موسیقی میخانه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

موسیقی میخانه‌ای یا میخانا (به ترکی آذربایجانی:Meyxana) نوعی موسیقی آذربایجانی است .تفاوت میخانا با مشاعره های دیگر، فی‌البداهه بودن آن است. شعرا یا غزل خوانان باید در جواب فرد مقابل، فی‌البداهه بیتی با قافیه ای که از قبل توسط شعرا مشخص شده است بسرایند. یکی دیگر از تفاوت های میخانا با دیگر مشاعره‌ها، تعداد شعرا است. شعرا می توانند بیش از دو نفر باشند.حتی در بعضی از مشاعره‌ها 15 نفر شاعر هم وجود دارد.

انواع میخانه[ویرایش]

قالب شعری میخانا
  • هر شاعر می بایست دو بیت آهنگین بسراید که سه مصراع اول با هم، هم قافیه باشند و مصراع چهارم باید با مصراعی که از قبل توسط شعرا سروده شده، هم قافیه باشد. در آخر مصراع چهارم، یک یا چند کلمه ثابت وجود دارد که قبل آن قافیه به کار می رود. که به این دو بیت، بیت میخانه‌ای می گویند.


  • سخت‌ترین قالب، قالب مکمل است. قافیه‌ها، مصراع‌ها، و ... این قالب با قالب اصلی و معمولی تفاوتی ندارد. ولی تفاوت اصلی در این است که میخانه مکمل، دارای دو بند است که هر بخش شامل یک بیت میخانه‌ای است.
  • قالب دیگری بدون قافیه مشترک بین شعرا وجود دارد و بجای قافیه مشترک، در آخر پس از چهار مصراع یک مصراع ثابت وجود دارد.
قالب شعری میخانا مکمل


  • یکی از این قالب‌ها، قالبی است که دارای آهنگ است. در این قالب چهار مصراع اول با هم، هم قافیه هستند و شعرا از قبل هیچ قافیه و مصراعی نساخته‌اند و پس از چهار مصراع، شعرا ترانه یا سرود معروفی را می خوانند.


  • قالب آخر، قالبی است که در بعد از چهار مصراع، قافیه به صورت جدا گفته می شود و بخش ثابت ندارد. معروف‌ترین مشاعره با این قالب، مشاعره پراموی (قافیه جنجالی پرویز بلبله) است.


جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • محمد پارسا احمدی