوانندگان این تصور را که مکتب لس آنجلس منحصر آزادتر- اصیل تر و مهم تر است را بدهد. . به طور خاص، برخی از منتقدان فکر می‌کنند که اهمیت معاصر مکتب شیکاگو که به طرز اغراق‌آمیزی توسط نظریه پردازان لس آنجلس که توجه کمی به مباحث پژوهشگرایانهٔ در دوره‌های نابودی مکتب شیکاگو و بروز مکتب لس آنجلس داشتند -بیان شده‌اند- مانند نظریه پردازان شهری مارکسیس مانند کستل- دیوید هاروی- هنری لفبوری.[۱۳] به طور مشابهی بسیاری از آثار مکتب لس آنجلس به دلیل ناهماهنگی و فقدان و روش تحقیق قابل توجه‌ای مورد انتقاد قرار گرفته‌اند.[۱۴] نقد نهایی ادعای مکتب لس آنجلس را که لس آنجلس می‌بایست الگوی پست مدرن شهر آمریکایی در نظر گرفته شود را مورد سؤال قرار می‌دهد.[۱۵][۱۶] و دستاورد معین این نمود شهری در لس آنجلس با دیگر شهرهای آمریکاهماهنگ نمی‌باشد.[۱۷]

منابع[ویرایش]

  1. Davis, Mike (1990). City of Quartz: Excavating the Future in Los Angeles. Verso. 84. ISBN 978-1-84467-568-5. 
  2. Dear, Michael J (2002). "The Resistible Rise of the L.A. School" pp3-16 in Dear, Michael J. (ed.)From Chicago to L.A. : Making Sense of Urban Theory. Sage Publications.
  3. Dear, Michael J. and Flusty, Steven (2000). “Postmodern Urbanism. ” Annals of the Association of American Geographers. 90(1): 50-72
  4. Soja, Edward (2010). Seeking Spatial Justice, pps.173-175. University of Minnesota Press. ISBN 978-0-8166-6668-3. 
  5. Dear, Michael J. (ed.); 2002; From Chicago to L.A. : Making Sense of Urban Theory; Sage Publications
  6. Halle, David; Beveridge, Andrew (12-01-2008). "Changing Cities and Directions: New York and Los Angeles". On-Line Working Paper Series, California Center for Population Research, UC Los Angeles.  Check date values in: |date= (help)
  7. Curry, James; Kenney, Martin (1999). "The Paradigmatic City: Postindustrial Illusion and the Los Angeles School". Antipode 31 (1): 1–28. doi:10.1111/1467-8330.00089. 
  8. Monahan, Torin. (2002). "Los Angeles Studies: The Emergence of a Specialty Field" (pdf). City & Society 14 (2): 155–184. doi:10.1525/city.2002.14.2.155. 
  9. Dear, Michael J and Dahmann, Nicolas (2008). “Urban Politics and the Los Angeles School of Urbanism. ” Urban Affairs Review. 44(2): 266-279
  10. Davis, Mike (1985). “Urban Renaissance and the Spirit of Postmodernism” New Left Review. I/151
  11. Soja, Edward (1990). Postmodern Geographies: The Reassertion of Space in Critical Social Theory. Verso. ISBN 0-86091-936-6. 
  12. Dear, Michael J. (2001). The Postmodern Urban Condition. Blackwell. ISBN 0-631-20988-3. 
  13. Gottdiener, Mark. ; Urban Analysis as Merchandising: The ‘LA School’ and the Understanding of Metropolitan Development’ pp157-181 in Eade, John and Mele, Christopher (eds.) (2008). Urban Analysis as Merchandising: The “LA School” and the Understanding of Metropolitan Development. Blackwell Publishers
  14. Sui, Daniel Z (1999). Postmodern Urbanism Disrobed: or Why Postmodern Urbanism is a Dead End for Urban Geography. Urban Geography 20(5): 403-411.
  15. Nijman, Jan (2000). The Paradigmatic City. Annals of the Association of American Geographers 90(1): 135-145.
  16. Bacon, Nicholas A (2010). “Lost in Dialectic: A Critical Introduction to Urban Space in Greater Hartford, 1633-2010. ” Undergraduate Honors Thesis, Trinity College, CT. https://www.trincoll.edu/NR/rdonlyres/5D63F612-3C18-4A87-AAAB-1290D1FF0308/0/Bacon_Dialectic.pdf pp.32-55.
  17. Hackworth, Jason (2006). The Neoliberal City, p.81. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-7303-6.