موگویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

موگویی، یا طایفه موگویی، در میان بختیاری‌ها به موگهی مشهور هستند. این طایفه یا باب، از شاخه چهارلنگ، ایل بختیاری می‌باشد.

بر اساس تقسیم‌بندی ایل بختیاری، به دو شاخه هفت لنگ و چهارلنگ تقسیم می‌شود. شاخه چهارلنگ از ۵ باب تشکیل شده، که موگویی یکی از این پنج باب می‌باشد.[۱][۲][۳][۴][۵][۶]


.

افراد سرشناس[ویرایش]

خواجه تاج الدین باجول موگویی:از سرانخوانین چهارلنگ وقدرتمند بختیاری عصر شاه عباس اول صفوی[۷] . خواجه عبدالله خان باجول موگویی: از سران خوانین موگویی چهارلنگ قدرتمندوبا نفوذ بختیاری . خواجه نظر علی خان باجول موگویی:از سران خوانین موگویی و چهارلنگ قدرتمندوبا نفوذ بختیاری در اواخر زندیه و اوایل قاجار . خواجه عباس خان بختیاری باجول موگویی: از سران خوانین چهارلنگ وقدرتمند بختیاری عصر فتحعلی شاه و محمد شاه قاجار ( تاریخ منتظم ناصری ص ۱۵۷۵ ، کتاب سیری در قلمرو بختیاری لایارد ، کتاب گارثویت) شرکت در جنگ ایران و روس . خواجه خان جان خان باجول موگویی: از سران چهارلنگ و بختیاری عصر محمد شاه و ناصر الدین شاه قاجار و همچنین از سران بختیاری مبارز با حکومت قاجار و هم چنین شاهزاده احتشام الدوله[۸] . خواجه تیمورخان باجول موگویی:از سران خوانین چهارلنگ وقدرتمند بختیاری و همچنین از سران مبارز با حکومت قاجار و شاهزاده ظل السطان قاجار[۹] جنگ با امین السلطان قاجار به فرماندهی امیر خان سردار دولو قاجار در سال هزار و سیصد قمری ، جنگ با حسین قلی خان نظام السلطنه مافی به تاریخ هزار و سیصد و سیزده قمری ، منبع ؛ خاطرات و اسناد حسین قلی خان نظام السلطنه مافی. خواجه شکرالله خان باجول موگویی:از سران چهارلنگ و بختیاری و همچنین از سران مبارز با حکومت قاجار و شاهزاده ظل السطان . خواجه میرزاقلی خان باجول موگویی:از سران خوانین چهارلنگ قدرتمند بختیاری و همچنین از سران مبارز با حکومت قاجار و شاهزاده ظل السطان . خواجه امام قلی خان از سران قدرتمند بختیاری و چهارلنگ یکی از سرکردگان قشون بختیاری بروجرد در کتاب سفرنامه عراق عجم به نوشته ناصر الدین شاه قاجار . خواجه مهدی قلی خان باجول موگویی: از سران خوانین چهارلنگ وقدرتمند بختیاری و همچین از سران مبارز با حکومت قاجار و پهلوی اول ودوم و سخنرانی مصدق در حمایت از ایشان در مجلس شانزدهم نشست چهل و چهارم و همچنین کتاب خاطرات سیاسی رزم ارا و ورود شخص محمد رضا شاه پهلوی در پرونده خواجه مهدی قلی خان باجول موگویی . خواجه رضا قلی خان باجول موگویی: از سران چهارلنگ و موگویی عصر پهلوی از سران مبارز با استبداد صغیر و قشونکشی به اصفهان طی سند ملی شماره ( هشت هزار و یازده ) در سربرگ قشون علیه ایران لشگر غرب و حضور پر رنگ در مشروطه طبق اسناد منتشر شده ملی و صفحه( دوهزار و پانصد و هشتاد و یک) کتاب روزنامه خاطرات عین السلطنه و ذکر حضور پر رنگ خوانین خواجه چهارلنگ در مشروطه و همچنین سخنرانی حاج شیخ محمد باقر نماینده صنف تجار تهران در مجلس تقنینه بر علیه مبارزات خوانین ، خواجه میرزاقلی خان ، خواجه امام قلی خان و خواجه شکرالله خان ، توضیح انکه مجلس تقنینه همان مجلسی است که توسط محمد علی شاه به توپ بسته شد. خواجه علی قلی خان موگویی : از سران چهارلنگ و موگویی عصر قاجار و پهلوی از سران مبارز با حکومت قاجار . اسناد متعدد تاریخی در صفحه تاریخ مستند ایل موگویی مهندس علی هدایتی ( خواجه باجول موگویی ) @khaje_ bajul_ mogouie

تقسیمات[ویرایش]

باب موگویی، از طایفه‌های زیر تشکیل شده‌است:

  1. خواجه باجول (خوانین موگویی)
  2. کیماس
  3. شیخ سعید
  4. شیرازی
  5. شمسی
  6. دویستی
  7. شیاس
  8. مهدور، مهدوری
  9. محمدوند
  10. حونه خویی
  11. هلیلی
  12. سرلک چیوایی
  13. حسامی (حصومی)
  14. جعفری
  15. روحانی
  16. افراسیابی
  17. طاهری
  18. سوادکوهی
  19. جزی
  20. ترابی
  21. بیرگونی
  22. غلامی
  23. صالح کوتاه
  24. مری
  25. مور
  26. چرم


محل زندگی[ویرایش]

طایفه موگویی نیز مانند بقیه طوایف ایل بختیاری، در گذشته به ییلاق و قشلاق می‌پرداخته. قشلاق این طایفه در بخشی از اندیکا و همچنین ییلاق آن شهرستان فریدونشهر بود.[۱۰]اکنون این باب در مناطقی شامل دهستان موگویی، میان کوه موگویی در شهرستان کوهرنگ استان چهارمحال و بختیاری و دهستان‌های پشتکوه موگویی و پیشکوه موگویی ،چشمه لنگان و عشایر در شهرستان فریدونشهر استان اصفهان و دهستان فرسش در شهرستان الیگودرز استان لرستان زندگی می‌کنند. لازم است ذکر شود که در گذشته حکومت بخشی از فریدن اصفهان بر عهدهٔ خوانین این باب بوده‌است.

میان کوه موگویی[ویرایش]

میان کوه موگویی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۷۸۱ نفر (۶۲۴ خانوار) بوده‌است.

دهستان موگویی[ویرایش]

دهستان موگویی از توابع بخش مرکزی شهرستان کوهرنگ در شمال‌غرب استان چهارمحال و بختیاری و در نزدیکی مرز این استان، با استان لرستان قرار دارد و شامل ۱۵ روستا با ۴۵۰۰ نفر جمعیت است. این دهستان دارای ۷۵۰ خانوار است.

دهستان پیشکوه موگویی[ویرایش]

دهستان پیشکوه موگویی دهستانی در بخش مرکزیشهرستان فریدون‌شهر، استان اصفهان در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۶۷ نفر (۴۸۰ خانوار) بوده‌است

دهستان پشتکوه موگوئی[ویرایش]

دهستان پشتکوه موگویی، دهستانی در بخش مرکزیشهرستان فریدون‌شهر، استان اصفهان در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۴۷ نفر (۸۹۷ خانوار) بوده‌است،

دهستان چشمه لنگان[ویرایش]

دهستان چشمه لنگان، دهستانی در بخش مرکزیشهرستان فریدون‌شهر، استان اصفهان در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۳۱ نفر (۷۰۵ خانوار) بوده‌است

دهستان عشایر[ویرایش]

دهستان عشایر، دهستانی در بخش مرکزی شهرستان فریدون‌شهر، استان اصفهان در ایران است. براساسسرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۶۲ نفر (۵۲۴ خانوار) بوده‌است.

فرسش[ویرایش]

دهستان فرسش، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران. براساسسرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن۳٬۱۳۲ نفر بوده‌است.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Arash Khazen. «Tribes and Empire on the Margins of Nineteenth-Century Iran p.22». University of Washington، ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴. 
  2. «Iran Almanac and the Book of Facts». Echo of Iran، 1970. 
  3. «نمودار اجتماعی طوایف بختیاری». دانشنامه ایرانیکا. 
  4. «Bakhtyārī». دانشنامه بریتانیکا. بازبینی‌شده در 3-25-2014. 
  5. «BAḴTĪĀRĪ TRIBE». Encyclopaedia Iranica. بازبینی‌شده در ۸ ژانویه ۲۰۱۴. 
  6. Carl Skutsch. «Encyclopedia of the World's Minorities page.176». 
  7. کتاب تاریخ عباسی یا روزنامه ملا جلال کت.
  8. ناسخ التواریخ.
  9. کتاب ایزابل بیشوب.
  10. سیری درقلمرو بختیاری.

منابع[ویرایش]

  • حسین ابراهیمی ناغانی. «اسامی طوایف و شعب ایل بختیاری». وبگاه انسان‌شناسی و فرهنگ، ۲ اسفند ۱۳۸۸. 
  • امان، دیتر. «تاریخ شفاهی کلانتران موگوئی بختیاری ها»
  • عکاشه، اسکندرخان؛ تاریخ ایل بختیاری، تهران، انتشارات فرهنگسرا، چاپ اول، ۱۳۶۵